แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,พารานอมอล,ไทย,สืบสวนสอบสวน,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
ผู้แต่ง
almoseve
เรื่องย่อ
เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ
เรื่อง : almoseve
ออกแบบปก : zeizen
หลังสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุ แพรไหม ต้องย้ายมาเรียนที่ โรงเรียนสุริยานนท์ โรงเรียนเก่าแก่กลางชนบทที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน และกฎประหลาดที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
เมื่อเหตุการณ์ลึกลับเริ่มเกิดขึ้นต่อเนื่อง พร้อมกับความลับที่ถูกฝังมานาน แพรไหมจึงตัดสินใจค้นหาความจริง... โดยไม่รู้เลยว่าทุกก้าวที่เข้าใกล้คำตอบ กำลังพาเธอเข้าใกล้ความสยองที่ไม่มีทางหันหลังกลับได้
เพิ่มเติมเกี่ยวกับเนื้อหา
งานเขียนชิ้นนี้เป็น 1 ใน 50 เรื่องจากโครงการ TK WRITER BOOTCAMP 2025*
อัพตอนใหม่ทุกวันเวลา 21:00น. ตลอดเดือน ก.ค. 2026**
*เนื้อหาทั้งหมดที่ได้อ่าน ยังไม่ได้ผ่านขั้นตอนการบรรณาธิกร
** กำหนดการติดเหรียญจะเริ่มหลังปล่อยตอนสุดท้ายจบ 1 สัปดาห์ และสำหรับฉบับ eBook รวมถึงรูปเล่มจะมีการแจ้งอีกครั้งในภายหลัง
ช่องทางการติดตามและพูดคุยกับนักเขียน
Facebook Page : Almoseve
Instagram : by.almoseve
Twitter or X : almoseve
แท็กนิยาย #เทอมสยองโรงเรียนมรณะ แวะมาเล่นแท็กพร้อมคุยกับนักเขียนได้เลยนะครับ
ขอฝากงานเขียนชิ้นแรกอย่างเป็นทางการของนักเขียนหน้าใหม่คนนี้ด้วยครับ
หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับเรื่องราวของเด็กหญิง แพรไหม และการสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในโรงเรียนใหม่แห่งนี้ครับ
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกรถยนต์สีขาวขุ่น จนมาตกกระทบเข้ากับใบหน้าอันเข้ารูปของเด็กสาวคนหนึ่ง บรรยากาศด้านนอกเต็มไปด้วยต้นไม้และทุ่งนาที่ตัดสลับกันเป็นจังหวะวนซ้ำ ที่เมื่อมองไปนานๆ เข้า ก็ชวนให้ความสบายใจแปรเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่าย ภาพตรงหน้านำเสนอความอ้างว้างและไกลห่างจากความเคยชินของคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง การเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นกับเธออย่างรวดเร็วและฉับพลัน
เธอต้องจากเป็นจากสถานที่อันคุ้นเคย โรงเรียนที่เรียนมาตั้งแต่จบช่วงชั้นประถม ห้องสมุดและโซนวรรณกรรมที่เธอมักจะไปสิงเพื่ออ่านหนังสือที่เธอชอบ หนังสือสืบสวนเล่มล่าสุดที่เธออ่านยังคงพับหน้ากระดาษและซุกไว้ในบริเวณที่จะมีเธอเพียงคนเดียวที่หาเจอ พี่สาวร้านน้ำที่มักจะใจดีและเอ็นดูเธอด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าโรงเรียนจะไม่ใช่พื้นที่ที่เธอหลงรัก แต่นิสัยส่วนตัวที่ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงก็เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นเช่นกัน
เฉกเช่นเดียวกับที่ใครหลายคนเคยบอกไว้ หากการจากเป็นนั้นเจ็บปวดแล้ว การจากตายนั้นยิ่งเจ็บปวดกว่า เพราะมันมาพร้อมกับการจากลาที่ไม่มีโอกาสได้พบกันอีก เธอไม่เคยเข้าใจสิ่งนี้ จนกระทั่งวันที่เธอได้เห็นรถยนต์สีดำลุกไหม้อยู่ในกองเพลิง พ่อและแม่อันเป็นที่รักจากเธอไป เธอไม่ทันได้บอกลา ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยว่าเธอรักพ่อแม่ของเธอแค่ไหน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะทั้งงานศพที่บรรดาญาติๆ ฝั่งแม่จัดแจงทุกอย่างให้ หรือแม้แต่การที่เธอต้องย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิดของแม่ เพื่ออาศัยอยู่กับคุณยาย เพราะไม่มีญาติคนไหนอยากรับเธอไปเลี้ยง
พอรู้ตัวอีกที เธอก็มานั่งอยู่บนรถคันนี้ ที่อีกไม่กี่อึดใจ ก็จะพาเธอไปยังสถานที่แห่งใหม่ ที่เธอจะต้องเริ่มต้นใช้ชีวิตอีกครั้ง
ภาพฉายสองข้างทางเริ่มเต็มไปด้วยบ้านเรือนของผู้คน สิ่งปลูกสร้างแต่ละหลังถูกสร้างขึ้นด้วยไม้ บางหลังก็มีชั้นเดียว บางหลังก็มีสองชั้น เธอจ้องมองทีละหลัง ทีละหลัง ด้วยความรู้สึกอันแปลกใหม่ เพราะสถานที่ที่เธอจากมา บ้านแต่ละหลังสร้างด้วยอิฐปูน ไม่เว้นแม้แต่คอนโดที่เธอเคยอาศัยอยู่ ก็อยู่ชั้นที่สูงที่สุด
รถขับช้าลงเรื่อยๆ ผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นลานกลางหมู่บ้าน ก่อนจะเข้ามาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง เธอจ้องมองภาพตรงหน้า เป็นบ้านไม้สองชั้นที่มีหน้าต่างเปิดอ้าอยู่ ตรงบันไดขึ้นบ้านมีโอ่งรูปมังกรที่เปิดฝาเตรียมไว้ ใต้ถุนบ้านมีตั่งและม้านั่งสำหรับต้อนรับแขก มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอพยายามจ้องมองใบหน้านั้น คลับคล้ายว่าเหมือนเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว
“แพรไหมจ๊ะ…”
เด็กสาวหันกลับมาทางต้นเสียง หลังจากอยู่กับความเงียบมาเกือบหกชั่วโมง ในที่สุดหญิงวัยกลางคนตรงที่นั่งคนขับก็เรียกชื่อเธอออกมาครั้งแรก
“ที่นี่แหละจ้ะ บ้านของคุณยาย” หญิงวัยกลางคนพูดพลางยิ้มให้กับเด็กสาว
“โอเคค่ะ” แพรไหมตอบรับพร้อมพยักหน้า ก่อนจะหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวเรียบที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา
“ของอื่นๆ ถูกส่งมาเรียบร้อยแล้ว น่าจะกองอยู่ข้างบนนะ”
“ได้ค่ะ”
“งั้นเป็นเด็กดีนะจ๊ะแพรไหม น้าคงไม่ได้ลงไป ฝากสวัสดีคุณยายด้วยนะจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนตรงหน้าพูดด้วยรอยยิ้มฝืนๆ แพรไหมรู้ดีว่าหากไม่มีความจำเป็นอะไร คนตรงหน้าคงไม่มีวันขับมาที่หมู่บ้านนี้เป็นแน่
“ได้ค่ะคุณน้า สวัสดีค่ะ” เด็กสาวยกมือไหว้ ก่อนจะเปิดประตูรถ
รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวจากไป แพรไหมมองรถคันนั้นจนลาลับ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาหญิงชรา ที่ตอนนี้กำลังนั่งรอเธออยู่ที่ม้านั่งใต้ถุนบ้าน ยิ่งแพรไหมมองใกล้ๆ เด็กสาวยิ่งเห็นว่าหญิงชราตรงหน้า เป็นคนที่เธอเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว
ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยิ้มอย่างเป็นมิตรและชวนให้รู้สึกอบอุ่นซ้อนทับกัน เธอมั่นใจดีว่านี่คือคุณยายของเธอแน่นอน และรู้เลยว่าแม่ของเธอได้คุณยายมาแค่ไหน
“เป็นไงบ้างแพรไหม เดินทางมาเหนื่อยไหม”
“ก็นิดหนึ่งค่ะคุณยาย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” แพรไหมยกมือไหว้ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ หญิงชรา
“นานเลยแหละ ครั้งล่าสุดที่หลานมา ก็นู่น… ตอนหลานยังตัวกระเปี๊ยกอยู่เลย”
บทสนทนาระหว่างหญิงชราและหลานสาวที่ไม่ได้เจอกันมานานเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทั้งสองคุยกันและถามไถ่กันพอสมควร ก่อนที่คุณยายจะบอกให้แพรไหมขึ้นไปพักผ่อนบนบ้าน
ภายในบ้านชั้นบน ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นบ้านกว้างๆ ที่ไม่ได้มีของอะไรเยอะแยะมากนัก คุณยายพาแพรไหมเดินตรงมาที่ห้องห้องหนึ่งที่อยู่ด้านในสุด ด้านหน้าห้องเต็มไปด้วยกล่องพัสดุของเด็กสาว
“ยายให้หลานนอนห้องเก่าของแม่หลานนะ” หญิงชราเดินนำและเปิดประตูเข้าไป
ภายในห้องเต็มไปด้วยกรอบรูปและกองหนังสือที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบบนชั้น รูปถ่ายเก่าๆ สมัยเจ้าของห้องยังเด็กถูกตั้งไว้บนโต๊ะหนังสือ สภาพโดนรวมถูกทำความสะอาดเป็นอย่างดี เด็กสาวนั่งลงบนเตียง รู้สึกสบายใจที่ได้มีความเป็นส่วนตัวเหมือนสมัยเธออยู่ที่คอนโด หรือไม่ก็เพราะเธอได้อยู่ในห้องที่แม่ของเธอเติบโตมา
“เดี๋ยวค่ำๆ ยายมาเรียกไปกินข้าว ก่อนหน้านั้นหลานจะจัดของหรือจะไปอาบน้ำก็แล้วแต่หลานเลยนะ” หญิงชราเรียกสติของหลานสาวอีกครั้ง แพรไหมหันกลับมามองคุณยายและพยักหน้า เด็กสาวเริ่มแกะกล่องหนังสือที่เธอขนมา ก่อนจะเอาขึ้นไปวางรวมไว้กับหนังสือของแม่เธอ ซึ่งหนังสือเหล่านั้น เป็นดั่งสมบัติต่างหน้าจากแม่เช่นกัน
เช้าวันต่อมา แพรไหมกำลังเดินไปตามทางเดินในหมู่บ้าน เธอเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นต้นโพธิ์ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางหมู่บ้าน ลมพัดใบไม้ปลิวไสว อากาศตอนเช้าปลอดโปร่งเย็นสบาย เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พร้อมพกความตื่นเต้นอยู่เต็มอกไปโรงเรียนใหม่วันแรก การเปิดเทอมรอเด็กสาวอยู่
หวังว่าโรงเรียนนี้ จะเป็นการเริ่มต้นที่ดีนะ
แพรไหมคิดอยู่ในใจ ก่อนจะยิ้มให้กับเช้าวันใหม่อันแสนสดใสและเดินมุ่งหน้าตรงไปข้างหน้า
หากภาพจำของการเปิดภาคเรียนสำหรับทุกๆ คน คือการได้เห็นเหล่านักเรียนส่งเสียงเจื้อยแจ้ว และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เด็กนักเรียนบางกลุ่มนั่งคุยเล่นกับเพื่อนอย่างออกรส เพราะไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่ปิดเทอม หรือเล่นกีฬาให้เหงื่อชุ่ม เพื่อเป็นการออกกำลังยามเช้า
ทั้งหมดนั่นเป็นสิ่งที่แพรไหมคิดว่าจะเห็นเช่นกัน จนกระทั่งสิ่งที่เด็กสาวเห็นตรงหน้า ไม่เหมือนกับสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้
แพรไหมเดินผ่านป้ายหน้าโรงเรียน ผ่านสนามบาสที่ทรุดโทรม เด็กสาวเดินตามทางเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะได้พบกับความจริงตรงหน้า บรรยากาศในโรงเรียนเงียบสงบ จนเธอนึกว่าโรงเรียนนี้กำลังอยู่ในช่วงสอบ ไม่มีการเล่นกีฬา ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วอย่างออกรส ไม่มีอะไรทั้งนั้น มีเพียงแค่เด็กนักเรียนที่นั่งอ่านหนังสือหรือทำการบ้านกันเป็นหย่อมๆ ที่ช่วยให้โรงเรียนในเวลานี้ ดูไม่กลายเป็นโรงเรียนร้าง ก่อนที่ทุกคนจะเดินมาเข้าแถวเตรียมเคารพธงชาติด้วยความสงบ
แพรไหมใช้เวลาไม่นานนักในการเดินหาแถวของห้องเธอ อยู่ๆ ความหนาวเย็นก็คืบคลานเข้าสู่แผ่นหลังโดยที่เด็กสาวไม่ทันตั้งตัว เธอหันขวับและมองตรงไปทางที่เธอสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ไม่น่าไว้วางใจ แพรไหมพยายามมองหาอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะหันหน้ากลับไปทางเดิม บรรยากาศสุดแปลกประหลาดที่เธอได้พบ ทำให้เด็กสาวมีคำถามมากมายอยู่ในใจ
โรงเรียนแห่งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่แพรไหมคิด ก่อนที่เพลงและธงชาติจะถูกชักขึ้น โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า บางสิ่งที่เลวร้าย กำลังรอคอยเธออยู่...