หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
รัก,แฟนตาซี,เกิดใหม่,ชาย-หญิง,แอคชั่น,รัก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,เกิดใหม่ ,รักวัยรุ่น,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,yaoi,หญิงรุก,ชาย-หญิง,ฮาเร็ม,แอ็คชั่น ,ต่อสู้,โรแมนติก ,โรแมนซ์,แฟนตาซี,ต่างโลก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 1หนุ่มชอบฝึกติดบันเทิงได้มาเกิดใหม่ต่างโลกเป็นกำพร้า เขาคิดใช้ชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเก่า แต่โลกดันอยู่ในยุคสู้กันด้วยดาบแถมเด็กกำพร้าถูกขายทิ้ง เขาฝึกกับเพื่อนอย่างหนักและหาเงินเพื่อให้ได้เจอชีวิตที่ดีกว่า วารีคิดเอาจริงกับหน้าที่การงานเพื่อชีวิตดีๆและเป้าหมายสุดท้าย แต่ต้องมาห่างเพื่อนซี้ขั้นพี่น้อง จนในที่สุดเขากลับมาแบบผู้ใหญ่ และใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ด้วยสัญญาที่ให้กัน เขาตีตัวห่างและไปหาคนอื่นก่อน
ฟรี 5,000 คนแรก
กำพร้า ณ ต่างโลก ภาค 2
https://www.plotteller.com/book_reading_novel/01JVWXKXVMKZHGDWRW4D9AAPRT
หนุ่มที่เบื่อหน่ายชีวิตและอดีตจมอยู่กับการฝึกและสิ่งบันเทิงจนทั้งชีวิตไม่เคยเจอใคร
และวันที่เขาอยากเป็นอาหวังกลับโดนรถใหญ่สอยมาเกิดต่างโลกมาเป็นเด็กกำพร้า
แต่ทว่าโลกอยู่ในยุคตีกันและคนสามารถใช้ท่าต่อสู้แบบแรงสุดได้ด้วยการตะโกนชื่อท่าและโลกนี้ร่างกายฟื้นเร็วมาก
แถมเด็กกำพร้าโลกนี้ไม่มีค่า และบางคนต้องถูกขายทิ้ง
เขาตัดสินใจเลือกชื่อ ‘วารี’ ลื่นไหล และไร้รูปร่าง และเขาตัดสินใจเลือกแฝด ‘วี’ ครึ่งแมว และ ‘วิว’ ครึ่งแมงมุม มาเป็นเพื่อนร่วมฝึกต่อสู้ เพราะศักยภาพของการเป็นครึ่งสัตว์
เขาฝึกหนัก ตั้งใจหาเงิน ต่อสู้ป้องกันบ้านจากคนนิสัยไม่ดีกับฝาแฝดที่ฝึกมาอย่างดุเดือด ไล่ตะเพิดเหล่าผู้ใหญ่
เขาสนิทกับเพื่อนบ้านเดียวกันมากขึ้น และเริ่มหนักใจกับสองพี่น้องที่มองเขาเปลี่ยนไป
สุดท้ายโลกของผู้ใหญ่ที่ต้องทำงานรอเขาอยู่ เขามุ่งจะทำให้ดีที่สุด
https://www.facebook.com/profile.php?id=100087843892571&mibextid=LQQJ4d
bluesky
https://bsky.app/profile/wayuwayutl.bsky.social
78 ดาวเทียม
ผมบินมาจนเห็นวัง
ผมลงจอดหน้าบ้านแบบขอไปที
ใบพัดมันชนกระจกหน้าบ้านแตก แต่ผมทำเฉยๆ
ผมเพลีย ผมเพิ่งกลับจากโครอลลัลเรย์เรีย
ผมเข้าห้องไม่อาบน้ำ
กลิ่นผู้ชายเหม็นเหงื่อโชยมาเข้าจมูก
ผมไม่ล้างหน้า แล้วผมนอน
เสียงนกร้อง
มันเป็นท้ายเดือน 8 ที่ผมอายุ 22 ปี
มันเป็นช่วงท้ายปี และอากาศมันเริ่มเย็นๆ
ผมได้ยินเสียงประตูเปิด แต่ผมนอนไม่ลืมตา แล้วพลิกตัวหนี เอาผ้าห่มคลุมโปง
มีคนกระชากผ้าห่ม แต่ผมไม่ตื่น
“วารี!! ตื่นเดี๋ยวนี้!!”
เสียงนาแผดเสียงโกรธมากเหมือนแม่คนแปลงร่างเป็นยักษ์มาเอง
ผมลืมตาแล้วพลิกตัวไปมองเคืองๆ
นาตบกะโหลกผม
มันทำให้ผมช็อคสุดๆ
ผมได้รู้ทันทีว่าเธอโกรธมาก
“ฉันบอกว่า 2 วัน!! แต่เธอไป 3 วัน!! แล้ววันนี้มันปล่อยดาวเทียม!!”
“อ่าวเหรอ?”
เมื่อเธอแผดเสียงตำหนิผม แล้วบอกเรื่องดาวเทียม มันทำให้ผมตกใจ
วันนี้หรือ?
แต่ผมยังไม่ลุก แล้วนาจิกหัวดึงให้ผมลุก
เมื่อผมไม่ลุกเธอบิดหูผม แล้วหยิกหัวนมผมแรงมาก
เธอกำสองลูกของผมแรง
“จะเก็บไว้มั้ย”
“ตื่นแล้วตื่นแล้ว ไม่เอาความรุนแรง”
“คนทำของฉันดำขึ้นอย่ามาพูด เจ้าบื้อ!!”
หลังผมบอกตื่นแล้วเธอด่าผม เธอตบกระโหลกผมอีกที
“ไปอาบน้ำอาบท่า ฉันเหม็น!!”
วันนี้ผู้จัดการผมเยี่ยงยักษ์เยี่ยงมาร
เธอดึงหูผมจนผมลุกแล้วจับผมแก้ผ้า
“ขอผ้าเช็ดตัว”
เธอตะปปแล้วกำของผมแน่น
“ไม่มาจะดึงให้ขาดเลย”
“ไปแล้วไปแล้ว”
หลังเธอขู่เอาจริงๆ ผมรีบเดินไปแต่โดยดี โดยมีเธอจูงผมอยู่ด้วยตรงนั้น
แม่บ้านเห็นแล้วขำท้องแข็งเต็มไปหมด
ผมอายบ้าง หน้าผมก็ไม่ได้ด้านขนาดนั้น
ผมไปห้องน้ำ แล้วนาจับผมนั่งหน้าฝักบัวน้ำเย็น
“อยากอาบน้ำอุ่นอ่ะ”
“คนสายไม่รับผิดชอบอย่ามาเรื่องมาก อย่ามาเถียงฉัน หุบปาก!!”
เธอเปลี่ยนร่างเป็นแม่จอมมาร
ผมนั่งเงียบๆ แต่ผมแอบประท้วงด้วยการไม่ขยับ
เธอเปิดฝักบัวแล้วอาบน้ำให้ผม
เธอทำแรงๆ แต่เธอทำทั่วถึง
แม่บ้านที่มาอาบน้ำพากันมุงดูถ่ายภาพ
ผมยิ่งอายมากขึ้น
แต่ผมต่อต้านความรุนแรงต่อไป ผมไม่ขยับ
ผมไม่รับผิดชอบเกินไปมั้ย?
แต่ผมเลิกคิดมาก และผมจะเป็นแบบของผมเอง
นาล้างของผมเหมือนส่วนเกินของร่างกาย และเป็นเศษเนื้อแบบเจ็บ ถูสบู่แบบรีบๆทั่วตัว แล้วเอาน้ำล้างให้ทั่วอีกครั้ง
กลิ่นดีขึ้น
เธอเช็ดตัวแรงจนแสบผิว
ดุจริงๆเลยผู้จัดการผม
เมื่อเสร็จเธอตบกระโหลกแล้วดึงหู
ผมเดินเกาหัวโดนทำให้อับอายกลับห้อง
มีแม่บ้านถ่ายภาพด้วยมือถือไว้หลายคน
เธอลากหูผมไปยืนหน้าตู้เสื้อผ้า
นาเปิดตู้เสื้อผ้าเหมือนอารมณ์เสีย
เธอเลือกเสื้อผ้าอยู่ซักพักแล้วโทรศัพท์
“หนูนา มาห้องวารีด่วน”
เธอวางสาย
เธอพูดแบบดุๆ หนูนาคงตกใจ
พวกเธอสองคนเพิ่่งรู้จักกันไม่นาน
หนูนาโพล่งเข้ามาในห้อง
“มาแล้วค่า!!”
เสียงเธอสดใสร่าเริง
“แต่งหน้าให้วารีแล้วจับมันใส่เสื้อผ้า ใส่ให้มันด้วย มันดื้ออยู่”
เมื่อนาพูดผมกอดอกพองแก้ม
นาเอามือไพล่หลังแล้วยืนมอง
หนูนาจับผมไปนั่งเก้าอี้แล้วเริ่มแต่งหน้า
ไม่นานก็เสร็จ แล้วเธอจับผมใส่ชุดนักธุรกิจ
มันเหมือนเธอรู้ว่าวันนี้มีงานปล่อยดาวเทียม
“เสร็จแล้วค่า ขอให้โชคดีกับอวกาศ”
เมื่อเธอพูดเสร็จเธอรีบหนีออกจากห้องหายไปหลังประตู
เธอรู้ภัยเร็วว่าบรรยากาศน่ากลัวผิดปรกติ
เธอเป็นสัตว์เล็กที่มีสัญชาตญาณเหมือนชื่อเธอหรือ?
มันทำให้ผมสงสัย
“ขอกาแฟแก้วนึง นา จะได้ตื่น”
“เดี๋ยวทำให้”
เธอหายออกไปจากห้องแบบรีบๆ
ไม่นานเธอก็กลับเข้ามาพร้อมกาแฟหอม
เธอยื่นให้ผม
ผมรีบซดกาแฟ
นามองผมนั่งกินกาแฟเหมือนจะเร่ง
“เสร็จยัง? กินเร็วๆ รีบๆซดเข้าไป”
“มันร้อน”
“ว่าฉันชงไม่อร่อยเหรอ! เดี๋ยวฉันก็ใช้อำนาจเมียตบซะหรอก”
“ไม่เอาความรุนแรง”
“อย่ามาเถียงฉัน! ไอ้ดื้อ!! วันนี้ฉันเกลียดเธอฉิบหาย”
เธอพูดแรงๆแล้ว
ผมรีบๆซดกาแฟให้หมดแม้มันร้อนไป
แต่มันอร่อย และตาผมสว่าง
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ
แต่เธอคิดกับผมมากกว่าแฟนหรือ?
เธอคิดว่าเธอเป็นเมียผม
เราไปไกลกันแล้ว จากตรงที่เราเริ่ม
ผมนึกถึงวันที่ผมจ้างเธอเก็บราชพฤกษ์ไซรัป
ปรกติเธอไม่ค่อยพูด และทำให้ผมตลอด
วันนี้เธอแค่แปลงร่างเพราะผมดื้อ
แต่ผมรู้สึกยอมใจเธอจริงๆ
เธอเป็นสุดยอดผู้จัดการที่เก่งที่สุดในโลก
ถ้าไม่มีเธอ ไม่มีฮาโมนี่
“เมียจ๋า”
เธอบ้องหูผม
หูผมวิ้ง
“ทำไมอ่ะ ก็หวานแล้วอ้ะ”
“ข้อหาทำฉันเขิน”
เธอหน้าแดง
ผมยิ้มให้เธอ
ผมมองเธอหัวจรดเท้า
วันนี้เธอแต่งหน้าทาปากแดง ใส่แว่น
เธอใส่ชุดนักธุรกิจเพื่อพร้อมทำงาน
เธอสวยขึ้น เปลี่ยนจากเดิมที่หน้าธรรมดา
แต่ผมว่าไม่ใช่เพราะแต่งหน้า มันเพราะอายุ
เธอโตขึ้น
และยิ่งใหญ่ในธุรกิจมากขึ้น
เธอรวย
แต่เธอไม่ใส่เครื่องประดับ
เธอเหนียวเงินตัวเอง
ผมจำได้ว่าเธอหน้าเงิน แต่ผมว่าเอาเข้าจริงๆ เธอแค่อยากทำงาน
ผมไปส่องกระจกดูหน้าตัวเอง
มันเห็นที่แต่งหน้าชัด
ผมยังใส่ต่างหูอยู่
ผมไม่ได้ถอดออก
แต่ผมรู้สึกว่าหน้าผมดุๆ แต่หวาน
ผมเลิกมอง แล้วเริ่มธุระ
เราไปขึ้นโดรนหน้าบ้านบินไปที่ปล่อยจรวดที่มีดาวเทียม
จรวดมันยังลงจอดเองไม่ได้ เพราะยังไม่มีเอไอ
ผมอยากรีบได้เทคโนโลยีเอไอเร็วๆ
ผมไปถึงและผมเห็นจรวดอวกาศใหญ่เตรียมออก
ผมจอดใกล้ๆยานแล้วซักพักมีนักบินอวกาศถอดหมวกเดินมา
ผมเขาสีทองตาสีเขียว หุ่นก้านดีสมบุกสมบัน ตัวเขาใหญ่เหมือนหมี
“ผมทอม อดีตทหารป่า ยินดีที่ได้เจอ คุณวารี ผมได้ยินเรื่องคุณมาเยอะ ขอบคุณ ที่สร้างโอกาสให้ผมได้ออกไปนอกโลก”
“ยินดี และสวัสดีเช่นกัน ทอม ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องการบินซักเท่าไหร่ เพราะคนที่ฝึกคุณเป็นผักชี กับข้อมูลที่ผมให้ ผมเลยช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ ผมขอให้โชคดีกับภารกิจ เพื่อเทคโนโลยีที่ล้ำหน้า และฟรีสำหรับทุกคน”
“ได้เลยครับ ผมจะตั้งใจทำงาน”
หลังเขาแนะนำตัว ผมคุยกับเขานิดหน่อย
ผมยืนข้างเขาแล้วให้ทีมงานใหญ่ใหญ่ถ่ายรูป
เมื่อใหญ่ใหญ่ได้รูปเขาเอากล้องไปขึ้นโดรนตู้
แต่มีทีมงานถือกล้องเหลืออยู่เพื่อถ่ายตอนจรวดขึ้น
ทีมงานเดินไปออกนอกเขตห้ามเข้า
มันจะอันตราย เพราะเราใช้น้ำมันครั้งนี้
มันจะสร้างมลพิษนิดหน่อยแต่ผมเชื่อในโลก ว่าจะไม่เป็นไร
ผมขึ้นโดรนบินไปฐานปฏิบัติการที่อยู่ใกล้
ผมเดินเข้าตึกเตี้ยๆที่มีจานดาวเทียมใหญ่อยู่ข้างบน
นานำผมไปห้องปฏิบัติการที่เราจะทำงานต่อกัน
ผมเข้าห้องไปหลังนา
“อีกครึ่งชั่วโมงจะยิงจรวด!”
“รับทราบ!”
พนักงานนั่งหน้าคอมพิวเตอร์พูดใส่ไมโครโฟนข้างหน้าที่เข้าไปในเครื่องขยายเสียง
มีคอมพิวเตอร์หลายตัว ไฟสว่าง จอใหญ่ และมีภาพจรวดที่ยังไม่ออกอยู่บนจอ
พนักงานพิมพ์และตรวจนู่นตรวจนี่อย่างแข็งขัน
นานั่งหน้าคอม แล้วเริ่มดูข้อมูล
“เช็กสภาพเครื่องอัตโนมัติ”
ผมสั่งนา
“ทอม เช็กสภาพเครื่อง”
“เปิดระบบเช็กสภาพเครื่อง”
ทอมทำงานในจอแล้วระบบเครื่องออกมา
“ทุกอย่าง 100%”
“รับทราบ”
เมื่่อทอมรายงานมา นาก็ตอบรับ
ผมดูจรวดอย่างทึ่ง
หัวหน้าแผนกผมสุดยอด
ผักชีทำได้ยังไง
เห็นเมื่อกี้ของจริงแล้วผมดูไม่ออกว่ามันอลังการแค่ไหน
มันเป็นจรวดอวกาศสีขาว ที่มีส่วนแบ่งสามชั้น
ชั้นหน้าสุดมีปีกเพื่อเอาไว้บินกลับเมื่อมีปัญหา
แต่ผมให้เมียทอมตามขึ้นไปด้วย
เมียเขาไม่ได้ออกมาทักผม เพราะเธอไม่ได้อยู่ในปฏิบัติการ
เธอขึ้นไปเพื่อสร้างครอบครัวกับทอมในอวกาศ
ผมกลัวเขาเหงา เพราะผมเป็นคนเคยเหงา
เดี๋ยวเขาบ้า ผมกลัวพนักงานผมซวย
เพื่อสุขภาพจิตที่ดีและการไม่หยุดเป็นมนุษย์
ทอมมีลูกอายุ 16 อยู่คนเดียวได้แล้ว
ผมกำชับลูกเขาว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ไม่ไหวกับชีวิตให้มาฮาโมนี่
แต่ลูกเขาอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง
เขาเอานกรักเล็กขึ้นไปด้วยสามตัว
มันไม่มีปัญหาเรื่องอาหารเพราะเราเลี้ยงดักแด้
มันส่งขึ้นไปลังใหญ่ และมีตู้ออกซิเจน
แต่เขาต้องจำกัดอาหาร ทอมจะกินเยอะๆไม่ได้
แต่เขาน่าจะรู้หน้าที่อยู่แล้ว
“อีกห้านาทีจรวดออก”
“รับทราบ”
“รับทราบ”
หลังมีพนักงานพูดดังๆ นาตอบรับ และทอมตอบรับมาผ่านระบบสื่อสาร
มันใกล้เวลาออกจรวดแล้ว
ผมไม่รู้ว่าระบบสื่อสารทำงานยังไงเพราะผักชีเป็นคนคิดระบบหมด
มันเอาไว้ใช้กับมือถือไฟฟ้า แต่ผลออกมาตอนเราเปิดตัวมือถือไฟฟ้าคือล้มเหลว
เราเลิกผลิตมือถือไฟฟ้า และใช้นกรักต่อเพราะผมไม่รู้ว่าจะต่อมันยังไง
ผักชีอธิบายมายาวว่าทำไมมันใช้การไม่ได้และโทรไม่ติด
แต่มันมีแต่ศัพท์ช่างและผมไม่เข้าใจที่เธอร่ายยาวเป็นสิบนาทีเลย
ผมโง่ไปไหม?
สงสัยผมต้องอ่านหนังสือบ้าง
แต่ผมไม่ใช่นักวิชาการ
ผมเป็นนักธุรกิจ
ผมต้องไม่ลืม
“นา ให้คนไปชงกาแฟมาสองช็อต คาปูชิโน่นมเยอะหน่อย”
“เธอ มานี่หน่อย”
นาเรียกเด็กฝึกงานที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่เท่าไหร่
เราเอาไว้ทำเรื่องจิปาถะเหมือนเช็ดโต๊ะตอนน้ำหก และกวาดพื้นเมื่อมีขยะ
เธอได้รับการฝึกพยาบาลเบื้องต้นมา เผื่อเหตุฉุกเฉิน
แต่ไม่น่าจะมีใครเป็นอะไร และเธอไม่ต้องทำอะไร
พวกเธอเป็นคนที่สนใจมาทำงานที่ฮาโมนี่แต่อายุเพิ่งโตได้นิดเดียว
พอพวกเธอฝึกงานเสร็จหรืออายุ 18 ก็จะมาลองงาน
เธอคำนับนา แล้วรีบเดินออกจากห้อง
ผมมองภาพจรวดอวกาศตั้งตระหง่าน แล้วกาแฟมาถึงนา
“เอาไปให้วารี”
นาไม่ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ข้อมูล
“เริ่มปล่อยจรวดใน 5, 4, 3, 2, 1 เริ่มภารกิจ!”
“รับทราบ เริ่มภารกิจ เปิดระบบตรวจสอบสภาพเครื่องอัตโนมัติ เริ่มฉีดน้ำมัน”
หลังพนักงานประกาศเริ่มภารกิจ แล้วทอมตอบ วาโรก็มากับทุกคน
เธอสวมมงกุฎมา
ทุกคนแต่งหน้าปากแดงเหมือนมาออกงาน
ลิปสติกสีแดงเป็นที่นิยมเสมอ
พวกเธอสวย
“ออกรึยัง?”
วีถามผม
“เริ่มภารกิจแล้ว”
“ไหนๆ”
หลังผมบอกวี วิวรีบหันไปสนใจจอ
พวกเธอยืนดู
อายะประสานมือเหมือนภาวนาไว้หน้าทรวงอก
เรฟเนสหน้าเหมือนกลัว
นาเฉยๆ
ทุกคนดูตื่นเต้น
“ยิงจรวด”
ผมสั่งยิงจรวด
“จุดไฟ ไอพ่นไม่มีปัญหา ปล่อยที่จับยาน”
“รับทราบ”
หลังทอมพูดมานาก็ตอบรับ
มีไฟข้างล่างจรวดเป็นไอพ่นใหญ่มาก
ควันขโมงเต็มไปหมด
ผมเปิดมือถือดูข่าว
นักข่าวของใหญ่ใหญ่กำลังประกาศอย่างตื่นเต้น
“ตอนนี้จรวดเริ่มติดไฟแล้ว ดูสิครับว่ามันใหญ่แค่ไหน ท่านผักชีสุดยอดที่สุดไปเลยครับ”
ผมปิดข่าวเก็บมือถือ แล้วตั้งใจดูข้างหน้า
จรวดเริ่มลอย
“เริ่่มออกบิน”
“รับทราบ ขอให้โชคดี”
ทอมรายงานแล้วนาตอบรับ
จรวดขึ้นไปสูงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ
คนเฮปรบมือยืนกอดคอกันทั้งห้อง
“มันยังไม่จบ! เราต้องออกชั้นบรรยากาศอีก สมาธิก่อน ทุกคน”
“ครับ คุณวารี!”
ผมรีบดึงสติพนักงาน
พวกเรามองไม่เห็นจรวดจากพื้นแล้ว
มันมีโดรนที่่เร็วพิเศษตามถ่ายทอดสดภาพจรวดที่ลอยขึ้นไปเรื่อยๆ เพื่อดูสภาพข้างนอก
“เราเห็นสภาพภายนอก ภายนอกไม่มีปัญหา”
“รับทราบ”
นารายงานทอม
“เตรียมตัว!”
เมื่อบินได้ซักพักผมสั่งให้ทุกคนเตรียมตั้งใจออกชั้นบรรยากาศ
ผมลูบกำไลหินไหมทองที่ผมใส่มาด้วยให้เฮงเฮง
“กำลังออกชั้นบรรยากาศ”
ทอมดูไม่กลัวกับข้างหน้า
หน้าทุกคนในห้องดูประหม่า
หน้าจรวดเริ่มมีไฟลุก
โดรนพิเศษพัง
“โดรนภาพพังแล้ว กำลังตัดไปในจรวด”
“รับทราบ”
นารายงานทอมว่าเรามองไม่เห็นเขาแล้ว
ผมซดกาแฟ แต่ผมไม่กลัว
ผมว่าทอมเก่ง และผักชีเก่ง
ผมเชื่อในคนของผม
ไฟลุกตัวเครื่องเต็มไปหมด
“อุณหภูมิร้อนขึ้น แต่เธอยังไหว”
ทอมรายงานสภาพเครื่อง
“มันมีแต่ภาพไกลๆ เราไม่เห็นคุณแล้ว ทอม”
นารายงานทอม
ทอมไม่พูดอะไรแล้วยิ้มๆ
“ข้างหน้าเริ่มมืด กำลังออกอวกาศ”
“รับทราบ”
ทอมรายงานนา
“ตัดภาพไปกล้องหน้าเครื่อง”
พนักงานตัดภาพกล้องที่อยู่หน้าเครื่องขึ้นจอใหญ่หลังนาสั่ง
มันเห็นแต่ไฟและข้างหน้าเริ่มมืด
ไฟเริ่มน้อยลง
“กำลังออกชั้นบรรยากาศ เปิดระบบเช็กสภาพเครื่อง”
นารายงานทอมเรื่องดีๆ ด้วยหน้ายิ้มนิดหน่อยแต่เหงื่อออก
เราซ้อมร่างกายเขาและทดสอบความสามารถเขาหนักมาก
และเขาแข็งแรงสุดๆ
“เริ่มเข้าอวกาศ เครื่องไม่มีปัญหา”
ภาพเริ่มเห็นอวกาศที่มีดาวเต็มท้องฟ้า
“นี่หรอ อวกาศ ยิ่งใหญ่จริงๆ”
ทอมเหมือนพูดคนเดียว
“แรงโน้มถ่วงจากโลกไม่ถึงแล้ว กำลังปลดส่วนจรวดทิ้งไปใช้ไฟฟ้า”
“รับทราบ”
ทอมรายงานนาว่าจะเปลี่ยนระบบ
กล้องถ่ายภาพไอพ่นจรวดและไอพ่นหลุดไป
มันน่าเสียดายที่ยังไม่มีลงจอดอัตโนมัติ
ผมต้องพัฒนาตัวเองยิ่งกว่านี้
ผมมองจรวดลอยไปด้วยความคิดที่ซับซ้อนในใจเพราะเสียดายเงินกับฝีมือผักชีและทีมงานที่ตั้งใจทำไปเปล่าๆ
แต่มันใช้ประโยชน์แล้ว
ลาก่อนจรวด
มีปัญญาแล้วจะเอานายกลับ
ผมกะว่าจะไม่ทิ้งขยะอวกาศแต่รอบนี้มันจำเป็น
“กำลังบินไปความสูงปล่อยดาวเทียม”
“รับทราบ”
ทอมรายงานนา
เราใกล้มีอินเตอร์เน็ตไร้สายใช้แล้ว อีกแค่นิดเดียว
“เริ่มจอดยาน”
ไอพ่นข้างหน้าเครื่องพ่นแก๊ซที่ผมไม่รู้จักออกแล้วหยุดจรวด
“จรวดนิ่่งแล้ว เปิดระบบยิงเปิดดาวเทียมอัตโนมัติ”
“รับทราบ”
เราเห็นนอกเครื่อง มีระเบิดเล็กๆกลางเครื่องตรงท่อนที่ต่อกัน แล้วเราเห็นภาพอีกท่อนลอยออกไปจากจรวดลำหน้าอย่างช้าๆ
“กำลังกางดาวเทียม”
“รับทราบ”
ดาวเทียมกางทีละชั้นเหมือนหุ่นยนต์ในหนัง
เมื่อกางเสร็จมันมีใบสัญญาณใหญ่สองใบ
“กำลังเปิดดาวเทียม รบกวนเช็กอินเตอร์เน็ต”
ผมหยิบมือถือมาเปิดแล้วเปลี่ยนเป็นระบบเครือข่าย
ผมลองเข้าอินเตอร์เน็ต
อินเตอร์เน็ตยังไม่มา
“เรายังไม่มีอินเตอร์เน็ต เช็กเส้นทางเสาสัญญาณ”
หลังนาตรวจสอบแล้วไม่มีอินเตอร์เน็ตนาสั่งทอม
“เส้นทางใบส่งสัญญาณมันชี้ไปตำแหน่งนอกเมือง ผมต้องลงไปปรับ”
“ขอให้โชคดี”
ภาพตัดมาหน้าจรวดท่อนปีกมันกำลังหมุนและบินไปจอดที่จอดดาวเทียม
มันตัดภาพมาที่ทอม แล้วทอมกำลังใส่ชุดนักบินอวกาศ
“ตรวจสอบสายป้องกัน”
“กำลังตรวจสอบ ดูไม่มีปัญหา”
หลังนาสั่ง ทอมก็ทำ
ภาพตัดมาประตูออกยาน
ทอมเตรียมสายกันลอยหลุดแล้วเปิดฝา
ภาพตัดมานอกเครื่องแล้วผมเห็นทอมบินไปตรงใบสัญญาน
ทอมกดสวิชต์นอกดาวเทียมเพื่อหันใบแล้วดูจอแผนที่สัญญานไปด้วย
“ใบแรกเข้าที่”
“รับทราบ ไปอีกด้าน”
หลังทอมรายงานนาสั่งให้ไปอีกฝั่ง ทอมออกบินไปอีกฝั่ง
แต่เชือกป้องกันหลุดยาวไม่ถึง ตัวเขาดีดกลับ
“เชือกสั้นไป ผมต้องปลดเชือกแล้วเสี่ยง”
หลังทอมจะเสี่ยงผมไปกดไมโครโฟนหน้านา
“จะดีเหรอทอม?”
ผมถามทอม
“เพื่่อความก้าวหน้าของมนุษย์ และการเข้าถึงความรู้ของเด็กๆ”
ใจเขาเหมือนยอดมนุษย์ เมื่อผมได้ยินคำตอบเขา
“ขอให้โชคดี”
“รับทราบ กำลังปลดสาย”
ทอมปลดสายแล้วจับให้ไม่ลอยไปไหน
สายอยู่นิ่งๆ แล้วทอมบินไปใบสัญญาณอีกข้าง
“กำลังปรับ”
พวกเราไม่กล้าพูดอะไร แล้วลุ้นกันหลังแข็ง
เราเห็นอุกาบาตลอยมาใกล้ดาวเทียม
ทอมเห็นแล้วประสานมือเหมือนสละชีพเพื่อชาติ
อุกาบาตผ่านไปแบบไม่เกิดอะไรขึ้น
คนถอนหายใจกันทั้งห้อง
เราโชคดีจริงๆ
“เข้าที่แล้ว กำลังกลับ”
เรายังไม่เช็คอินเตอร์เน็ต เพราะไม่มีใครกล้าละสายตาจากภาพทอม
“ถึงเชือกแล้ว กำลังติดเชือกกลับ”
เขาจับเชือกปลอดภัยไปใส่เข็มขัด
“เรียบร้อย เช็คอินเตอร์เน็ตด้วยครับ”
“ฟู่ว”
เมื่อทอมติดเชือกเสร็จ ผมปล่อยลมที่กลั้นหายใจไว้
ผมตรวจระบบเครือข่าย และอินเตอร์เน็ตมาแล้ว
เราเข้าเว็บไซต์ฮาโมนี่ ที่ถ่ายทอดสดภาพจากฐานปฏิบัติการ
“กลับยาน”
นาสั่งทอม แล้วทอมลอยไปหายาน
ทอมเข้ายาน และภาพตัดไปที่ประตู
ทอมกำลังม้วนเชือกเก็บ
ทอมปิดประตู แล้วเปิดระบบอากาศ
ทอมไปถอดชุดนักบิน แล้วใส่ชุดนักบินชั้นใน
ทอมไปนั่งหน้ายาน แล้วนิ่งๆ ไม่พูดอะไร
จากนั้นเขาถอนหายใจและประสานมือภาวนา
เมื่อเขาทำเสร็จเขาพูด
“ภารกิจสำเร็จ”
“รับทราบ”
หลังเขาบอกแล้วนาตอบรับแล้วปรบมือ คนยืนจากเก้าอี้กันเยอะแล้วปรบมือลั่นห้องแล้วส่งเสียงเชียร์กันสนั่น
ผมยิ้มแล้วผมเดินไปที่ไมค์
“เราจะพาคนที่ฐานไปกินเลี้ยง เดี๋ยวเรากลับมาซักสามชั่วโมง”
“รับทราบ ขอให้สนุก”
ผมบอกทอมแล้วทอมรายงาน
ผมพูดออกไมค์อีกครั้ง
“ไปกินเลี้ยงกันที่ฮาโมนี่ อาหารไม่อั้น เครื่องดื่มไม่อั้น แต่ห้ามกินเหล้าเพราะเรามีงานต่อ
คนเฮดังแล้วกอดคอกัน
ผมสั่งนา
“แจกนกรักกับมือถือเด็กทุกคนที่ไม่มีเงินซื้อ ใช้ชื่อมูลนิธิของวีกับวิว ให้วีกับวิวช่วยเรื่องเงิน และสอนเรื่องการใช้อินเตอร์เน็ตที่ถูกต้องซักครึ่งปี”
ผมบอกนาแล้วนาพยักหน้า
ผมไปกินเลี้ยงกับทุกคน