แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,พารานอมอล,ไทย,สืบสวนสอบสวน,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แพรไหม ได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่อันแปลกประหลาด การชักชวนเข้ากลุ่มหลังเลิกเรียน ตำนานลี้ลับ เรื่องสยองขวัญ และความลับดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ของโรงเรียนแห่งนี้ ความจริงของเหตุการณ์ทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ?
ผู้แต่ง
almoseve
เรื่องย่อ
เทอมสยอง โรงเรียนมรณะ
เรื่อง : almoseve
ออกแบบปก : zeizen
หลังสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุ แพรไหม ต้องย้ายมาเรียนที่ โรงเรียนสุริยานนท์ โรงเรียนเก่าแก่กลางชนบทที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน และกฎประหลาดที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
เมื่อเหตุการณ์ลึกลับเริ่มเกิดขึ้นต่อเนื่อง พร้อมกับความลับที่ถูกฝังมานาน แพรไหมจึงตัดสินใจค้นหาความจริง... โดยไม่รู้เลยว่าทุกก้าวที่เข้าใกล้คำตอบ กำลังพาเธอเข้าใกล้ความสยองที่ไม่มีทางหันหลังกลับได้
เพิ่มเติมเกี่ยวกับเนื้อหา
งานเขียนชิ้นนี้เป็น 1 ใน 50 เรื่องจากโครงการ TK WRITER BOOTCAMP 2025*
อัพตอนใหม่ทุกวันเวลา 21:00น. ตลอดเดือน ก.ค. 2026**
*เนื้อหาทั้งหมดที่ได้อ่าน ยังไม่ได้ผ่านขั้นตอนการบรรณาธิกร
** กำหนดการติดเหรียญจะเริ่มหลังปล่อยตอนสุดท้ายจบ 1 สัปดาห์ และสำหรับฉบับ eBook รวมถึงรูปเล่มจะมีการแจ้งอีกครั้งในภายหลัง
ช่องทางการติดตามและพูดคุยกับนักเขียน
Facebook Page : Almoseve
Instagram : by.almoseve
Twitter or X : almoseve
แท็กนิยาย #เทอมสยองโรงเรียนมรณะ แวะมาเล่นแท็กพร้อมคุยกับนักเขียนได้เลยนะครับ
ขอฝากงานเขียนชิ้นแรกอย่างเป็นทางการของนักเขียนหน้าใหม่คนนี้ด้วยครับ
หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับเรื่องราวของเด็กหญิง แพรไหม และการสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในโรงเรียนใหม่แห่งนี้ครับ
สัปดาห์ที่ผ่านมาของเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่เคยคุยกับเพื่อนนักเรียนคนไหนสร้างความแปลกใจเป็นอย่างมากให้กับเธอ เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับพูดชื่อของเธอออกมาได้อย่างง่ายดาย ท่ามกลางความงงงวยที่เกิดขึ้น กลุ่มคนตรงหน้าก็ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร
มวลบรรยากาศอันปกติที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบในโรงเรียนแห่งนี้ บัดนี้มันได้เกิดขึ้นแล้วที่นี่ เวลานี้ เด็กสาวผิวสีแทนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด ลุกขึ้นยืนและเดินตรงมาหาเธอ ผมเงาดำยาวสลวยที่เข้ากันได้เป็นอย่างดีกับใบหน้ารูปไข่ กำลังยิ้มแป้นให้กับเธอ
“สวัสดีแพรไหม เราชื่อน้ำฝนนะ”
“เอ่อ… สวัสดีค่ะ” แพรไหมตอบกลับอย่างเก้ๆ กังๆ มือของเด็กสาวตรงหน้าเอื้อมมาจับมือแพรไหม นั่นทำให้เธอรู้สึกเคอะเขินอย่างประหลาด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบวกอันเปี่ยมล้น กำลังไหลผ่านมือนิ่มๆ นั่น
“ค่ะอะไรกันล่ะ เรารุ่นเดียวกันนะ มาสิ มานั่งด้วยกัน เดี๋ยวเราแนะนำสมาชิกคนอื่นๆ ให้รู้จัก”
น้ำฝนจูงมือแพรไหมมาที่โต๊ะ เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เธอยังไม่รู้จักชื่อลุกขึ้นและลากเก้าอี้ออกให้เธอ เธอกล่าวขอบคุณก่อนจะนั่งตัวลง
“เอ… เริ่มที่ใครก่อนดี” น้ำฝนลากนิ้วไปทางเด็กสองคนที่ยังไม่ได้แนะนำตัว ก่อนจะยิ้มและชี้นิ้วไปทางเด็กผู้ชายที่เป็นคนลากเก้าอี้ให้แพรไหม
“นายคนนี้ชื่อ นัท”
“สวัสดีแพรไหม เราชื่อนัทนะ นัดนี่ นัดไหน นัดนั่น นัทเองงง”
ทั้งวงเงียบกริบให้กับการแนะนำตัวของเด็กหนุ่มตรงหน้า ไม่ต่างกับแพรไหม
“เอ่อ… เราเล่นมุกตลกนิดหน่อยน่ะ แบบคำพ้องเสียงไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เขาหัวเราะกลบเกลื่อน ทุกคนทำสีหน้าที่สื่อออกมาได้เพียงอย่างเดียวคือ หัวจะปวดให้กับมุกตลกพาคนอื่นเครียด ไม่รอช้า เด็กสาวอีกคนรีบแนะนำตัว เพื่อให้บรรยากาศไม่กร่อยไปกว่าเดิม
“สวัสดีแพรไหม เราชื่อทิพย์นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
ตอนนี้ด้านหน้าของแพรไหมเต็มไปด้วยเหล่าเด็กวัยเดียวกันที่ดูเป็นมนุษย์มากกว่าหุ่นยนต์เหมือนที่เธอเจอมาตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แพรไหมมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างงง ๆ ปนกับความประหลาดใจที่เกิดขึ้นในหัวของเธอ โรงเรียนแห่งนี้ยังมีอะไรที่แปลกกว่านี้ได้อีกไหมนะ เหมือนหญิงสาวตรงหน้าเธอจะรู้ว่าแพรไหมกำลังคิดอะไรอยู่
“เธออาจจะกำลังงงว่าพวกเราเป็นใคร และกำลังทำอะไรกันอยู่ใช่ไหม? ” น้ำฝนถามแพรไหมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น
แพรไหมพยักหน้าหงึกๆ เป็นสัญญาณว่าน้ำฝนได้พูดแทนความสงสัยในใจของเธอ
“งั้น… ให้แทนเป็นคนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังละกันนะ” น้ำฝนหันไปยิ้มให้แทน แทนพยักหน้า
“โอเค งั้นเราจะเข้าเรื่องเลยละกันนะแพรไหม คิดว่าเธอคงพอสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับโรงเรียนนี้แล้ว ทั้งสถานที่ต่างๆ ที่ไม่ได้มีการบำรุงรักษาแบบที่ควรจะเป็น รวมไปถึงเหล่าเด็กนักเรียนที่ใช้ชีวิตกันอย่างกับเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งระบบขึ้นมา...” แทนเว้นช่วงพูด เพื่อให้มั่นใจว่าแพรไหมยังอยู่กับเขา ซึ่งพอเห็นว่าแพรไหมตั้งใจฟัง แทนก็ตัดสินใจพูดต่อ
“จริงๆ โรงเรียนสุริยานนท์มีความไม่ปกติหลายอย่างเลยแหละ ซึ่งสิ่งที่พวกเราทำก็คือการสืบหาความจริงที่โรงเรียนกำลังปกปิด เรื่องราวดำมืดบางอย่างที่แอบซุกซ่อนไว้ ภายใต้เหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้น แรกเริ่มเดิมทีโรงเรียนมันไม่ได้อยู่ในสภาพนี้หรอกนะแพรไหม จนกระทั่งมันเกิดเหตุการณ์สุดสยองหลายอย่างน่ะ” แทนค่อยๆ หุบยิ้มลง และเริ่มทำสีหน้าจริงจังขึ้น
“นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเรามารวมตัวกันที่นี่ พวกเราคือแก๊งสืบสวนเรื่องลึกลับหลังเลิกเรียน” น้ำฝนเป็นผู้ต่อบทสนทนาของแทน เธอจับมือแพรไหม “น่าสนใจใช่ไหมล่ะแพรไหม แทนเห็นว่าเธอเป็นเด็กใหม่ เลยอาจอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนแห่งนี้ พวกเราทั้ง 4 คน ที่ช่วยกันสืบเรื่องราวต่างๆ ก็เริ่มถึงทางตันแล้วเหมือนกัน เลยอยากขอแรงคนนอกที่ไม่รู้อะไรมาช่วยกันหน่อย เผื่อว่าเธอจะเห็นบางสิ่งที่พวกเราพลาดไป เธอว่าอย่างไรล่ะ?”
แพรไหมรู้สึกลังเลใจ จริงอย่างที่น้ำฝนบอก เธอรู้สึกสนใจและอยากมีส่วนร่วมกับแก๊งนี้ เพราะเธออยากรู้ว่าแท้จริงมันเกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนแห่งนี้กันแน่ แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าเธอพร้อมจะเข้าร่วมในการสืบสวนไหม
แพรไหมไม่เคยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับใคร ไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมกลุ่ม เธอเติบโตและใช้ชีวิตเพียงลำพังมาโดยตลอด เพื่อนเพียงอย่างเดียวที่เธอมีก็คือหนังสือ นี่จึงเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากมากๆ ของเด็กสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่ง
“ค่อย ๆ คิดก่อนตัดสินใจได้นะแพรไหม พวกเราไม่บังคับเธอเลย” น้ำฝนพูดกับเธออีกครั้ง
ทุกคนเข้าสู่ความสงบเพื่อรอคำตอบของแพรไหม เวลาล่วงเลยมาอีกหลายนาที แพรไหมมองออกไปที่หน้าต่างด้านนอก แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มลาลับไป ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวตอนนี้จึงมาจากหลอดไฟที่อยู่เหนือโต๊ะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่เท่านั้น
อยู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่ามีคำถามหนึ่งที่เธอสงสัยมาตั้งแต่แรก
“ว่าแต่… พวกคุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าเราชื่อ แพรไหม?”
ทั้งหมดหันหน้าตรงไปที่เด็กหนุ่มสุดหล่อเหลาที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับแพรไหม เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะตอบกลับอย่างเรียบง่าย
“เธอแนะนำตัวเองในวันแรกที่มาเรียนไม่ใช่เหรอ”
แพรไหมไม่เคยคิดว่ามีคนสนใจการแนะนำตัวของเธอ เพราะวันแรกที่เธอเดินเข้ามาในห้อง เพื่อแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน ทุกคนเหมือนกับหุ่นยนต์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบเชียบ ไม่มีแม้แต่คนจะเงยหน้ามาสบตาเธอด้วยซ้ำ
“น่านะ แพรไหม มาร่วมกับเราสิ”
“เราไม่มั่นใจว่าจะทำได้…”
“ไม่เป็นไรเลยแพรไหม แค่เธอมาร่วมกับเรา เราก็ดีใจมากๆ แล้ว ไม่ต้องกดดันตัวเองนะ” น้ำฝนจับมือเธอและเขย่าเบาๆ พลังงานบวกกำลังไหลผ่านเข้ามาหาตัวของแพรไหม
“จะดีจริงๆ ใช่ไหม…”
“ดีสิแพรไหม ตอนนี้เรารู้จักกันแล้ว เพราะงั้นเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ มาสนุกแบบจอยๆ ไปด้วยกันสิ”
ทุกคนหันมายิ้มให้กับแพรไหม นัทชูนิ้วโป้งให้เธอ ทิพย์ทำมือรูปหัวใจให้
เพื่อน อย่างนั้นเหรอ…
ไม่เคยมีใครเรียกเธอว่าเพื่อนมาก่อน อันที่จริงตั้งแต่จำความได้ แพรไหมไม่เคยมีเพื่อนเลยสักครั้ง นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้มีเพื่อนเหมือนคนทั่วไปบ้าง ความลังเลค่อยๆ จางหายไปจากใจอันหนักอึ้ง คงจะดีไม่น้อย หากเธอได้พบความปกติท่ามกลางความไม่ปกติของโรงเรียนแห่งนี้
“อื้ม เอาสิ เราขอร่วมด้วยนะ”
“ยินดีเป็นอย่างยิ่งจ๊ะ” น้ำฝนโผเข้ากอดเธอ
ทุกคนต่างปรบมือและส่งเสียงยินดีให้กับสมาชิกคนใหม่ แพรไหมทำท่าทางเคอะเขิน ก่อนที่เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามเธอจะลุกขึ้นยืน และกล่าวบางสิ่งกับเธอ
“ยินดีต้อนรับแพรไหม เข้าสู่ แก๊งสืบสวนเรื่องลึกลับหลังเลิกเรียน อย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้!”