เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ - ตอนที่ 23 เมฆหมอกเริ่มจางหาย โดย almoseve @Plotteller

แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?

เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ - ตอนที่ 23 เมฆหมอกเริ่มจางหาย โดย almoseve @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,พารานอมอล,ไทย,สืบสวนสอบสวน,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 23 เมฆหมอกเริ่มจางหาย

ท้องฟ้ายามตรีในวันนี้กลับมืดมัวและไร้ซึ่งแสงดาว โรงเรียนสุริยานนท์ในช่วงค่ำคืนแตกต่างกับตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง หากในช่วงเวลาปกติโรงเรียนที่เงียบเชียบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมที่อธิบายได้ยาก คำนิยามที่เหมาะสมสำหรับช่วงเวลานี้คงหนีไม่พ้น ความสยองขวัญ ตึกเรียนที่เก่าคร่ำครึและขาดการดูแลช่วยเสริมบรรยากาศให้แก่คนที่อยากเข้ามาล่าท้าผีได้เป็นอย่างดี บรรยากาศวังเวงและเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากอาคารเรียนเก่าตรงหน้า จนกลุ่มคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

แพรไหม นัท และทิพย์ แอบเข้ามาในโรงเรียนได้สำเร็จ ทั้งหมดเลือกปีนกำแพงจากทางสวนหย่อม เดินลัดเลาะผ่านพุ่มไม้มาเรื่อยๆ เป็นอีกครั้งที่ยามหายไปจากโรงเรียนในเวลานี้ คาดว่าจากการประกาศปิดโรงเรียนในช่วงเช้า จึงทำให้ยามที่ปกติก็ไม่ค่อยทำงานทำการอยู่แล้ว ละทิ้งหน้าที่ปกป้องโรงเรียนอย่างสิ้นเชิง

สิ่งมีชีวิตทั้งสามเดินเป็นกลุ่มในความมืดอย่างเงียบเชียบ ทั้งหมดไม่อยากให้ใครหรือสิ่งใดมองเห็น อย่างน้อยที่สุดความมืดก็ช่วยอำพรางตัวพวกเขาได้บ้าง ก่อนที่ทั้งหมดจะมาอยู่ยืนอยู่ ณ อาคารที่ดูเก่าแก่ที่สุดในโรงเรียนสุริยานนท์ อาคารเรียนเก่าที่ถูกปิดตาย ทั้งหมดค่อยๆ ก้าวเดิน มือของแต่ละคนประสานกับคนที่อยู่ใกล้ตัว จนในที่สุดทั้งสามก็ถึงเป้าหมายที่พวกเขาเลือกไว้

“ที่นี่ใช่ไหมแพรไหม” เสียงของเด็กสาวพูดขึ้นอย่างสั่นเครือ

“อือ ที่นี่แหละ” แพรไหมตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ

เธอเตรียมพร้อมมาอย่างดี หากเป็นตัวเธอในสมัยก่อน เวลานี้เธอจะกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าพาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เป็นแน่ แต่วันนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว เป้าหมายของเธอคือการพาเพื่อนสาวที่หายตัวไปกลับคืนมา

“เดี๋ยวเรานำเอง” เสียงของเด็กหนุ่มที่มาด้วยกันเกริ่นขึ้น

นัทเดินนำขึ้นมาด้านหน้า ยื่นมือไปข้างหน้าและกำลังทำท่าจะผลัก ทันใดนั้นประตูก็ค่อยๆ เปิดออก แสงสว่างเลือนรางข้างในสาดส่องออกมา เด็กหนุ่มถอยหลังกรูด้วยความตกใจ ภาพตกหน้าของเด็กทั้งสามคือห้องเรียนที่ตกแต่งไปด้วยแท่นเทียนจำนวนมาก ที่พื้นมีวงแหวนและอักขระที่พวกเขาอ่านไม่ออกเขียนอยู่ เศษกระจกกระจัดกระจายอยู่โดยรอบ ก่อนที่สายตาของแพรไหมจะไปสะดุดเข้ากับบุคคลที่นั่งอยู่ตรงกลาง เด็กสาวไม่รอช้าที่จะพุ่งตรงเข้าไปหาร่างนั้น

“น้ำฝน! น้ำฝนได้ยินเราไหม”

แพรไหมพยายามเขย่าตัวเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้าของเด็กสาวที่เคยสดใสสมวัย บัดนี้กลับซูบผอมและโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ชุดนักเรียนสีขาวกลายเป็นสีเทา น้ำฝนโดนจับตัวมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว สภาพของเธอในตอนนี้แตกต่างจากครั้งสุดท้ายที่แพรไหมเห็น เธอพยายามเขย่าตัวเด็กสาวอยู่แบบนั้น ก่อนที่เสียบเล็กๆ แหบแห้งจะดังขึ้น

“เราได้ยินแล้วแพรไหม” เด็กสาวตรงหน้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น

แพรไหมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ในที่สุดเธอก็พบกับเด็กสาวที่หายไป เด็กสาวต้องอยู่กับความกังวลมาอย่างยาวนาน เมื่อเห็นว่าน้ำฝนไม่เป็นไร ความรู้สึกที่หนักอึ้งก็เหมือนได้ถูกยกออก นัทและทิพย์รีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะช่วยแก้มัดให้กับน้ำฝน ทั้งหมดสีหน้าดูโล่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เก่งมากนะ ที่ตามมาจนถึงตรงนี้ได้”

เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดบทสนทนาอันเปี่ยมล้นด้วยความสุข แพรไหมลุกขึ้นยืนและมองตรงไปในเงามืดนั้น ร่างสูงใหญ่กำลังนั่งอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ

“เหอะ ในที่สุดหนูก็ได้เจอคุณ ไอ้ชั่ว” แพรไหมตะโกนพร้อมกับชี้มือตรงไปทางเงานั้น น้ำเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความแค้น

“ไอ้ชั่วอย่างนั้นเหรอ…”

“เออ คุณมันคนชั่ว เหมือนกับปู่ของคุณนั่นแหละ” แพรไหมกล่าวตอบ

ทิพย์และนัทที่แก้มัดเพื่อนได้สำเร็จยืนขึ้น และมองตรงไปยังเงาตรงข้าม

“เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในโรงเรียนแห่งนี้ มันก็เป็นเพราะตระกูลของคุณนั่นแหละ” หญิงสาวยังคงตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงแค้น เงานั้นนิ่งเงียบไม่ไหวติง “ปู่ของคุณคือคนเล่นอวิชชาที่โดนอำนาจและเงินตราเข้าครอบงำ เมื่อเกิดการล้างป่าช้าขึ้น ปู่คุณจึงไม่สามารถทำคุณไสยต่อไปได้ แต่พื้นที่ตรงนี้มันพิเศษ เพราะมันเต็มไปด้วยแรงแค้นของวิญญาณจากสมัยที่เป็นลานประหาร พลังงานชั้นเลิศที่พวกคนเล่นของแบบคุณและปู่คุณชอบนักชอบหนา…” เด็กสาวผ่อนเสียงลง

เธอค่อยๆ ระงับความโกรธลง เพื่อไม่ให้ตัวเองเหนื่อยจนเกินไป

“แท้จริงแล้วโรงเรียนสุริยานนท์คือฉากบังหน้าให้กับธุรกิจอาถรรพ์ของครอบครัวคุณ”

ทิพย์เปิดกระเป๋าและหยิบเอกสารทั้งหมดออกมา ก่อนจะยื่นให้กับแพรไหม แพรไหมรับมา เธอโยนตรงเข้าไปในส่วนเดียวที่มืดมิดภายในห้องนี้

“ปู่ของคุณเคยใช้ห้องนี้ในการประกอบพิธีมนต์ดำให้กับเหล่านักการเมืองชั้นต่ำ ที่หวังจะได้ครอบครองอำนาจอย่างง่ายดาย ไร้คู่แข่ง จนเรื่องรู้ไปถึงคุณครูคนอื่นในโรงเรียน ทุกคนไม่ยอมรับในปู่ของคุณ แถมปู่คุณยังไม่ได้เข้ามาเป็นผู้อำนวยการด้วยวิธีปกติ กลับเลือกยัดเงินใต้โต๊ะ ปู่ของคุณจึงโดนขับไล่ออกจากตำแหน่ง ก่อนที่ครอบครัวคุณจะโดนประณามจากคนในชุมชนที่ไม่ยอมรับในคุณไสย จนไม่สามารถอาศัยที่นี่ได้อีกต่อไป…” แพรไหมขึ้นเสียง

เงาตรงหน้าลุกขึ้น ก่อนจะเดินเหยียบกองเอกสารที่แพรไหมปาทิ้งไว้ตรงนั้น แสงไฟสลัวจากเทียนเผยให้เห็นหน้าของบุคคลที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมาตั้งแต่ต้น ชายวัยกลางคนที่ทุกคนรู้จักเป็นอย่างดี

“ผู้อำนวยการ” ทิพย์พูดขึ้น

ชายวัยกลางคนก้าวเดินขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนประจันหน้ากับแพรไหม

“พวกแกเก่งมากนะที่ตามสืบมาได้จนถึงขนาดนี้…” ชายตรงหน้าพูดขึ้น

แพรไหมกำหมัด อะดรีนาลีนกำลังหลั่งไหลเข้ามาในตัวเธอ

“ถ้าชั้นไม่ได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนสุริยานนท์แห่งนี้ ชั้นก็คงไม่รู้หรอก ว่าปู่ของชั้นเคยเป็นเจ้าของโรงเรียนนี้มาก่อน ครอบครัวของชั้นก็ปิดบังไว้ไม่ยอมบอกอะไรเลย หลังจากที่ชั้นรู้ว่าปู่โดนขับไล่ด้วยเหล่าครูที่อิจฉาในอำนาจของปู่ ฉันก็เริ่มศึกษาไสยศาสตร์อย่างจริงจัง พวกแกรู้ปะ ไสยศาสตร์ มันคืออำนาจ ที่หากใครใช้งานได้คล่อง ก็เหมือนกับมีอำนาจอันยิ่งใหญ่มาครอง ฉันตั้งใจศึกษา ก่อนจะเรียนจบและกลับเข้ามาเป็นครูที่โรงเรียนนี้อีกครั้ง…”

เปลวเทียนในห้องปลิวไสวตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาจากหน้าต่างที่แตกอยู่ เผยให้เห็นรอยยิ้มอันภาคภูมิใจของชายวัยกลางคนตรงหน้า ที่ยิ้มเยาะเย้ยให้กับเด็กสาว แพรไหมพยายามกลั้นอารมณ์แค้นเอาไว้

“แกรู้ไหม คนเรามันตายง่ายมากเลยนะ เหมือนกับที่ชั้นจัดการพวกผู้อำนวยการรุ่นก่อนๆ นั่นแหละ พวกมันอยากขึ้นรับตำแหน่งที่ไม่ควรรับเอง หลังจากชั้นเริ่มฆ่าพวกมันด้วยคุณไสย และตำรวจเริ่มเข้ามาเกี่ยว...”

ชายวัยกลางคนถอดเสื้อนอกออกด้วยท่าทีสบายๆ เด็กทั้งสี่เข้ามายืนชิดกันมากยิ่งขึ้น

“จริงๆ พวกแกควรจะขอบคุณในความดีงามที่ชั้นเคยทำไว้นะ ถ้าไม่ได้อวิชชานั่น เจ้าฆาตกรโรคจิตคงไม่ฆ่าตัวตายหรอก” ผู้อำนวยการพูดด้วยท่าทางภูมิใจ

“แต่คุณก็เผลอเล่นของผิดพลาด และฆ่าครูพิเศษที่ห้องดนตรีสากลไปนี่คะ” แพรไหมแย้งขึ้น

“นั่นไม่ใช่ความผิดพลาด เป็นเพียงผลจากการทดลองที่ล้มเหลวเท่านั้น” ผู้อำนวยการตอบกลับ

ตอนนี้ไม่ใช่แค่แพรไหมที่กำหมัด แต่นัทก็กำหมัดเช่นกัน เขาอยากจะตรงเข้าไปขยี้ชายวัยกลางคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไป ก่อนที่ทิพย์จะรั้งเขาไว้

“จากความกลัวที่คุณก่อขึ้นจนทำให้ไม่มีครูคนไหนกล้าเสนอตัวขอขึ้นเป็นผู้อำนวยการอีก คุณก็ได้ตำแหน่งที่คุณต้องการแล้วนี่คะ แล้วทำไมถึงยังต้องทำพิธีอะไรให้วุ่นวาย อย่างพิธีกรรมแฝงรอยเลือดอีก อะไรกันคะ ที่คุณอยากได้…” เด็กสาวถามกลับ นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอยังหาคำตอบไม่ได้ อะไรกันที่จะมีค่ามากพอให้คนคนหนึ่งเลือกจะสังเวยได้แม้กระทั่งชีวิตของเด็ก ภาพของแทนที่ถูกแขวนคอฉายซ้ำขึ้นมาในหัวของแพรไหมอีกครั้ง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

แพรไหมหันไปทางน้ำฝน ก่อนที่จะบอกความจริงที่อยู่ภายในใจ เธอไม่อยากบอกความจริงนี้ แต่เธอคิดว่าซ่อนไว้สุดท้ายน้ำฝนก็จะรู้อยู่ดี

“น้ำฝน แทนตายแล้วนะ”

น้ำฝนทำสีหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าแพรไหมพูดเรื่องอะไร

“ไอ้ชั่วนี่มันฆ่าแทนด้วยการแทง ก่อนจะเอาศพไปแขวนไว้ที่อาคารเรียน มันฆ่าแทน และเอาศพของแทนไปประจาน ท้าทายมายังพวกเราว่ามันไม่กลัวที่จะถูกพวกเราเปิดโปงเรื่องราวทั้งหมด” เด็กสาวพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แต่ในแววตาเต็มไปด้วยแรงแค้น

“เดี๋ยวนะแพรไหม เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ” น้ำฝนถามกลับด้วยสีหน้าสงสัยหนักกว่าเดิม

“แทนตายแล้วจริงๆ น้ำฝน พวกเราเห็นมาเต็มสองตา” นัทพูดขึ้น โดยมีทิพย์พยักหน้า

แพรไหมเดินตรงเข้าไปกอดเด็กสาว เธอเข้าใจดีว่าความจริงมันโหดร้ายและรับได้ยาก ขนาดเธอที่เพิ่งรู้จักแทนได้ไม่กี่เดือนยังรู้สึกผูกพันขนาดนี้ น้ำฝนที่โตมากับเด็กหนุ่มคงปวดใจยิ่งกว่า เธออาจจะยังไม่พร้อมรับความจริงในตอนนี้ แพรไหมเข้าใจดี

“เฮ้อ... จะมาดราม่าอะไรกันเนี่ย”

เสียงผู้อำนวยการดังขึ้นพร้อมกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย นัทที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อยู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพุ่งตรงไปด้านหน้า เงื้อหมัดเตรียมชกเข้าที่ใบหน้าของผู้อำนวยการ ก่อนที่อยู่ๆ ตัวของเขาจะปลิวและลอยขึ้นด้วยแรงอันมหาศาล เขาถูกใครคนหนึ่งถีบเข้าอย่างแรงที่ซี่โครงซ้าย

“อ๊ากกก” เด็กหนุ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ทิพย์รีบวิ่งเข้าไปดูอาการเพื่อนชายของเธอ สีหน้าของนัทดูเจ็บปวด ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่บุคคลปริศนา เขาเพิ่งเตะเข้าที่ซี่โครงของเพื่อนสนิทเข้าอย่างจัง จนนัทไม่สามารถลุกขึ้นได้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เด็กหนุ่ม ทุกคนต่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังเห็นอยู่

“นายตายไปแล้วไม่ใช่เหรอแทน…”

แพรไหมพูดขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ ความรู้สึกข้างในตีกันระหว่างความรู้สึกดีใจปนกับความสงสัย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย