เมื่อผีร้ายจากอดีตชาติกลับมาทวงชีวิต เมธาจะหนีหรือเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เพราะครั้งนี้มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตแต่มันต้องการ “ตัวเขา” ไปตลอดกาล
ชาย-ชาย,ไทย,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ก๊อก
เสียงเคาะดังขึ้นจากภายในศาลร้างอีกครั้งคราวนี้ชัดเจนจนทุกคนได้ยิน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่ลมที่พัดผ่านป่าก็เหมือนจะหยุดลงผู้ใหญ่คนหนึ่งเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
"ข้างในมีคนอยู่เหรอ"
ไม่มีใครตอบคำถามนั้นเพราะทุกคนรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ศาลหลังนี้ดูร้างมานานหลายสิบปีไม่มีทางที่ใครจะอาศัยอยู่ในนั้นได้
ศรันต์ก้าวออกมาด้านหน้า ราวกับเป็นกำแพงกั้นระหว่างชาวบ้านกับศาลร้าง
"ทุกคนอยู่ตรงนี้ห้ามเดินเข้าไปเอง" ชาวบ้านพยักหน้าตามโดยอัตโนมัติแม้ไม่มีใครรู้ว่ากำลังเจอกับอะไรแต่ทุกคนก็เชื่อใจพ่อครูมากที่สุดในเวลานี้
ก๊อก เสียงดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เหมือนมาจากใต้พื้นศาลเมธารู้สึกขนลุกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเขาหันไปมองกวินและพบว่ากวินเองก็หน้าซีดกว่าปกติ
"นายรู้สึกไหม"เมธาถามเบา ๆ
กวินพยักหน้า
"แรงมาก แรงจนฉันไม่เคยเจอมาก่อน"
ศรันต์หลับตาลงช้า ๆมือข้างหนึ่งกำสร้อยประคำแน่นริมฝีปากขยับคล้ายกำลังสวดอะไรบางอย่าง ไม่มีใครได้ยินบทสวดนั้นแต่บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนความอึดอัดที่กดทับอยู่เหมือนถูกผลักออกไปทีละน้อยลมที่เย็นจัดค่อย ๆ อ่อนกำลังลงผ่านไปเกือบนาที ศรันต์จึงลืมตาขึ้นแต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดกว่าเดิม
เมธาไม่เคยเห็นพ่อครูเป็นแบบนี้มาก่อน
"พ่อครู" ผู้ใหญ่คนหนึ่งเรียก
"มันคืออะไร"
ศรันต์มองศาลร้างอยู่นานก่อนตอบ
"ไม่รู้"
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนใจหายเพราะคนที่ดูเหมือนจะรู้มากที่สุดในกลุ่มกลับบอกว่าไม่รู้
"แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันรู้" ศรันต์พูดต่อ
"ที่นี่เคยมีพิธีบางอย่างเกิดขึ้น"
ทุกคนเงียบ "พิธี?"
"ใช่" ศรันต์ก้าวเข้าไปใกล้ศาลอีกเล็กน้อยสายตากวาดมองพื้น เสาไม้ และเศษซากที่ผุพัง
"ดูจากร่องรอยที่นี่ไม่ใช่ศาลธรรมดา"
เมธาขมวดคิ้ว "หมายความว่าไงครับ"
ศรันต์หันมามองเขา "ที่นี่อาจถูกสร้างขึ้นเพื่อกักบางสิ่งเอาไว้" ทันทีที่พูดจบความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง
ก๊อก!เสียงเคาะดังขึ้นรุนแรงกว่าเดิมจนไม้เก่าของศาลสั่นเล็กน้อยชาวบ้านบางคนสะดุ้งบางคนเริ่มถอยหลัง แต่ศรันต์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เมธามองแผ่นหลังของพ่อครูแล้วนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เจอกันครั้งแรกศรันต์ไม่เคยแสดงความกลัวให้ใครเห็นเลย ไม่ว่าจะเป็นเปรตวิญญาณหรือสิ่งแปลกประหลาดใด ๆแต่ตอนนี้เมธาเริ่มเห็นบางอย่างในสายตาของเขาไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นความกังวล
ศรันต์หันมาหาเมธากะทันหัน "เมื่อคืนที่นายฝัน"
เมธาชะงัก "ครับ"
"เล่าให้ฉันฟังอีกครั้ง"เมธางงเล็กน้อยแต่ก็เล่าถึงเงาที่เต็มไปด้วยความแค้นและเปรตที่เข้ามาขวางเอาไว้ศรันต์ฟังเงียบ ๆยิ่งฟัง สีหน้าก็ยิ่งจริงจัง
เมื่อเมธาเล่าจบศรันต์เงียบไปนานก่อนจะหันกลับไปมองศาลร้างราวกับกำลังเชื่อมโยงอะไรบางอย่าง
"พ่อครู" กวินถาม
"คิดอะไรอยู่"
ศรันต์ตอบช้า ๆ "ฉันกำลังคิดว่าเด็กที่หายไปอาจไม่ใช่คนแรก"
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตัวแข็ง
"หมายความว่าไงครับ"เมธาถามทันที
ศรันต์มองไปยังป่าลึกด้านหลังศาลสายตาของเขาหนักขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"บางทีเรื่องที่คนเฒ่าคนแก่เล่ากันเรื่องเด็กที่หายไปเมื่อหลายสิบปีก่อนอาจไม่ใช่แค่ข่าวลือ"
ลมเย็นจัดพัดผ่านอีกครั้งและในวินาทีนั้นเองศรันต์หรี่ตาลงเพราะเขาเห็นบางอย่างตรงชายป่าด้านหลังศาลร่างเล็ก ๆ ของเด็กคนหนึ่งยืนอยู่ระหว่างต้นไม้นิ่งสนิทใบหน้าซีดขาวเสื้อผ้าเปื้อนดินกำลังจ้องมาทางพวกเขา
"ทุกคนอยู่นิ่ง ๆ" ศรันต์พูดขึ้นทันทีน้ำเสียงเปลี่ยนไปจนทุกคนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมธาหันตามสายตาของเขาแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้นเพราะเด็กคนนั้นคือเด็กที่พวกเขากำลังตามหาอยู่แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเด็กคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นทั้งที่ไม่มีใครเห็นว่าเขาเดินมาจากไหนและรอยเท้าบนพื้นก็สิ้นสุดอยู่ที่หน้าศาลแห่งนี้
เด็กคนนั้นยืนอยู่ท่ามกลางเงาของต้นไม้นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น
"เมฆ!" พ่อของเด็กตะโกนออกมาอย่างดีใจก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหา
"เดี๋ยวก่อน!" ศรันต์ตะโกนลั่นน้ำเสียงเด็ดขาดจนทุกคนหยุดชะงักแม้แต่พ่อของเด็กก็สะดุ้ง
"อย่าเพิ่งเข้าไป"ศรันต์จ้องเด็กคนนั้นไม่วางตา
เมธามองตามยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลกเด็กยังหายใจอยู่ยังยืนได้ไม่ได้มีบาดแผลร้ายแรงแต่ดวงตาว่างเปล่าเหมือนคนกำลังละเมอหรือถูกสะกดเอาไว้
"ลูกแม่..." แม่ของเด็กเริ่มร้องไห้
"ลูกได้ยินแม่ไหม" เด็กไม่ตอบไม่กระพริบตาไม่ขยับแม้แต่น้อย
ศรันต์ค่อย ๆ เดินออกไปข้างหน้าทีละก้าวระมัดระวังอย่างยิ่งจนเข้าไปใกล้เด็กประมาณสิบเมตรทันใดนั้นเด็กก็พูดขึ้น
"กลับมาแล้ว"
ทุกคนชะงักเสียงนั้นไม่เหมือนเสียงเด็กแหบแห้งช้าเหมือนคนแก่กำลังพูดผ่านร่างเด็ก
"ในที่สุดก็กลับมา"
เด็กค่อย ๆ หันศีรษะสายตาหันมามองเมธาโดยตรงหัวใจเมธากระตุกแรงขนลุกทั้งตัวเพราะในวินาทีนั้นเขารู้สึกเหมือนกำลังถูก "จำได้"ทั้งที่ไม่เคยเจอเด็กคนนี้มาก่อน
กวินสบถเบา ๆ "มันไม่ได้คุยกับพวกเรา"
ศรันต์พยักหน้า "ฉันรู้"
สายตายังคงจับอยู่ที่เด็ก
"เจ้าหนีไปอีกแล้ว" เด็กพูดต่อ
"เหมือนครั้งนั้น"
"เหมือนเมื่อร้อยปีก่อน"
ทันทีที่คำพูดนั้นดังขึ้นเมธารู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวเร็วเกินกว่าจะจับรายละเอียดได้ไฟ ควัน เสียงกรีดร้อง และศาลแห่งนี้ แต่ไม่ใช่ในสภาพพังทลายมันยังสมบูรณ์ใหญ่กว่าเดิมและมีคนจำนวนมากอยู่รอบ ๆ
เมธาเซถอยหลังกวินรีบประคองไว้
"เมธา!" ศรันต์หันมามองทันที
"เห็นอะไร"
เมธาหอบหายใจ
"ผมเคยเห็นที่นี่"
ทุกคนเงียบ
"ไม่ใช่ตอนนี้แต่เหมือน..เหมือนผมเคยอยู่ที่นี่" เมธาพูดเสียงสั่น
ศรันต์นิ่งไปสีหน้าเปลี่ยนทันทีราวกับมีบางอย่างที่เขาเริ่มต่อภาพได้ จากนั้นเขาหันกลับไปมองศาลร้างและพูดช้า ๆ
"ฉันเข้าใจแล้ว"
"เข้าใจอะไรครับ" กวินถาม
ศรันต์ถอนหายใจก่อนตอบ
"เมื่อหลายชั่วอายุคนก่อนบริเวณนี้เคยเป็นชุมชนเก่า"ก่อนที่หมู่บ้านปัจจุบันจะถูกสร้างขึ้น"
ชาวบ้านหลายคนมองหน้ากันไม่เคยมีใครได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
"จากบันทึกเก่าที่ฉันเคยอ่าน มีศาลแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อกักบางสิ่งเอาไว้ไม่ใช่ผีไม่ใช่วิญญาณแต่เป็นความอาฆาต" ทุกคนเงียบกริบ
ศรันต์มองเมธา "และคนที่เป็นผู้ทำพิธีในครั้งนั้นมีชื่อเดียวกับนาย"
หัวใจเมธาหล่นวูบ
"ชื่อ...เมธา"
ลมเย็นพัดผ่านศาลร้างจนธูปที่ปักไว้ก่อนหน้านี้สั่นไหว
"เป็นไปไม่ได้" เมธาพึมพำ
"ฉันก็หวังว่าจะไม่ใช่" ศรันต์ตอบ
"แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าใครบางคนกำลังรอการกลับมาของนาย"
ทันใดนั้นเด็กที่ยืนนิ่งมาตลอดก็ยิ้มช้า ๆเป็นรอยยิ้มที่ไม่ควรปรากฏบนใบหน้าของเด็ก
"เจ้าทิ้งข้าไว้ที่นี่" เสียงนั้นดังออกมาจากปากเด็ก
"ตั้งแต่วันนั้นและตอนนี้เจ้าต้องจำให้ได้"
พื้นดินใต้ศาลสั่นเบา ๆกึก กึก กึก.
และในวินาทีนั้นเองเปรตสูงโย่งที่ยืนเฝ้าอยู่ห่าง ๆ มาตลอดกลับก้าวออกมาจากเงาป่าเป็นครั้งแรกที่ทุกคนมองเห็นมันพร้อมกันชาวบ้านหลายคนร้องด้วยความตกใจ
แต่ศรันต์กลับไม่มองเปรตสายตาของเขาจับอยู่ที่พื้นใต้ศาลเพราะเขารู้ว่าสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นมาอาจน่ากลัวยิ่งกว่าเปรตที่เฝ้าเมธามาตลอดหลายวันเสียอีก...।
พื้นดินใต้ศาลสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นกึก กึกเสียงไม้เก่าแตกดังลั่นไปทั่วบริเวณชาวบ้านหลายคนรีบถอยหลังด้วยความหวาดกลัว เด็กที่เพิ่งหลุดออกจากอาการนิ่งงันยังคงยืนตัวสั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้ายยาวนาน
"แม่" เสียงเด็กดังขึ้นแผ่วเบา แม่ของเด็กรีบวิ่งเข้าไปกอดทันที
"ลูก! ลูกแม่กลับมาแล้ว!"
แต่ไม่มีใครกล้าดีใจเต็มที่เพราะสิ่งที่อยู่ใต้ศาลยังคงตื่นขึ้นเรื่อย ๆ ลมหนาวจัดพัดวนรอบศาลต้นไม้รอบบริเวณเริ่มสั่นไหวทั้งที่ไม่มีพายุ จากรอยแตกใต้พื้นศาล มีเงาดำคล้ายควันจำนวนมากค่อย ๆ ลอยขึ้นมารวมตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติดวงตาสีแดงหม่นสองดวงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางความมืด เต็มไปด้วยความอาฆาตความโกรธและความเจ็บปวดที่สะสมมายาวนาน
"ถอยออกไปให้หมด!" ศรันต์ตะโกน เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยินน้ำเสียงเขาดุดันขนาดนี้
ชาวบ้านรีบพากันถอยทันทีแม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เงาดำนั้นค่อย ๆ หันมามองเมธาราวกับไม่สนใจใครทั้งนั้นสายตาของมันจับอยู่ที่คนเพียงคนเดียว
"ในที่สุดข้าก็พบเจ้า"เสียงแหบต่ำดังขึ้น
เมธารู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงภาพอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้งศาลแห่งนี้พิธีบางอย่างชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายเขาอย่างน่าประหลาดและเงาดำตรงหน้าถูกผนึกเอาไว้ที่นี่
ศรันต์สังเกตเห็นทันที "เมธา! อย่ามองมัน!"
แต่สายเกินไปความทรงจำบางส่วนเริ่มไหลกลับเข้ามาแล้ว
ทันใดนั้นกวินก้าวออกมาข้างหน้าสีหน้าจริงจังกว่าที่เมธาเคยเห็น
"พ่อครูผมคงต้องให้พวกเขาช่วย"
ศรันต์หันมามองก่อนจะเข้าใจทันที
"แน่ใจนะ"
กวินพยักหน้า
จากนั้นเขาหยิบถุงผ้าผืนเล็กออกมาจากคอถุงนั้นถูกห้อยไว้ใต้เสื้อมาโดยตลอดไม่เคยมีใครสนใจกวินหลับตาลงกระซิบอะไรบางอย่างเบา ๆแล้วเปิดถุงผ้าออก ลมรอบตัวหมุนวนทันทีเสียงหัวเราะเด็กดังแว่วขึ้น คิกๆ ฮ่าๆๆ
ชาวบ้านหลายคนหน้าซีดเพราะตรงหน้ากวินมีเด็กชายตัวเล็กอายุราวหกเจ็ดขวบปรากฏขึ้นสวมชุดไทยโบราณสีแดงหน้าตาขาวซีดแต่ดวงตากลับสดใสผิดกับวิญญาณทั่วไป
"พี่กวินเรียกผมเหรอ" เด็กน้อยเอียงคอถามราวกับเป็นเรื่องปกติ
เมธาตาโต "นะ...นั่นใคร"
กวินยิ้มเล็กน้อย "กุมารทอง"
ชาวบ้านพากันแตกตื่น แต่ศรันต์รีบยกมือห้าม
"ไม่ต้องกลัวเขาไม่ได้มาทำร้ายใคร"
กุมารทองมองเงาดำตรงหน้ารอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที
"อื้อหือตัวนี้โกรธจัดเลยนะ"
ในเวลาเดียวกันเปรตที่เฝ้าเมธามาตลอดก็ก้าวออกมาจากเงาป่าอย่างช้า ๆเป็นครั้งแรกที่มันเข้ามาใกล้ขนาดนี้
กุมารทองหันไปมอง "อ้าวพี่เปรตก็มาด้วย" ราวกับรู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว
เปรตไม่ได้ตอบเพียงยืนจ้องเงาดำตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เงาดำเริ่มแผ่พลังออกมารุนแรงขึ้นพื้นดินแตกร้าวต้นไม้รอบ ๆ สั่นสะเทือน
"หลีกไป" มันกล่าว
"นี่คือเรื่องระหว่างข้ากับเขา" สายตายังคงจ้องเมธา
แต่กุมารทองกลับยืนกอดอก "ไม่ได้หรอกพี่เมธาโดนเล่นงานมาหลายวันแล้ว วันนี้มาเล่นกับฉันก่อนสิ"
เงาดำคำรามลมพายุพุ่งเข้าหาทันที ตูม!แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวทุกคน เปรตตัวนั้นกลับก้าวออกไปข้างหน้าร่างผอมสูงนั้นยืนรับแรงกระแทกทั้งหมดพื้นดินรอบเท้าแตกกระจาย
เมธาเบิกตากว้างนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเปรตลงมือปกป้องใครอย่างชัดเจน กุมารทองเองก็พุ่งเข้าไปช่วยแสงสีทองจาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวตัดกับเงาดำที่ปกคลุมพื้นที่
ศรันต์รีบเดินเข้ามายืนหน้าเมธามือกำสร้อยประคำแน่นเริ่มสวดบทคุ้มครองเสียงดังน้ำเสียงหนักแน่นกว่าทุกครั้ง
"เมธา ฟังฉัน" เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากเงาดำ
"มันไม่ได้ต้องการเด็กมันต้องการนาย"
เมธากลืนน้ำลาย "ทำไม"
ศรันต์ถอนหายใจ "เพราะในอดีตคนที่ผนึกมันไว้คือเจ้าของวิญญาณที่นายเคยเป็น"
เมธานิ่งงัน
"แต่นายไม่ใช่คนนั้นแล้ว"ศรันต์พูดต่อ
"จำเอาไว้อดีตไม่ใช่โซ่ตรวนมันไม่มีสิทธิ์ลากนายกลับไป"
คำพูดนั้นเหมือนปลุกสติบางอย่าง ในวินาทีนั้นเองเงาดำที่กำลังต่อสู้กับเปรตและกุมารทองเริ่มสั่นไหวมันยังแข็งแกร่งยังอันตรายแต่ไม่สามารถควบคุมเด็กได้อีกแล้วร่างเด็กที่หายตัวไปทรุดลงกับอกแม่ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวและดูเหมือนจะกลับมาเป็นตัวเองโดยสมบูรณ์
ศรันต์มองภาพนั้นแล้วถอนหายใจ
"พอแล้ววันนี้เราช่วยเด็กกลับมาได้แค่นั้นก็พอ"
เพราะเขารู้ดีสิ่งที่อยู่ใต้ศาลยังไม่ถูกกำจัดเพียงแค่ถูกผลักกลับเข้าไปชั่วคราวเท่านั้น
เงาดำค่อย ๆ ถอยกลับสู่ความมืดใต้ศาลดวงตาสีแดงยังคงจับจ้องเมธาเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นแต่ปะปนด้วยความเศร้าอย่างประหลาด
"ข้ายังรออยู่.." เสียงนั้นดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
"จนกว่าเจ้าจะจำทุกอย่างได้"
จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลงลมสงบพื้นดินหยุดสั่นเหลือเพียงความเงียบของป่าลึก
กุมารทองถอนหายใจเหมือนเด็กเหนื่อย ๆ "โอ๊ย เหนื่อยจัง" ก่อนหันมายิ้มให้เมธา
"ไม่ต้องห่วงนะพี่ คราวหน้าถ้ามันออกมาอีก ผมจะช่วยเอง"
ส่วนเปรตมันเพียงหันมามองเมธาเงียบ ๆก่อนจะค่อย ๆ ถอยกลับไปยังเงาป่าเหมือนหน้าที่ของมันในวันนี้ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
แต่เมธารู้สึกได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นและความจริงเกี่ยวกับอดีตชาติของเขารวมถึงศาลร้างแห่งนี้ยังมีอีกมากที่กำลังรอให้ถูกเปิดเผย
