หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า
วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
รัก,แฟนตาซี,เกิดใหม่,ชาย-หญิง,แอคชั่น,รัก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,เกิดใหม่ ,รักวัยรุ่น,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,yaoi,หญิงรุก,ชาย-หญิง,ฮาเร็ม,แอ็คชั่น ,ต่อสู้,โรแมนติก ,โรแมนซ์,แฟนตาซี,ต่างโลก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
86 ลูกเลี้ยงที่เปลี่ยนไป
มุมมองบุคคลที่สาม
วันสิ้นเดือน 11 ยุคตีกันปี 122
“พ่อ เมื่อไหร่จะมองหนูแบบผู้หญิงบ้าง ของหนูเริ่มมีแล้ว หนู 14 แล้ว” เฟทบอกพ่อเลี้ยงตัวเอง
“โว่วใจเย็นเฟท พ่อไม่ได้มองลูกอย่างนั้นเลย ไม่มีวัน” วารีกำชับอย่างมั่นคง
กลิ่นต้นไม้นั้นเต็มห้อง แต่เฟทไม่รู้จักมันเลย มันพอรู้ว่าอะไรเพราะที่นี่ใช้กันบ่อยแต่ไม่มีใครยอมสอนเธอเรื่องนั้น
เธอเลิกพูดเรื่องเพื่อนซี้เธอที่เป็นวิญญาณแม้แต่กับพ่อเธอ
เพราะมีพ่อเลี้ยงเธอเชื่อคนเดียว แล้วทุกคนนึกว่าเธอใช้เวทมนตร์
เธอหมดแรงอธิบายแล้วว่าเธอมีเพื่อนจริงๆ ซิ่นเนี่ยนไม่ใช่คนบนโลกเดียวกับเธอ
เฟทรู้สึกเสียใจเพราะพ่อเลี้ยงที่สุดในชีวิต รักเล็กๆอุ่นๆใจแบบเด็กๆของมันแตกสลาย “หนูขอตัว”
“หน้าเศร้าๆเหมือนจะร้องไห้นะ เป็นอะไรหรือเปล่า” วารีเป็นห่วงลูกเลี้ยงเสมอ แม้เขาปล่อยลูกทำอะไรก็ได้ตามสบาย
เฟทสาว 14 ไม่หันหาพ่อให้พ่อเลี้ยงเธอเห็นน้ำตาเพราะกลัวพ่อเป็นห่วง “ไม่มีอะไรค่ะ นอนก็หาย ไปแล้วนะ พ่อ”
“อืม ฝันดี” มีโบกมือแม้ลูกเลี้ยงคนนี้แปลกๆบางทีก็ห่าง บางทีก็เข้าหา
เฟทกลับห้องไปร้องไห้ซุกหมอน
เธอร้องไห้จนหลับและเธอตื่น ครู่เดียวแล้วมีเสียงโหยหวนดัง
เธอตื่นมาเห็นห้องเละเทะและเพื่อนชายอายุ 13 เธอกำลังสู้กับสัตว์ประหลาดอย่างสูสี
เธอหยิบเงินที่เธอเก็บส่วนหนึ่งแล้ววิ่งออกไปจากห้อง
แม้เธอไม่แข็งแรงเท่าเหล่าแม่ซักคนเธอก็ยังวิ่งเร็วอยู่ เพราะเธอฝึกทุกวัน
แต่ฝึกเท่าไหร่เธอก็ไม่เก่ง เหมือนไม่ได้ถนัดด้านนี้เลย เธอไม่ชอบทำร้ายคน
เธอเอาเงินไปคลังอาวุธและจุดซ้อมยิงปืนและคิดในใจ ‘อาจต้องทำผิด’
เธอเดินเข้าไปหาทหารวางทอง เธอมีสิบทอง “หนูขอซื้อปืนอันนึง เพื่อนหนูกำลังโดนรังแก”
แม่อายะกำลังเดินออกจนได้ยินแล้วถามลูกเลี้ยงวารี ลูกเลี้ยงเหล่าหัวหน้าแผนก ลูกเลี้ยงคนแรกของฮาโมนี่ทุกอย่าง
เฟทเล่าด้วยหน้าตารีบร้อน
“แม่อายะจะมองไม่เห็น…” เฟทสลดใจ
“สามสิบทอง คือราคาปืน เอามาให้ฉัน”
เฟทยื่นเงินให้เพราะแม่อายะใจดีมาก เธอเชื่อว่าแม่อายะจะช่วย “รออยู่นี่” อายะลูบหัวเธอ แล้วรีบออกไป
ซักพักเธอกลับมาพร้อมห่อผ้า “ใช้เป็นมั้ย?” เฟทได้ยินอายะก็ส่ายหน้า “เคยฝึกกับพ่อแค่ครั้งสองครั้ง”
“ชี้ไปหาศัตรู ลั่นไก แล้วพอใช้เสร็จ โยกตรงนี้ให้ขึ้นมา แล้วมันจะปลอดภัย ชักก่อนแล้วค่อยเหนี่ยวไกตอนคันโยกนั้นอยู่ข้างล่าง” อายะจับไหล่เฟทแล้วสอนอย่างตั้งใจ
เฟทพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะแม่อายะ”
“ไปช่วยเพื่อนเธอเถอะ” อายะลูบหัวเฟทอย่างเอ็นดู เฟทวิ่งออกไปจากห้อง
คนคุมสถานซ้อมยิงเห็นทุกอย่าง “ท่านอายะ…”
อายะไม่มองหน้า “14 ฉันก็เป็นกระหระ… “เข้าใจแล้วครับ ผมจะทำเป็นมองไม่เห็น”” แล้วทหารคุมสถานซ้อมยิงกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง
อายะกลับห้อง
เฟทวิ่ง เร็วที่สุดของเธอ ที่ช้ากว่าพ่อแม่
เธอเข้ามาในห้อง โครม ห้องเละกว่าเดิมแล้วของเละเทะมากขึ้น
เพื่อนเธอบอกข้อมูลสำคัญกับเธอด้วยหน้าโทรม โดนต่อยเยอะ อย่างแตกตื่น เธอถอดซองกระสุน เอากระสุนออกมาถือเม็ดหนึ่ง
เฟทอมกระสุนเข้าปากให้น้ำลายท่วม แล้วใส่กลับเข้าไปในปืนเล็กๆ ขึ้นไก จับสองมือชี้ เหนี่ยวไก
ใกล้สิ้นเดือนสอง ยุคตีกันปี 123
เฟท 15 เธอนั่งอยู่ร้านอาหารตอนเย็น เธอซื้อข้าวมาจานหนึ่ง
เธอเอาแก้วเล็กๆวางตรงหน้า เธอปักธูปที่พ่อเธอขาย พ่อบอกว่ามันเป็น ‘ธูป’ แต่ไม่อธิบายว่ามันใช้ทำอะไร พ่อไหว้กระถางต้นไม้หน้าฮาโมนี่ แล้วจุดไฟปักมันที่กระถาง
มันมีกิ่งไม้แดงที่ไหม้แล้วเต็มกระถาง แม่บ้านหยิบไปทิ้งบ้างแต่ไม่บ่อย เพราะวารีทำบ่อยจนแม่บ้านนึกว่าวารีชอบ
เธอปักธูปดอกเดียวใส่แก้วที่มีตาข่ายครอบข้างบนเล็กๆ เลื่อนจาน ไปที่วางที่ไม่มีคนข้างหน้า แล้วเอาไฟแช็กมาจุดธูป ปักแก้วใส่ข้าวแห้งที่ตั้งได้
เฟทมองเพื่อนกินสเต็กเนื้อโคขุนอย่างเอร็ดอร่อยจนหมด แล้วค่อยเลื่อนจานโลกนี้มากินเอง
แขกเริ่มย้ายโต๊ะนั่งให้ห่างเธอเพราะเธอแปลก แต่เธอไม่ค่อยพูดกับแขก
เธอกินข้าวไปคิดไปถึงอดีต วันนั้นเธออกหัก ได้จูบแรก คร่าชีวิต แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
เธอรอตัวเอง 19
เฟทโตขึ้น ฝึกหนักขึ้น กล้ามเนื้อเริ่มมีแม้ไม่เก่งเท่าแม่ทั้งหมด
เธอขี่นกฟาเนิคกลับบ้าน เพราะพ่อยังไม่ให้ขับโดรน แล้วเข้าบ้านเดินไปห้องพ่อ เฟทเจอกระต่าย หรือ ‘หวาน’ สัตว์เลี้ยงร่างคนของพ่อ
เฟทคำนับกระต่ายแล้วเงยหน้า แล้วคำนับหลังกระต่าย
กระต่ายงงและรีบคำนับสองครั้งเพราะศักดิ์มันอยู่ต่ำกว่าลูกตัวผู้ของมันตัวแรก แม้มันสงสัยว่าทำไมกลิ่นไม่เหมือนเชื้อเดียวกัน
กระต่ายเดินไปห้องน้ำ แล้วเฟทพูด “สบายดีค่ะ”
กระต่ายเห็นว่าเฟทไม่ได้คุยกับมันแล้วงง “ค่ะ” แค่ตอบรับไปแม้ไม่รู้เรื่อง
กระต่ายเดินไปห้องน้ำ และเฟทคำนับหลังกระต่ายอีกครั้ง
เฟทไปเคาะห้องพ่อ
“ซักครู่ รอก่อนนะลูก!” พ่อเธอตะโกนออกมา
เฟทรู้ว่าพ่อเธออยู่กับแม่วิวเพราะเพื่อนดูให้ แต่เพื่อนบอก ‘ยังไม่เหมาะสม’
เพื่อนเธอมีอาวุธป้องกันสัตว์ประหลาดร้ายเหมือนเธอ
เพื่อนเธอซ้อมสู้ทั้งอาวุธและมือเปล่าเหมือนกัน และเก่งกว่าเธอด้วยซ้ำ
หุ่นก้านเขาเริ่มดีขึ้น หน้าเริ่มเป็นผู้ชายโตมากขึ้น ตาของทั้งสองคมขึ้น
ซักพักพ่อเลี้ยงเฟทเปิดประตูเฟทนึกในใจ ‘กลิ่นอุ้ย’ ที่ท่านหญิงเสือดำสอนแล้วไม่ให้ยุ่ง
เธอเข้าห้อง พ่อเธอนอนห่มผ้ากับแม่วิวที่ท้องโตนิดหน่อย “มีอะไรเหรอลูก” พ่อเธอถาม
“หนูว่าจะเริ่มหัดงานพรุ่งนี้ เอาจริงๆ หนูทำงานได้ทุกแผนก เพราะหนูฝึกแล้วผ่านหมดทุกแผนก แต่หนูอยากเป็นหัวหน้าแผนกและหน่วยพิเศษ พ่อหางานให้หนูได้มั้ย?” เฟทปรึกษาพ่อเธอ
เธอฝึกงานทุกแผนก แม้แต่ของพี่ฟลอร่าและไอโกะที่มาใหม่
เธอฝึกครู่เดียวก็ผ่านทุกอย่าง
วารีไม่มีวันรู้ว่าเฟทกับซิ่นเนี่ยน ไอคิว 250 ทั้งคู่
“ฉันคิดแผนอยู่ แต่ยังไม่เริ่ม จะเริ่มครึ่งปีนี้แหละ ใจเย็นนะเฟท ตอนนี้มีบีแอลแลนด์อยู่ แล้วหน่วยพิเศษมันอันตราย พ่อไม่แนะนำ ให้ซัก 22 ก่อน ลูกต้องฝึกมากกว่านี้” วารีแนะนำลูกเลี้ยงคนแรกที่ไม่ค่อยได้เลี้ยงเอง อย่างจริงจัง
“แต่หนูได้คะแนนจากซิ่นเนี่ยนบ่อย และคนอื่นบ้างแล้ว!” เป็นครั้งแรกที่เฟทเถียงพ่อ แม้เธอรู้ดีว่าพ่อเธอไม่ให้เพราะสถิติชนะเธอต่ำติดดิน
“แต่เธอยังแพ้ทุกคนบ่อยมาก… เฟทลูกพ่อ ให้โตก่อน” พ่อเลี้ยงเธอมองอย่างเอ็นดู เอาผ้าอีกผืนนุ่งใต้ผ้าห่มแล้วลุกนุ่งผ้าเช็ดตัวมาลูบหัวเธอด้วยหน้าเป็นห่วง
“ก็ได้…” เฟทกลั้นใจอด “แล้วหนูแผนกอะไร?” เฟทสาว 15 ถามพ่อที่แท้ทางใจ
“แผนกเหนือธรรมชาติ” วารียิ้มมุมปากบอกเฟท
“พ่อจะยุ่งกับโลกนั้นแล้วเหรอ?” เฟทหน้านิ่งตาคมถามพ่อสุดหล่อ
“ลูกมองความว่างเปล่าบ่อย พ่อรู้ว่าวิญญาณมาหาเราเยอะขึ้น”วารีเข้าใจว่าลูกเขาพิเศษ
“หนูพยายามนิ่งๆ ไม่กวนพ่อ” เฟทหลับตา เพราะแม้แต่คนฉลาดอย่างเธอ ก็ไม่รู้ว่าจะยุ่งกับโลกนั้นยังไง นอกจาก ‘ฆ่า’ และ ‘ให้อาหาร’
“พ่อเข้าใจ และลูกเข้าใจโลกของเพื่อนลูกดี” วารีลูบหัวลูกเลี้ยงอีกครั้ง “ซิ่นเนี่ยนเรียนดีมั้ย?” แล้วเขาถามลูกอีกอย่าง
“พอๆกับหนู” เฟทยิ้มให้พ่อเหมือนอวดเพื่อน
“ดีมาก” วารีจับไหล่ลูกเลี้ยง
“หนูต้องฝึกเพิ่มยังไง เพิ่มการฝึกได้มั้ย หนูอยากเก่งกว่านี้ เฟทอยากปรึกษาพ่ออีกก่อนไป
“กินเยอะๆ ตอนเด็กลูกกินน้อยมาก่อนเธอมีพ่อ และลูกต้องกินเยอะๆ แล้วจินตนาการหนักๆให้ตัวเองแข็งแรงก่อนนอน” พ่อเธอแนะนำสิ่งที่น่าจะดีสำหรับลูกของเขา
“เข้าใจแล้วค่ะ ไม่รบกวนแล้ว ไปแล้วค่ะ” เฟทคำนับแล้วกำลังจะหันหลัง
“ซ้อมยิงปืนทุกวันมั้ย” วารีพูดก่อนเฟทไป
“ทุกวันตอนเย็นค่ะ พ่อ” เฟทบอกพ่อเลี้ยงตามตรงไม่โกหก
“พ่อยังไม่รู้ว่ามันดีจริงสำหรับลูกมั้ย แต่พ่อเข้าใจ ไปเถอะ อาบน้ำอาบท่ากิน แล้วนอน” วารีจับไหล่ลูกมองตายิ้มๆด้วยสายตาเอ็นดูที่สุด
“ไปแล้วค่ะพ่อ…” เฟทคำนับและออกจากห้องไป
วารีมองส่งแผ่นหลังที่ใหญ่ขึ้นของลูกสาวคนแรกที่เข้มแข็งเพราะอะไรก็ไม่รู้
วารีมีข้อมูลแค่ว่า ตอน 14 มีปืนลั่นในห้อง เฟทเป็นคนยิง แต่ไม่มีอะไรตายนอกจากกำแพงเป็นรู แล้วเฟทเปลี่ยนไปโตขึ้นอย่างเร็วจนเหมือนกระพริบตาแล้วคนละคน
วารีกลับขึ้นเตียงแต่คู่หมั้นเบอร์สองเขายิ้มลุกใส่เสื้อผ้า “ไม่ต่อเหรอเธอยังไม่ฉีด วิว”
“เมื่อฉันเห็นว่าเธอเลี้ยงลูกได้สุดแข็งแรงใจฉันมันก็อิ่มอุ่นรักขึ้นมาแล้ว เฉยๆแล้ว ฉันไปรีบนอนทำงานดีกว่า ฉันอยากเห็นลูกเลี้ยงพรุ่งนี้” วิวยิ้ม จูบวารีก่อนออกจากห้องไป กระต่ายกลับมาพร้อมเรฟเนส
บนรถไฟฟ้าความเร็วสูงไปศิโร
แขกต่างประเทศยังไม่กลับ ลูกเขานั่งอยู่ด้านข้าง
โนเว็มมองนอกหน้าต่าง ดูภาพการผ่านรอบข้างด้วยความเร็ว 1,000 กว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง “มหัศจรรย์…”
วารียิ้มไม่พูดอะไร
รถไฟไม่โยก และนิ่มมาก
เมื่อบอกเหล่าคู่หมั้นว่าไปศิโร ไม่มีใครอยากมาด้วยแล้วบอก ‘ขี้เกียจเสียเวลา’
วารีนั่งมาได้ 15 นาทีแล้ว
“ฝึกเมียในฮาเร็มให้แข็งแรงมันดีมั้ย? ลูกเขย” โนเว็มหันไปถามลูกเขย
อ็อกโธดูข้างทางแล้วคิดเพื่อประเทศเธอ
“มันอุ่นใจดีนะครับ พวกเธอปกป้องตัวเองได้ ไม่มีปัญหา” วารีพูดแนะนำราชา “จะเพิ่มเมียเหรอครับพ่อ?”
“เปล่า ฉันอยากให้เมียเรียนดาบ แต่เธอไม่เรียน หน่วยก้านเธอก็ดี แต่เธอเกลียดการออกแรงจนเริ่มมีพุงแล้ว ฉันอยากให้หุ่นเหมือนเหล่าคู่หมั้นนายบ้าง” โนเว็มปรึกษาลูกเขยมีค่าสำหรับประเทศ
เพราะเขาเก็บฮาเร็มได้ และไม่แตกเหมือนของเขา แล้วเขาเก็บมาหลายปีแล้วด้วย
“ถ้าเธอยังขยับตอนทำกิจกรรม เธอก็หุ่นดีขึ้นได้” วารีไม่รู้จะแนะนำผู้ใหญ่รุ่นแก่แล้วอย่างไร
“เธอนอนนิ่งอ่ะดิ” ราชาฟูลมูนจิบบรั่นดีดีที่สุดของฮาโมนี่
“ถ้าอย่างนั้นก่อนไป เอาตำราโยคะไปให้ภรรยาท่าน แล้วบอกว่า หุ่นจะดีสุดๆ แล้วภาวนาให้เธอเล่นมัน” วารีทำได้แค่แนะนำให้ออกกำลัง เพราะเขาไม่มียาวิเศษอะไร
“ขอบคุณ ลูกเขย” โนเว็มจับไหล่ลูกเขย “ฉันจะเซ็นใบให้ประเทศตกเป็นเมืองขึ้นเมื่อกลับไปถึงวาโรซีเมียเรีย” โนเว็มตัดสินใจ
“ถ้าอย่างนั้น วารี ผัว! ที่รัก ทำรางรถไฟจากฟูลมูนไปวาโรซีเมียเรียเพื่อเปิดประเทศ ฟูลมูนจะออกค่าที่วางราง จัดการปัญหากับประเทศในทวีปตะวันตก” อ็อกโธมองผัวที่ยังไม่หมั้นด้วยมาดเจ้าหญิงฟูลมูน
โนเว็มจิบเหล้า ‘ลูกฉันโตขึ้นมากแล้วมีผัวดีจริงๆ’
“เรื่องนั้นฉันไม่มีปัญหา แต่คุยกับราชินีวล็อดซีเมียตอนเซ็นสัญญาก่อน” วารีบอกเมียที่เดี๋ยวก็ได้หมั้นแล้ว
“เธอไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะเธอรู้ว่าฉันซี้กับราชาทั้งทวีปตะวันตก แต่คงขอให้ส่งออกทองมา” ประเทศอื่นนำเข้าสมุนไพรเยอะ และมันเป็นขยะที่โนเว็มขายได้นิดหน่อย
“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา” อ็อกโธมองด้วยตามุ่งมั่น ยิ้มแบบเจ้าหญิง แล้วคำนับผัว
“เธอไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอก มันแปลก” วารีบอกเบอร์ 11 ตรงๆ
“เธอเป็น ผัว!” อ็อกโธจงใจเน้นผัวดังๆให้พ่อเธอได้ยินขู่วารี ไม่ให้ทิ้งเธอ
“เดี๋ยวพ่อกลับ เซ็นสัญญาเสร็จ แล้วพ่อกลับแล้วนะ” โนเว็มถอดมงกุฎลูกแล้วลูบหัวลูกที่โตขึ้น เดิมก็เก่งขึ้นอยู่แล้ว แต่เธอเจอคนแปลกจนโตขึ้นอีกเยอะ แล้วใส่มงกุฎกลับเข้าไป
อ็อกโธจับมือพ่อที่ทำให้เธออบอุ่นด้วยสายตารักพ่อที่สุด “แม่เป็นยังไงบ้าง”
“สบายดี อ้วนขึ้นนิดหน่อย ไม่ป่วยไม่ไข้” พ่อบอกเรื่องภรรยาเขากับลูก
“ไว้หนูจะไปหาแม่บ้าง หนูจะบินไปก่อนรถไฟเสร็จ” อ็อกโธพูดบอกแผนในอนาคตเธอให้พ่อฟัง เธอคิดถึงแม่เธอ ท่านราชินีฟูลมูน
“แม่จะดีใจทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ” เขาบอกลูกสาวคนเดียวที่เขาห่วงที่สุด แต่หนีไปจากเขาช่วงหนึ่ง แล้วปรากฎว่ามีผัวแล้ว
“พ่อเอาปืนกลับไปให้แม่ด้วย ผัว! พกมาใช่มั้ย?” อ็อกโธใช้อำนาจเมียเบอร์สิบเอ็ด
“รู้ได้ไง” วารีงงปัญญาน้อยๆของอ็อกโธบ้างบางครั้ง
แล้วเขาหยิบปืนพกจากในกางเกงออกมา
“ปืน…” ราชาโนเว็มรู้อานุภาพปืนแล้วเพราะเขาเห็นทหารฝึกยิงปืนแม้ที่วารีให้มันเล็ก “ลูกเขยไม่ให้มันออกนอกประเทศเพราะกลัวมีคนทำตามไม่ใช่เหรอ?”
“เมียสั่งมา นี่จะพิเศษหน่อย เอาไว้ให้ภรรยาพ่อ ไว้ป้องกันตัว กลับไปเราจะให้ตำราสอน” วารีอธิบายให้พ่อเขยของเมียที่นั่งอยู่ด้วยฟัง
“ขอบคุณ ฉันยังใช้ไม่เป็นหรอก ทหาร!” โนเว็มพูดตรงๆ แล้วยื่นปืนให้คนคุ้มกันตัวใหญ่ๆที่มาด้วย “อย่าไปยุ่งอะไรกับมัน เดี๋ยวตายขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบอะไระ ฉันบอกแล้ว”
“ครับราชา” ทหารเก็บปืนใส่กระเป๋ากางเกงแล้วกลับไปประจำที่ใกล้ๆ “เอาคนคุ้มกันของเราไปบ้างมั้ย ลูกเขย” แล้วโนเว็มถามลูกเขยเผื่อคนของเขามีประโยชน์กับลูกเขย
“ผมเสียใจที่ต้องพูด แต่คนคุ้มกันพ่อสู้พนักงานของเราไม่ได้ซักคน ถ้าเขาสู้ตรงนั้นไม่ได้ เขาก็สู้ทหารที่นี่ไม่ได้ ทหารที่นี่จะเก่งกว่า” วารีคำนับพ่อเพราะต้องพูดตรงๆ ให้พ่อเขยเข้าใจ
เขาไม่อยากจ้างคนที่เก่งอย่างหนึ่งไปทำอย่างที่เขาไม่เก่ง
“น่าเสียดาย…” พ่อเขยตัดพ้อแล้วมองหน้าต่างเพราะภาพเริ่มช้า และรู้สึกว่าตัวขยับ
“ศิโร ศิโร ยินดีต้อนรับ” กัปตันรถไฟพูดผ่านลำโพง
“ถึงแล้วครับ…” วารีบอกพ่อเขย
“ฉันจะไปดูศิโรนิดหน่อย ว่ามันจนอย่างที่เขาว่าจริงเปล่า” โนเว็มลุกไปแล้วเหล่าคนคุ้มกันที่เพิ่งซื้อแว่นดำกับสูทดำและเกราะกันกระสุนลุกตามไป
ไกด์นำเที่ยวศิโรสำหรับราชาลุ กแล้วรีบไปยืนข้างราชา “ทางนี้ครับ” บอกทาง
“ฉันไม่อยากดูความเศร้า…” อ็อกโธขอไม่ลงไปเห็นสลัม แล้วมองออกหน้าต่างไป
“สมุนไพรมีอะไรเจ๋งๆบ้าง” วารีถามเรื่องงาน รอในรถไฟ แล้วมีหนุ่มผมยาวนิดหน่อย คนนึงหล่อกว่าใครที่เคยเห็น อีกคนหนึ่งหน้าสวยกว่าผู้หญิงสวย
“ขุนครับ” หนุ่มผมดำจับมือวารี แล้วดูตั๋ว มองหาที่นั่งที่มีสัญลักษณ์เดียวกับตั๋ว
“ม้าครับ” หนุ่มผมทองจับมือวารีแล้วซึมๆ ไม่เดินไป
“มีอะไร” วารีเริ่มสงสัยเพราะม้าไม่ไปซักที จะคุยกับเมียเบอร์สิบเอ็ด
“จะกินเราบนเครื่องแปลกๆนี้เลยมั้ย เราจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหาที่…” ม้าพูดด้วยหน้าเศร้า
“ไอบ้า ฉันไม่ไช่ทางนั้น” วารีรีบตำหนิพนักงานใหม่
“อ่าว” ม้าสับสน ‘แล้วเขาดูของเราทำไม?’
“ฉันจะให้นายไปอยู่หมู่บ้านที่ฉันสร้าง ที่อยู่เป็นบ้านพักร้อนติดทะเลสวยๆ เขียนนิยายแนวชีวิตและความชอบของตัวเองหากิน ยามว่างก็ถ่ายวีดีโอผู้ใหญ่เพราะนายพลีกายได้ หรือเลิกแล้ว? จะได้ไม่ต้องถ่าย” วารีถามคนใหม่ ที่พิเศษกว่าคนอื่น
“ทำได้ครับ ถ้าหาเงินได้ เราต้องทำกับใคร?” ม้าไม่มีปัญหาเพราะเคยทำและกลับไปได้ แต่ไม่ค่อยอยากถ้าไม่ใช่ผัวเขา
“กับแฟนนายนั่นแหละ อย่าไปนอกใจ นอกจากแขกมา รับผู้ชายหรือผู้หญิง?” วารีถามตรงๆ
“ผู้หญิงอย่างเดียวครับ” ม้าบอกรสนิยมเมื่อขายร่างกายของเขา เพราะเขาทำกับผู้ชายแล้วรู้สึกผิด
ราชาโนเว็มกลับเข้ามานั่งที่ คนคุ้มกันกลัวหนุ่มหน้าสวยสุดหัวใจเพราะโคตรสูงกล้ามใหญ่ แล้วไปนั่งที่
“ไม่เห็นมีอะไร มันยังไม่เปลี่ยนมาก” ราชาไม่สนคนทั่วไปที่คุยกับวารีอยู่ เขาไม่ยุ่งกับคนของวารีเพราะรู้ว่าวารีไม่ให้
“เรารอสร้างอยู่ครับ” วารีบอกแขกที่ยศใหญ่กว่าสองอัลฟ่า
อ็อกโธทึ่งกับกล้ามหนุ่มสวยหูสัตว์ข้างหน้าและของที่ตุงกางเกงเขา เป็นท่อนลำยาวหนาเกือบถึงเข่า “อัศจรรย์…”
ขาเขาแน่นอยู่แล้วแล้วเขาใส่กางเกงฟิตเสื้อเรียบร้อยฟิตๆ แล้วมันยิ่งชัดขึ้น
ม้าเห็นว่าคนใหญ่โตที่น่าจะเมียวารีมองเป้าตัวเองแล้วสงวนตัวนิดหน่อยปิดนิดหน่อย ยืนเรียบร้อยแล้วคำนับผู้หญิงยศใหญ่ใส่มงกุฎที่เขาไม่รู้จัก
“มารยาทก็ดี หน้าก็ดี บ้านอยู่ไหน?” อ็อกโธถามหนุ่มผมทองหน้าโคตรสวย
“ยังไม่รู้ครับ แต่ผมมีคู่แล้ว” ม้าปฎิเสธไม่ให้เมียวารีนอกใจกับตัวเอง
“เขามีผัวแล้ว อ็อกโธ” วารีรีบบอกเมียเพราะเมียละลาบละล้วงพนักงานใหม่แนวนั้น
“ทางนั้นเหรอ ผัวเธอไม่จุกท้อง ไม่ขะ “โว้วโว” แตกเหรอ?” อ็อกโธตบหัววารีโยก
“เรารับกันได้ครับ” ม้าคำนับท่านอ็อกโธ “เราทำกันมานานและบ่อย แรกๆมันก็ยาก” แล้วม้าบอกตามตรงเพราะยศเธอใหญ่แล้วเขาอยากบอกทุกอย่างกับคนของฮาโมนี่
“ไปนั่งก่อนเถอะ มีบ้านรออยู่ที่วาโรซีเมียเรีย เพราะบ้านนายยังไม่เสร็จ เอามือถือมาด้วยมั้ย?” วารีถามคนใหม่ ระดับหัวหน้าเมือง
“เอามาครับ” ม้าล้วงกระเป๋าหยิบมือถือออกมา “ให้เราโทรหาใคร?”
“ไม่ต้อง” วารีหยิบมือถือของตัวเอง “กดนี่ กดนี่ให้มันเปิดเมื่อถึงวาโรซีเมียเรีย”
“ได้ครับ” ยังไม่ถึง แต่ม้าทำไว้ก่อน แล้วไม่รู้เกิดอะไรขึ้น
“เดี๋ยวไปถึงแล้วกดเข้านี่ กดแถบนี้ พิมว่า ‘อาหารจ้า’ แล้วเปิดวีดีโอเรียน” วารีสั่งงานแรกกับลูกน้องระดับหัวหน้าหมู่บ้านหนึ่ง ที่ยังไม่มีคน
“เข้าใจแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว…” ม้าคำนับท่านหัวหน้าที่เปลี่ยนชีวิตทั้งหมดของเขาและให้ทุกอย่างกับเขา เห็นค่าคนไม่ค่อยฉลาดที่แปลกกว่าคนอื่นอย่างเขา
“ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องงาน นายจะอยู่บ้านทำอาหารกินเอง เดี๋ยวฉันซื้อของสดกับข้าวให้ก่อนเพราะยังไม่มีตลาดสด แล้วอยู่รอแขกดีๆที่ไม่ทำอะไรที่นายไม่อยากทำมา แล้วทำคนนั้น บริการให้เต็มที่เหมือนครอบครัวตัวเอง เหมือนเมียที่รักยิ่งเพราะนายรับผู้หญิง ถ้าเธออยากท้องก็ให้ลูกไม่ของนายก็ของเพื่อนกับเธอ สนองความต้องการเธอจนเวลาหมด แล้วเขียนนิยาย ถ่ายหนังผู้ใหญ่หากินเมื่อไม่มีใครมา” วารีสั่งงานนิดหน่อยแม้บอกให้เขาไปแล้ว แต่อยากบอกข้อมูลงานลูกน้องระดับหัวหน้าก่อน
“เรายังไม่ค่อยเข้าใจ…” ม้าคำนับวารี “ขออภัยด้วย มันมีแต่แปลกๆ”
“ฉันแปลกอย่างนี้แหละ ฉันเข้าใจ” วารีลุกไปจับมือม้าอีกครั้ง “ดูดีกว่าในมือถือวันนั้นเยอะ กลิ่นก็ดีแล้ว ไม่มีกลิ่นสัตว์ครึ่งหนึ่งของนาย” วารีชื่นชมลูกน้องที่พยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อทำงาน
“ขอบคุณครับ ไปแล้วครับ” ม้าคำนับท่านหัวหน้าอีกครั้งแล้วไปนั่งข้างขุน
รถไฟเริ่มออกเดินทางกลับ
วารีหันไปคุยกับอ็อกโธอีกครั้ง “ขอโทษที ลูกน้องใหม่มา”
วารีรู้สึกผิดกับเบอร์สิบเอ็ดที่มารยาทงามขึ้นเยอะ
“ฉันเข้าใจ” เมียบอกผัวที่รับผิดชอบหลายอย่าง
“ตกลง เรื่องสมุนไพร?…” วารีถามอ็อกโธเพราะได้เวลาเธอทำงานให้ตัวเองแล้ว
“เอาแต่ดีๆหรือเอาทุกอย่าง มันมีเยอะมาก” อ็อกโธถามเพราะน่าจะเล่าทั้งวัน
“ทั้งหมด” วารีอยากรู้ประโยชน์ธรรมชาติทุกอย่าง
อ็อกโธเริ่มเล่าตลอดทาง เล่าทั้งวัน กินนอนห้องวารีสามวัน แล้วบอกข้อมูลตั้งแต่เด็กที่เรียนรู้ทั้งหมด โดยที่ไม่เคยถอดมงกุฎแม้ตอนนอนยังวางไว้ข้างหัวนอนวารีแล้วนอนลูบกระต่ายขนฟูนอน
