หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
รัก,แฟนตาซี,เกิดใหม่,ชาย-หญิง,แอคชั่น,รัก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,เกิดใหม่ ,รักวัยรุ่น,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,yaoi,หญิงรุก,ชาย-หญิง,ฮาเร็ม,แอ็คชั่น ,ต่อสู้,โรแมนติก ,โรแมนซ์,แฟนตาซี,ต่างโลก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 1หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
ฟรี 5,000 คนแรก
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2
https://www.plotteller.com/book_reading_novel/01JVWXKXVMKZHGDWRW4D9AAPRT
หนุ่มที่เบื่อหน่ายชีวิตและอดีตจมอยู่กับการฝึกและสิ่งบันเทิงจนทั้งชีวิตไม่เคยเจอใคร
และวันที่เขาอยากเป็นอาหวังกลับโดนรถใหญ่สอยมาเกิดต่างโลกมาเป็นเด็กกำพร้า
แต่ทว่าโลกอยู่ในยุคตีกันและคนสามารถใช้ท่าต่อสู้แบบแรงสุดได้ด้วยการตะโกนชื่อท่าและโลกนี้ร่างกายฟื้นเร็วมาก
แถมเด็กกำพร้าโลกนี้ไม่มีค่า และบางคนต้องถูกขายทิ้ง
เขาตัดสินใจเลือกชื่อ ‘วารี’ ลื่นไหล และไร้รูปร่าง และเขาตัดสินใจเลือกแฝด ‘วี’ ครึ่งแมว และ ‘วิว’ ครึ่งแมงมุม มาเป็นเพื่อนร่วมฝึกต่อสู้ เพราะศักยภาพของการเป็นครึ่งสัตว์
เขาฝึกหนัก ตั้งใจหาเงิน ต่อสู้ป้องกันบ้านจากคนนิสัยไม่ดีกับฝาแฝดที่ฝึกมาอย่างดุเดือด ไล่ตะเพิดเหล่าผู้ใหญ่
เขาสนิทกับเพื่อนบ้านเดียวกันมากขึ้น และเริ่มหนักใจกับสองพี่น้องที่มองเขาเปลี่ยนไป
สุดท้ายโลกของผู้ใหญ่ที่ต้องทำงานรอเขาอยู่ เขามุ่งจะทำให้ดีที่สุด
https://www.facebook.com/profile.php?id=100087843892571&mibextid=LQQJ4d
bluesky
https://bsky.app/profile/wayuwayutl.bsky.social
80 ตัดใจ
เดือน 11 ผมอายุ 22
วียังอยู่ในห้องแล้วหลายคนเริ่มบ่นว่าเกรงใจวีเมื่อมาห้องผม
ยิ่งอายะ มาด้วยหน้าโมโหกระฟัดกระเฟียดแล้วพูดว่าวีหนักว่าวีเล่นโกงคิดจองผมไว้คนเดียวแล้วไม่ให้คนอื่น
เจ้าของตาสีเหลืองลืมตาขึ้นแล้วมองอย่างสงสัย
ผมคงทำหน้ากังวลอยู่ เพราะผมคิดหนักเรื่องเธอ
“มีอะไร?”
ในที่สุดสาวผิวแทนหางแมวสองหางก็อ้าปากพูดออกมา แล้วทำหน้าหงุดหงิดเหมือนไม่ชอบให้ผมคิดเยอะ
“ฉันต้องให้เธอเลิกมาห้อง คนอื่นเริ่มบ่นแล้ว และมันเริ่มลามเป็นเรื่องใหญ่ ขอโทษด้วยนะวี แต่เธอต้อง…”
พอเอาเข้าจริงผมไล่เธอไม่ลง
เพราะหน้าอกเธอใหญ่ขึ้นไม่หยุด และมันเปลี่ยนไปจากตอนเราอยู่ที่บ้านกำพร้ากัน
แต่เหตุผลหลักมันไม่ใช่เพราะหน้าอก หน้าอกมันแค่ของแถมที่เป็นธรรมชาติของเจ้าของหน้าอกนั้น
ผมชอบเธอ และผมชอบเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
เธอเป็นคนเดียวที่เคยเห็นผมอ่อนแอในโลกนี้ เธอนำผมกลับมาจากอดีตนั้น และเธอกลายเป็นเหนือคนอื่นขึ้นมาทันที
ผมปิดฮาเร็มและคบเธอคนเดียวดีไหม?
อยู่ดีๆผมรู้สึกแบบนั้นและเลิกความคิดนั้น เพราะมันกลายเป็นจะทำร้ายใจคนอื่นแรง
ผมลุกขึ้นไปมองหน้าต่างครุ่นคิด
เงาสะท้อนกระจกหน้าต่างส่องมาให้เห็นว่าหน้าผมเครียด
ผมเบื่อง่าย และง่ายมากๆ
แต่ผมไม่เคยเบื่อความรักของทุกคน
ผมชอบที่เรารักกันพอดีๆ ไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไป เพราะเราทำงานไปด้วย
แต่เราเยอะเรื่องบนเตียงเพราะทุกคนแข็งแรงมากๆหมดตั้งแต่ที่ได้มาอยู่กับผม
มันเป็นธรรมดาที่เรานอนกันเหมือนสัตว์ป่า
เพราะคนเป็นสัตว์ที่ต้องการรู้สึกดีมากขึ้นเรื่อยๆไม่ว่าเรื่องอะไร
เมื่อร่างกายอำนวยให้ทำได้เราเลยทำเยอะๆเท่าที่แรงมีตลอด
และเหล่าแฟนผมทุกคนเรียนกับอายะอยู่ตลอด มีแวะปรึกษากันตลอด
แต่เราเน้นทำงานไปด้วย ไม่ใช่รักกันอย่างเดียว
พวกเราไม่มีใครหวานงุ้งงิ้ง
เหล่าแฟนผมเห็นผมสำคัญกว่างาน งานเป็นเรื่องรอง
วีเดินมากอดหลังผม
“ยืนทำฉัน”
“วันนั้นมาเหรอ?”
เมื่อผมหันไปมองหน้าเธอเม้มปากแล้วส่ายหน้า
“ถ้าอย่างนั้นทำตามวันปรกติเถอะ”
หางวีฟูฟ่องพองขึ้นมาทั้งสองหางเมื่อได้ยินผม แล้วหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจแยกเขี้ยว
“ได้โปรด อย่าดื้อเลย ฉันอยากให้ทุกคนอยู่กันเหมือนเครื่องดนตรีของเพลงเดียวกัน”
“มันต้องมีท่อนโชว์เดี่ยวๆมั่งแหละน่า”
เธอแยกเขี้ยวแล้วเถียงเสียงดังคอเป็นเอ็นหลังเธอบอกจะแสดงเดี่ยว
“ฉันไม่อยากลดค่าเธอลงเลย วี แต่เธอทำตัวเหมือนยังไม่โตบางครั้ง เราไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว เราทำแต่เรื่องบนเตียงเหมือนไม่มีอะไรทำเลยไม่ได้”
ผมจับไหล่เธอ แล้วผมภาวนาให้สิ่งที่จะพูดต่อไปเข้าหัวเธอ
หางและหูเธอตกเมื่อได้ยินผมพูดว่าเธอเหมือนเด็ก
เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา
เธอยังแยกเขี้ยวอยู่ เธอโกรธที่ผมพูดอย่างนั้น
“เราต้องเตรียมพร้อมเพื่อจะมีลูกเมื่อโตกว่านี้ ถ้าเราไม่ปรับตัวเราจะหาความอบอุ่นให้ลูกไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะเลิกกินยาคุม ฉันอยากมีลูกให้ทุกคนเห็นก่อนใคร”
“ได้โปรด เพื่อนแท้ของฉัน คนรักของฉัน อย่าเอาลูกเรามาขู่เมื่อเธอจะทำร้ายคนอื่น”
เมื่อเธอพูดเรื่องยาคุม ผมขอร้องเธอสุดหัวใจ
เพราะผมรู้ว่าเธอพูดจริงทำจริง ผมอยากให้เธอเปลี่ยนความคิด
เธอยิ่งตะลึงกว่าเดิมแล้วหน้าเธอเสีย
เธอทำหน้าเหมือนตัวเธอทำเรื่องผิดมากๆ
เธอเกาหัวนมอีกแล้ว
“ลองไปคิดดู ป่ะ ไปอาบน้ำกัน”
ผมหนักกว่าเธอมากกว่านี้ไม่ได้
เธอเปลี่ยนเป็นแมวซึมหูตกหางตกไม่ร่าเริง
เจ้าของหน้าสาวเท่เดินหน้าจ๋อยไปห้องน้ำ อาบน้ำให้กันแล้วแช่อ่าง
เธอตั้งใจเช็ดหลังมากกว่าเดิมเหมือนจะชดใช้
วียังไม่หายซึมและมันทำให้ผมเริ่มกลุ้มใจ
เราหยุดยาวสองเดือน แต่ผมให้เวลาคนแรกเยอะแล้ว
ผมเริ่มรู้สึกผิดกับคนอื่น เพราะเหล่าแฟนผมมากันน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
ผมนึกถึงนาที่ไม่ได้รักเรื่องบนเตียง
เธอเป็นคนเดียวที่นอนนิ่งๆ มองหน้าผมนิ่งๆ
คราวนี้ผมรู้สึกผิดกับวีที่อยู่กับผม เพราะเธอมองผมด้วยหางตาอยู่ตลอด
แฟนทุกคนของผมมาพร้อมกัน
เมื่อวีเห็นเธอเริ่มถอยห่างผม
หัวใจมันเจ็บขึ้นมาแบบที่ผมไม่รู้สาเหตุเลย
มันทำให้ผมดึงแขนเธอไว้
เธอหันมามองด้วยหน้าโหยหา เธอจับมือผมให้ปล่อย ผมกลั้นใจปล่อย
ผมไม่บังคับใคร มันไม่ใช่แนวทางผมเลย
เธอถอยไปห่างๆและเหล่าแฟนเริ่มมาแช่อ่างข้างผม
อายะดึงวีเข้ามานั่งด้วยแล้ววีทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจแต่เชื่อฟัง
อายะกลับมาอวบอีกนิด
“เป็นอะไรน้องรัก”
อายะคิดดีๆกับวีเยอะ
วาโรก็มาด้วย ไม่ใช่ไม่อยู่ ขนาดวาโรยังมองวีบ่อยเมื่อเห็นหน้าวี
“ฉันทำเรื่องผิดกับวารี”
เมื่ออายะได้ยินหน้าเธอเปลี่ยนเป็นกลุ้มใจเหมือนตัวเองเป็นคนทำ
“ฉันจะไม่ถามว่าเรื่องอะไร แต่…”
เจ้าของหน้าอกมหากาฬลูบหัวมนุษย์แมวที่ใจเปราะบางเหมือนเป็นน้องแท้ๆของตัวเอง
“วารีจะยกโทษให้เธอ ฉันจะบอกว่าเธอพิเศษ”
อายะหันไปเหมือนจะให้คนอื่นอนุญาตให้เธอพูดต่อก่อน
“บอกเธอไปเลยอายะ”
วาโรพูดขึ้นมาเหมือนเธอรู้ว่าอายะจะพูดอะไร
“ทุกคนคิดว่าเธอเป็นที่ 1 ของวารี แต่เราไม่พูดกันให้เธอได้ยิน วี แมวน้อยของฉัน เธอเหนือกว่าใครอยู่แล้ว แต่เมื่อวารีโตขึ้นเขาอยากให้รักคนอื่นบ้าง”
เมื่อวีได้ยินเธอหันหน้าหนี แต่ผมเห็นมุมปากยิ้มเมื่อเธอเหลียวตามามองผม
ร้ายจริงๆ
“ให้เวลาเธอหน่อย ช่วงนี้ให้เธอนอนกับฉันเถอะ เผื่อใจเธอจะเข้มแข็งขึ้น”
แฟนผมที่เหลือกระซิบปรึกษากัน
อายะออกจากวงแล้วหันมาบอกผมด้วยหน้าหนักใจ
“ทุกคนบอกว่าเธอต้องโตขึ้นซักวัน”
“เธอจะโตได้ ฉันเชื่อ”
เมื่ออายะบอกเรื่องหนักใจให้วีได้ยินด้วยวีร้องไห้แล้วเอามือจับกลางอก
“ขอบคุณ ฉันจะเลิกนิสัยครองเขาให้ได้”
“ทุกคนเป็นกำลังใจให้เธอ”
เมื่อวีขอบคุณด้วยหน้าตาที่เหมือนเครียดน้อยลง ตาวีเลิกเขม็ง อายะให้กำลังใจเธออีก
ใจอายะเหมือนนางงามจักรวาลโลกผม
เธอสนิทกับทุกคนและเธอไม่ปฏิเสธตำแหน่งคนแก้ปัญหาเมื่อเราเห็นไม่ตรงกัน
ผิดกับเรฟเนสที่คิดว่าตัวเองเด็กสุดและไม่ตัดสินใจให้ใครและมองอย่างเป็นห่วงอย่างเดียว
เมื่อวีดีขึ้นเธอเริ่มเอ่ยปากคุยเรื่องเล็กๆ
เธอเล่าเรื่องแฟนคลับเธอที่รักเธอเกินไปและดูเธอทุกวัน เขาเล่าให้เธอฟังว่าซื้อทองให้เธอบ่อยและเธอตำหนิเขาว่ารักเกินไป
วิวคุยกับวีและจับหลังเป็นห่วงวีบ่อย
ผมเห็นเธอเป็นห่วงพี่สาวเธอตั้งแต่เริ่มเดินเข้ามาในห้องน้ำ
เธอคอยแซมการให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ
ผมไม่มีส่วนร่วมในวงสาวๆ แต่อายะคอยแอบจับมือผมใต้น้ำตลอด
นาออกความเห็นเหมือนเพื่อนที่ดีในหมู่เรื่องราวของสาวๆเหล่านั้น
เมื่อบรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย เราออกจากห้องน้ำแยกย้ายไปทำงาน
ผมออกกำลังกายเสร็จแล้วยกน้ำหนักต่ออีกสามชั่วโมงกับวีและวิว
“วิว พี่ว่าจะลดขนาดหน้าอก แต่วารีคงไม่ชอบ”
“ถามวารีก่อนดีมั้ยพี่วี?”
“ฉันห่างเขาอยู่ เรื่องนี้ฉันจะตัดสินใจให้ตัวเองบ้าง”
ปากเธอพูดว่าจะตัดสินให้ตัวเองผมก็ปล่อยเธอ
เผื่อเธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
“ถ้างั้นก็แล้วแต่พี่แหละ มันเป็นร่างกายพี่”
ในที่สุดวิวก็ช่วยวีตัดสินใจแล้วมองหน้าอกวีเหมือนเสียดายแทน
“แต่มันน่าเสียดาย มันโตขึ้นเยอะ แล้วแรกๆพี่ไม่มีด้วย”
วิวจับหน้าอกวีแต่เลี่ยงๆหัวนมไม่ให้เยอะไป
“พี่ชอบใช้สัญชาตญาณตอนเด็กๆสู้และหน้าอกมันชอบแกว่งให้หลักเสีย”
หลังวิวจับอยู่ซักพักวีอธิบายวิธีสู้ของ ตัวเองให้วิวฟังแล้วแกว่งกรงเล็บให้เห็นว่าหน้าอกแกว่ง
“ถ้าอย่างนั้นก็มั่นใจในตัวเอง วารีไม่ได้เกลียดคนหน้าอกเล็กซักหน่อย เรฟเนสก็เล็ก”
ดีที่ปัญหาของเราไม่หนักกว่านี้
แต่คนที่ไม่พูดอะไรแล้วจ้องวีด้วยสายตามองเหยื่อคือวาโรตอนเราแช่อ่าง
มันทำให้ผมแปลกใจ
เหมือนลึกๆเธอมีความแค้นอยู่ในใจ
สัญชาตญาณผมร้องว่าอันตรายและผมเลิกคิดมาก
เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเห็นวีเป็นศัตรู
ผมไปส่งวีกับวิวแล้วไปหาวาโร
เมื่อผมเข้าห้องเธอได้ ผมรีบพูดเรื่องในห้องน้ำ
“เธอแปลกๆนะวาโร เธอจ้องหน้าวีเหมือนอีกฝ่ายเป็นศัตรู”
เธอไม่มองผม แล้วจ้องแต่งาน แต่ทำไปซักพักแล้วมือสั่น
“ฉันอาจเป็นผู้ใหญ่ไม่พอเพราะฉันกลัวบางเรื่องที่เธอจะทำ แต่ฉันยังไม่รู้ว่าเธอจะร้ายกับฉันขนาดไหน”
“มันหนักขนาดนั้นเลยเหรอ? ความสัมพันธ์ระหว่างวีกับเธอมันเริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆนะ”
หลังผมพูดเธอกระแทกปากกาเบาๆ แล้วจ้องโฮเบริม
โฮเบริมพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้อง
“ฉันให้เธอแยกห้องเพราะวีนั่นแหละ”
มันทำให้ผมตกใจที่เหตุผลเป็นวี
จากนั้นเธอกัดฟันแล้วพูดต่อเสียงดังกระแทกเสียง
“เธอไม่เข้าใจเหรอว่าให้ฉันรักเธอยังไงวีก็มาก่อนเสมอ มันกลายเป็นว่าฉันโตกว่าเธอแต่ฉันกดหัวเธอไม่ได้”
เมื่อเธอพูดร้ายๆถึงวีเธอปิดปากหน้าเสียเหมือนพลาดพลั้งไป
“ขอโทษ”
ผมเริ่มเสียใจที่เธอคิดอย่างนั้น
“อย่าทำร้ายวีมากกว่านี้เลย เธออ่อนแอกว่าที่เธอเห็นนะวาโร”
วาโรเขวี้ยงแก้วบรั่นดีเฉี่ยวหน้าผม
มันทำให้ผมช็อกอยู่นิ่งๆไปชั่วครู่ แต่ผมรีบดึงสติกลับมา ให้เร็วที่สุด
“ออกไป นี่เป็นคำสั่งเจ้าของประเทศ”
“ฉันเป็นคู่หมั้นเธอ”
“ยังไม่เป็น ขอร้องวารี”
ดาวขึ้นมารอบตัวเธอแล้วเธอเปลี่ยนเป็นร่างซัคคิวบัสเพื่อเอาจริง
ผมเคยงัดข้อแข่งกับเธอในร่างซัคคิวบัสและผมแพ้
เธอเอาจริง
แต่พอร่างนี้หน้าเธอเสียหมด หน้าเธอโกรธมาก
“ฉันต้องอยู่คนเดียวซักพัก เชื่อฉันมั้ย?”
“ไหวนะ?”
“เชื่อฉัน”
“อย่างนั้นไปก่อนนะ คุณพี่สาว”
ผมออกจากห้องเงียบๆ มองวาโรทิ้งท้าย
วาโรกวาดเอกสารบนโต๊ะเมื่อผมออกไปได้ครึ่งเดียว
เธอเอาแต่ใจกว่าที่คิดเยอะมาก มันเป็นมุมที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน
ผมเริ่มเครียดและมันเริ่มอันตรายต่อสุขภาพจิตผม
ผมชอบคิดหนักเกินไป
เมื่อพี่ฟลอร่ามาเราต้องไปหากันทั้งกลุ่ม
ผมหนักใจเรื่องวาโรอยู่เหมือนกัน แต่วีจะตัดหน้าอกและผมต้องไปให้กำลังใจเธอ
ผมมองวังอย่างหนักใจและวังดูห่างไกลขึ้น
ผมเอาเรื่องวาโรไว้มุมใจแล้วไปหาวีก่อน
ผมขึ้นบินไปห้างฮาโมนี่
เมื่อลงผมเข้าไปฟังร้านไอดอล
เสียงดนตรีป็อปสดดังมาเพลงเดียวกับที่ได้ยินอยู่ทั้งร้าน
ผมฟังไปดูวีเต้นน่ารักๆแอบเซ็กซี่บนเวทีไอดอลเรื่อยๆอย่างไม่มีความเบื่อ
เสื้อเธอสีชมพูน่ารัก มันเป็นเสื้อเกาะอกมีสายกระโปรงฟูๆสั้นๆ
“เดี๋ยวนี่จะเป็นเพลงสุดท้ายของฉันแล้วนะ ทุกคน ขอเสียงดังๆหน่อยจ้า”
คนดูเฮกันเสียงดัง
เธอร้องเพลงเกี่ยวกับการจากลา
เพลงช้า ในดนตรีที่ไม่หนัก
มันเป็นเรื่องราวที่สองคนโตขึ้นแล้วคบกันต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอเล่าเรื่องว่านางเอกของเพลงตัดใจแล้วบอกเลิกรากับคนรัก
เธอร้องดีจนหน้าเธอเหมือนจะร้องไห้อยู่ทั้งเพลง
คนดูบางคนน้ำตาไหลปาดน้ำตา กันหลายคน
เพลงมันกินใจและมันหนัก
มันเป็นเพลงของเธอ
ถ้าเธอแต่งให้ผม ผมคงเป็นคนที่ซวยที่สุดที่เสียเธอไป
มันทำให้ผมกลัวจนเหงื่อออกมือ
แต่เธอก็เหมือนรู้ว่าเพลงนี้ไม่ใช่ผม
เธอไม่มอง ไม่ชี้ ไม่เต้นมาทางผม
เมื่อจบเพลงเธอคำนับแล้วลงจากเวที เดินทักทายแฟนๆที่แยกทางให้เธอเดิน
แล้วเธอเดินมาหาผม
“พาไปหามหัศศรีหน่อย ฉันจะไปผ่าหน้าอกออก ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันรู้ว่าเธอชอบ เธอเล่นเธอจับ เธอซุกหน้าเหมือนเธอรักมันมาก”
เธอคำนับผม แล้วผมรีบจับไหล่เธอ
เธอเงยขึ้นแต่โดยดีไม่ต่อต้านผม แต่ทำหน้างงๆ เหมือนไม่เข้าใจ
“ฉันไม่ใช่เจ้าของชีวิตเธอ ฉันเป็นคนรัก เธอเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง”
“ชีวิตฉัน…”
เธอจูบแก้มผมแล้วแสงไฟจากการถ่ายรูปมาเต็มไปหมด
“ฉันให้เธอได้หมดเลย วารี แค่เธอพูด ฉันจะเลิกเอามันออก”
ผมพอรู้อยู่แล้วว่าเธอคิดแบบนั้น
ผมเลยตอบเธอไม่ได้
ผมอยากให้เธอเป็นตัวของตัวเอง ที่ตัวเองรัก
ผมไม่อยากให้เธอรักผมมากกว่าตัวเอง
ความรักแบบนั้น มันอยู่ไม่ยืน ผมว่า
ผมพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร แล้วเดินจูงมือไปร้านศัลยกรรม
แฟนคลับวีที่ตามมาตกใจแตกตื่นแล้วโพสต์ข่าวในมือถือ
“ได้โปรด ให้ความเป็นส่วนตัวกับเธอ นี่เป็นเรื่องที่วีที่เรารักตัดสินใจด้วยตัวเอง ให้เธอได้เป็นตัวของตัวเอง”
เมื่อแฟนคลับได้ยินเขาก็เริ่มเก็บกล้องไม่ถ่ายเข้าไปในร้าน
ชั่นส๊วนมากับทีมถ่ายทอดสดใหญ่ใหญ่แล้วรายงานข่าว
ผมเดินตามวีเข้าไปก่อน
ผมมองดูทั่วห้องต้อนรับแขกแต่วีไม่อยู่
“วีไปไหนครับ?”
ผมถามพนักงานหน้าคมๆหล่อๆที่เคาน์เตอร์
“อาจารย์มหัศศรีรับไปผ่าตัดกับอาจารย์คิเซกิแล้วครับ คุณวารี”
“อย่างนั้นเหรอ? ขอบคุณ”
ผมไปนั่งที่โซฟา
ผมโทรหาวาโรก่อน เพราะเพลงเศร้าของวีทำให้ผมคิด
เธอให้ผมรอสายอยู่นาน
แต่ในที่สุดเธอก็รับ
ตาเธอแดงบวมเหมือนเธอเพิ่งใจสลายร้องไห้ฟูมฟายมา
เธอพยายามแต่งหน้าด้วยตัวเองกลบเกลื่อนความเสียใจของเธอ
ลิปติกสีแดงที่เธอตั้งใจทาไม่เป็นเส้นสวยๆแต่หยักไปหยักมา
มันทำให้เห็นว่ามือเธอสั่นโดยที่เธอควบคุมไม่ได้
“วาโร”
“มีอะไรพูดมา”
เธอตัดคำโหยหาของผมอย่างเย็นชา
“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นปลายปี อย่าเลิกกัน”
“บางทีเธอก็น่ากลัวแปลกๆ วารี”
หลังผมขอเธอด้วยใจ เธอแค่แขวะผมกลับมา
“และฉันขอโทษที่พูดแรง ฉันทำเกินไป ฉันแค่โกรธที่เธอใช้อำนาจ และเป้าหมายมันเพื่อที่จะรังแกวี”
“เรื่องนั้นฉันผิด ฉันยอมรับ ใจฉันคิดไม่ซื่อกับวี”
หลังผมขอโทษจากใจจริง เธอขอเป็นฝ่ายผิดแทนขึ้นมา
ผมไม่พูดอะไร
“เบาให้วีหน่อยได้มั้ย?”
“ไม่ขอให้ฉันยอมวีเหรอ?”
เหมือนเธอรู้ว่าใจจริงผมอยากให้เธอยอม
แต่คนอย่างเธอที่เป็นเจ้าประเทศคงยอมใครไม่ได้ง่ายๆ
ผมส่ายหน้า
“ฉันจะเบามือลง”
เธอพูดทิ้งท้ายแล้วตัดสาย
มันทำให้ผมยิ่งกังวลหนักขึ้น
ผมกำลังจะเครียด
ผมเปิดเน็ตและเข้าไปดูโพสต์ของชาวบ้าน
เว็บสำหรับโปรไฟล์ตัวเองเสร็จแล้ว
ผมเข้าไปสมัคร
ผมเชื่อมเข้ากับนกรักของผมและมือถือ
ผมให้มันเพิ่มเพื่อนอัตโนมัติ และวีกับวิวเด้งเข้ามาเป็นเพื่อน
ผมไปดูหน้าโปรไฟล์วี
ภาพสุดท้ายเป็นเธอกับมหัศศรีและคิเซกิ
‘ผ่าตัดลดขนาดหน้าอกค่ะ แฟนๆหลายคนอาจจะอกหักแต่ฉันเป็นคนชอบฝึกการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก และมันเริ่มเป็นอุปสรรคกับการฝึก ขอโทษที่ต้องแจ้งข่าวร้ายสำหรับแฟนหนุ่มๆทุกคน แต่ฉันต้องทำเพื่อตัวฉันเองค่ะ ให้กำลังใจฉันด้วยนะคะ’
นั่นคือข้อความบนภาพเธอในชุดคนไข้หน้าห้องผ่าตัด
ส่วนวิว
‘ฉันเป็นห่วงพี่วีจังเลย แฟนๆเธอที่ซื้อร้านเราช่วยให้กำลังใจเธอด้วยนะคะ’
วิวพูดแค่สั้นๆ
วิวมาพอดีผมเลยปิดมือถือเก็บ
วิวมาจับมือผมหน้าเศร้าๆ
“วีจะไม่เป็นอะไร”
ผมให้กำลังใจวิวแล้วเธอพยักหน้ายิ้มขึ้นให้ใจชื้นนิดหน่อย
“พี่วีเข้าไปนานหรือยัง?”
“ชั่วโมงนึงได้แล้ว”
ผมเอามือถือมาเปิดเวลาให้เธอดูหลังพูด
มหัศศรีเดินมาในชุดแพทย์ออกข้างนอกห้องผ่าตัด
“การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี เธอกำลังแต่งตัว”
“ดีที่ได้ยินอย่างนั้น ขอบคุณเพื่อน”
“แต่…”
เขาทำหน้าหนักใจเหมือนไม่กล้าพูดข้อมูลบางอย่าง
“วีบอกให้เอาหน้าอกไปให้คนที่ไม่มี แต่ไม่มีใครอยากได้หน้าอกคนอื่น ฉันเลยเก็บแช่แข็งไว้เพราะฉันคิดว่านนายอยากเก็บ วารี”
“แบบนั้นก็ดีนะ เมื่อเธอเลิกเป็นนักร้องและเลิกฝึกเธอจะได้ใส่มันกลับเข้าไป”
“ฉันว่าแล้วนายต้องคิดอย่างนั้น”
เมื่อผมบอกว่าความเห็นนั้นยอดเยี่ยม มหัศศรียิ้มมุมปากและตบไหล่ผม
“อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกเธอล่ะ ฉันจะผิดใจกับคนไข้”
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณอีกครั้ง”
หลังเขาบอกว่าเรื่องนี้เป็นความลับ ผมยิ้มแล้วขอบคุณเขาอีกครั้ง
สาวผมสั้นเขียวกล้ามไม่เยอะเดินกลับเข้าไปทางห้องผ่าตัด
วีออกมาพร้อมชุดไอดอล
หน้าอกเธอไม่เหลืออะไรเลย
มันแบนราบ
มีเนินเล็กๆนิดเดียว
มันเป็นร่างกายของเธอ
ผมรู้สึกเศร้าอยู่ในใจแต่ผมยิ้มให้เธอ
“ดีขึ้นมั้ย?”
เธอถามความเห็นเราสองคน
“หนูชอบที่พี่มีหน้าอกเป็นเพื่อนหนูมากกว่า พี่วี”
วิวตัดพ้อว่าเหมือนเสียเพื่อนอกใหญ่
วีลูบหัววิว
“ตอนนี้ยาชายังออกฤทธิ์อยู่ มันอยู่ได้อีกครึ่งชั่วโมง แล้วมันจะเจ็บแล้ว ฉันต้องกลับไปอาบน้ำล้างเหงื่อแล้วนอนพักผ่อน”
วีเรียกพวกเรากลับบ้าน
เรายังตกใจกับหน้าอกแบนราบของเธออยู่
เราออกมาจากคลีนิคเสริมความงาม
แสงแฟลชรัวเข้าตาเรา
วิวจะเดินขึ้นหน้ามาบังวี แต่วีให้น้องเธอเดินข้างๆ
หน้าเธอเชิดเหมือนนางแบบใหญ่ที่ไม่ง้อหน้าอกเพื่อให้ตัวเองสวย
แฟนคลับบางคนร้องไห้
ใหญ่ใหญ่มาพร้อมกับชั่นส๊วนยื่นมือถือเพื่ออัดเสียง
“มีอะไรจะบอกแฟนๆในฐานะไอดอลมั้ยครับ? คุณเวโรนีก้า”
“ฉันพอใจกับขนาดเมื่อเห็นการผ่าตัด และหมอบอกว่าไม่มีแผล ฉันว่าจะเอาให้เรียบหมดเหมือนผู้ชายไปเลย แต่หมอที่ผ่าตัดฉันไม่แนะนำและต่อต้านอย่างหนัก ฉันเลยเชื่อใจหมอ นี่ล่ะค่ะ ฉันบทต่อไป สำหรับแฟนๆทุกคน อย่าเสียใจไปเลยนะคะ เรายังมีคนอย่างวิวที่มีเยอะและสวยกว่าฉัน ขอตัวไปพักผ่อนก่อนค่า”
วียกมือไหว้กล้องแล้วเดินเชิดหน้าเคียงข้างผม
ผมป้องกันเหล่าแฟนคลับที่โผมาจะสัมภาษณ์บ้างแล้วบอกอย่างสุภาพว่า วีจะไปรักษาตัวแล้ว
วิวแยกไปดูร้านต่อ
ผมเดินคู่สาวหน้าอกเรียบกล้ามหนาไปที่โดรน
เราขึ้นโดรนแล้วเปิดใบพัด
วีมองออกนอกหน้าต่าง เหม่อลอย
ผมออกบินแล้วมองกระจกหลังเพื่อมองวีไว้
เธอน้ำตาซึมอยู่คนเดียว ไม่พูดอะไร
เธอเสียดาย ไม่ใช่เธอทิ้งไปเลย
แต่ดีที่มหัศศรีเก็บไว้
แต่คนประกอบมันกลับต้องเป็นพวกเขาสองคน
ผมบินไปแล้วหวังว่าวีจะเปลี่ยนใจภายหลัง
เราถึงบ้านเดินกันจูงมือเข้าห้องผม
วีนั่งบิดตัวแล้วนอนทั้งชุดไอดอล
เมื่อเธอหลับผมเปลี่ยนเธอเป็นชุดนอนแล้วเช็ดตัวด้วยผ้าชุบน้ำสะอาด จากนั้นนอนข้างเธอ