หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“นี่คือบัญชาจากข้า เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้ สกุลของนางมีคุณต่อแผ่นดินมากมายนัก เรื่องนี้เจ้าต้องแบกรับไว้ก่อนแล้วโม่โฉว” ฮ่องเต้จำเป็นต้องออกคำสั่ง
“นางฆ่าคนตาย นางจะมิได้รับโทษใดเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ” เขาทวงถามความยุติธรรม
“เช่นนั้น ข้าอนุญาตให้เจ้าลดฐานะของนางลง จากภรรยาเอก ให้เหลือเพียงแค่ภรรยาเท่านั้น เจ้าอยากยกใครขึ้นสูงกว่านางย่อมได้ เช่นนี้พอจะบรรเทาความเจ็บปวดในใจเจ้าได้บ้างหรือไม่” เมื่อไม่มีทางเลือก โม่โฉวจำใจรับความเมตตานั้นไว้
เสี่ยวเฟยเดินชื่นชมบรรยากาศในวังหลวงด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด ชีวิตในยุคนี้แม้ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกแต่ด้วยฐานะของนาง สะดวกสบายยิ่งกว่าชีวิตในยุคปัจจุบันเสียอีก จะหยิบจับสิ่งใด ก็มีคนคอยช่วยเหลือตลอดเวลา ก่อนจะมีใครบางคนเดินเข้ามา สาวใช้อย่างมู่เลี่ยนรีบน้อมกายลงเคารพ
“ฮูหยินเหยาซื่อ” หญิงกลางคนแต่งกายด้วยเครื่องประดับเล็กน้อยพองาม จับจ้องมายังลูกสาวด้วยสายตาแน่นิ่ง
“ก่อเรื่องจนได้”
“ท่านพูดกับข้าเหรอ” หญิงสาวชี้มือมายังตัวเองด้วยท่าทางไม่เข้าใจ ก่อนมู่เลี่ยนจะกระซิบ
“ฮูหยินเหยาซื่อเป็นมารดาของท่านเจ้าค่ะ” จื่อหลานในร่างของเสี่ยวเฟยน้อมกายลงเล็กน้อย ก่อนมารดาจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะคุยกับบุตรสาวของข้า”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ที่ติดตามฮูหยินเหยาซื่อมาสองสามคนน้อมรับ แล้วเดินจากไป ท่ามกลางสายตาเฉียบแหลม จับจ้องมายังเสี่ยวเฟยตาไม่กะพริบ
“ครั้งนี้ เจ้าถึงกับวางยาพิษสังหารเซียนเยว่ ก็ไหนเจ้ารับปากฮ่องเต้แล้วไง ว่าเจ้าจะไม่วุ่นวายกับนาง ขอเพียงแค่ให้เจ้าได้ตบแต่งกับโม่โฉวก็พอใจแล้วมิใช่เหรอ เจ้าตอบข้ามาให้หายข้องใจหน่อย ว่าเหตุใดจึงทำเช่นนั้น” สายตาผิดหวังมารดาคาดคั้นเอาคำตอบ ก่อนเสี่ยวเฟยจะอึกอักแล้วหันไปยังมู่เลี่ยนให้นางช่วยตอบ
“เรียนฮูหยิน” มู่เลี่ยนกำลังจะเอ่ยปาก
“หุบปากซะ เจ้าก็อีกคน ตามใจนางจนเสียผู้เสียคน ตอนนี้ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเสี่ยวเฟยเป็นหญิงจิตใจต่ำทราม แม้จะไม่พูดต่อหน้า แต่สิ่งที่นางทำก็เสื่อมเสียถึงสกุลที่สร้างคุณงามความดีมาหลายชั่วอายุคน”
“ท่านแม่เจ้าคะ” เสี่ยวเฟยพยายามตั้งสติ แล้วคิดหาทางรอด
“พูดได้แล้วรึ งั้นแก้ตัวมา ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะแก้ตัวยังไง”
“ข้าจะไม่ปฏิเสธว่าข้าทำเช่นนั้นจริง เพราะข้าหึงหวง ในโลกนี้มีภรรยาคนไหนบ้างที่จะไม่หึงหวงสามี ยิ่งภรรยาน้อยมีครรภ์ ข้าก็ยิ่งไม่สบายใจ ก็เลยขาดการตรึกตรอง คิดชั่วทำร้ายเซียนเยว่ แต่ตอนนี้ข้าสำนึกผิดแล้ว หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่มีวันทำอะไรเช่นนั้นเลย”
“หึ มาสำนึกได้ตอนที่ทุกอย่างสายเกินไปน่ะสิ” ฮูหยินเหยาซื่อเบี่ยงหน้าไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนมู่เลี่ยนจะให้สัญญาณ ทำให้เสี่ยวเฟยตัดสินใจเดินเข้าไปหามารดาแล้วส่งยิ้มหวาน
“ท่านแม่ ตอนนี้ข้าหมดรักโม่โฉวแล้ว” หญิงกลางคนได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้ว
“ข้าตกลงกับโม่โฉวไว้แล้ว ว่าข้าจะไม่กลับไปเป็นภรรยาเขาอีก ข้าและเขาจะตัดขาดการเป็นสามีภรรยากันนับจากบัดนี้ ท่านว่าดีหรือไม่” ฮูหยินเหยาซื่อทอดสายตามองบุตรสาวด้วยความแปลกใจ ก่อนหน้านางปรารถนาอยากเป็นภรรยาเอกของโม่โฉวใครทัดทานก็ไม่ฟัง แต่มาวันนี้นางกลับยอมแพ้ง่ายดายราวกับไม่ใช่เสี่ยวเฟยคนเดิมที่รู้จัก
“ท่านคิดสิ่งใดหรือเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม ก่อนเหยาซื่อจะส่ายหน้า พลันเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
“ตอนอยากได้ เจ้าทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา แต่ตอนนี้เจ้าหมดรักแล้ว เรื่องราวไม่ได้ง่ายดายปานนั้น”
“ท่านแม่หมายความว่าอย่างไร”
“เจ้าอยากเป็นหม้ายรึ” หญิงสาวแน่นิ่ง แม้รู้สึกว่าการเป็นหม้ายไม่ได้ผิดอะไร แต่ไม่รู้ว่าการเป็นหม้ายในยุคสมัยนี้จะเลวร้ายเพียงใด จื่อหลานในร่างเสี่ยวเฟยนิ่งเงียบ ฟังมารดาอธิบายด้วยน้ำเสียงเมตตา
“การเป็นหม้ายไร้ผู้ชายปกป้อง นอกจากจะถูกดูหมิ่นแล้ว เจ้าก็จะมีตำหนิ หาคนที่คู่ควรอย่างโม่โฉวไม่ได้อีก คนอย่างเจ้าหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีปานนั้น จะทนสายตาดูหมิ่นของผู้อื่นได้รึ อีกอย่างในเวลานี้ฮ่องเต้ไม่มีวันยอมให้สองตระกูลเราแตกแยกกัน อย่างไรเจ้าก็ต้องกลับไปพร้อมกับโม่โฉว”
“กลับไปให้เขาฆ่าตาย เขาชังหน้าข้ายิ่งกว่าสิ่งใด” เสี่ยวเฟยยู่หน้าแล้วพึมพำ
“เขาชังเจ้า ก่อนยกเจ้าขึ้นเป็นภรรยาเอก เป็นเจ้าเองมิใช่รึที่อยากแต่งกับเขา ใครเตือน ใครห้ามก็มิฟัง ตอนนี้เจ้าสำนึกได้ มันก็สายไปแล้วล่ะ” เหยาซื่อย้อนกลับ เพราะความถือดีของนางก่อนหน้า พูดจบมารดาก็เดินจากไป ปล่อยให้เสี่ยวเฟยยืนถอนหายใจตามลำพัง
“เมื่อก่อน ข้าดื้อดึงปานนั้นรึ” นางหันมาถามมู่เลี่ยน ก่อนหญิงสาวจะพยักหน้า
“ข้าไม่อยากกลับไปที่จวนโม่โฉวอีกแล้ว เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่” นางจับมือมู่เลี่ยนแล้วขอร้อง ท่ามกลางสายตาของโม่โฉวที่ยืนมองกิริยานางอยู่ห่าง ๆ ก่อนหญิงสาวจะหันมาเห็นเขา สองสายตาประสานสบกันครู่หนึ่ง
“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปหาโม่โฉว” ว่าแล้วเสี่ยวเฟยก็เดินไปหาชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้ม หวังว่าจะฟังข่าวดีจากเขา ฝีเท้าของนางมาหยุดตรงหน้า เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วมองเขาด้วยสายตาเดียงสา ปราศจากแววตาขุ่นมัวในใจ
“ฮ่องเต้ทรงว่าอย่างไร อนุญาตให้ท่านทิ้งข้าไว้ที่วังหลวงหรือไม่” เขามองหญิงสาวตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม
“ดูท่าแล้ว เจ้าคงอยากอยู่วังหลวงมาก” น้ำคำราบเรียบทำให้หญิงสาวรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ก่อนนางจะเม้มปากแล้วย้อนเขา
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30