เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ - ตอนที่ 10 ทิพย์และนัท โดย almoseve @Plotteller

แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?

เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ - ตอนที่ 10 ทิพย์และนัท โดย almoseve @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,พารานอมอล,ไทย,สืบสวนสอบสวน,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 10 ทิพย์และนัท

ท่ามกลางความวังเวงของโรงเรียนสุริยานนท์ในช่วงเย็น ชายหญิงสองคนกำลังเดินคุยเล่นกันด้วยความสนุกสนาน ประกายความสดใสสุกสว่างอยู่ในดวงตาทั้งคู่ ทิพย์และนัทเดินคุยเล่นกันอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ห้องน้ำที่เคยเกิดเหตุฆาตกรรม คือจุดหมายที่นัทจับฉลากได้ในวันนี้

ทั้งสองเติบโตที่หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งแต่เด็ก ผ่านเหตุการณ์สุดสยองในโรงเรียนกันมาทุกปี ไม่เว้นแม้แต่ห้องน้ำแห่งนั้น ที่พวกเขาก็เดินผ่านกันมาจนนับครั้งไม่ถ้วน ถึงแม้บรรยากาศวันนี้จะอึมครึมเป็นพิเศษ ตึกเรียนที่มืดทึมจนเกือบลืมไปว่าช่วงเวลากลางวันเคยมีนักเรียนมากมายนั่งเรียนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้

“นานแล้วเนอะ ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้” ทิพย์เริ่มบทสนทนา เพื่อเป็นการทำลายความเงียบ ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“ตั้งแต่พวกเราเข้าแก๊งสืบสวนเรื่องลึกลับ พวกเราก็แทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันแบบนี้เลย”

เด็กหนุ่มหันหน้ามามองทิพย์ ใบหน้าของเขาสีแดงก่ำ ไม่มั่นใจว่าเพราะความเขินหรือความกลัว ที่จะต้องไปยังสถานที่ในเรื่องเล่ากันแน่ เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอคนนี้ไม่ได้มีความกล้ามากมายขนาดนั้น เขาเป็นคนขี้กลัว ไม่เว้นแม้แต่เรื่องผีๆ ที่เอาเข้าจริงๆ หากนัทอยู่เพียงลำพัง เขาก็คงทนไม่ไหว และรีบหนีออกจากสถานที่ตรงนั้นอย่างแน่นอน

“หน้าแดงเลยเหรอ กลัวล่ะสิ” ทิพย์หันไปหยอกเด็กหนุ่ม

“กลัวอะไรกัน ผีสางมันมีจริงที่ไหนล่ะ” นัทหันกลับมามองเธอ เขาหยุดเดิน ก่อนจะค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาทิพย์

“ทิพย์ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าผีโผล่มา เราจะวิ่งไปขอหวยสักตัวสองตัวเลย จะได้มีเงินมาซื้อขนมให้ทิพย์กินไง” นัทพูดพลางติดตลก ไม่แน่ใจว่าพูดเพื่อให้ตัวเองกลัวน้อยลง หรือพูดเพราะอยากให้เด็กสาวสบายใจกันแน่

“งั้นเหรอ…” เด็กสาวฉีกยิ้มออกมา “งั้นอย่าลืมซื้อขนมให้เราเยอะๆ นะ” สีหน้าของเด็กสาวที่ยิ้มแฉ่ง ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหัวใจพองโต ใจเต้นตึกตัก

“ว่าแต่ แผลเป็นดีขึ้นบ้างไหม” นัทโพ่งบทสนทนาขึ้นมา เพื่อให้เด็กสาวไม่รับรู้ว่าตนกำลังมีอาการเขิน เด็กสาวลูบไปที่แผลเป็นที่หัวเข่าด้านซ้าย

“ก็แผลเป็นอะนัท ไม่ได้ดีขึ้นหรือแย่ลงหรอก”

“เราขอโทษนะ ถ้าตอนนั้นเราไวกว่านี้ เธอก็คง…” นัทหลบสายตา ดวงตาฉายแววความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น

“เห้ยนัท ไม่เป็นไรเลย มันไม่ใช่ความผิดนัทสักหน่อย”

“เราไม่อยากให้ทิพย์มีรอยแผลเป็นแบบนี้เลย ถ้าเราเลือกได้ เราจะยอมเป็นแทนเลยล่ะ” เด็กหนุ่มหันกลับมาทางนัทอีกครั้ง แววตาจริงจัง

ทิพย์สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงนั้น เธอรู้ดีมาตลอดว่านัทเป็นคนอบอุ่น เด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นคนดีและใสซื่อบริสุทธิ์ แรกเริ่มเดิมทีเขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้ จนกระทั่งเขาได้พบกับแทน เด็กหนุ่มที่นัทมองว่าเป็นไอดอลสำหรับเขา นัทอยากเป็นที่พึ่งให้กับทุกคน อยากเป็นคนที่ทุกตนพร้อมจะมาปรึกษาและไว้วางใจ นั่นจึงทำให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเอง ซึ่งหากใครที่รู้จักนัทจริงๆ ก็จะรู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของเขายังเป็นเหมือนเดิม เด็กหนุ่มขี้กลัวที่อบอุ่น เป็นมิตร และจริงใจที่สุดคนหนึ่งเท่าที่เด็กสาวเคยพบมา

ภาพในอดีตของความทรงจำฉายย้อนกลับมาอีกครั้ง เหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งสองได้สนิทกันมาถึงวันนี้เริ่มต้นขึ้นในช่วงบ่ายวันหนึ่ง เมื่อทิพย์กำลังเดินเล่นอย่างสบายใจเฉิบอยู่ในบริเวณของหมู่บ้าน เธอไม่ได้สังเกตถึงภัยอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

เด็กสาวเดินเข้าไปอยู่ใต้ต้นโพธ์หมู่บ้าน ซึ่งในเวลานั้นยังไม่เก่าและเติบใหญ่เท่ากับในปัจจุบัน ตุ๊กตากระดาษวางเรียงราย ตัวละครหญิงสาวและชายหนุ่ม ชุดแฟชั่นสีสดใส ที่ดึงดูดความสนใจของเด็กสาวในวัยนี้ได้อย่างไม่ยากเย็น เด็กสาวเล่นคนเดียวอยู่อย่านั้น เธอประกอบชุดนั้นเข้ากับตัวละครนี้ ให้ตัวละครนี้เป็นเพื่อนกับอีกตัวละครหนึ่ง ความสนุกเล็กๆ ที่เด็กวัยเธอจะเพลิดเพลินได้

จนกระทั่งเงาดำค่อยๆ คืบคลานเข้ามา เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกให้เด็กสาวสนใจ

กรรรรร

ทิพย์ค่อย ๆ หยุดการกระทำตรงหน้าลง เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบเข้ากับสุนัขตัวใหญ่สีดำ ซึ่งเธอมาสืบทราบภายหลังว่าเป็นพันธ์บางแก้วที่หลวงตาเลี้ยงไว้ในวัด

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

เด็กสาวไม่รีรอให้สุนัขตัวนั้นเข้ามาใกล้เธอ ทิพย์ทิ้งสิ่งของทั้งหมดลง ออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่เคยเห็นสุนัขตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจของเด็กสาว เธอยังไม่อยากตาย ยังอยากมีชีวิตเล่นของเล่นอีกเยอะๆ หากการวิ่งอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างจะทำให้เธอสามารถวิ่งได้อย่างเร็วขึ้น การที่เธอเลือกหลับตาก็เป็นอีกสิ่งที่เธอไม่ควรทำ เพราะนั่นทำให้เธอมองไม่เห็นต้นไม้ตรงหน้า

ทิพย์สะดุดเข้ากับรากไม้ขนาดใหญ่ที่ขวางทางอยู่ เธอกลิ้งล้มลง ความเจ็บปวดที่ขาซ้ายค่อยๆ แล่นขึ้น เธอลืมตาอย่างช้าๆ บริเวณหัวเข่าที่ขาซ้ายของเธอตอนนี้มีเลือดสีแดงไหลทะลักออกมา พร้อมกับเศษแก้วขนาดใหญ่ที่ปักเด่นตระหง่าอยู่บนหัวเข่าของเธอ

ทิพย์กรีดร้องด้วยความตกใจ เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างหนักเป็นครั้งแรกในชีวิต สุนัขที่วิ่งตามเธอกำลังจะเข้าประชิดตัว เธอค่อยๆ หยุดร้อง ช่วงเวลาหนึ่งเธอทำใจได้แล้วว่าชีวิตของเธอคงมาได้ถึงเพียงนี้ เธอคงไม่มีโอกาสได้เล่นของเล่นสนุก ๆ ชิ้นอื่น ๆ อีกต่อไป ทิพย์ค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนที่จะมีเสียงบางสิ่งกระทบเข้ากับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง!

ทิพย์ลืมตาขึ้น ภาพของเด็กหนุ่มที่กำลังโอบกล้วยหวีหนึ่งไว้ในมือซ้าย พลางเด็ดและเขวี้ยงใส่สุนัขตัวนั้นอย่างบ้าคลั่งคือสิ่งแรกที่เธอได้เห็น สุนัขตัวนั้นวิ่งจากไป ก่อนที่เด็กชายจะโผเข้าหาเธอ นั่นจึงทำให้เธอเห็นว่าเด็กชายกำลังร้องไห้อยู่ น้ำมูกน้ำตาไหลปนกันไปหมด

“ฮือออ เราขอโทษนะ เจ็บมากไหม” เด็กชายตรงหน้าพูดไปพลางร้องไห้ไป

เด็กสาวทำตัวไม่ถูก เธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน ความเจ็บค่อยๆ หายไป ผู้ใหญ่หลายคนที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งเข้ามา พ่อของเธอรีบวิ่งเข้ามาและอุ้มทิพย์ขึ้นบ่าเพื่อจะพาไปทำแผล ก่อนที่ทั้งสองจะแยกห่างกัน ทิพย์ได้กล่าวทักทายเด็กชายเป็นครั้งแรก

“นายชื่อไรอะ”

“เราชื่อนัท” เด็กชายพูด พลางปากน้ำมูกที่ไหลเปรอะไปหมด

“เราชื่อทิพย์นะ”

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทั้งสองได้พานพบกัน โชคชะตาที่เล่นตลก จนทำให้เด็กสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองมารู้ความจริงทีหลังว่าสุนัขตัวนั้นไม่ได้จะเข้ามากัดพวกเขา แต่เพราะมันเห็นบางสิ่งบางอย่าง หลวงตาบอกทั้งสองไว้เพียงเท่านั้น…

“นายขี้แยวันนี้จะร้องไห้อีกไหมเนี่ยยย” ทิพย์แซวนัท

“โถ่… ทิพย์ นั่นมันเรื่องตั้งแต่สมัยไหนละ เราไม่ใช่เด็กขี้แยคนเดิมอีกแล้วนะ ดูนี่ซะก่อน!”

นัทพยายามเบ่งกล้ามอันน้อยนิดอวดเธอ ท่าทางดูแปลกพิกล ทิพย์หัวเราะลั่น

“ว่าแต่… ทิพย์ชอบแทนหรือเปล่า” อยู่ๆ นัทก็ถามขึ้น ทำเอาเด็กสาวหยุดชะงัก

“ชอบแบบไหนอะ”

“ชอบแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมองผู้ชายอีกคนอะ” เด็กหนุ่มทำท่าทางอึกอัก พร้อมด้วยแววตาวิตก

เด็กสาวตรงหน้าถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอคิดว่าเธอชัดเจนมาตลอด แต่เด็กหนุ่มคนนี้คงมองการกระทำของเธอไม่ออกแหละ เด็กสาววิ่งตรงไปหานัท ก่อนจะโผเข้ากอดที่แขนของเขา นัทสะดุ้งเล็กน้อย

“นายไม่รู้จริงๆ เหรอ ว่าเราชอบใคร”

ทั้งสองสบตากัน เหมือนเวลาทั้งโลกหยุดลง ก่อนที่เธอจะเห็นว่าเบื้องหน้าของพวกเขา คือจุดหมายสำคัญในวันนี้

“พวกเรามาถึงแล้วล่ะ”

นัทและทิพย์มองตรงเข้าไปในห้องน้ำที่ไม่ได้ถูกใช้งานนั้น พื้นผนังมีสีหลุดลอกตามกาลเวลา เด็กหนุ่มเดินไปลองเปิดก๊อกน้ำ ก่อนจะพบว่าไม่มีน้ำไหลออกมา

จากข้อมูลที่ทั้งสองได้รับ ห้องน้ำแห่งนี้คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันเดียวกับการเสียชีวิตของเด็กสาวที่สวนหย่อม ฆาตกรโรคจิตเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่แอบชอบเด็กนักเรียนโรงเรียนนี้ เขาพยายามตามตื๊อเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจ

จนวันหนึ่งฆาตกรตัดสินใจบุกเข้ามาในโรงเรียน สะกดรอยตามเด็กสาวจนมาถึงห้องน้ำแห่งนี้ ก่อนที่จะแทงเด็กสาวคนนั้นด้วยมีดแหลมจนนับจำนวนแผลแทบไม่ได้ เลือดนองไหลรินเต็มพื้นห้องน้ำ เด็กสาวเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ก่อนที่จะมีเด็กอีกคนเข้ามาเห็นเหตุการณ์ และดึงความสนใจของฆาตกรไปที่เป้าหมายต่อไป…

ทั้งสองเข้ามาในห้องน้ำ นัทค่อยๆ เดินไปเปิดประตูห้องน้ำทีละบานทีละบาน ก่อนจะพบแต่ความว่างเปล่า ทิพย์เดินสำรวจสถานที่รอบๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยหรือเบาะแสอื่นใด

“ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”

“ตำรวจและแม่บ้านคงทำความสะอาดทุกอย่างไปหมดแล้วมั้ง”

“ก็จริงนะ นี่มันก็นานมากแล้ว”

ทั้งสองต่างออกความเห็น ในขณะนั้น อยู่ๆ เสียงน้ำไหลก็ดังอย่างเบาๆ ทั้งสองหยุดชะงัก ก่อนที่จะค่อยๆ มองไปทางต้นเสียง ก๊อกน้ำที่ตอนแรกไม่มีน้ำไหล บัดนี้มันกลับมีน้ำไหลออกมาอย่างเนือยๆ แต่สีของน้ำที่ออกมากลับไม่ใช่สีของน้ำปกติ หากแต่เป็นของเหลวสีแดงเข้ม

ทั้งสองค่อยๆ เดินตรงไปที่ก๊อกน้ำนั้น เมื่อมองดูใกล้ๆ สิ่งที่ทั้งสองคิดว่าเป็นเลือด แท้จริงแล้วกลับเป็นน้ำสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยสนิมเท่านั้น นัทเอื้อมมือไปปิดวาล์วตามเดิม ก่อนจะหันมายิ้มให้กับเธอ

“เห็นไหม ไม่มีอะไรหรอก ผีสักตัวยังไม่มีเลย” นัทพูดพลางหัวเราะ

“อย่าทักแบบนั้นสินัท มันน่ากลัวนะ” ทิพย์ทักท้วง

“โอ๊ย ถ้ามีก็ออกมาสิ พ่อจะต่อยให้คว่ำเลย”

ทิพย์ดึงเสื้อของนัท เขารู้ว่าเด็กหนุ่มแค่พยายามทำให้ตัวเองดูกล้าต่อหน้าเด็กสาว แต่การมาพูดจาท้าทายในสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์จริงแบบนี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำอยู่ดี

แอ๊ดดด

ทั้งสองหยุดชะงัก ก่อนจะค่อยๆ เหลียวไปมองทางด้านในสุดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ประตูห้องน้ำที่ปิดอยู่ บัดนี้มันกลับถูกเปิดอ้าขึ้น พร้อมกับโครงร่างบางๆ ที่ใสจนทะลุไปถึงด้านหลัง แต่ยังคงมองให้เห็นเป็นรูปร่างได้อยู่ ร่างนั้นค่อยๆ เดินก้าวออกมาจากห้องน้ำห้องในสุด

หญิงชราในชุดไทยเก่าแก่ค่อยๆ เดินออกมา ดวงตาสีขาวโพลน แต่ทั้งสองรับรู้ได้ทันที ว่าหญิงคนนั้นกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ หญิงชรายืนนิ่งและมองตรงมายังพวกเขา ตอนนี้ทิพย์และนัทยืนกอดกันแน่น

“มาทำอะไรกันที่นี่อย่างนั้นเหรอ”

หญิงชราไม่ได้พูดอะไร แต่เสียงกลับทะลุเข้ามาในโสตประสาทของพวกเขา ทิพย์หันไปมองนัท ตอนนี้เด็กหนุ่มผู้อาจหาญพร้อมท้าทายกับผีสางทุกตนกำลังยืนร้องไห้อยู่ น้ำมูกน้ำตาไหลปนกัน ภาพเด็กน้อยคนหนึ่งซ้อนทับ แต่นั่นกลับไม่ทำให้สถานการณ์ตอนนี้โรแมนติกขึ้นแต่อย่างใด

“กรี๊ดดดดดด” ทิพย์กรีดร้องเพื่อเรียกสตินัท

เด็กหนุ่มได้สติกลับมา ก่อนจะหันมาทางทิพย์และทำในสิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

“กรี๊ดดดดดดดดด วิ่งเร็วววววววววว!!!”

ทั้งสองไม่รอช้า รีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตออกจากห้องน้ำไป ไม่รอที่จะให้หญิงชราตรงหน้าพูดอะไรอีก