หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
รัก,แฟนตาซี,เกิดใหม่,ชาย-หญิง,แอคชั่น,รัก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,เกิดใหม่ ,รักวัยรุ่น,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,yaoi,หญิงรุก,ชาย-หญิง,ฮาเร็ม,แอ็คชั่น ,ต่อสู้,โรแมนติก ,โรแมนซ์,แฟนตาซี,ต่างโลก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 1หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
ฟรี 5,000 คนแรก
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2
https://www.plotteller.com/book_reading_novel/01JVWXKXVMKZHGDWRW4D9AAPRT
หนุ่มที่เบื่อหน่ายชีวิตและอดีตจมอยู่กับการฝึกและสิ่งบันเทิงจนทั้งชีวิตไม่เคยเจอใคร
และวันที่เขาอยากเป็นอาหวังกลับโดนรถใหญ่สอยมาเกิดต่างโลกมาเป็นเด็กกำพร้า
แต่ทว่าโลกอยู่ในยุคตีกันและคนสามารถใช้ท่าต่อสู้แบบแรงสุดได้ด้วยการตะโกนชื่อท่าและโลกนี้ร่างกายฟื้นเร็วมาก
แถมเด็กกำพร้าโลกนี้ไม่มีค่า และบางคนต้องถูกขายทิ้ง
เขาตัดสินใจเลือกชื่อ ‘วารี’ ลื่นไหล และไร้รูปร่าง และเขาตัดสินใจเลือกแฝด ‘วี’ ครึ่งแมว และ ‘วิว’ ครึ่งแมงมุม มาเป็นเพื่อนร่วมฝึกต่อสู้ เพราะศักยภาพของการเป็นครึ่งสัตว์
เขาฝึกหนัก ตั้งใจหาเงิน ต่อสู้ป้องกันบ้านจากคนนิสัยไม่ดีกับฝาแฝดที่ฝึกมาอย่างดุเดือด ไล่ตะเพิดเหล่าผู้ใหญ่
เขาสนิทกับเพื่อนบ้านเดียวกันมากขึ้น และเริ่มหนักใจกับสองพี่น้องที่มองเขาเปลี่ยนไป
สุดท้ายโลกของผู้ใหญ่ที่ต้องทำงานรอเขาอยู่ เขามุ่งจะทำให้ดีที่สุด
https://www.facebook.com/profile.php?id=100087843892571&mibextid=LQQJ4d
bluesky
https://bsky.app/profile/wayuwayutl.bsky.social
84 เริ่มงานปี 123
มุมมองบุคคลที่สาม
วันที่ 4 ยุคตีกันปี 123
ศิโร 9 โมงเช้า
ณ บ้านเก่าๆหลังหนึ่ง
หนุ่มสูงใหญ่กล้ามโตสองคนกำลังนั่งร้อยพวงมาลัยสำหรับห้อยนกฟาเนิคหรือม้า
มันเป็นความคิดอาชีพที่วาโรซีเมียเรียสอนฟรีให้คนที่อยากหาเงินเพิ่มนิดหน่อยเวลาว่าง
สองคนนี้เป็นผัว… และผัวทั้งคู่
พวกเขาไม่มีเมียหรอก ผัวคนแรกเป็นผัวคนที่สอง และผัวคนที่สองก็เป็นผัวคนแรก
พวกเขาประสบปัญหาเรื่องเงิน
ตอนพวกเขาทั้งคู่หนุ่มๆ พวกเขาเคยขายศักดิ์ศรีเดินใส่ชุดน้อยชิ้นใส่กระโปรงสั้นๆเดินเร่ขายตัวเองให้ผู้หญิงมีเงินพอใช้บ้างเพราะขายดี
ทั้งคู่อยู่ในวงการ แล้วบังเอิญได้มาเจอกัน
พวกเขายืนขายคู่กันก่อนแล้วเริ่มมีคนไม่สนใจ
แต่พวกเขาชอบพอกันมากแล้วอยากทำงานคู่กัน
พวกเขาไม่ใช่ไม่หล่อ
คนหนึ่ง หน้าหล่อเหลา อีกคนหน้าสวยงาม
ทั้งคู่เกิดมามีมีหูหมาป่า มีเขี้ยว
พวกเขาไม่เคยออกกำลังกายเลยเพราะไม่มีเวลาแต่กล้ามพวกเขาเป็นมัดๆและตัวสูงใหญ่เอง
สิ่งที่ทั้งคู่จำได้จากพ่อแม่คือ ‘ลูกเป็นจ่าฝูง ลูกเป็นอันดับหนึ่ง ไปสร้างเนื้อสร้างตัว’
และจากนั้นก็ออกจากบ้านมาตั้งแต่เด็กทั้งคู่
ถ้าเป็นหมาป่า พวกเขาเกิดมาเป็นอัลฟ่าทั้งคู่ พวกเขาเป็นจ่าฝูงทั้งคู่
แต่ฝูงนี้เป็นฝูงเหงาๆ มีแค่อัลฟ่าสองตัวที่สืบทอดสายพันธุ์ไม่ได้
ชีวิตของม้า หนุ่ม 30 ผมทองยังโชคดีหน่อยที่พ่อแม่ยังให้บ้านเล็กๆมาอยู่
แต่ชีวิตขุนเขาไม่เคยได้อะไรเลยนอกจากบัญชีสำหรับโอนเงินของแม่เขาที่ให้มานอกบ้านตอนโดนไล่ออกจากบ้าน
ขุนคือหนุ่มผมดำ อายุ 30 เหมือนกัน
ขุนสนิทกับแม่เขามากกว่า แต่แม่เขาเป็นเบี้ยล่างของพ่อ ต้องฟังพ่อเขาทุกอย่าง
ม้าก็มีบัญชีพ่อที่เขาสนิทมากกว่า พอแม่เขาให้เงินติดตัวมาจริง แต่เขาเคยเที่ยวเล่นจนหมด
และแล้วก็มาถึงช่วงชีวิตที่เขาต้องร้อยพวงมาลัยขาย เพราะไม่ใช่คนเก่งอะไรสักอย่าง
“ส่วนของฉันเสร็จแล้ว อ่ะ 10 พวง” ม้าเลื่อนกองมาลัยตัวเองไปให้ขุน
“ขอบคุณ” ขุนขอบคุณมาแล้วยื่นหน้าไป เหมือนต้องการบางอย่าง
เมื่อม้าเห็นก็รู้ใจเอาหน้าเข้าไปจูบ เมื่อจูบกันดูดดื่มออกลิ้นแลกน้ำลายกันเสร็จแล้ว “จะทำก่อนมั้ย?”
“อย่าเลยเดี๋ยวจุก ของเราสองคนมันไม่ธรรมดา” แต่ขุนให้ม้าห้ามใจก่อนเพราะต้องรีบไป
“ถ้าอย่างนั้นฉันไปแต่งภาพขายต่อนะ” ม้าเสียดายแต่เขาเข้าใจแล้วลุกไปเปิดคอมพิวเตอร์ที่ซื้อมาตั้งแต่ออกใหม่ๆลดราคา
มันเป็นรุ่นถูกสุด มีแผ่นปากกาสำหรับวาดภาพ
“ภาพเป็นใบๆมันขายยากอ่ะ คนแค่รออินเตอร์เน็ตของฮาโมนี่มา แล้วเดี๋ยวนี้คนเริ่มใช้นกรักแบบใหม่ของฮาโมนี่เยอะแล้วด้วย มันเก่าแล้ว” ขุนพูดบอกม้าเพราะเขาอยากให้ม้าพักผ่อน
ม้าร้อยมาลัยเก่งกว่าและเร็วกว่า ช่วงเวลาเท่ากัน ม้าทำงานไปเยอะกว่า
นิ้วเขามีแผลถูกเข็มจิ้มตลอด
“ดีกว่าเฉยๆ” ม้าจะพยายามแม้รู้ว่ามันขายไม่ได้
“ฉันเบื่อชีวิตแบบนี้แล้ว” ขุนเริ่มเหนื่อยที่ชีวิตตัวเองลำบากเหลือเกิน
ข้าวก็ไม่ค่อยจะพอกิน อดมื้อกินมื้อ หาเงินก็ยาก
เมื่อม้าได้ยินก็หมดไฟทันที “ฉันจะไปซื้อข่าวฮาโมนี่”
“เอาเงินฉันไป ของนายหมดเมื่อวานนี่ ฉันยังมี” ขุนยื่นเหรียญเงินเหรียญเดียวที่ติดในกระเป๋าตั้งแต่เมื่อวานให้
“ไม่เอาไว้กินข้าวเหรอ?” ม้าไม่กล้ารับเงิน
“มันต้องขายได้มั่งแหละน่า ม้าของฉัน เราต้องอ่าน เผื่อมันมีอะไรดีๆ” ขุนรีบตัดบทเพราะกลัวม้าคืนเงินแล้วรีบรีบเอาหลอดท่อที่มีพวงมาลัยแขวนยี่สิบพวงออกจากบ้านไป
ม้ามองส่งเหมือนโหยหาเขา เพียงแค่เขาออกไป ทุกอย่างกลายเป็นสีที่ซีดลง
ม้าออกไปเพื่อซื้อข่าวฮาโมนี่
เขาออกจากบ้านเดินในสลัมไปร้านหนังสือ
“ห้ามอ่าน จ่ายก่อนเปิด” เจ้าของร้านพูดด้วยหน้าหงุดหงิดเพราะม้าแต่งตัวเหมือนขอทานแถมใส่กางเกงขาสั้นอีก
“นี่ครับ” ม้าจ่ายเงินและถือหนังสือข่าวฮาโมนี่กลับบ้าน
เงินเหลือนิดหน่อย “ไข่ใบนึงครับ”
เขาบอกพ่อค้าร้านขายของชำ
พ่อค้ายื่นไข่ให้ม้าไม่มีถุง “อ่ะ”
“ขอบคุณ” ม้าเก็บไข่ใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับบ้าน
เขาแต่งงานกับขุนไม่ได้ ไม่มีเงินแต่งด้วยซ้ำ
ก่อนหน้าที่ศิโรเพศเดียวกันแต่งงานกันไม่ได้
และคนยังมองพวกเขาไม่ดีอยู่ แล้วคนจะมองแบบนั้นต่อไปด้วย
เขาเห็นคนรอบข้างมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม
เขาเลิกสบตาคนแล้วเอาหนังสือแนบอกเดินกลับบ้าน
เขาเปิดประตูเข้าไป แล้วรีบไปต้มไข่
เขารอไข่สุก ตักใส่จาน เปิดน้ำใส่ เมื่อไข่เย็นเขาค่อยแกะ
เขากินไปเปิดหนังสือฮาโมนี่ไป
‘รถไฟฟ้าความเร็วสูงจากศิโรไปวาโรซีเมียเรีย’
‘รับคนชีวิตแปลก ลองเล่าเรื่องชีวิตให้เราฟังและเราอาจช่วย ถ้าไม่เหมือนคนทั่วไปบางเรื่อง’ เมื่อเขาอ่านถึงตรงนี้ เขาก็ตาวาว แล้วรีบปิดหนังสือวาง
เขาเริ่มพิมพ์เอกสารเล่าเรื่องราวชีวิตม้ากับขุน
“มันมีอะไรต้องเพิ่มมั้ย?” ม้าสงสัยเพราะจดหมายมันมีแต่เรื่องตัวเอง
เขาเปิดหนังสือดูอีกครั้ง และดูข้อมูลแบบละเอียดต่อถัดไปสองสามหน้า
‘เพียงแค่ไม่เหมือนใคร คิดทำงาน ขยัน อดทน ทำอะไรก็ได้ บอกเรา เราอาจช่วยคุณ ถ้าฮาโมนี่เห็นค่าคุณ และคุณมั่นใจว่าคุณเป็นคนดีไม่ผิดศีลธรรม บอกมาว่าต้องการอะไร ไม่ทำอะไรบ้าง ส่งรูปตัวเองได้ด้วยจะดีมาก’ เมื่อม้าอ่านได้ถึงตรงนี้ก็หนักใจ
“แล้วชายรักชายมันผิดมั้ยนะ?” เขาสงสัยข้อนี้ขึ้นมา
แต่เขาก็นึกได้ว่าวาโรซีเมียเรียผู้ชายแต่งกับผู้ชายได้
ดังนั้น เขากับขุนไม่ได้ผิดอะไร
สิ่งที่เราต้องการ “งาน เงิน ชีวิตปรกติ”
อะไรที่ทำไม่ได้ “เราสองคนทำได้หมด
ม้าติดรูปตัวเองและรูปขุนบนกระดาษพับใส่ซองจดหมาย
จากนั้นเขาวางซองจดหมายไว้ข้างคอมพิวเตอร์แล้วรีบวาดรูปในคอมพิวเตอร์
ภาพมันเป็นภาพคู่รักที่ไม่ได้หล่อเหลาหรือสวยงามอะไรพิเศษ
แต่ชุดที่คนในภาพใส่เป็นชุดหรูหราเหมือนคนจากวังที่สื่อออกมาได้ว่าต้องการกันปานจะกลืนกิน
พวกเขาแทบจะเยะ… “โว่ว”
ม้าวาดหน้าเบี้ยวเลยรีบลบแก้ใหม่
เขาวาดเสร็จแล้วรีบปริ้นออกมเป็นภาพบนกระดาษที่ไร้ค่า เปียกก็หมดความหมาย
แต่เขาไม่มีปัญญาทำให้มันดีกว่านี้
เขาเอาไปขายที่ตลาดพร้อมไปส่งจดหมาย
บ่าย 3
ม้ากับขุนเดินคุยกันเข้ามาในห้อง ม้าเห็นขุนหน้าแดงเหมือนบวมนิดนึง แต่ยังไม่ถาม
พวกเขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าอยู่บ้าน
“หน้าไปโดนอะไรมา” ม้าถามขุน
“ตอนฉันขายพวงมาลัย มีคนนึงขี่นกฟาเนิคดูรวยๆจะมาซื้อ แต่นกมันมองฉันแล้วดมฉัน ฉันเลยยิ้มแล้วลูบหัวมัน แต่พอมันเห็นเขี้ยวมันรีบวิ่งแตกตื่น เขาตกนก คอยวิ่งตามจับ แล้วมาตบหน้าฉันขู่จะฟ้อง จากนั้นเขาบอกว่าจะเอาพวงมาลัยฟรีอันนึงฉันเลยให้เขาไป” ขุนพูดโชคร้ายที่เจอมาวันนี้
มีเสียงคนเคาะประตู “ของจากฮาโมนี่ครับ”
“หา! นายสั่งอะไรจากฮาโมนี่ เราไม่มีปัญญาซื้อนะ! ม้า” ขุนแยกเขี้ยวโวยม้า
“ฉันไม่ได้สั่งอะไร ข่าวฮาโมนี่มีหน่วยรับคนแปลกไม่ปรกติ ฉันเล่าทุกอย่างแล้วไปส่งจดหมายโดรนเมื่อโป้งชี้ซ้ายเช้านี้เอง” ม้าพูดให้ขุนเข้าใจ
“นายจะขายตัวให้ไอหื่นกามวารีเหรอ?! ฉันเป็นผัวนายนะ นายจะหักหลังฉันไปมีคนอื่นเหรอ?” ขุนยิ่งโกรธขึ้น
คนส่งจดหมายได้ยินทุกอย่างแล้วไม่รบกวนเรื่องคู่รัก เพราะวารีกำชับมาว่าอย่าแทรกแซงอะไรเขา
เขารอเงียบๆ
“พวกเขาไปออกละครไอ้กล่องฉายภาพในข่าวลือตลาด และราชินีวล็อดซีเมียยังพูดถึงเขาดีแล้วย้ำมาชัดๆว่าเขาไม่บ้ากามด้วย ถ้าเขาบ้ากาม เราสองคนมันก็โคตรบ้ากาม ที่เรารับได้เพราะตอนปล่อยเราป่องกันทั้งคู่! เขาไม่มองเราแบบนั้นหรอก ไม่มีข่าวเรื่องเขากับผู้ชาย” ม้าแค่อยากให้ขุนปล่อยวาง
“หมอมหัศศรีกับคิเซกิก็ผู้ชายมาก่อนเขายังเอาได้เลย แล้วเราจะรอดมือเขาเหรอ ขอร้อง ม้า… ฟังฉันหน่อย ฉันเป็นห่วงไม่ใช่อะไร เขามันไม่ใช่คนปรกติ ถ้าเขาเฆี่ยนหรือดึงเล็บเราเราจะซวย เราเคยขายอยู่แล้ว ถ้าฉันต้องกลับไปยอมพลีกายแลกเงินเพื่อชีวิตเราฉันก็พร้อมทำ ให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่เราพอมีพอกิน อดบ้างไม่เป็นไร เราพอใจแค่นี้ไม่ได้เหรอ?”
ขุนเบาลงเพราะอยากให้ม้าฟังชัดๆ ม้าอายุเท่าเขาแต่ใจเด็กกว่า ใช้เครื่องประหลาดใช้ยากๆนั่นก็เป็น เขาคิดว่าม้าฉลาดกว่าเขา
เขาเลยยอมทำงานที่โดนรังแก โดนดูถูก
พวกเขาไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าดีๆ ไม่มีปัญญาซื้อเซอร์ปุนไว้ถูให้กลิ่นหอมด้วยซ้ำ กินก็หมดแล้ว
“ฉันเชื่อวารี เราตามข่าวฮาโมนี่ เราตามข่าววาโรซีเมียเรีย แล้วตอนนี้สองอย่างนี้อยู่คู่กัน เรารู้ว่าดีแค่ไหน ได้โปรดขุนของฉัน 10 ปีแล้วที่เราไม่ได้ทะเลาะกัน อย่าทะเลาะเรื่องนี้เลย แล้วเชื่อฉัน วารีไม่คิดปล้ำเราหรือให้เราปล้ำเขาหรอก” ม้าก็พูดคำพูดที่กลั่นมาด้วยหัวใจสุดใหญ่ที่เขามี
“ก็ได้ ไปรับเถอะ แต่ฉันจะคอยขัดถ้าเห็นว่ามันเกินไป” ขุนกอดอกไม่พอใจนิดหน่อย
แต่เขายอมม้าแล้ว
ม้าเปิดประตูไปรับของ “นี่นกรักใหม่สองเครื่อง ให้เราสอนใช้มั้ยครับ คุณม้ากับคุณขุน” แล้วคนส่งของด่วนพิเศษพูดยิ้มมีมารยาท
“ขุน! มานี่ก่อน! สอนเราด้วยครับ แล้วก็ไม่ต้องเรียกเราคุณหรอก ไม่เคยมีใครเรียกเราอย่างนั้น” ม้าชวนคนส่งของด่วนพิเศษเข้าบ้าน
แต่คนส่งของขอไม่เข้า “ขอผ่านครับ สอนตรงนี้แหละ” แล้วเขาเกาหัว จากนั้นคำนับต่ำๆ
“คุนยังไม่ได้ทำอะไรเลยครับ” ม้าทำหน้าเสียใจ
“วารีกำชับมาว่า พวกคุณจะสูง กล้ามโต ดูแข็งแรงระดับสุดยอด แล้วพวกคุณมีอารมณ์แบบนั้นสูงด้วย ผมกลัว เพราะคุณวารีให้วางตัวดีๆ ผมรู้ว่าผมเสียมารยาท แต่พวกคุณดูเหนือคนทั่วไปเยอะมาก ผมทำอะไรคุณไม่ได้ ถ้าคุณคิดรังแก ผมไม่กล้า” คนส่งของคำนับอีกครั้ง
ทั้งม้าทั้งขุนได้ยินก็ทำหน้าเศร้า แอบกำมือกันเพื่อปลอบใจกันเอง
“มีคนพูดบ่อย เราเข้าใจ” ขุนพูดออกมาแต่ใจไม่อยากบอกข้อมูลใครแบบนี้
“ถ้าอย่างนั้น เริ่มสอนเลยนะครับ” คนส่งของด่วนพิเศษยังคิดว่าอยู่หน้าบ้านก็ไม่ค่อยปลอดภัย แถวนี้ไม่มีคน แล้วทหารศิโรห่วยด้วย
เขาสอนการใช้มือถือ ในเครื่องจะโทรหาได้สองคน คนแรกเป็นเลขาของวารีหรือคู่หมั้นเขา คุณนา ส่วนอีกคนสำหรับเรื่องฉุกเฉินคือวารี แต่ขอฉุกเฉินเพราะโลกส่วนตัวเขาสูง
“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณ” ม้าพูดแล้วขุนกับม้าก็คำนับ
“กับนี่ ทองติดตัว เขากลัวคุณอดข้าว คำสั่งแรกของคุณวารีคือแต่งตัวแบบที่ตัวเองชอบให้ดูดีที่สุด ย้ำนะครับว่าแบบที่ตัวเองชอบ แล้วทำตัวให้ดูดี ไม่ซกมก จากนั้นเมื่อรถแม่เหล็กไฟฟ้าเสร็จให้ไปวาโรซีเมียเรีย แล้วไปหาฮาโมนี่ ระหว่างนี้ใช้เงินประหยัด คุยเรื่องงานกับคุณนา แล้วอดทนไว้ครับ” คนส่งจดหมายด่วนพิเศษยื่นถุงทองให้แล้วคำนับ
จากนั้นเขาจากไป คงไปหาโดรนเขา
ม้ากับขุนเข้าบ้าน “แต่งตัวก่อนดีมั้ย?” ขุนถามม้า
“ก็ดี ป่ะ” ม้าเห็นด้วยกับขุน แล้วจูงมือกันออกจากบ้านพร้อมถุงทอง
ห้องประชุมฮาโมนี่ 4 โมง
วารีมัวแต่ต้อนรับพ่อเจ้าหญิงอ็อกโธกับพาเจ้าหญิงอ็อกโธมาเดินดูฮาโมนี่ใหม่
พวกเขาเข้าห้องประชุมมาพร้อมแขกใหม่
อ็อกโธใส่ชุดเจ้าหญิงสวมมงกุฎนั่งที่โซฟาสำหรับแขกของห้อง วารีจะให้เธอเป็นหัวหน้าแผนกเหมืองและสมุนไพร สองอย่าง
ส่วนพ่อเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อกระดุมกางเกงยีนขาดๆ ไม่สมวัย ใส่มงกุฎราชา เพราะเขาอยากกลับไปเป็นเหมือนวัยรุ่น
“เอาล่ะเอาล่ะ แขกก็มี ตัวประหลาดมีขนก็มี ไคจูงูยักษ์ก็มี เราต้องให้ทันโลกแล้วแหละ” วารีโกรธเคืองชะตา เขาอยากดำเนินชีวิตช้าๆสบายๆ
แต่เรื่องราวสุดพิศดารกลับถาโถมเข้ามาจนเขาหยุดไม่ได้ “คิเซกิรายงานเรื่องกระต่ายนั่น มันทำอะไรได้บ้างนอกจากน่ารัก”
“มันอายุ 18 ขี้เยี่ย… “โว้วโว” ออกมาเป็นปรกติ เบาปรกติ จึ ไม่เชื่อฟัง อารมณ์แบบนั้นเต็มเปี่ยมเหนือโลก อ่อนแอสุดๆมีแรงแต่ขา แล้วดูมีกล้าม ขี้กลัวสุดๆ โดนใส่ปลอกคอไฟฟ้าเพราะจะหนีอย่างเดียว แล้วพวกฉันตามไม่ทัน ตอนนี้เริ่มนิ่งหลังโดนช็อตล้มไปสองสามครั้ง” คิเซกิเคืองที่โดนวารีเซ็นเซอร์ แต่ก็พูดให้จบ
“ไม่มีทางอื่น? ประโยชน์ล่ะ” วารีถามคิเซกิแม้สงสาร
“เพราะมันเป็นเชื้อดีเอ็นเอสัตว์ 90% สมองมันเล็กบัดซบเพราะไม่เคยใช้ แล้วโง่บัดซบ เก่งแต่เอาตัวรอดแบบที่กระต่ายมี แต่มันไม่สู้ใครและคิดว่าเกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อ มันจะเอามึงอย่างเดียว เราสอนคำง่ายๆ ห้องน้ำ, กิน, นอน, เจ็บ, เหนื่อย, ไม่เอา, เอา, วารีจ๋า… “เฮ้” กับจ้ำจี้และ เงี่ย… “โว่ว ไอ้บ้าเอ้ย ไปสอนอะไรมันวะ!”” คิเซกิมองวารีเคืองอีกครั้ง
คราวนี้มหัศศรีพูด “หัวใจมันเป็นกระต่าย นิดเดียว หูดี พอฟังเข้าหัวบ้าง แต่พูดไม่ได้ โครงกระดูกปรกติ สันหลังปรกติ ขับถ่ายธรรมดา ถ้าไม่ติดว่ามันมีขนก็เยะ… “อย่าดิ!” มีลูกได้ ว่าแต่ มึงเหนือคนเหรอวะ วารี” มหัศศรีมองวารีเคืองเพราะตัวเองโดนบ้าง
“เปล่าเลย กูยังคน เอามันไม่ลงว่ะ” วารีรีบปฏิเสธ
“ว้า เสียดาย อยากเห็นเด็ก” วีอันดับหนึ่งไม่อดข่มเหงวารีเล่นเพราะวารีไม่คิดมาก
“เธอดูลูกตัวเองเถอะ เออว่าแต่ใครท้องมั่งเนี่ย คู่หมั้น กับแฟน” วารีถามเหล่าแฟนตัวเองที่นั่งในห้องด้วยกัน
โนเว็มรีบหันหาลูก “หนูยัง” แต่ลูกส่ายหน้า แล้วเขาถอนหายใจโล่งใจ แม้อยากได้หลาน เขาไม่อยากได้เร็วไปก่อนแต่ง มันจะเป็นข่าวไม่ดี
สาวๆส่วนใหญ่บอกไม่มีแม้แต่วาโรที่ทำมานาน “เราทำนานแล้วทำไมไม่ติด เธอแอบกินยาคุมเหรอ วาโร?” วารีถามวาโรตรงๆ ว่าจริงๆเธอไม่อยากมีลูกไหม?
“เปล่าเลย ฉันบอกแล้วว่าซัคคิวบัสมียาก” วาโรพูดด้วยหน้าเศร้า แต่ยังดูเข้ม แข็งที่แววตาเพราะเธอไม่เคยยอมแพ้
วิวยกมือ “หลังพี่วีเดือนนึง” แล้วบอกเรื่องลูกในท้องกับวารี
วารีหลับตาแล้วคิด ‘เร็วไปแล้ว ไม่มีปัญญาเลี้ยงดีๆเลย ที่เหลือต้องแล้วแต่แผนกเลี้ยงเด็กเลี้ยง’ แล้วหวังพึ่งพี่โดโรเธียเอา
สาวอายุพอสมควรแล้วที่หุ่นยังเหมือนนางแบบเข้าห้องประชุมมาโดยไม่ได้เคาะ “ฉันเอง เจ้าของร้านเสื้อศิโร ว่าไงวารี จำได้มั้ย? ฉันมาหาน้องแฝด มาทำงานด้วยกัน ฉันอแด็ป พี่อเด็ป”
“ยินดีต้องรับ นั่งข้างพี่อเด็ปเลย จำกันได้มั้ย?” วารีต้อนรับแบบสบายๆ
“ฉันไม่มีวันลืมน้อง” อแด็ปตอบด้วยหน้าตาจริงจัง
จากนั้นเธอไปนั่งหน้าเครื่องประหลาดที่เธอใช้ไม่เป็น “มีกระดาษปากกามั้ย? ฉันใช้ไม่เป็นหรอก”
“อยู่ด้านหลัง พี่” วารีชี้ชั้นวางข้างหลังให้ดู
นาหยิบมือถือขึ้นมาแต่วารีไม่ห้ามเพราะนารับผิดชอบเยอะพิเศษ “ม้ากับขุน… ฉันไม่รู้เลยว่าคนทำอะไรไม่เก่งซักอย่างมีประโยชน์อะไร…”
“มาฉันคุยเอง” วารีเดินไปหยิบมือถือ
จากนั้นเขาคุย “ว่าไง ขุน ม้า เปิดลำโพงฟังทั้งคู่ นี่วารี เจ้าของฮาโมนี่” วารีเปิดลำโพงให้คนทั้งห้องฟัง
“สะ, สะ, สวัสดีครับ คุณวารี คุณนาไม่ได้เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ?” ม้าเป็นคนคุยสาย แล้วขุนขออยู่เงียบๆแล้วกอดหลังให้กำลังใจ
“ฉันวารี เราประชุมอยู่พอดี เข้าเรื่องเลย” วารีรีบพูดเพราะเขายังไม่รู้จักสองคนนี้
“ประวัติเราก็อย่างนั้นแหละครับ เรามีหูหมาป่า มีเขี้ยว ไม่มีหาง ตัวสูงใหญ่ ไม่ได้ออกกำลังกาย และของเราพิเศษ” ม้าพูดทุกอย่าง เขาจะยกทุกอย่างให้ฮาโมนี่
“พิเศษแค่ไหน ตัดสาย ปั่นถ่ายรูปส่งมาแล้วโทรมาใหม่” วารีตัดสาย
“นั่นมันเครื่องฉันนะ เดี๋ยวฉันก็เก็บไว้หรอก ฉันชอบมากฉันนอกใจจริงๆนะ” นาเคืองวารีที่ทำอะไรแผลงๆ
“เสียใจด้วย เขาชอบผู้ชายด้วยกัน” วารีรีบทำลายความหวังนา แต่เขารู้ในใจว่าทั้งสองคนทำผู้หญิงได้ และนาก็รู้ คำนี้เลยหมดพลัง
วารีรีบคิดแผนการทำให้สองคนนั้นสร้างกำไร
“สร้างบีแอลแลนด์ หมู่บ้านครอบครัวชายรักชาย เราจะค่อยๆขยาย โดนปรับตามขุนกับม้า วาโรเธอมีที่พักร้อนกว้างๆว่างๆมั้ย?” วารีถามคู่หมั้นราชินีของเขา
“มีภูเขา, ทะเล, ในเมือง, นอกเมือง, กับต่างประเทศ” วาโรพูดเท่าที่จำได้
ส่วนใหญ่มันเป็นที่ที่พ่อเธอซื้อไว้ไม่ทำอะไรแล้วตกเป็นมรดก “หาดวาโรเรียก็สวยนะ มันไม่ได้ทำอะไรเลย”
“เอาตรงนั้นแหละ ขอหมู่บ้าน 100 บ้านแล้วกัน” วารีขอเมียในอนาคตง่ายๆ
“แบ่งเงินมาเป็นภาษี” วาโรสนแต่เงินที่เธอทำงานได้เอง
“ไม่มีปัญหา” วารีไม่คิดโกงภาษีหรือเบี้ยวอยู่แล้ว
“มันแปลว่าอะไร?” บุญมีแผนกก่อสร้างถามขึ้นมา
แฟนเธอก็สงสัยเหมือนกัน
“บอย เลิฟ รักผู้ชาย” วารีพูดแบบไม่คิด
“เธอเลี้ยงบ้านชายรักชายทำไมเยอะแยะ ไปทางนั้นแล้วเหรอ? เป็นฮาเร็มสำรองเหรอ? พี่วีก็น่าจะสงสัยด้วย” วิวถามวารี เพราะพี่เธอส่งสายตา
“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้คิดกับพวกเขาแบบนั้น แต่โลกที่ฉันมานิยายแนวนี้ และหนังเป็นที่นิยมมาก ส่วนใหญ่สำหรับผู้หญิง โดยเฉพาะเรื่องโรแมนติก เออนา แล้วหาแผนกหนังผู้ใหญ่ด้วย” วารีบอกวิวให้เข้าใจแล้วรีบสั่งนา
“มันจะป้องกันอายุไม่ถึงยังไง” นาสงสัยเรื่องความถูกต้อง
“ใส่บัตรประชาชนก่อนถึงจะดูได้ ทำตัวอ่านข้อมูลบัตรขาย” วารีแก้ปัญหาอย่างรวดเร็ว
ภาพเข้ามือถือมาแล้ว วารีเปิดดูแล้วยื่นให้นาดู “ดูดิ”
“ว้าย อีตาบ้า เอาของคนอื่นมาให้ฉันดูทำไม” นาเคืองวารีมาก นาคิดว่าวารีไม่น่าทำแบบนี้
“ดูธรรมชาติมันที่ให้มาดิ มันโคตรเบ้ง แล้วขนาดฉันเป็นผู้ชาย ยังว่าของสองคนนี้สง่าเลย” วารีมองของของผู้ชายแปลกหน้ายิ้มอยู่คนเดียว
“คงไปทางนั้นแล้วแหละวิว ทำใจกันเถอะ ไหนๆเราก็ได้เลี้ยงลูกก่อน” วีหันไปปรึกษากับวิว
“นั่นสินะ น่าเสียดายแฟนหล่อๆ” วิวตัดพ้อชะตา เธอคงกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ไม่มีเวลาเลี้ยงลูก
“บอกแล้วไงว่าไม่ใช่! เอ้ะ” วารีเริ่มเซ็งที่อันดับหนึ่งและสองไม่เข้าใจ
วีกับวิวแค่ยิ้มๆตอบ
แต่อายะรู้ทุกอย่าง อายะรู้ว่าวารีเฉยๆกับด้านหลังแค่ทำได้เปลี่ยนบรรยากาศ และไม่ชอบอะไรให้ไปเข้าหลังเขา
อายะรู้ดี
เรฟเนสถอดใจ ‘คงอดมีลูกแล้วแหละเพราะไม่ติด’
โนเว็มมองลูกสาวคนเดียว “กลับบ้านเหอะ แฟนลูกเพี้ยน…”
เจ้าหญิงอ็อกโธวางมาดสง่าส่ายหน้าเบาๆ “หนูเชื่อวารี”
โนเว็มคอตก
“แล้วก็ ไอ้ขนฟูมันเชื่องแล้วใช่มั้ย?” วารีต้องแก้ปัญหาเจ้ากระต่ายที่โดนกักตัวก่อน
“เออ จะเอาไว้ไหน?” คิเซกิถามด้วยหน้าเบื่อมันแล้ว
“ห้องกู นาฝากหาเตียงหาอะไรด้วย ให้มันนอนพื้น” วารีบอกเพื่อนหมอแนวรับแล้วรีบสั่งนา
“ตอนแรกก็ผู้ชาย คราวนี้ไปเอาตัวประหลาดมาเลี้ยง เธอเกินไปแล้วนะวารี” วีลุกควับแยกเขี้ยวหางฟู เพราะโกรธมาก ไม่คิดว่าวารีจะเอาไว้ที่ห้อง
“ฉันไม่เอามัน เข้าใจหน่อย ไม่ใช่ฉันก็ไม่มีใครเอา เพราะมันแปลกไป ไม่มีใครชอบมันซักคน ดูจากหน้าฉันก็รู้ วี เธอก็ไม่ชอบ” วารีรีบอธิบายให้วีเข้าใจว่าไม่มีทางอื่น
วาโรเริ่มคิดเงียบๆจับแผลบนหน้า ‘ผัวฉันคงเห็นฉันมีตำหนิแล้ว เลยเลือกไปเอาตัวประหลาดกับผู้ชาย’
ทุกคนต่างพากันคอตก เพราะไม่มีใครชอบมันจริง
ยกเว้น “ฉันว่ามันน่ารักดี แต่มันขี้เงี่ย… “โว่ว ลูน่า” ไปหน่อย” ลูน่าเห็นมันแล้วเพราะเธอไปห้องคิเซกิเมื่อได้รู้ว่ามันสัตว์ 9 ส่วน
“ฉันไม่ว่างให้เธอดูแลมัน ฉันจะให้เธอทำงานอื่น แต่ตัวอย่างยังไม่มา ขอเห็นพวกเขามากกว่านี้ก่อน” วารีอธิบายให้ลูน่าเข้าใจว่าเธอมีงานอื่น
“ขออภัย” มันเป็นโนเว็มเองที่ยังไม่ให้ เพราะเหมือนประจำของเขา ปลอดภัยไว้ก่อนสำหรับราชาฟูลมูน
“เดี๋ยวเราค่อยเพิ่ม ตอนนี้มันก็มีความคิดเยอะแหละ แต่เวลาทำงานมันน้อยลงทุกวัน วันนี้พักก่อน กลับร้านได้” วารีบอกคนที่เขาจ้างคนละหลายทองแบบคุ้มจุกท้อง
“““จ้า””” เหล่าหัวหน้าแผนกตอบรับอย่างยิ้มแย้ม แล้วพากันแยกย้ายไม่ถามอะไรโดยคิดว่างานน้อยดี เวลาคิดงานอิสระเยอะ
“เหมือนไม่สุดเลย ถ้าเป็นน้ำก็ไม่ฉีด” ผักชีพูดกับคุมะตอนเดินออกไป
“ว้าย เธอ อยู่กับฉันมากไปมั้ย?” คุมะอดแซวผักชีไม่ได้
ไม่มีใครเชื่อว่าวารีเปลี่ยนรสนิยม พวกเธอแค่แกล้งวารีเพราะสนุกดี
เอาคืนเมื่ออยู่บนเตียงกับเขา
เมื่อวารีรอเสร็จ แล้วหัวหน้าแผนกแยกย้ายเกือบหมดเขาก็กลับห้อง พร้อมไปเจอของแปลก