ตลอดชีวิตของมาตามีแต่เรื่องผิดพลาดเหมือนเดินถนนผิดทางเมื่อได้ย้อนกลับมาใหม่เธอตั้งจิตว่าจะต้องไม่เดินทางเก่า
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ไทย,ครอบครัว,ย้อนเวลา,ย้อนเวลา #ยุค90,ย้อนกลับมา,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ช่วงนี้มะม่วงในสวนกำลังออกลูก ทิพย์กับชลอจึงใช้เวลาในสวนสะเป็นส่วนใหญ่ เพราะอีกไม่กี่วันจะมีคนมารับซื้อถึงในสวน ผลผลิตครั้งนี้เป็นที่น่าพอใจมากเพราะมาตาแอบใส่น้ำพุลงในปุ๋ยหมักที่ชลอได้ทำไว้เพราะยุคนี้ยังไม่เคยมีปุ๋ยแบบสารเคมีถึงมีก็ราคาค่อนข้างแพงชาวบ้านจึงยังไม่นิยมใช้
ผ่านไปหลายวันในขนาดที่ยายดอกไม้กำลังนั่งทำไม้กวาดจากก้านมะพร้าวอยู่ข้างบ้านมีมาตานั่งคัดลายมืออยู่ไม่ห่าง
วันนี้พ่อค้าคนกลางมารับซื้อมะม่วงมาตาคิดว่าครั้งนี้ลุงกับป้าจะต้องได้เงินหลายบาทแนๆเพราะมะม่วงในส่วนทั้งสวยและดก..
ทิพย์กับชลอเดินกลับเข้าบ้านมาพร้อมคนอีก4,5คน "มาจ้ะ..เข้ามากินข้าวกันก่อนฉันทำกับข้าวไว้เยอะเลย" ทิพย์เรียกกินข้าวด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
ต้องบอกว่านิสัยคนต่างจังหวัดจะเอื่อเฟื่อเผื่อแผ่ ใครไปใครมาจะเลี้ยงดูอย่างเป็นกันเอง ทุกครั้งที่คนมารับซื้อมะม่วงทิพย์ก็จะหุ้งข้าวทำกับเผื่ออยู่เสมอกััับข้าวก็เป็นแบบชาวบ้านผัดผักตำน้ำพริกหรือแกงปลาแบบบ้านๆถึงจะไม่ได้หรูหร่าแต่มันกลับสร้างความอบอุ่นแด่ผู้กินได้รับ
สมปองก็เป็นหนึ่งในนั้นทุกครั้งที่มารับซื้อผลผลิตในสวน ชาวบ้านก็มักเตรียมน้ำเตรียมท่าไว้รับรองและพูดคุยอย่างเป็นกันเองนายสมปองจึงรู้สึกสบายทุกครั้งที่มารับซื้อของจากชาวบ้านต่างจังหวัดเหมือนเขามาบ้านญาติแถมแกจะรับซื้อของอย่างราคาตรงไปตรงมาไม่กดราคาจึงทำให้ชาวบ้านพอใจที่จะค้าขายกับสมปอง
"สวัสดีครับป้าดอกไม้"สมปองยกมือไหว้นางดอกไม้อย่างนอบน้อม
"ไหว้พระเถอะพ่อคุณ..สอยมะม่วงกันเสร็จแล้วเหรอ"ปากคุยแต่มือก็ยังเหลาก้านมะพร้าวไม่หยุดมือ
"เสร็จแล้วครับป้า..พี่ลอเลยชวนพวกผมมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน ป้าดอกไม้ทำไรอยู่ครับ"
"นั่งทำอะไรเลื่อยเปื่อยแหละ อยู่ว่างๆ เดี๋ยวเอาไม้กวาดไปใช้ด้วยสิป้าทำไว้หลานอันเลย"ยายดอกไม้วางงานในมือก่อนจะชี้ไปตรงที่วางไม้กวาดก้านมะพร้าวหลายอัน
"มีเยอะเลย แบบนี้ผมขอซื้อเอาไปขายต่อไม่มั้ยครับป้า?"
"ได้สิ..พ่อสมปองให้ราคาเท่าไรก็เท่านั้นแหละ"นางไม่คิดว่าของที่ทำจากของเหลือใช้จะสามารถขายได้
พอนายสมปองกลับไปชลอก็ปรึกษาแม่ยายเรื่องจะเปลี่ยนรถกะบะคันใหม่เพราะคันเดิมเก่าเต็มทีซ่อมหลายรอบมากบวกกับเงินเก็บที่ถูกหวยหลายงวดพอที่จะเปลี่ยนกะบะแค็บมือ2ได้
"เปลี่ยนคันใหม่ก็ดีเหมือนกันเงินพอมั้ยละพ่อลอแม่พอมีไม่พอบอกแม่นะ"
"พอครับ..เพราะจะซื้อมือ2พวกเรามันชาวไร่ชาวนารถใช้สมบุกสมบันไม่ต้องถึงขนาดซื้อป้ายแดงมันดูเกินตัวถไงก็ไม่รู้"
"แม่ก็ว่างั้นแหละเราซื้อไว้ใช้งานพ่อลอก็ให้ใครช่วยไปดูเป็นเพื่อนนะหาคนที่ดูเครื่องเป็นได้ไม่โดนหลอกซื้อรถพังมา"
"พ่อจะซื้อรถใหม่เหรอจ้ะ"ตัวแสบประจำบ้านพูดด้วยความดีใจ..เธออุสาบอกเลขเด็ดไปตั้งหลายงวดก็เผื่อหวังให้ที่บ้านเปลี่ยนรถใหม่รถเดิมเก่าแล้วเก่าอีกแต่ด้วยครอบครัวชลอกับทิพย์ไม่ได้เป็นคนโอ้อวดเวลาซื้อหวยก็ซื้อแค่พอประมาณไม่โลภมากมาตาจึงต้องค่อยบอกเสียหลายงวดเพื่อให้การเงินที่บ้านสุขสบาย
"เอาแบบที่มีแอร์ฉ่ำๆนะไอ้แก่ของพ่อไม่มีแอร์นั่งไปจังหวัดร้อนมาก"
"ได้ๆ..เดี๋ยวพ่อจะซื้อคันที่แอร์เย็นฉ่ำไว้ให้..เอาแบบเย็นจนหนาวดีมั้ย"
"ไม่เอาจ้ะเย็นไป แฮะๆ"
(^_^;)
ผ่านไป2อาทิตย์ชลอก็ชวนตาเปี๊ยกเจ้าของอู่ซ่อมรถให้ช่วยพาไปซื้อกะบะตอนแรกมาตาจะตามไปด้วยแต่ทิพย์ก็ดับฝันเจ้าตัวแสบเพราะเกรงหลานสาวจะไปเกะกะพวกผู้ใหญ่
มาตาได้แต่นั่งเฝ้าหน้าบ้าน ค่อยอย่างใจจดใจจ่อรอดูรถคันใหม่
"มาตาเอ้ย..นอนกลาววันได้แล้วลูกไม่ต้องไปนั่งรอพ่อเขาหลอกเดี๋ยวเขาก็กลับมา"ผู้เป็นยายเอ่ยเรียนหลานสาวด้วยความขำขัน
เด็กน้อยเลยละจากหน้าบ้านมานอนผ้าปูที่ยายเตรียมไว้ให้..
ที่มาตาตื่นเต้นขนาดนี้เพราะในชาติที่แล้วตลอดชีวิตเธอไม่เคยมีรถเป็็็นของตัวเองเลยไม่ว่าจะรถเครื่องหรือรถกะบะชีวิตในเมืองหลวงค่าครองชีพสูงเธอใช้จ่ายเดือนเกือบจะไม่ชนเดือนตลอดจะเอาความสามารถที่ไหนมาฝันถึงของพวกนี้กัน
เย็นวันนั้นมาตาก็ได้ชื่นชมกะบะที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองจากการบอกเลขเด็ดสมใจ กะบะสีบอร์นเป็นกะบะแค็บที่สามารถนั่งข้างหลังคนขับได้..ชลอบอกกับเมียและแม่ยายว่ารถสภาพค่อนข้างใหม่เครื่องยนต์อยู่ในสภาพเดิมไม่ผ่านการเปลี่ยนอาไหล่ถึงราคาจะแพงกว่าที่ตั้งใจไว้แต่ไหนๆก็ซื้อแล้วก็เลือกที่ดีหน่อยได้ใช้นานๆแถมช่างเปี๊ยกยังไม่คิดค่าจ้างที่พาไปเลือกรถ
"แล้วได้เลี้ยงข้าวช่างเปี๊ยกหรือป่าวนะพ่อลอเกรงใจเขาต้องปิดอู่1วันเพื่อไปธุระกับเรา พรุ่งนี้เอามะม่วงแผ่นที่ตากไว้ไปฝากเขาเสียหน่อยนะแม่กับทิพย์ทำไว้้หลายโลเลย"
"ครับ"ชลอรับคำแม่ยายด้วยความยินดีเพราะเขาก็รู้สึกเกรงใจคนพาไปมากเช่นกัน ช่างเปี๊ยกไม่ได้แค่พาไปดูส่งๆแต่ตั้งใจดูและเลือกกะบะที่สภาพดีคันไหนที่มีตำหนินิดหน่อยจะไม่ยอมมองผ่านเจ้าตัวบอก
"รถเราใช้ทำมาหากินต้องเลือกให้ดีได้ไม่ต้องซ่อมบ่อยๆ"ชลอถึงได้รถที่มีสภาพดีมาไว้ใช้
ชลอฉลองรถใหม่ด้วยการพาครอบครัวไปไหว้พระและเที่ยวน้ำตกวันอาทิตย์..เด็กๆดีใจมากเพราะจะได้นั่งรถใหม่เด็กโต3คนนั้งหลังกะบะรับลมเย็นๆส่วนมาตาที่อยากนั่งด้วยโดนผู้ใหญ่ห้ามเพราะเล็กเกินไปกลัวจะตกรถเลยได้นั่งแคบกับทิพย์ยายดอกไม้นั่งเป็นแม่ย่านางประจำรถ ด้วยไปเที่ยวน้ำตกทิพย์จึงเตรียมนึ่งข้าวเหนียวทอดปลาทอดหมูเตรียมไปปู่เสื่อกินที่น้ำตก น้ำก็ใส่กระติกลอยน้ำแข็งเหยาะอุทัยทิพให้ได้ชื่นใจ
นานแล้วที่ครอบครัวชลอไม่ได้พาเด็กๆไปเที่ยวไกลบ้านนอกจากไปในตัวเมืองจังหวัด ครั้งนี้ได้มาเที่ยวข้ามจังหวัดทำให้ทุกคนตื่นเต้นกันมาก
เมื่อมาถึงน้ำตกซื่อดังประจำจังหวัดเด็กๆก็รีบโดดลงจากรถแล้วลงเล่นน้ำทันที..ส่วนผู้ใหญ่ก็มองหามุมร่มรื่นเพื่อปู่เสื่อนั่งมองเด็กๆที่ลงเล่นน้ำด้วยใจชื่นบานชลอนั้งมองเด็กๆแล้วคิดว่าตัวเองคิดถูกที่ตัดสินใจเปลี่ยนรถใหม่เพื่อความสุขของลูกๆ
มาตาอยากลงไปเล่นกับพี่ๆตรงชั้นน้ำตกแต่ทิพย์ไม่ยอมเธอกลัวหลานสาวจะจมน้ำเพราะจุดที่ลูกๆตนเล่นเหมาะสำหรับเด็กโตเด็กวัยเท่าหลานสาวเล่นชายๆน้ำตกก็พอ
( ￣-￣)'อยากไปโดดน้ำอ่ะ'
มาตาได้แต่มองพี่ๆเล่นน้ำแต่ผ่านไปแปบเดียวเด็กน้อยก็ลืมเพราะท้องที่ร้องเตือนด้วยความหิว
"แม่จ้าหนูหิว"
"งั้นขึ้นไปเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ากันลูก"ทิพย์พูดเสร็จก็จูงแขนหลานสาวขึ้นจากน้ำเพื่อไปหาของกินให้เจ้าหมูน้อย
"ขึ้นจากน้ำได้แล้วเหรอเจ้าตัวแสบ..สนุกมั้ยลูก"ชลอเมื่อเห็น2ป้าหลานเดินมาใกล้ก็ทักด้วยความอารมณ์ดี
"เจ้าตัวแสบหิวนะสิ..ตอนแรกเย้วๆจะตามลงไปเล่นกับพวกพี่ๆให้ได้ "
"แม่ดูหลานหน่อยนะจ้ะมาตาหิวแล้วแม่ป้อนหลานก่อนนะเดี๋ยวฉันไปเฝ้าลูกๆก่อนกลัวจะเกิดอันตรายเล่นตรงที่ลื่นด้วย" ทิพย์ที่เปลี่ยนชุดใหม่ให้หลานสาวก็พูดกับแม่
"ไปเหอะเดี๋ยวแม่ดูเจ้ามาตาเอง"
เด็กน้อยไม่สนใจผู้เป็นป้าเธอกำลังสนใจข้าวเหนียวกับปลาทอดที่ยายกำลังแกะให้เพราะกลัวก้างปลาจะติดคอหลานเลยต้องแกะและหยิบก้างออกให้
วันนี้คนมาเล่นน้ำตกค่อนข้างเยอะด้วยเป็นวันหยุดสมัยนี้ยังไม่มีร้านค้ามาตั้งขายของ คนที่มาเที่ยวจึงต้องเตรียมของกินมากันเองบ้างครอบครัวยกครกมาตำสมตำยังมีเหล้าเบียร์พร้อมดีหน่อยตรงที่ยังไม่มีการเอาเครื่องเสียงมาเปิดแบบยุค2000..
ผ่านไปพักใหญ่ทิพย์ก็ร้องเรียกลูกๆให้ขึ้นมาจากน้ำเพราะกลัวเล่นนานเกินไปจะไม่สบาย
เด็กๆพากันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเช็ดผมให้มาดๆก็มานั่งจกข้าวเหนียวกับหมูทอดด้วยความหิว..
"เดี๋ยวสักพักก็กลับกันได้แล้วเนาะพี่ ช้ากลัวจะกลับถึงบ้านมืด.."
"อื่ม..สนุกกันมั้ยลูก"ชลอถามลูกๆที่แต่ละคนเล่นน้ำจนเนื้อตัวดำไปหมด
"สนุกจ้าพ่อ"ชีวินตอบพ่อด้วยใบหน้าแช่มชื่น 3พี่น้องเล่นน้ำจนตัวเขียว
ขากลับเด็กๆจากตอนเช้าที่คึกคักตอนนี้กลับหมดสภาพนอนเรียงเป็นปลาทูอยู่หลังกระบะ ด้วยชลอไม่มีนิลัยชอบความเร็ว เวลาขับรถก็ขับด้วยความเร็วปกติยิ่งเห็นว่าลูกๆหลับอยู่หลังรถก็ยิ่งเพิ่มความระวังส่วนเจ้าตัวแสบหน้ารถก็มีสภาพไม่ต่างจากพี่ๆเด็กน้อยหลับอยู่ข้างๆป้าของตัวเองทิพย์ก็คอยจับหลานสาวกลัวหลานจะตกจากเบาะ
พอมาถึงบ้านยังไม่เย็นมากแต่พอมาถึงหน้ารั้วบ้านก็เห็นมีรถเก๋งคุ้นตาจอดอยู่ตรงประตูรั้ว
"นั้นรถผัวยัยจิตไม่ใช่เหรอ"นางดอกไม้เห็นรถก็จำได้ว่าเป็นรถลูกเขยคนเล็ก
"อ้าว...ที่บ้านเปลี่ยนรถใหม่เหรอ ฉันก็คิดว่าเป็นคนอื่นมาหาพวกพี่"จิตดีเห็นพี่เขยลงจากรถเพื่อเปิดประตูรั้วก็ร้องทัก
"เพิ่งเปลี่ยนไม่นานนี้แหละมือ2นะ..เข้าไปก่อนสิ"
ชลอตอบน้องเมียแล้วให้คู่เขยเอารถเข้าบ้านก่อนเพราะรถเก๋งจอดปิดทางหน้าบ้าน แต่สายตากลับมองเด็กอ่อนในอ้อมกอดของน้องเมีย
พอเข้าบ้านมากันครบทิพย์ก็ลงจากรถแล้วปลุกเด็กๆในตื่นไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะหันไปพูดกับน้องสาว
"พาเด็กๆไปเที่ยวน้ำตกนะ มากันนานยัง?"ปากพูดแต่ตากลับมองเด็กอ่อนในอ้อมแขนของน้องสาว
"สักพักแล้วละพี่ทิพย์..แม่สบายดีมั้ยจ้ะ"จิตดีตอบพี่สาวแล้วถามแม่ที่เดินถือของลงจากรถ
"นั้นลูกแกเหรอ"ไม่ตอบคำถามลูกสาวแต่เลือกที่จะถามกลับไปแทน
"จ้ะ..ชั้นจะมาจ้างพี่ให้เลี้ยงให้หน่อย"
Σ(｀Д´ )
