ตลอดชีวิตของมาตามีแต่เรื่องผิดพลาดเหมือนเดินถนนผิดทางเมื่อได้ย้อนกลับมาใหม่เธอตั้งจิตว่าจะต้องไม่เดินทางเก่า
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ไทย,ครอบครัว,ย้อนเวลา,ย้อนเวลา #ยุค90,ย้อนกลับมา,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พอเปิดเทอมพวกพี่ๆไปโรงเรียนบ้านก็กลับมาเงียบอีกครั้งมาตาที่ไม่ต้องไปนั่งเป็นมาสคอสหน้าร้านน้ำปั่นก็ได้แต่นั่งคัดลายมืออยู่หน้าบ้านกับยายเพราะป้ากับลุงเข้าสวนมะม่วง
ความพยามไม่สูญเปล่าลายมือที่เคยเหมือนไก่เขี่ยก็เริ่มดูดีขึ้นมาบ้างมาตาเขียนเสร็จก็รีบยกมาอวดยาย
"ยายจ้าหนูเขียนเสร็จแล้วสวยมั้ยจ้ะ"o(^o^)o
ยายมองแล้วก็ชม
"สวยจ้ะมาตาเก่งมาก..เบื่อยังลูกหิวมั้ย?"
ด้วยกลัวหลานสาวจะเบื่อเพราะนั่งคัดลายมือตั้งแต่เช้า
"หิวนมจ้ะ..เดี๋ยวหนูไปเอานมในตู้เย็นมาดื่มก่อนนะจ้ะ"
ตั้งแต่พอมีเงิน ทิพย์ก็เลิกให้หลานสาวดื่มนมข้นละลายน้ำหันมาดื่มนมวัวนางซื้อทียกรังเพื่อเผื่อลูกๆตัวเองด้วยเพราะมาตาแอบบอกเลขเด็ดให้ผู้เป็นป้าอีก2,3รอบทำให้มีเงินเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นแสน..
ถึงจะดื่มนมกล่องแต่มาตาก็ยังดื่มนมในมิติที่เป็นนมเหมาะกับวัยของเธอเพื่อการพัฒนาการของร่างกาย
ส่วนอคินจากเริ่มแรงวีดีโอคอลปกติก็หายตัวเข้าไปในมิติของเธอได้..ตอนแรกเด็กน้อยตกใจที่อยู่มีคนเข้ามาในมิติเธอได้แต่เด็กชายก็ตอบสั้นๆ
"ก็เราเป็นคนสร้างยอมเข้ามาได้อยู่แล้ว"( ・－・)
เชิญจ้ะถ้าพูดแบบนี้อิฉันก็ไม่มีคำค้านใดๆ(-o-)
แต่การมีอคินเข้ามาในมิติทำให้มาตาไม่เหงาถึงแม้ถามไป10คำพ่อเจ้าพระคุณก็เลือกตอบมาครึ่งคำ..คุยเก่งมาก
ที่เค้นข้อมูลมาแบบเข้มข้นของนายอคินคือ คุณชายเธออยู่ภพระหว่างมิติเมื่ออดีตชาติมาตาได้เคยช่วยชีวิตด้วยการแลกวิญญาณเพื่อให้ชายหนุ่มผ่านด่านเคราะชายหนุ่มจึงสัญญาว่าจะกลับมารับเธอไปอยู่ด้วย..ถามว่าผ่านมากี่ชาติแล้วไม่นานเลยจ้ะแต่7หมื่นปีเอง( ﾟ_ゝﾟ)ﾉ
โธ..พ่อคุณยังอุสาจำได้ว่าต้องมารับข้าน้อย
(ー_ー;)
ตอนนี้อคินกำลังเรียนโรงเรียนนานาชาติสิงคโปร์ ถามว่าทำไมถึงไม่เรียนที่ไทยเด็กชายบอก
"เราต้องประชุมงานที่ไทยไม่สะดวก"
ชาติหนุ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับเทคโนโลยีทำให้ต้องคุยงานตลอด โอเคและอิฉันก็ได้ผู้ชายต่างชาติสมใจ เพราะชาติที่แล้วชายต่างชาติไม่เคยตกถึงท้อง
ชาติที่แล้วออกเดทจนชุดเก่าไม่เคยจะเข้าตาใคร แต่ชาตินี้อยู่ดีมีผู้ชายมาจองตั้งแต่วัยละอ่อน แปลกดีแท้..แต่มันจะเป็นแบบที่คิดจริงเหรอตลอดชีวิตมาตาไม่เคยได้รับความรักจึงเกิดความระแวงในคำพูดของเด็กชายในทุกครั้ง แต่ก็ตัดปัญหาด้วยคิดว่าตอนนี้เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สาระสำคัญเท่าการใช้ชีวิตในชาติภพนี้ให้ดี 6ขวบอย่าเพิ่งมาคิดเรื่องความรักของหนุ่มสาว มันเร็วไป( ´-｀)
บ่ายวันหนึ่งในขนาดที่มาตากำลังเป็นลูกมือช่วยยายเตรียมของไว้ทำกับข้าวเย็นนี้ก็ได้ยินเสียงรถยนต์มาเข้ามาในบ้านจึงเดินออกไปดูว่าใครมา..
"ใครละนั้น.."
"มาหาใครเหรอ"เสียงยายดอกไม้ถามออกไปด้วยไม่คุ้นรถและคนขับแต่พอเห็นคนที่เปิดประตูข้างคนขับก็ร้องบอกด้วยความแปลกใจ
"อ้าว..จิตไปไงมาไงนะหายไปนานยังจำทางกลับบ้านถูกอีกเหรอ"ถามลูกสาวคนเล็กด้วยความหมั่นใส้ตั้งแต่เอามาตามาให้เลี้ยงร้อยวันพันปีไม่เคยส่งข่าวเงินทองก็ไม่เคยส่งอยู่ๆกลับมาหรือว่า..
ยายดอกไม้สังหรณ์ใจแปลกๆ
มาตาที่เดินตามยายออกมาเมื่อเห็นแม่ตัวเองก็ใจหายว๊าบ..'แม่ต้องมาตอนเธอ7ขวบก่อนเข้าโรงเรียนสินี้เธอเพิ่งจะ6ขวบเองมาได้ไง'ヽ(ﾟДﾟ)ﾉ
มาตารีบเดินไปกอดยาย
"มาตาไหว้แม่สิลูก"ยายบอกหลานสาวส่วนมาตาก็แกล้งทำไม่รู้จักก้มไหว้ตามที่ยายบอกแต่ไม่ได้พูดอะไร
จิตดีเมื่อเห็นลูกสาวคนเดียวก็จะเดินมากอดแต่มาตารีบหลบอยู่หลังผู้เป็นยายทันที่ เด็กน้อยกลัวแม่จะมาอุ้มเธอขึ้นรถแล้วออกไปเลย เธอไม่อยากไปอยู่กับแม่
"มาตานี้แม่ไงลูก"จิตดีพูดไปพร้อมกับเดินไปใกล้ลูกสาว..
"แม่ของหนูอยู่ในไร่กับพ่อ..หนูมีแม่อยู่แล้ว"คำพูดของเด็กทำให้คนเป็นแม่สะอึกพูดไม่ออกได้แต่น้ำตาคลอ
ยายดอกไม้เห็นดังนั้นจึงพูดแทนหวานสาว
"มาตามันโตมาก็เห็นทิพย์เป็นแม่พ่อลอเป็นพ่อนะตั้งแต่เอาลูกมาทิ้งก็ไม่เคยมาหาหรือส่งข่าวมาเลยลูกมันจะไม่รู้จักก็ไม่แปลก"
จิตดีพูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งมองลูกสาวที่ตอนนี้แอบอยู่หลังผู้เป็นยาย
"ใครมาเหรอจ้ะแม่..ฉันเห็นรถมาจอดไม่คุ้นเลย"เสียงทิพย์ที่เดินมากับชลอร้องถามผู้เป็นแม่แต่พอเห็นว่าใครมาก็ชะงัก
"สวัสดีจ้ะพี่ทิพย์พี่ลอ"จิตดียกมือไหว้พี่สาวและพี่เขย
"แล้วมากับใครละเข้ามาดื่มน้ำก่อนสิ"ทิพย์ถามน้องสาวแล้วหันไปเรียกผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าบ้าน
"นี้คุณโสภณจ้ะ..เขาเป็นสามีชั้นเอง"จิตดีพูดแล้วก็หันไปเรียกสามี
"คุณค่ะเข้ามานั่งก่อนค่ะมาทำความรู้จักแม่กับพี่สาวของน้องก่อน"
โสภณเดินเข้ามานั่งตรงเกาอี้ไม้แล้วยกมือไหว้ทุกคน
"กินอะไรกันมายัง เดี๋ยวไปทำกับข้าวก่อนแล้วจะค้างด้วยมั้ยเดี๋ยวได้ไปเตรียมที่นอนให้"ทิพย์ถามน้องสาวแล้วเตรียมตัวจะไปทำกับข้าวมื้อเย็น..
"ไม่ต้องรอกจ้ะพี่ทิพย์..ชั้นแค่จะมารับลูกไปอยู่ด้วยนะเดี๋ยวก็กลับแล้ว"
"อะไรนะ..ข้าไม่ให้"เสียงยายดอกไม้ดังผ่ากลางวงขึ้นมาทันที อยู่ๆจะมารับหลานสาวนางไป ทั้งที่ไม่เคยเลี้ยงดูมาก่อน
"แม่..มาตามันลูกฉันนะ ฉันก็อยากอยู่กับลูกบ้าง"
"อยากอยู่กับลูก..อยากจะหัวเราะให้ฟันปลอมร่วง แกนะเคยมาดูดำดูดีลูกมั้ยร้อยวันพันปีไม่เคยส่งข่าวจนลูกมันต้องเรียกป้าว่าแม่ ตอนนี้ทำมารักลูกขึ้นมา..ข้าไม่ให้ ไม่งั้นมีเรื่องกับข้าแน"ยายดอกไม้พูดเสียงดังฟังชัดทุกคำส่วนมาตาได้แต่ใจเต้นแรงกลัวจะต้องกลับไปอยู่กับแม่อีกครั้งเลยยิ่งกอดคนเป็นยายแนนขึ้นไปอีก
"เดี๋ยวก่อนแม่ ใจเย็นๆค่อยๆพูดกัน ดูสิหลานตกใจหมดแล้ว"ทิพย์ห้ามทัพทันทีก่อนหันมาถามน้องสาว
"แล้วนึกไงจะมารับลูกไปอยู่ด้วยอยู่ดีมีสุขแล้วเหรอ"
จิตดีที่พยามมองลูกสาวก็ตอบพี่ไปว่า"ก่อนหน้านั้นลำบากจ้ะแต่ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้วคุณโสภณเขารักเด็กจ้ะเลยคิดว่าจะมารับมาตาไปอยู่ด้วย..
"อ๋อ...เพราะผู้ชายนี้เอง นี้ถ้าผัวแกเขาไม่บอกว่ารักเด็กแกก็คงไม่มาสินะ ดีจริงลูกสาวกูคนนี้"ยายดอกไม้พูดไปด้วยกอดหลานไปด้วย
"กูไม่ให้..กูเลี้ยงของกูมาตั้งตัวแดงๆอยู่ๆแกจะมาแย่งเอากลับไปเหรอไม่มีทาง ถ้าแกกล้าแย่งไปได้เห็นดีกันแน"ยายดอกไม้ยืนยันเสียงแข็งยังไงก็ไม่ให้
ทิพย์ที่เห็นแบบนั้นก็ยกมือห้ามแล้วหันไปถามเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดยาย
"มาตาจ้ะ แม่นู่มารับให้ไปอยู่ด้วย นู่อยากไปอยู่กับแม่มั้ย?..แม่เขามีรถด้วยนะ"ทิพย์ถามความสมักรใจหลานถึงในใจจะคิดว่าหลานไม่น่าตกลงแต่หลานสาวอาจอยากมีแม่จริงๆก็ได้
"พ่อลอก็มีรถหนูนั่งรถพ่อลอก็ได้แล้วหนูก็มีแม่ทิพย์แล้วไง"พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่ชัดเจนในความรู้สึกทุกคนด้วยเฉพาะจิตดีที่พอฟังแล้วถึงกับน้ำตาไหล
