หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“เรื่องนั้นไว้ทีหลัง เจ้าช่วยข้า หาสาวงามมาให้เขาเป็นพอ”
“แต่ว่า...” ยังไม่ทันที่มู่เลี่ยนเอ่ยทัดทาน หญิงสาวก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังเตียงนอน
“ข้าง่วงนอนแล้วล่ะ เจ้าไปพักเถอะนะ” มู่เลี่ยนเห็นอีกฝ่ายเอนกายนอน จึงตัดใจยอมเดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้นายหญิงได้พักผ่อนตามความต้องการ
ท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหวเบา ๆ ไปตามแรงลม โม่โฉวก้มเขียนงานราชการด้วยความตั้งใจ ก่อนฝีเท้าของเจ่าเจาจะเดินเข้ามาแล้วน้อมกายลงเล็กน้อย
“นางเป็นยังไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และยังคงจดรายละเอียดลงกระดาษช้า ๆ
“ข้าน้อยได้ติดตามฮูหยินไปอย่างเงียบ ๆ ไม่ให้นางรู้ตัว แต่น่าแปลก นางไม่ได้เสียใจที่ถูกนายท่านลดตำแหน่งแม้แต่น้อย ฮูหยินเสี่ยวเฟย ยิ้มแย้มพูดคุยกับมู่เลี่ยน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย หรือแสดงความทุกข์ใจเลยขอรับ” คำรายงานของเจ่าเจาทำให้โม่โฉวชะงักพู่กัน แล้วค่อย ๆ วางไว้ด้านข้าง หันกลับมายังเจ่าเจา
“นางเป็นเช่นนั้นจริงเหรอ?” สายตาวาววับรู้สึกฉงนใจอย่างบอกไม่ถูก
“ที่น่าแปลกใจกว่านั้น คือตอนนี้พวกนางดับไฟ เข้านอนเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“นางรึ? นอนแล้ว” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติเรือนของเสี่ยวเฟยจะดับไฟเป็นหลังสุดท้าย เพราะนางนอนไม่หลับ เอาแต่เฝ้ามองเรือนใหญ่ ครุ่นคิดริษยาเซียนเยว่ที่ได้อยู่ใกล้โม่โฉวมากกว่านาง ก่อนชายหนุ่มจะหันไปหยิบพู่กันแล้วบรรจงตัวอักษรลงในกระดาษท่ามกลางแสงเทียนต่อ
“เช่นนั้น เจ้าจงจับตามองดูนางให้ดี จนกว่าท่านม่อยวนจะกลับจากเสร็จศึก อย่าให้นางได้ก่อเรื่องขึ้นมาอีก”
“ขอรับ”
เขาวันรุ่งขึ้นจื่อหลาน ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยลืมตาขึ้น พลันบิดตัวไปมาอย่างขี้เกียจ นึกถึงชีวิตในยุคปัจจุบัน หากเป็นเวลานี้นางต้องฝืนร่างกายลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมไปเรียน ทว่ารอยยิ้มอ่อนค่อย ๆ เผยออกมาอย่างพอใจ
“ดีอะไรเช่นนี้ ไม่ต้องรีบไปเรียน” นางยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มทันที เมื่อหันมาเห็นมู่เลี่ยนยืนมองอยู่
“เข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ข้าตกใจหมด”
“ครู่ใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”
“ทำไมไม่ส่งเสียง เกิดข้าหัวใจวายขึ้นมา จะทำเช่นไร”
“หัวใจวายคืออะไรเจ้าคะ” ก่อนเสี่ยวเฟยจะคิดได้ จึงเว้นช่วงไว้ไม่ตอบคำถาม
“นายหญิงมาดูเจ้ากระต่ายน้อยเถิดเจ้าค่ะ” หญิงสาวนึกได้ว่านำกระต่ายบาดเจ็บกลับมาด้วย จึงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมายังห่อผ้าที่วางกระต่ายน้อยไว้ ขาของมันยังคงบาดเจ็บมีเลือดซึมออกมาตลอดเวลา
“อาการของมันเป็นเช่นไรบ้าง” เสี่ยวเฟยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“กระต่ายน้อยไม่กินอาหารเลยเจ้าค่ะ วันนี้ดูนิ่ง ๆ ไม่ขยับตัวเหมือนวันก่อน” เสี่ยวเฟยสัดส่ายสายตาไปมาแล้วเอ่ยขึ้น
“ที่นี่มีสมุนไพรหรือไม่” มู่เลี่ยนนึกครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
“มีอยู่ที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ หากอยากได้สมุนไพรต้องไปเอาที่เรือนใหญ่”
“อาการของกระต่ายน้อยบาดเจ็บจากภายนอกมาก ต้องใช้เมล็ดปาโต้วบดละเอียดแล้วทาแผล เพื่อให้แผลแห้งแล้วอาการจะทุเลา” โชคดีที่จื่อหลานศึกษาเรื่องสมุนไพรมาบ้าง จึงพอมีความรู้ติดตัว
“จะเข้าไปเอาได้ยังไงล่ะเจ้าคะ นายท่านเคยมีคำสั่งว่าไม่ให้ฮูหยินเข้าไปที่เรือนใหญ่ หากไม่ได้รับอนุญาต” เสี่ยวเฟยได้ยินดังนั้นถึงกับอ้าปากค้าง
“เขาน่ะเหรอ เคยห้ามภรรยาเอก ไม่ให้เข้าไปที่เรือนใหญ่”
“เมื่อตอนที่แม่นางเซียนเยว่อยู่ นายท่านกลัวว่านายหญิงจะเข้าไปทำอันตรายแม่นางเซียนเยว่ จึงสั่งห้ามไว้เจ้าค่ะ” เสี่ยวเฟยถอนหายใจ แล้วทอดมองกระต่ายน้อยที่นอนซมอยู่
“เดี๋ยวข้าจะไปขอสมุนไพรเขาดี ๆ เขาก็คงอนุญาต” มู่เลี่ยน ได้ยินดังนั้นจึงรีบเอ่ยห้าม
“ไม่ได้เจ้าค่ะ”
“เหตุใดจึงไม่ได้”
“คำสั่งของนายท่าน มิมีผู้ใดฝืนได้ หากฝ่าฝืนก็ต้องโดนโทษอีก นายหญิงเพิ่งจะพ้นโทษมาหยก ๆ จะต้องโทษอีกก็เห็นมิควร”
“เช่นนี้เราจะปล่อยให้กระต่ายน้อยตัวนี้ตายงั้นรึ”
“ทุกอย่างอยู่ที่โชคชะตากำหนด” คำตอบของมู่เลี่ยน ไม่ได้ทำให้เสี่ยวเฟยเห็นด้วยแต่ประการใด หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเสี่ยวเฟยหาจังหวะ ที่มู่เลี่ยนง่วนอยู่กับการดูแลเรือน แอบเดินออกมาตามลำพัง
“ขอโทษนะมู่เลี่ยน แต่ถ้ามีเจ้าอยู่ เจ้าคงไม่ให้ข้าทำเช่นนี้ จะปล่อยให้เป็นโชคชะตาอย่างเดียวได้ยังไง หากเขาไม่ให้ข้าเข้าไปดี ๆ ข้าก็มีวิธีเอาเมล็ดปาโต้วออกมาได้ก็แล้วกัน” รอยยิ้มมีความหวังของหญิงสาวเผยออกมา พร้อมสองเท้ามุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่ ระมัดระวังไม่ให้ผู้ใดพบเห็น ก่อนสายตาเจ้ากรรมจะหันไปเห็นเจ่าเจายืนเหม่ออยู่ที่สระน้ำตามลำพัง
“นั่นเจ่าเจานี่” นางค่อย ๆ ไปแอบหลังต้นไม้ แล้วทอดสายตาไปยังเจ่าเจาอย่างเงียบ ๆ
“สายตาของเขา คล้ายมีเรื่องกลัดกลุ้มใจ แต่อย่ายุ่งเลยดีกว่า เขาไม่ชอบหน้าข้าเหมือนเจ้านายเขานั่นแหละ” ว่าแล้วหญิงสาวตัดสินใจละความสนใจจากเจ่าเจา แล้วเบี่ยงตัวไปยังเรือนใหญ่ ก่อนจะรีบหลบหลังต้นไม้ดังเดิม เมื่อเห็นทหารยืนเฝ้าหน้าเรือนเต็มไปหมด
“เหอะ! ทีเรือนของข้า ไม่มีแม้แต่แมวสักตัวเฝ้า จะว่าไปท่านโม่โฉวก็ลำเอียงไม่น้อยเหมือนกันนะ เอาทหารมาเฝ้าเรือนใหญ่ ให้คอยคุ้มกันคนรักตัวเองอย่างหนาแน่น หากข้าเป็นเสี่ยวเฟยก็อดน้อยใจไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ” หญิงสาวนึกหมั่นไส้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้าต่างบานหนึ่งถูกแง้มไว้ หญิงสาวค่อย ๆ มุดออกจากต้นไม้ ย่อง ๆ ปีนหน้าต่างบานนั้นเข้าไปอย่างง่ายดาย
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30