ตลอดชีวิตของมาตามีแต่เรื่องผิดพลาดเหมือนเดินถนนผิดทางเมื่อได้ย้อนกลับมาใหม่เธอตั้งจิตว่าจะต้องไม่เดินทางเก่า
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ไทย,ครอบครัว,ย้อนเวลา,ย้อนเวลา #ยุค90,ย้อนกลับมา,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ช่วงนี้พี่ๆของมาตาปิดเทอมแต่เด็กๆก็ไม่ได้อยู่ว่างยังคงออกไปช่วยงานสวนในไร่ รดาก็หัดตัดเย็บเสื้อผ้ากับยายเพื่อตัดเสื้อผ้าง่ายๆไว้ใส่ได้ไม่ต้องเสียเงินให้สิ้นเปลืองเงินทอง มาตาก็ทำทีเป็นวาดแบบชุดตัดไม่ยากให้รดาเห็นพอเด็กสาวเห็นก็ชอบเลยรองตัดตามแบบที่น้องสาววาดเพราะแบบที่วาดไม่ต้องวัดขนาดตัวแบบจริงจังแค่พอวัดตัวคร่าวๆก็สามารถตัดเย็บได้พอคนโตเห็นชมว่าแบบน่ารักแถมตัดเย็บง่ายยิ่งรู้ว่าหลานสาวเป็นคนวาดแบบออกมาก็ยิ่งตกใจแต่พอถามเด็กน้อยแกล้งตอบไปว่า"ก็ปกติหนูตัดชุดให้ตุ๊กตาใส่บ่อยๆเลยพอกะได้นะจ้ะ"แถมทำหน้าตาใสซื่อไปอีก1กรุบผู้ใหญ่เลยหมดคำถามเพราะคิดว่าเป็นแบบที่หลานสาวบอก
ตอนกลางคืนที่คนส่วนใหญ่หลับกันแต่มาตากลับเข้าไปในมิติและเธอต้องค่อยนั่งทำสมาธิตามที่อคินบอกแต่มีเหรอที่เด็กน้้อยจะทำตามในมิติเงียบมากเกิดนั่งๆไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นละจะทำไงจนอคินอ่อนใจกะความคิดนี้ มาตาจะใช้เวลาอยู่ในมิติทั้งคืนแต่พอตอนตอนเช้าลืมตาตื่นกลับไม่มีความง่วงเหมือนร่างกานพักผ่อนตามปกติเด็กน้อยไม่ต้องกลัวร่างกายจะพักผ่อนไม่เพียงพอ
มาตาเปิดหนังสือตำราอาหารต่างๆในร้านหนังสือก็มีความคิด'สูตรของกินพวกนี้น่าจะเอามาสร้างรายได้นะ'แต่ปัญหาคือขนาดตัวของเธอมีขนาดเท่าเด็ก6ขวบจะไปทำอะไรได้คิดแล้วก็ศาลาคนเศร้า(-.-)
"ร้อนจังอยากกินน้ำแข็งใส"เสียงชีวินร้อนบ่นขนาดเดินเข้าบ้านมา
มาตาปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที'น้ำปั่น'ไงละสมัยนี้คนยังไม่รู้จักน้ำปั่นเต็มที่น้ำแข็งใสก็ฟีนแล้วถ้าทำน้ำปั่นแทนการใสน้ำแข็งน่าจะดี ไวเท่าความคิดเด็กน้อยวิ่งไปอ้อนผู้เป็นป้า"แม่จ้า.."
ทิพย์ที่กำลังแกะเม็ดมะขามที่สอยมาจากหน้าบ้านเพื่อทำมะขามเปียกไว้ใช้ทำกับข้าวหันมองตามเรียกเรียกของหลานสาว
"วิ่งหน้าตั้งมาเชียวเป็นไรลูก"
"หนูอยากทำของขายจ้ะ"
"ตัวเท่านี้จะทำอะไรขายลูก" "พี่ๆก็ช่วยกันไงจ้ะพอได้กำไรก็เอามาแบ่งกัน"
"แล้วหนูจะขายอะไรละคิดไว้ยัง?"ทิพย์ถามไปหัวเราะไปกับความคิดนี้
"น้ำปั่นจ้ะแม่เหมือนน้ำแข็งใส่นั้นแหละแต่เอามาปั่นในเครื่องปั่นนะ"
"แต่บ้านเราไม่มีเครื่องปั่นนะ"ทิพย์ดับฝันหลานสาวทันที
เด็กน้อยไม่พูดอะไรแต่เอาหน้ามาถูนมผู้เป็นป้าเป็นงั้นรู้กันว่าเจ้าตัวแสบกำลังใช้วิชาออดอ้อนขั้นสุดแล้วก็ได้ผลทุกครั้ง..
"แล้วจะทำขายนะชวนพวกพี่ๆหรือยังไม่ใช่ว่าคิดอยู่คนเดียวนะ"
เด็กน้อยยิ้มเขิน"ยังจ้ะหนูมาขอแม่ก่อน..พี่ๆเขาต้องตกลงอยู่แล้วละจ้ะ..คิดว่านะ แหะๆ(^_^;)"พูดไปก็เอาหน้าถูนมผู้เป็นป้าไปด้วยคนเป็นป้าได้แต่อ่อนใจกับเจ้าตัวแสบ
"ไปถามพี่ๆก่อนถ้าพวกเขาตกลงเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าได้ให้พ่อพาไปตลาดแต่เช้า" มาตาพอได้ฟังดังนั้นก็รีบวิ่งกลับไปหาพี่ๆแรกๆพวกเด็กโตก็สงสัยว่าจะขายได้เหรอแถมกลัวจะลงทุนแพงเครื่องปั่นในมิติมีแบบอย่างดีปั่นน้ำแข็งเนียนละเอียดแต่ก็ต้องแกล้งออกไปซื้อเดี๋ยวเปลี่ยนทีหลังได้สำคัญคือหุ้นส่วนต้องครบ
เช้าของอีกวันลุงชลอก็พาครอบครัวไปตลาดแต่เช้าส่วนยายดอกไม้ขออยู่เฝ้าบ้านเพราะขี้เกียดนั่งรถส่วนเด็กๆก็ดีใจที่ได้ไปเที่ยวในตัวจังหวัด ที่แรกที่ไปคือตลาดสดเพราะถ้ามาช้าตลาดจะวายป้าทิพย์แวะซื้อของอุปกรณ์ที่ทำขายเครื่องที่ใส่ในน้ำปั่นเหมือนเครื่องของน้ำแข็งใสป้าทิพย์เลยถือโอกาศซื้อกับข้าวไปในตัวพอได้ของครบร้านต่อไปที่แวะคือร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเครื่องซื่อเครื่องปั่นเด็กน้อยพยายามดูแบบที่ใกล้เคียงกับที่มีในมิติแต่ของสมัยนี้แบบก็เฉยจริงๆไม่ทันสมัยเอาเสียเลย .ก็นี้มันปีไหนรู้ๆกันอยู่
(ーωー)
ได้ของครบทุกอย่างลุงชลอก็พาเด็กๆกลับบ้านโดยไม่แวะที่ไหนเพราะสมัยนี้สถานที่เที่ยวไม่มีเลยนอกจากงานวัดหรืองานประจำจังหวัด
กลับมาถึงบ้านลุงชลอก็เตรียมสถาที่ไว้ให้เด็กๆขายของนั้นคือหน้าบ้านที่อยู่ถนนหมู่บ้านปกติมุมนี้ก็ทำเป็นศาลาไว้ให้ใครไปใครมาไว้นั้งคุยจะเพิ่มมาก็แต่โต๊ะและเดินสายไฟเพิ่มเท่านั้น
มาตาได้แอบเปลี่ยนเครื่องปั่นตั้งแต่อยู่ในรถแล้วแล้วหาสูตรน้ำปั่นต่างๆในหนังสือ พอถึงวันทำขายจริงนอกจากเด็กๆแล้วคนโตก็มาช่วยเป็นกำลังใจให้เด็กๆทั้ง4คน
"โฮ..เครื่องปั่นนี้แรงดีจังปั่นออกมาละเอียดกริบเลย"เสียงชีวินร้องด้วยความตื่นเต้น ป้ายก็ทำแบบง่ายๆใช้สีเขียนแผ่นไม้ที่หาได้จากหลังบ้าน
*น้ำปั่น4พี่น้อง*
คนระแวกในหมู่บ้านพอรู้ว่าลูกๆนายชลอทำน้ำปั่นขายก็มาช่วยอุดหนุนเป็นกำลังใจให้เด็กๆน้ำปั่นใส่ถุงขนาด5×8ขายถุงละ50สตางค์วันแรกขายถือว่าได้รับผลตอบรับที่ดีได้เงินมาหลายบาทเชียวแหละเพราะทุกคนติดใจความละเอียดของน้ำแข็ง
ตลอดปิดเทอมหลังหักต้นทุนแล้วเด็กๆทำรายได้ได้เกือบร้อยบาทจนตกลงกันว่าถ้าถึงงานวัดประจำปีจะไปตั้งแผงขายในงานพวกผู้ใหญ่ก็ไม่ได้คัดค้านไดๆกลับรู้สึกภูมิใจที่ลูกหลานรู้จักทำมาหากินไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า..มาตาคิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นเธอจะบอกสูตรไก่ย่างให้ป้าด้วยแกจะได้ทำขายในงานเธอไม่เคยรู้เลยว่าการขายของจะสนุกขนาดนี้มีลูกค้ามาค่อยแวะเวียนตลอดเด็กน้อยไม่ได้ทำอะไรเลยวันๆได้แต่ร้องเรียนลูกค้า ชาวบ้านเห็นก็อดเข้ามาอุดหนุนร้าน*น้ำปั่น4พี่น้อง*ส่วนหน้าที่ทำก็พี่ๆทั้ง3ของเธอไงส่วนตัวเองนั้งเป็นมาสคอสประจำร้าน หนูน้อยนั่งดื่มน้ำปั่นโชว์ลูกค้าสบายใจ
เด็กน้อยคิด'ขายของนี้เหนื่อยจังเลย'
( ´Д｀)
