ตลอดชีวิตของมาตามีแต่เรื่องผิดพลาดเหมือนเดินถนนผิดทางเมื่อได้ย้อนกลับมาใหม่เธอตั้งจิตว่าจะต้องไม่เดินทางเก่า
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ไทย,ครอบครัว,ย้อนเวลา,ย้อนเวลา #ยุค90,ย้อนกลับมา,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
วันนี้เป็นวันที่ต้องพามาลาไปฉีดวัคซีนเข็มแรก ทิพย์กับชลอไปกันแค่2คนมาลาถูกจับแต่งตัวด้วยชุดที่พี่สาวตัดเย็บให้แถมใส่ผ้าอ้อมสำเร็จที่มาตาเอาออกมาจากในมิติแล้ววางเนียนกับของใช้อย่างอื่นพอทิพ์เห็นก็สงสัยว่ามันคืออะไรมาตาที่ไม่รู้ว่าสมัยนี้มีผ้าอ้อมสำเร็จรูปยังแต่ก็แกล้งบอกไปว่าเป็นจิตดีที่เตรียมไว้ ผ้าอ้อมที่มาตาเอาออกมาเป็นแบบกางเกงใส่ง่ายจึงหมดปัญหาเรื่องขับถ่ายของมาลาระหว่างเดินทางไปได้
ส่วนมาตาให้อยู่กับยายด้วยข้อต่อรองว่าขากลับจะมีขนมมาฝากถ้ายอมอยู่บ้าน มาตาเลยยอมอยู่บ้านกับยาย
ตกดึกมาลาก็มีไข้เป็นผลจากการฉีดวัคซีน ทิพย์ต้องคอยเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามตัวให้หลานที่ไม่สบายตัวจึงร้องงอแงชลอกับทิพย์ต้องสลับกันอุ้มหลาน มาตาได้ยินเสียงร้องของน้องก็สงสารพี่่สาวที่แสนดีอย่างเธอเลยแอบเดินไปแอบหยดน้ำพุในกาลามังที่เอาไว้เช็ดตัวมาลา
"อ้าว..มาตายังไม่นอนเหรอลูก"ทิพย์ที่หันมาเห็นตัวแสบก็ถามขึ้นมา
"นู่ได้ยินเสียงน้องร้องจ้ะ น้องเป็นไรเหรอแม่"
"น้องฉีดวัคซีนมานะเลยมีไข้..มาตาไปนอนเถอะลูกดึกมากแล้ว"
มาตาพอแอบหยดน้ำพุแล้วกำลังจะแอบออกไปพอป้าจับได้เลยแกล้งทำเป็นถามไป เมื่อเสร็จธุระเด็กน้อยเลยเดินกลับไปนอนกับยายอย่างสบายใจ
พอทิพย์ที่เอาผ้าชุบน้ำที่ผสมน้ำพุเช็ดตัวสักพักเด็กน้อยก็สงบแล้วหลับเงียบทำให้2ผัวเมียมีเวลาหลับได้แต่ทิพย์ก็อดห่วงไม่ได้จึงค่อยตื่นมาดูหลานสาวตลอดคืน
ตอนตะวันของเช้าวันใหม่ขึ้นมาลาก็ไม่มีไข้หลงเหลือ หนูน้อยกลับมาสดใสอารมณ์ดีแถมทิพย์ใส่แพมเพิลให้ทำให้เด็กน้อยสบายตัวจึงยิ่งอารมณ์ดี
ตอนเย็นรดากับชลิตที่กลับมาจากโรงเรียนก็เอาผลคะแนนสอบมาให้พ่อกับแม่่ดู
"ได้ที่1ทั้งคู่เลยเหรอ"ทิพย์ที่อุ้มมาลาก้มมองผลสอบของลูกๆที่อยู่ในมือสามีก็ร้องด้วยความดีใจ
"แล้วนั้นใบอะไร"ผู้เป็นพ่อเอยถามเมื่อเห็นใบที่วางบนโต๊ะ
"ใบขอทุนเรียนจ้ะพ่อ ครูบอกหนูผลสอบดีสามารถขอชิงทุนได้ชลิตก็ได้"
ชลอกับทิพย์พอได้รู้ก็ดีใจและให้กำลังใจลูก ตอนเรียนป.5ป.6 ทั้งคู่ก็ได้ทุน สองผัวเมียจึงกัดฟันเพื่อส่งลูกๆเรียนต่อ
"ขอให้ได้นะลูกแต่อย่ากดดันตัวเองเกินไป ถึงไม่ได้ทุนที่บ้านเราตอนนี้ก็พอมีเงินส่งลูกๆเรียนขอแค่ลูกอยากเรียนพ่อกับแม่พร้อมสนับสนุน"
ส่วนชีวินถึงจะสอบไม่ได้ที่1แต่ก็ได้อับดับ3ของห้องพ่อแม่ก็เอยปากชมให้กำลังใจลูกชายคนเล็ก
แต่ถึงชีวินจะเรียนไม่ได้ที่1แต่งานฝีมือที่ทำส่งประกวดประจำจังหวัดผลงานกระเป๋าสานจากหนังสือพิมพ์นั้นได้ที่1สร้างความภูมิใจให้คนเป็นพ่อแม่ได้เช่นกัน
ชลออย่างฉลองที่ลูกๆสอบได้คะแนนดีจึงคิดจะพาครอบครัวไปกินข้าวนอกบ้าน เด็กๆพอรู้แบบนั้นก็ร้องเฮด้วยความดีใจ
ยามเย็นสมาชิกในครอบครัวก็อาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จพร้อมออกเดินทาง นางดอกไม้ยังเป็นแม่ยานางรถนั่งประจำตำแหน่งเหมือนเคยพร้อมอุ้มมาลาในอ้อมแขนทิพย์กับมาตานั่งหลังแคบส่วน3พี่น้องนั่งหลังกะบะเช่นเดิม
พอมาถึงตัวจังหวัดก็ตกลงกันว่ากินร้านข้าวแบบข้าวต้มริมทางที่มีให้เลือกหลากหลายเมนู เด็กๆก็ช่วยกันเลือกคนละอย่าง2อย่างส่วนเด็กหญิงมาลาก็ไม่งอแงผู้ใหญ่3คนสลับกันอุ้ม
มองจากสายตาคนนอกก็จะเห็นครอบครัวใหญ่ที่มีลูกๆนั้งกันเต็มโต๊ะแต่กลับไม่สร้างความรำคาญให้โต๊ะอื่นเลยเด็กถึงจะคุยกันแต่ก็ไม่ได้เสียงดังบงบอการอบรมเลี้ยงดูที่ดีของครอบครัว
"อิ่มมากเลยจ้ะพ่อ"มาตานั่งลูบพุงกลมๆของตัวพร้อมพูดไปด้วย
"ไม่อิ่มได้ไงน้องกินข้าวไปตั้งถ้วยครึ่ง"ชลิตเอยแซวน้องสาว
"งั้นคิดตังเลยเนอะพี่ เดี๋ยวจะดึกไปมากกว่านี้ลูกๆจะนอนผิดเวลาเอา"ทิพย์เอยปากบอกคนเป็นสามี
ชลอจึงยกมือเรียกให้พนักงานมาเก็บเงิน
"นานๆออกมากินข้าวนอกบ้านก็สนุกดีเหมือนกันนะ"นางดอกไม้พูดกับลูกสาวและลูกเขยส่วนทิพย์ที่อุ้มมาลาก็พยักหน้าให้ผู้เป็นแม่
ขากลับชลอขับรถด้วยความระมัดระวังด้วยยุคนี้ถนนยังเป็นลูกรังแถมไม่มีไฟริมถนนทำให้การมองถนนเป็นไปด้วยความลำบาก
ถึงบ้านเด็กๆก็เริ่มง่วงสมัยนี้น้อยบ้านที่จะมีทีวีหรือมีก็เป็นทีวีขาวดำบ้านของชลอไม่มีทีวีด้วยสมัยก่อนไม่มีกำลังซื้อ เด็กๆจึงไม่ติดทีวีพอตอนนี้ลองถามทุกคนก็พร้อมใจกันส่ายหน้าไม่อยากได้เพราะฉะนัั้นเด็กๆที่บ้านจึงนอนกันแต่หัวค่ำ
ถึงวันงานแต่งลูกชายยายบัว ชลอกับทิพย์พร้อมลูกๆทั้ง3ก็ไปช่วยงาน ยายดอกไม้อยู่เลี้ยงมาลา ส่วนมาตาตามลุงกับป้าไปช่วยกิน..เอ้ย..ช่วยงานเหมือนทุกงาน
"นี้แม่ทิพย์ได้ข่าวลูก2คนสอบได้ที่1เหรอ"เสียงศรีนวลที่มาช่วยงานเอ่ยถามทิพย์ด้วยความตื่นเต้น
"จ้ะ..คนโตกับคนกลางสอบได้ที่1จ้ะส่วนเจ้าชีวินถึงจะได้ที่3แต่ไปแข่งขันก็ชนะได้ที่1ของจังหวัดกลับมาด้วย"ทิพย์อวดลูกๆทุกคนด้วยความภูมิใจ
"ดีจังนะมีลูกก็ได้ดั่งใจทุกคน"ยายแจ่มเอยปากชมก่อนจะถอนหายใจแล้วบ่น
"เจ้ากิจหลานฉันมันได้สักครึ่งของลูกแม่ทิพย์ก็ดีสิ นี้นะรู้มั้ยวันก่อนโดนเรียกผู้ปกครองให้พ่อแม่ไปคุยกับครูเพราะผลการเรียนไม่ได้เรื่องวันๆเที่ยวจับกลุ่มกับพวกเด็กเหลือข้อปั่นจักรยานตะลอนตะลอนไปทั่วหมู่บ้าน"
"แล้วตาชีพกับแม่จุ๋มทำไงละลูกชายคนเดียวด้วย"ศรีนวลถามไปด้วยความอยากรู้
"จะว่าไงละ ทั้งด่าก็แล้วตีก็แล้วยังเหมือนเดิม ฉันเองก็ไม่รู้ทำไงแม่ทิพย์มีวิธีมั้ยฉันจะได้ไปบอกไอ้จุ๋มลูกสะใภ้มัน
ทิพย์ได้แต่ยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบตามตรง
"ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็เลี้ยงดูปกติ"ทิพย์ไม่ได้พูดเกินจริงเธอกับสามีก็เลี้ยงลูกตามปกติไม่ได้พิเศษอะไร
"เป็นบุญของแม่ทิพย์จริงๆดูสิขนาดเลี้ยงหลานยังน่ารักว่านอนสอนง่ายเลย"ยายแจ่มพูดไปพร้อมหันไปมองมาตาที่ช่วยเด็ดผักอยู่ข้างๆผู้เป็นป้า
"เจ้านี้ละตัวแสบเลยละแถมพี่ลอยังตามใจกลัวจะเสียคนสะก็ไม่รู้"ทิพย์พูดทีเล่นทีจริงแต่มาตาที่ฟังกลับสะอึก
ชาติที่แล้วเพราะลุงกับป้าตามใจด้วยสงสารหลาน มาตาที่อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเลยเอาแต่ใจใครพูดอะไรก็ไม่ฟังจนเสียคน เมื่อรู้ถึงต้นเหตุมาตาจึงตั้งมั่นในใจว่าครั้งนี้จะเป็นคนดีให้สมกัับที่ลุงกับป้ารักเธอ
"แม่จ้า..นู่เป็นเด็กดีนะพอเข้าโรงเรียนนู่จะตั้งใจเรียนทำคะแนนดีๆเหมือนพวกพี่ให้แม่กะพ่อชื่นใจ ดีมั้ยจ้ะ"มาตาลุกมากอดแขนผู้เป็นป้าแล้วเอ่ยให้คำสัญญา
"ยังไม่เข้าเรียนเลยจะเอาที่1เลยเหรอ 555"ศรีนวลเอยแซวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู
"ว่าไม่ได้นะจ้ะเจ้ามาตาเห็นแสบๆแบบนี้แต่เขียนหนังสือลายมือสวยมาก"ผู้เป็นป้ารีบอวดความสามารถหลานสาวทันที
"แถมยังตัดเสื้อผ้าใส่เองด้วยนะ ชุดนี้ก็เจ้าตัวตัดแล้วเย็บเอง ดูสิสวยมั้ย"(^∧^)
"ถีบจักรถึงแล้วเหรอแม่ทิพย์"ยายแจ่มร้องถามด้วยความตกใจ
"ยัยจิตมันซื้อจักรเด็กเล่นมาให้ลูกมันนะเด็กๆเย็บกันได้แต่ต้องผ้าไม่หนามากนะ"
"ตัวแค่นี้เย็บเสื้อผ้าเป็นแล้วเก่งจังเลย ไม่ใช้เป็นที่เด็กหลอกนะฉันว่าเป็นที่การเลี้ยงดูของแม่ทิพย์มากกว่าดูเจ้ามาตาสิลูกนังจิตแท้ๆคนเป็นแม่ทำอะไรไม่เป็นเลยแต่ลูกสาวกลับเก่ง นี้ถ้าไอ้ตัวเล็กโตมาเก่งอีกคนละใช่แนๆ"ยายแจ่มฟันธง
มาลาก็ต้องเก่งแนๆคนในหมู่บ้านเตรียมชมลุงกับป้าเธอได้เลย มาตาหมายมั่นในใจ
