แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,พารานอมอล,ไทย,สืบสวนสอบสวน,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
ผู้แต่ง
almoseve
เรื่องย่อ
เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ
เรื่อง : almoseve
ออกแบบปก : zeizen
หลังสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุ แพรไหม ต้องย้ายมาเรียนที่ โรงเรียนสุริยานนท์ โรงเรียนเก่าแก่กลางชนบทที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน และกฎประหลาดที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
เมื่อเหตุการณ์ลึกลับเริ่มเกิดขึ้นต่อเนื่อง พร้อมกับความลับที่ถูกฝังมานาน แพรไหมจึงตัดสินใจค้นหาความจริง... โดยไม่รู้เลยว่าทุกก้าวที่เข้าใกล้คำตอบ กำลังพาเธอเข้าใกล้ความสยองที่ไม่มีทางหันหลังกลับได้
เพิ่มเติมเกี่ยวกับเนื้อหา
งานเขียนชิ้นนี้เป็น 1 ใน 50 เรื่องจากโครงการ TK WRITER BOOTCAMP 2025*
อัพตอนใหม่ทุกวันเวลา 21:00น. ตลอดเดือน ก.ค. 2026**
*เนื้อหาทั้งหมดที่ได้อ่าน ยังไม่ได้ผ่านขั้นตอนการบรรณาธิกร
** กำหนดการติดเหรียญจะเริ่มหลังปล่อยตอนสุดท้ายจบ 1 สัปดาห์ และสำหรับฉบับ eBook รวมถึงรูปเล่มจะมีการแจ้งอีกครั้งในภายหลัง
ช่องทางการติดตามและพูดคุยกับนักเขียน
Facebook Page : Almoseve
Instagram : by.almoseve
Twitter or X : almoseve
แท็กนิยาย #เทอมสยองโรงเรียนมรณะ แวะมาเล่นแท็กพร้อมคุยกับนักเขียนได้เลยนะครับ
ขอฝากงานเขียนชิ้นแรกอย่างเป็นทางการของนักเขียนหน้าใหม่คนนี้ด้วยครับ
หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับเรื่องราวของเด็กหญิง แพรไหม และการสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในโรงเรียนใหม่แห่งนี้ครับ
“นี่ตื่นได้แล้ว…”
ฉันรู้สึกเหมือนใครบางคนกำลังเรียกฉันให้ตื่นขึ้น เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ หูฉัน น้ำเสียงอ่อนโยน ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดสว่างจากหน้าต่างที่เปิดไว้แยงตา ตรงหน้ามีผู้ชายรูปงามคนหนึ่งยืนอยู่
“เฮ้อ… ทำไมชอบหลับในคาบครูทุกทีเลยเนี่ย” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดขึ้น หน้านิ่วคิ้วขมวด
ถึงเขาจะทำหน้าตาดูเครียด แต่ความน่ารักของเขาก็ทำให้หัวใจอันอ่อนล้าของฉันอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ฉันค่อยๆ ยันตัวขึ้น เมื่อมองไปรอบข้าง เพื่อนของฉันเปิดหนังสือเรียนไปที่หน้า 167 ฉันหยิบหนังสือเรียนในกระเป๋าขึ้นมา ก่อนจะเปิดไปหน้าดังกล่าว คุณครูหนุ่มเดินกลับไปที่หน้ากระดานไวท์บอร์ด
“เอาล่ะนักเรียน มีใครรู้บ้าง ว่าเครื่องดนตรีสากลมีกี่ประเภท” ครูหนุ่มพูดขึ้น
เขาเป็นครูที่เพิ่งย้ายมาสอนที่โรงเรียนสุริยานนท์แห่งนี้ได้เพียงหนึ่งเดือน เป็นครูหนุ่มไฟแรงที่ไม่ได้เน้นสอนเนื้อหาเพียงอย่าเดียว แต่สามารถประยุกต์ทำให้เนื้อหาต่างๆ สนุกขึ้นได้
นักเรียนทั้งห้องต่างนิ่งเงียบ ครูหนุ่มมองหน้าฉัน ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ฉันยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะยกมือ
“มีทั้งหมด 5 ประเภทค่ะครู” ฉันตอบด้วยความมั่นใจ
เอาจริงๆ วิชาดนตรีสากลสำหรับฉันเป็นวิชาที่ฉันแทบไม่ต้องตั้งใจเรียนให้มากมาย เพราะคุณพ่อคุณแม่ฉันเป็นนักดนตรี ท่านตระเวนเล่นดนตรีไปทั่วโลก ฉันจึงเข้าใจทฤษฎีดนตรีเบื้องต้นเป็นอย่างดี
ฉันค่อยๆ แอบมองครูหนุ่มตั้งแต่หัว ไล่ไปจนถึงไหล่ และมือ ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาสวมแหวนอยู่ ฉันรู้ดีว่าเขาแต่งงานแล้ว และที่สำคัญยังมีลูกสาวคนเล็กที่น่ารักมากๆ อีกด้วย
“นี่ใบหม่อน ลูกครูน่ารักไหม”
เย็นวันหนึ่งระหว่างที่ฉันกำลังกวาดพื้นห้องเรียนดนตรีอยู่ เขาชวนให้ฉันดูรูปถ่ายที่เขาพกมา เด็กสาวมักจุกสองข้างยิ้มแฉ่งเผยให้เห็นฟันกระต่าย ครอบครัวสุขสันต์มาพร้อมออร่าแห่งความสุข ที่หากใครได้มาเห็นรูปถ่ายครอบครัวใบนี้ ก็คงเข้าใจดีว่าครอบครัวนี้รักกันถึงเพียงใด
“น้องน่ารักมากเลย หนูอยากเจอจัง”
คือประโยคที่ฉันตอบกลับครูเขาไป ก็น้องเขาน่ารักจริงๆ ฉันก็ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด
เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจนดึงสติของฉันให้กลับมามองตรงหน้าอีกครั้ง อยู่ๆ ครูหนุ่มก็ทำท่าทางแปลกๆ ไป เขายืนสั่นด้วยความหวาดกลัว เดินไปเดินมา ทุบกระดานไวท์บอร์ด พูดจาไม่เป็นภาษาคน
เพื่อนๆ ในห้องพากันแตกตื่นกับภาพตรงหน้า ฉันเองก็ตกใจไม่ต่างกัน อยู่ๆ ฉันก็เหมือนได้ยินเสียงบางสิ่งลอยผ่านตามสายลมมา เป็นเสียงคล้ายคนสวดอะไรสักอย่างที่ฟังแล้วไม่เข้าใจ ฉันมองตรงไปข้างหน้า ครูหนุ่มกำลังหยิบมีดพกขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะโวยวายและพูดวกไปวนมา จับใจความได้เพียงว่า
“ผมจำเป็นต้องทำ ไม่อย่างนั้นพวกมันจะฆ่าลูกสาวผม”
ฉันเป็นห่วงอาการของครูหนุ่มตรงหน้า จึงตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว ครูหนุ่มที่อ่อนโยนต่อฉันมาตลอด บัดนี้กลับเหลือเพียงแววตาหวาดวิตก ฉันเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ
“ครูคะ ใจเย็นๆ นะคะครู ค่อยๆ วางมีดลงนะคะ”
ครูหนุ่มทำตามที่ฉันพูด เขาค่อยๆ ลดมีดต่ำลง ฉันเดินตรงเข้าไปหาเขาและดึงมีดออกมาจากมือเขาได้สำเร็จ ก่อนจะวางไว้ที่พื้นเบื้องล่าง ฉันจับมือของครูหนุ่ม
“หายใจลึกๆ นะคะครู ไม่เป็นไรนะคะ”
ครูหนุ่มทำตาม อาการค่อยๆ ดีขึ้น ก่อนที่อยู่ๆ เสียงบทสวดบางอย่างที่ลอยมาตามลมจะค่อยๆ ดังขึ้น ดังขึ้นจนทะลุเข้ามาในโสตประสาทของฉัน ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็พลันแล่นขึ้นที่กลางอกของฉัน
ฉันค่อยๆ มองตรงไป ของเหลวสีแดงเข้มค่อยๆ รินไหลออกมาจากเสื้อนักเรียนสีขาว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ฉันค่อยๆ หมดแรงลง ครูหนุ่มบรรจงใช้มีดนั่นจ้วงแทงฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก ซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง น้ำตาของฉันไหลพรากจากความเจ็บปวด ก่อนที่ความรู้สึกต่างๆ จะค่อยๆ หายไป
ในขณะที่ครูหนุ่มใช้มีดนั่นแทงฉัน ฉันก็มองเห็นว่าเขากำลังร้องไห้อยู่ น้ำตาไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่อีกสักพักเขาจะหยุดลงและดึงมีดออกไป เขาพยายามพูดอะไรบางอย่าง ฉันพยายามมองตรงไปที่ปากนั่น จนอ่านได้เพียงว่า
ครูขอโทษ
ก่อนที่ครูหนุ่มจะตัดสินใจใช้มีดเล่มนั้น เล่มเดียวกับที่แทงเข้ามาในตัวฉัน ปาดคอของตัวเอง เลือดสาดกระเซ็นโดนนักเรียนคนอื่น ทุกคนต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว รอบข้างของฉันค่อยๆ มืดลง ฉันกำลังจะตายสินะ แต่อย่างน้อยฉันก็ได้ตายเพราะน้ำมือของครูที่ฉันปลื้ม
ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่ได้อยากตายเลยสักนิดก็ตาม
ฉันคิดได้ดังนั้น ก่อนที่สติทั้งหมดจะค่อยๆ เลือนหายไป