หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“นายท่านยังคงสงสัยในตัวนางอยู่งั้นเหรอ” เขาถอนหายใจแล้วย่อตัวลงพลางรินน้ำชาช้า ๆ ใส่ถ้วย
“แม้กระทั่งกระต่ายตัวน้อย นางยังพยายามรักษาชีวิตมันให้รอดพ้นความตาย หากเป็นเสี่ยวเฟยคนเก่านางไม่มีทางทำอะไรเช่นนี้แน่ ไม่ใช่แค่ข้าที่รู้สึกว่านางผิดปกติ เจ้าเองก็ด้วยมิใช่รึ” เจาเจ่าก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง
“เช่นนั้น หากนางความจำสูญสิ้นจริง ๆ นายท่านจะทำเช่นไรต่อขอรับ” โม่โฉวถอนหายใจ แล้วยกชาขึ้นดื่มอย่างใช้ความคิด
“สายตาของนางอ่อนต่อโลกนัก ไม่เหมือนเสี่ยวเฟยคนเก่าที่คิดจะทำร้ายผู้ใดได้อีก นางกล้าฝ่าฝืนคำสั่งเข้ามาขโมยยาเพื่อไปรักษากระต่ายให้หายดี หากเจ้าเป็นข้า เจ้าจะเกลียดนางลงรึ?” คำพูดของโม่โฉวทำให้เจ่าเจานิ่งอึ้ง
“นายท่านใจอ่อนต่อนางแล้วงั้นรึ” เขาส่ายศีรษะ
“ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจ ข้าต้องทำความจริงให้กระจ่าง การที่ข้าอนุญาตให้นางเข้ามาที่เรือนใหญ่ ก็เพื่อต้องการจับผิดนาง!” เขาพูดพร้อมแววตามุ่งมั่น
“เช่นนั้นข้าน้อยจะจับตาดูนางด้วยอีกแรงขอรับ” โม่โฉวพยักหน้า สายตาคมสัดส่ายไปมา แตกต่างจากเสี่ยวเฟยที่นั่งเขียนวรรณกรรมอย่างอารมณ์ดี นางบรรจงจรดพู่กันลงกระดาษ ทว่าเมื่อเขียนไปแล้วนึกไม่พอใจ ก็ฉีกกระดาษนั้นทิ้ง แล้วเริ่มเขียนใหม่ ก่อนจะหันมาแล้วพบว่ากระดาษข้างตัว กองขึ้นสูงจนเกือบท่วมหัว
“หมึกหมดซะแล้ว” เสี่ยวเฟยอุทานออกมา แล้วหันมองไปรอบ ๆ ก่อนจะนึกบางอย่างได้ขึ้นมา จึงเดินเข้ามาหาโม่โฉวที่โต๊ะทำงานของเขา
“มีอะไรงั้นรึ” ชายหนุ่มวางพู่กันในมือ แล้วเงยหน้าถามหญิงสาว
“หมึกข้าหมดแล้ว ข้าอยากได้หมึกใหม่อีกอัน” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เหตุใดจึงหมด หมึกตั้งมากมาย” เสี่ยวเฟยยิ้มแห้ง แล้วเม้มปาก ก่อนเจาเจ่าจะวิ่งแตกตื่นเข้ามา
“นอกจากหมึกหมดแล้ว ดูท่ากระดาษของฮูหยินก็ใกล้หมดแล้วเช่นกันขอรับ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นเดินไปดูวรรณกรรมที่เสี่ยวเฟยเขียน ก่อนจะพบกับกองกระดาษสูงท่วมหัว ท่ามกลางความเงียบ เสี่ยวเฟยรีบแก้ตัวทันที
“จริง ๆ ข้าวางโครงเรื่องไว้หลายทาง แต่ไม่รู้ทำไม ข้าเขียนแล้วไม่ถูกใจ ก็เลยต้องทิ้ง เป็นสาเหตุให้หมึกและกระดาษ...หมดเจ้าค่ะ” เสี่ยวเฟยพูดไม่เต็มปากนัก ก่อนโม่โฉวจะนิ่งเงียบ แล้วหันไปหาเจ่าเจา
“ไปเตรียมหมึก และกระดาษให้นางเพิ่มอีก”
“แต่ว่าหมึกและกระดาษในจวน ใกล้หมดแล้วเช่นกันนะขอรับ” เขานิ่งเงียบครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
“ไปเอาที่เหลือมาให้นาง”
“ขอรับนายท่าน” เจ่าเจาน้อมรับคำสั่ง แล้วเดินออกไป ก่อนหญิงสาวจะยิ้มกว้าง หันกลับมายังโม่โฉว
“ข้าไม่เคยเห็นท่านใจดีเช่นนี้มาก่อน” เขานิ่งเงียบ แล้วเอ่ยขึ้น
“เจ้าใช้หมึกและกระดาษมากเพียงนี้ ข้าก็หวังว่าวรรณกรรมของเจ้า จะออกมาดีสมกับกระดาษที่เสียไป” หญิงสาวเดินเข้ามาหาอีกฝ่าย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“เพียงแค่คำชมจากผู้ใดสักคน ข้าก็ถือว่าวรรณกรรมของข้ามีความหมายแล้วเจ้าค่ะ”
“เสี่ยวเฟยคนเก่า ไม่เคยต้องการแค่คำชมน้อยนิดจากผู้ใด” เขาตั้งใจสังเกตกิริยาอีกฝ่าย หากแต่หญิงสาวยิ้มแล้ว ตอบกลับ
“เพราะเสี่ยวเฟยคนเก่าต้องการหัวใจของท่านใช่หรือไม่ ข้ารู้แล้ว ว่าท่านพี่โม่โฉวไม่เคยมีใจให้ ดังนั้นข้าทำใจได้แล้วล่ะ ท่านอยากมีภรรยาอีกสามคน ห้าคน สิบคน ข้าจะไม่คัดค้านเจ้าค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน ก่อนเขาจะขมวดคิ้ว แล้วตัดสินใจ ดึงร่างเล็กเข้ามาโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้นางถูกเขาโอบรัดไว้อย่างแน่นหนา พร้อมสายตาคมพยายามจ้องจับผิด
“เสี่ยวเฟย เจ้าสูญสิ้นความจำ หรือเพราะกำลังแสดงละครตบตาข้าอยู่ บอกข้ามา” สายตาจริงจังของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย นางพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับรัดแน่นกว่าเดิม
“ข้าเคยบอกแล้ว ว่าข้ามิได้ความจำสูญสิ้น ข้าเพียงแต่หลง ๆ ลืม ๆ บ้างเท่านั้น” หญิงสาวยังคงปากแข็ง
“คำพูดเจ้า ข้าไม่เคยเชื่อ” เขากระชับร่างเล็กแน่น ก่อนตัดสินใจจับมือนางเข้าไปในเรือนเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่าง
“ท่านจะพาข้าไปที่ใด” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถาม ขณะที่ร่างของนางยังคงถูกเขาลากลึกเข้าไปในเรือน ผ่านห้องหลายห้อง ก่อนจะสิ้นสุดที่ห้องด้านใน
เพียงแค่เสี่ยวเฟยเห็นเตียงนอนของเขา นางก็รีบเบี่ยงออกเตรียมจะวิ่งหนี หากแต่โม่โฉวดึงนางกลับมาในอ้อมกอดได้ทัน
“บอกความจริงมา ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า” ชายหนุ่มกำลังใช้สถานการณ์บังคับ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจ่อเข้ามาใกล้ ทำให้หัวใจของเสี่ยวเฟยเต้นรัวถี่ ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ข้า ข้า” เสี่ยวเฟยอึกอัก ก่อนเขาจะก้มลงเตรียมจูบ เพื่อลองใจอีกฝ่าย ทว่าหญิงสาวรีบถอยห่างในทันที
“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”
“เราเป็นสามีภรรยากัน เรื่องเช่นนี้ต้องให้บอกด้วยรึ”
“แต่มู่เลี่ยน เคยบอกว่าท่านไม่เคยแตะต้องตัวข้าสักครั้ง แล้วทำไม” เขายิ้มเล็กน้อย
“หากความจำเจ้ามิได้สูญสิ้น เหตุใดต้องให้มู่เลี่ยนบอกด้วย ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับข้าเป็นเช่นไร” นั่นยิ่งทำให้เสี่ยวเฟยอึกอัก หัวใจเต้นรัวถี่เป็นจังหวะมากขึ้น ก่อนเขาจะอุ้มนางไปวางที่เตียงนอน แล้วข่มขู่อีกครั้ง
“หากเจ้าไม่บอกความจริงกับข้าล่ะก็...ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้ากลับเรือน” เขาพูดจบ ก็ก้มลงซุกไซร้สูดกลิ่นกายของนางเพื่อลองใจ ทว่าจื่อหลานในร่างเสี่ยวเฟยที่ไม่เคยผ่านการมีแฟนมาสักครั้ง รีบผลักเขาออก แล้วยอมรับสารภาพในทันที
“ข้ายอมบอกแล้ว ท่านปล่อยข้าก่อน” เสี่ยวเฟยลุกขึ้นนั่งพร้อมเหงื่อท่วมกาย ขณะที่สายตาอีกฝ่ายจับจ้องมองมาแน่นิ่ง
“ข้าไม่ใช้เสี่ยวเฟยคนเก่า ข้าความจำสูญสิ้น และข้าจำสิ่งต่าง ๆ ก่อนหน้าไม่ได้เลยเจ้าค่ะ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ในเมื่อความจำสูญสิ้น เหตุใดจึงปิดปัง” เสี่ยวเฟยมองหน้าเขาแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30