หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“ท่านเป็นคนเงียบขรึม หยิ่งทะนง ไม่ชอบให้ผู้ใดบงการชีวิต แม้กระทั่งฮูหยินเหยาซื่อ ก็ไม่สามารถบังคับท่านได้ อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้” เสี่ยวเฟยทบทวนเงียบ ๆ แล้วรำพึงออกมา
“เหมือนที่ข้าอยากได้โม่โฉว ไม่ว่าผู้ใดจะเอ่ยห้าม ก็ไม่อาจทัดทานได้ ใช่หรือไม่”
“เจ้าค่ะ”
“มีดีแค่ชาติตระกูลจริง ๆ นะเสี่ยวเฟย”
“นายหญิงพูดอะไรนะเจ้าคะ” มู่เลี่ยนฟังไม่ถนัดนัก
“เปล่า ไม่มีอะไร” หญิงสาวยิ้มปฏิเสธ แล้วเดินชมสวนไปพลาง ๆ ก่อนจะพบกับฝูงผีเสื้อบินไปมา โฉบเกสรดอกไม้ ความงามด้านหน้าสะกดให้หญิงสาวมองด้วยความตกตะลึง
“ผีเสื้อเยอะจัง หากเป็นยุคที่ข้าอยู่ หาผีเสื้อสวย ๆ แบบนี้ไม่ได้แล้ว” หญิงสาวมองความงาม พร้อมคิดทบทวนทุกอย่างเงียบ ๆ ก่อนสายตาจะหันไปเห็นพงหญ้าขยับไหว ๆ สองเท้าค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหา แล้วแหวกหญ้าออกช้า ๆ ด้วยความสงสัย
“กระต่ายหรอกเหรอ” กระต่ายตัวเล็กบาดเจ็บที่ขาทำให้เสี่ยวเฟยค่อย ๆ จับขึ้นมาพร้อมความสงสาร
“ฮูหยินปล่อยมันไปเถิดเจ้าค่ะ” มู่เลี่ยนรีบเข้ามาแล้วกล่าวขอร้องด้วยสายตากังวล ทว่ามือของเสี่ยวเฟยค่อย ๆ ลูบไปที่ศีรษะกระต่ายนั้นอย่างอ่อนโยน
“กระต่ายตัวนี้น่าสงสารจัง ขาของมันบาดเจ็บ คงโดนทำร้ายมาแน่ ๆ” มู่เลี่ยนชะงักนิ่ง หากเป็นเมื่อก่อนเสี่ยวเฟยคงกำจัดกระต่ายอ่อนแอตัวนี้ให้ตายคามือ ก่อนภาพในอดีตจะย้อนกลับมาให้มู่เลี่ยนได้ระลึกถึง
“นายหญิงปล่อยกระต่ายน้อยไปเถิดนะเจ้าคะ” หญิงสาวส่ายศีรษะแล้วจับกระต่ายตัวนั้นขึ้นมองด้วยสายตาแน่นิ่ง
“อ่อนแอ อยู่ไปก็ไร้ความหมาย” พูดจบก็จัดการบีบคอกระต่ายน้อยตัวนั้นจนสิ้นใจคามือ ความโหดเหี้ยมของเสี่ยวเฟยภายใต้ใบหน้างดงาม เป็นสิ่งที่มู่เลี่ยนทุกข์ใจมาโดยตลอด
“ข้าจะนำมันไปรักษา จนกว่าจะหาย หากปล่อยไปเช่นนี้มีหวังไม่รอด” เสี่ยวเฟยพูดพลางใช้มือจิ้มศีรษะเจ้าตัวน้อยด้วยความเอ็นดู
“มู่เลี่ยน มู่เลี่ยน” เสี่ยวเฟยเอ่ยเรียกสาวใช้ซ้ำ ๆ ก่อนนางจะได้สติกลับมา
“เจ้าคะ”
“เหตุใดจึงเหม่อลอยเช่นนนี้ มีอะไรงั้นรึ”
“ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ”
“เรากลับกันเถอะ” เสี่ยวเฟยเอ่ยชวนพลางอุ้มกระต่ายน้อยตัวนั้นขึ้นอย่างถนอม ก่อนสายตาหวานจะเลื่อนไปเห็น ร่างของใครบางคนยืนอยู่ไกล ๆ เมื่อมองดี ๆ กลับพบว่าเป็นโม่โฉวยืนหันไปทางยังสระน้ำ พร้อมสายลมพัดพาให้อาภรณ์ปลิวไสว
“เจ้าเอากระต่ายกลับไปก่อน ข้าอยากคุยกับโม่โฉวตามลำพัง”
“แต่ว่า...” มู่เลี่ยนอดเป็นห่วงนายหญิงไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่ฮูหยินเสี่ยวเฟยอยู่กับโม่โฉว เขาสองคนมักจะมีปากเสียงกันเสมอ ๆ
“ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะไม่ทะเลาะกับเขา”
“เจ้าค่ะ” ว่าแล้วมู่เลี่ยนก็เดินจากไป ก่อนสองเท้าของเสี่ยวเฟยจะค่อย ๆ เดินมาหาสามีช้า ๆ พร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมาปะทะกาย
“คิดสิ่งใดอยู่เหรอ” เสียงของเสี่ยวเฟยทำให้อีกฝ่ายหลุดจากความคิด แล้วหันมายังหญิงสาว ความจริงแล้วเสี่ยวเฟยเป็นหญิงที่งดงามยากหาใครเทียบ แต่ความมืดมนในจิต ทำให้โม่โฉวแสนจะรังเกียจนาง
“เจ้ามาก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับตั้งแต่รุ่งเช้า”
“เหตุใดจึงกลับเร็วนัก” หญิงสาวเลิกคิ้วถาม ก่อนเขาจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“งานราชการที่จวนมีมาก ข้าไม่อยากทิ้งจวนไว้นานเกินไป” นางเม้มปาก แล้วเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“หากข้ากลับไปกับท่าน ข้าจะอยู่ดีมีสุขใช่หรือไม่” นางเดินเข้ามาหาเขา ก่อนเขาจะถอยหนีเพราะไม่อยากอยู่ใกล้ เสี่ยวเฟยรู้ตัวว่าเขารังเกียจ จึงหยุดอยู่กับที่
“เพราะสิ่งที่ข้าทำ ยากจะให้อภัย ข้าเกรงว่าวันหนึ่งท่านอาจควบคุมโทสะไม่ไหว แล้วคิดทำร้ายข้าจนตาย” นางพูดไปตามความจริง ก่อนอีกฝ่ายจะยกยิ้มมุมปาก
“เจ้ากลัวตายด้วยรึ”
“มีผู้ใดบ้างไม่กลัวตาย” นางตอบพร้อมสายตาว่างเปล่าเช่นเดิม
“แต่เจ้า...ก็ฆ่านางจนตาย” เขาพูดพร้อมจับจ้องมองมา ให้เสี่ยวเฟยเสียวสันหลังวาบ
“คนเราเกิดมาย่อมทำผิดพลาดกันได้ ข้าเองก็เช่นกัน” นางตอบเขา ทว่าโม่โฉวส่ายศีรษะไปมา
“คนอย่างเจ้านับจากเกิดมาเคยมีเมตตาต่อใครบ้าง สิ่งเดียวที่เจ้ามี นั่นคือสายเลือดของสกุลเติ้ง ที่สร้างคุณงามความดีไว้มาก เมื่อใดที่สิ้นม่อยวนกับฮู่หยินเหยาซื่อ เจ้าก็ไร้ค่า ไร้ความหมาย” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย
“นับจากนี้ข้าจะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์อีก แม้แต่มดสักตัว ข้าก็จะไม่ทำ ที่ข้าพูดไม่ได้หวังให้ท่านอภัยหรอกนะ แต่ข้าพูดด้วยความสัตย์จริง” หญิงสาวยืนยันด้วยความจริงใจ ก่อนเขาจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
“ท่านจะเชื่อหรือไม่ ข้าไม่อาจห้ามความคิดได้” หญิงสาวพูดพลางสังเกตกิริยาของอีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวต่อ
“หากท่านรับปาก ว่าจะไม่เผลอทำร้ายข้าเช่นวันนั้นอีก ข้าจึงจะวางใจ” เสี่ยวเฟยยังจำวันที่เขาสั่งให้นางดื่มยาพิษได้เป็นอย่างดี
“วางใจเถอะข้าจะไม่แตะต้องตัวเจ้า นับจากนี้ เจ้ากับข้าต่างคนต่างอยู่ รอเพียงแค่ให้ท่านม่อยวนกลับจากศึก ข้าจะถือว่าเราจบสิ้นกันอย่างสมบูรณ์” เขาพูดจบก็หันมายังหญิงสาว คิดว่านางคงหน้านิ่วตามนิสัยเดิม ทว่านางยิ้มแป้นราวกับว่า ไม่ได้รู้สึกสะท้านกับคำตัดขาดนั้น
“เจ้ายิ้มอันใด”
“ข้าดีใจ ที่ท่านรับปาก ว่าจะไม่เผลอทำร้ายข้าจนตาย ข้าไปก่อนนะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หันตัวเดินจากไป ก่อนจะนึกบางอย่างได้แล้วหันกลับมา
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30