หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“เพราะมู่เลี่ยนบอกว่า หากทุกคนรู้ว่าข้าความจำสูญสิ้น ทุกคนที่ข้าเคยเล่นงานเอาไว้ จะตามมาเอาคืน นางรู้ว่าตอนนี้จิตใจข้าไม่ได้เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวเหมือนก่อน จึงกลัวว่าข้าจะมีอันตราย เพราะไม่มีผู้ใดคอยปกป้อง ท่านเองก็คอยจะหาเรื่องลงโทษข้าเสมอ ๆ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น แล้วชำเลืองมองเขาก่อนจะพูดต่อ
“ข้าจำไม่ได้ ว่าทำอะไรกับเซียนเยว่บ้าง ข้าจำไม่ได้ว่าข้าเคยร้ายกาจเช่นไร ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ ก็คือความรู้สึกผิดที่ไม่อาจไถ่โทษได้” โม่โฉวจับจ้องมายังหญิงสาว แล้วนิ่งเงียบ ก่อนจะดึงมือนางออกจากห้องนอน
“แต่ท่านไม่ต้องห่วงว่าข้าจะตามตื๊อท่านเหมือนก่อน เพราะข้าเองก็จำไม่ได้เช่นกัน ว่าเคยรักท่านมากเพียงใด ตอนนี้ข้าไม่ได้รู้สึกอยากครอบครองท่านเลยสักนิด” เขาหันมายังหญิงสาวที่ทำหน้าจิ้มลิ้ม ชุดขาวสะอาดตาที่นางสวมใส่ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้ว่านางเปลี่ยนไปแทบเป็นคนละคน
“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ว่าหากท่านพ่อเสร็จศึกกลับมา ข้าจะยอมกลับไปที่วังหลวงทันที ท่านวางใจได้ ข้าจะไม่อยู่ขวางตา ให้ท่านต้องรำคาญใจ” ก่อนนางจะใช้จังหวะที่เขานิ่งเงียบ ค่อย ๆ ย่างเท้าเดินหนีออกมายังสระน้ำ พร้อมกับกองกระดาษที่เจ่าเจานำมาวางไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
“เจ่าเจา” หญิงสาวเอ่ยเรียก ขณะที่เขายืนเหม่ออยู่ไม่ไกลนัก
“เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยนะ” นางพูดพลางหันมองไปยังด้านหลังเป็นระยะ
“ขอรับ” อีกฝ่ายรับปาก เมื่อแน่ใจแล้วว่าโม่โฉวไม่ตามมา นางจึงนั่งเขียนวรรณกรรมต่อ พร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมาเป็นระยะ เรื่องราวในวรรณกรรมที่นางเขียน ทำให้นางลืมเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนสายตาจะพาดผ่านไปเห็นเจ่าเจายืนเหม่ออยู่อีกเช่นเคย
“เจ่าเจา”
“ขอรับ” เขาหันมาแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ
“เจ้ามีเรื่องอันใดทุกข์ใจหรือไม่” อีกฝ่ายส่ายดวงตาไปมา แล้วปฏิเสธ
“ไม่มีขอรับ”
“แต่ข้าเห็นเจ้าเหม่อลอยบ่อย ๆ ลักษณะเช่นนี้ต้องมีเรื่องทุกข์ใจเป็นแน่ หากเจ้ามีสิ่งใดให้ช่วย ก็ขอให้เอ่ยปาก” หญิงสาวพูดอย่างเมตตา ก่อนนางจะหันมาเขียนวรรณกรรมของตัวเองต่อ พร้อมสายลมอ่อนพัดมาปะทะกายเป็นระยะ
“นางยอมรับแล้ว ว่านางความจำสูญสิ้น เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริง ๆ” โม่โฉวพูดกับเจ่าเจา พร้อมสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งเขียนวรรณกรรมอยู่ที่สระน้ำด้านหน้า
“มิน่า” อยู่ ๆ เจ่าเจาก็เอ่ยขึ้น
“มีอันใดรึ” โม่โฉวหันมายังคนสนิทแล้วเอ่ยถาม
“ฮูหยินแปลกไปจริง ๆ ทั้งสายตาและคำพูดที่ข้าน้อยได้สัมผัสเมื่อครู่ ไม่เหมือนฮูหยินคนเก่าเลยสักนิด แล้วเหตุใดฮูหยินจึงปิดบังเรื่องนี้ขอรับ” คำถามของอีกฝ่าย ทำให้โม่โฉวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“นางคงกลัว ว่าถ้าเหลียนต้า กับชิงเหอรู้ จะหาทางกลั่นแกล้งนาง” เจ่าเจาขมวดคิ้ว
“พวกนางเป็นเพียงหัวหน้าแม่ครัว จะกล้ากลั่นแกล้งฮูหยินได้อย่างไร” โม่โฉวจับจ้องไปยังเสี่ยวเฟย ที่นั่งตวัดพู่กัน แล้วพูดขึ้น
“เพราะนางรู้ ว่าข้าไม่เคยปกป้องนาง นั่นเป็นเหตุผลให้นางเอาตัวรอดด้วยวิธีเช่นนี้” เจ่าเจานิ่งเงียบ ก่อนโม่โฉวจะเดินกลับไปยังโต๊ะว่าราชการ
“เจ่าเจา หากว่านางอยากได้สิ่งใด เจ้าก็คอยดูแลนางหน่อยก็แล้วกัน กระดาษและหมึกที่นางเอามานั่งเขียนวรรณกรรม หากหมดแล้ว เจ้าก็เตรียมสั่งเข้ามาใหม่” เจ่าเจาอึกอักแล้วเตรียมจะเอ่ยถาม ก่อนโม่โฉวจะรีบเอ่ยขึ้น
“ในเมื่อความจำนางสูญสิ้นแล้ว ข้าจะโกรธเกลียดนางก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา อีกทั้งตอนนี้นางไม่ได้มีจิตใจมุ่งร้ายต่อใคร ข้าจะคอยมองนางอยู่ห่าง ๆ” เจ่าเจาน้อมรับคำสั่ง
มู่เลี่ยนรีบเดินเข้ามาหานายหญิงที่หน้าเรือนเล็ก ด้วยความเป็นห่วง ก่อนรอยยิ้มของเสี่ยวเฟยจะทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจออกมา
“เหตุใดท่านจึงไปอยู่ที่เรือนใหญ่ทั้งวันเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงแทบแย่ อยากจะตามไปดูแล ก็กลัวว่านายท่านจะไม่พอใจ” มู่เลี่ยนพูด พลางจูงมือนายหญิงมานั่งยังโต๊ะอาหาร
“ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไปเขียนวรรณกรรม”
“เอามาเขียนที่เรือนเล็กไม่ได้หรือเจ้าคะ” สายตาสัดส่ายของมู่เลี่ยนทำให้เสี่ยวเฟยยิ้มกว้าง
“วันนี้ข้าใช้กระดาษกองสูงเท่าหัว” มู่เลี่ยนเบิกตากว้าง
“สูงเท่าหัว!” หญิงสาวเอ่ยย้ำด้วยความตกใจ ก่อนเสี่ยวเฟยจะพยักหน้ารับแล้วพูดต่อ
“เรือนใหญ่ เหมาะแก่การเขียนวรรณกรรมมากว่าเรือนนี้ เจ้ามิต้องห่วง ข้าจะดูแลตัวเองอย่างดี แต่ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า” มู่เลี่ยนพานายหญิงเดินมายังโต๊ะอาหารช้า ๆ แล้วเอ่ยถาม
“เรื่องใดหรือเจ้าคะ” มู่เลี่ยนขมวดคิ้ว
“ข้าหลุดปากบอกเขาไปแล้ว ว่าข้าความจำสูญสิ้น” มู่เลี่ยนเบิกตากว้าง แล้วรีบจับมือเสี่ยวเฟยขึ้นมา ด้วยความเป็นห่วง
“เหตุใดจึงบอกไปเจ้าคะ ข้ากำชับหนักหนา ว่าห้ามผู้ใดรู้เรื่องนี้ นายหญิงของข้าตอนนี้ไม่เหมือนนายหญิงคนเก่า ผู้ใดคิดร้ายต่อท่าน ท่านจะรู้ได้อย่างไร” มู่เลี่ยนถือวิสาสะตำหนิ ก่อนเสี่ยวเฟยจะรินชาร้อน ๆ ใส่ถ้วยแล้วยกดื่ม
“ข้าจำเป็นต้องบอก”
“จำเป็นอย่างไรเจ้าคะ”
“เขาบังคับข้า”
“บังคับด้วยวิธีใดเจ้าคะ” ถึงตรงนี้ ใบหน้าของเสี่ยวเฟยแดงก่ำ นึกถึงวิธีการถูกบังคับ ด้วยการผลักนางขึ้นเตียงแล้วจู่โจม ก่อนเสียงของมู่เลี่ยนจะทำให้เสี่ยวเฟยได้สติกลับมา
“นายหญิงเจ้าคะ เขาบังคับด้วยวิธีใดเจ้าคะ เหตุใดจึงยอมคลายความลับง่ายเช่นนั้น”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30