เมื่อผีร้ายจากอดีตชาติกลับมาทวงชีวิต เมธาจะหนีหรือเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เพราะครั้งนี้มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตแต่มันต้องการ “ตัวเขา” ไปตลอดกาล
ชาย-ชาย,ไทย,ระทึกขวัญ,ลึกลับ,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมธานั่งนิ่งอยู่พักใหญ่หลังจากสะดุ้งตื่น เสียงลมหายใจของตัวเองค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ แต่ภาพในฝันยังติดค้างอยู่ในหัวอย่างชัดเจน กวินที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าทางเข้าเต็นท์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้น
“ไปเดินรับลมไหม”
“ตอนนี้เนี่ยนะ” เมธาถาม
“นายคงนอนไม่หลับแล้วล่ะ”
เมธามองออกไปด้านนอก ก่อนจะพยักหน้า ทั้งคู่เดินออกจากเต็นท์อย่างเงียบ ๆ กองไฟกลางค่ายเหลือเพียงถ่านแดง ๆ ที่ยังคุกรุ่น คนส่วนใหญ่หลับกันหมดแล้ว มีเพียงคนที่เข้าเวรยามไม่กี่คนที่ยังตื่นอยู่และหนึ่งในนั้นคือศรันต์
พ่อครูนั่งอยู่บนท่อนไม้ใกล้กองไฟ มือกำลังเติมฟืนเข้าไปทีละชิ้นแสงไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายของเขาเป็นระยะ
“ยังไม่นอนกันอีกเหรอ” ศรันต์ถามโดยไม่เงยหน้า
“เมธาฝันร้าย” กวินตอบแทน
ศรันต์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเมธา
“มานั่งสิ”
เมธาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกองไฟ ความอบอุ่นจากเปลวไฟช่วยให้ความหนาวที่เกาะอยู่ตามแขนค่อย ๆ จางลง ศรันต์มองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“เห็นอะไรในฝัน”
เมธาลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่สถานที่ประหลาดเงาร่างที่เต็มไปด้วยความแค้นจนถึงเปรตที่เข้ามาขวางเอาไว้ เมื่อเล่าจบความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้งเสียงไม้ในกองไฟแตกดังเปรี๊ยะ ศรันต์ทอดสายตามองเปลวไฟอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น
“บางครั้งความแค้นของคนก็อยู่ได้นานกว่าชีวิต”
“แต่ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน สิ่งสำคัญคือสิ่งที่เราเลือกทำตอนนี้”
“หมายความว่ายังไงครับ” ศรันต์ยิ้มบาง ๆ
“นายไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบต่อเรื่องที่ตัวเองจำไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้เมธาชะงัก
“แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจากชาติก่อนจริง ๆ ล่ะครับ”
“ก็เป็นเรื่องของชาติก่อน” ศรันต์ตอบเรียบ ๆ
“นายคือเมธา ไม่ใช่คนในอดีตคนนั้น”
ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้ง ความหนักอึ้งในใจของเมธาเหมือนเบาลงเล็กน้อย
“แล้วเปรตตัวนั้นล่ะครับ”
คำถามนี้ทำให้กวินเหลือบมองศรันต์ทันที ศรันต์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบช้า ๆ
“ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเลือกอยู่ใกล้นาย”
“แต่คืนนี้ถ้าไม่ได้มัน เรื่องอาจแย่กว่านี้”
เมธาก้มมองเปลวไฟ ภาพเงาสูงโย่งที่ยืนขวางเขาในฝันย้อนกลับมาอีกครั้ง
“มันดูไม่น่ากลัวเท่าตอนแรกแล้ว” เขาพูดออกมาตามความรู้สึก กวินหัวเราะเบา ๆ
“ใครจะคิดว่าเราจะมานั่งคุยกันว่าเปรตไม่น่ากลัว”
แม้แต่เมธาก็อดยิ้มไม่ได้บรรยากาศที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันคลายลงเล็กน้อย ศรันต์มองเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยื่นกระติกน้ำให้
“ดื่มน้ำหน่อย”
“พรุ่งนี้อาจเหนื่อยกว่านี้อีก”
“คิดว่าเราจะหาเด็กเจอไหมครับ”
ศรันต์มองเข้าไปในป่า “ฉันหวังว่าจะเจอ”
“และหวังว่าเราจะไปทันเวลา”
คำตอบนั้นทำให้เมธาเงียบไป ทั้งสามนั่งอยู่รอบกองไฟพักใหญ่ไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงเสียงลม เสียงแมลง และเสียงไม้แตกในกองไฟ แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด ก่อนที่ศรันต์จะลุกขึ้น
“ไปนอนได้แล้ว”
“เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้า”
เมธาพยักหน้า ขณะที่กำลังจะเดินกลับเต็นท์ เขาหันไปมองความมืดด้านนอกค่ายโดยไม่ตั้งใจ ระหว่างต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไปเงาเปรตนั้นยังคงยืนอยู่เฝ้ามองมาทางค่ายพัก เขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมา
และเดินตามศรันต์กลับไปยังแสงไฟของค่ายพัก ท่ามกลางคืนอันยาวนานที่ยังไม่จบลงง่าย ๆ ในป่าแห่งนี้
แสงแรกของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ส่องลอดผ่านยอดไม้หนาทึบลงมายังค่ายพักกลางป่า หมอกบาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดินเปียกชื้นจากน้ำค้างยามค่ำคืน
เมธาลืมตาขึ้นช้า ๆเมื่อคืนเขาหลับได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับรู้สึกสดชื่นกว่าที่คิด อาจเพราะหลังจากคุยกับศรันต์ ความกังวลบางอย่างในใจก็เบาบางลง
เมื่อออกมาจากเต็นท์ ชาวบ้านหลายคนตื่นกันแล้ว บางคนกำลังก่อไฟต้มน้ำ บางคนกำลังกินข้าวง่าย ๆ รองท้องก่อนออกเดินทาง
กวินยื่นขวดน้ำมาให้ "เมื่อคืนไม่ฝันแล้วใช่ไหม"
เมธารับมาดื่มแล้วพยักหน้า "ไม่ฝันแล้ว"
กวินยิ้มบาง ๆ "ดี เพราะวันนี้เราจะเข้าไปลึกกว่านี้อีก"
เมธาหันไปมองด้านในของป่า ลึกเข้าไปหลังแนวต้นไม้และหมอกยามเช้า มีเพียงความมืดสลัวที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ไม่นานนัก ทุกคนก็มารวมตัวกัน ศรันต์ยืนอยู่หน้าแผนที่คร่าว ๆ ที่ชาวบ้านช่วยกันวาดจากความทรงจำ
"เมื่อวานเราค้นหาบริเวณรอบนอกแล้ว" เขาใช้นิ้วลากไปยังพื้นที่อีกด้าน
"วันนี้เราจะขึ้นไปทางเขาด้านใน" คำพูดนั้นทำให้หลายคนมองหน้ากัน
บริเวณนั้นเป็นส่วนที่ลึกที่สุดของป่าหลังหมู่บ้าน แม้แต่ชาวบ้านเองก็ไม่ค่อยมีใครเข้าไป
"สมัยก่อนมีคนหาของป่าเข้าไปแถวนั้นบ้าง" ผู้เฒ่าคนหนึ่งพูดขึ้น
"แต่หลายสิบปีแล้วที่ไม่มีใครขึ้นไปไกล"
ศรันต์พยักหน้า "ถ้าเด็กยังอยู่ในป่า เราต้องลอง"
ไม่มีใครคัดค้านเพราะทุกคนรู้ว่าทางเลือกเริ่มเหลือน้อยลงทุกที
หลังเก็บค่ายเรียบร้อย กลุ่มค้นหาก็เริ่มออกเดินอีกครั้งยิ่งเดินเข้าไปลึก ป่าก็ยิ่งเปลี่ยนไปต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นมีเถาวัลย์หนาแสงแดดส่องลงมาแทบไม่ถึงพื้นบางช่วงเงียบจนได้ยินเพียงเสียงรองเท้าเหยียบใบไม้แห้ง
เมธาเดินตามศรันต์ไปไม่ไกล
"พ่อครูเคยเข้ามาแถวนี้ไหมครับ"
ศรันต์มองไปรอบ ๆ "เคยครั้งหนึ่ง"
"แล้วเจออะไรไหม"พ่อครูเงียบไปพักหนึ่ง
"เจอว่าป่าแห่งนี้ไม่อยากให้คนเข้า"
เมธาขนลุกทันที แต่ก่อนจะได้ถามต่อศรันต์ก็หยุดเดินกะทันหัน ทุกคนหยุดตามตรงหน้าพวกเขา บนพื้นดินชื้น ๆ มีรอยบางอย่าง คล้ายรอยเท้าเด็กจางๆแต่ยังพอมองออกหัวใจของทุกคนเต้นแรงขึ้นทันที
"เจอแล้ว!"เสียงใครบางคนดังขึ้น ทุกคนรีบเข้ามาดูและเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มค้นหาที่พวกเขามีร่องรอยให้ตาม
ในเวลาเดียวกันที่หมู่บ้านข่าวการหายตัวไปของเด็กเริ่มแพร่กระจายมากขึ้นชาวบ้านที่ไม่ได้ออกค้นหาต่างรวมกลุ่มพูดคุยกันตามหน้าบ้านและร้านค้าจนเริ่มมีเรื่องเล่าแปลก ๆ ถูกหยิบยกขึ้นมา
"เมื่อคืนกูได้ยินเสียงเด็กร้องจากทางป่า"หญิงชราคนหนึ่งพูด
"แต่พอมองออกไปก็ไม่เห็นใคร"
อีกคนรีบเสริม "บ้านฉันก็เหมือนกัน หมาเห่าทั้งคืน"
"เห่าไปทางป่าตลอด"
ชายวัยกลางคนอีกคนส่ายหน้า
"เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกนะ" คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบลง
"เมื่อสี่สิบปีก่อนก็เคยมีเด็กหายแล้วก็หาไม่เจอ"
หลายคนเริ่มหน้าซีด "เล่ากันว่าลึกเข้าไปในป่า มีที่แห่งหนึ่งที่คนไม่ควรไป"
"ถ้าเข้าไปผิดที่..." ชายวันกลางคนไม่ได้พูดต่อ
แต่สีหน้าของทุกคนก็บอกได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ลมเย็นพัดผ่านหมู่บ้านทำให้เสียงใบไม้เสียดสีกันดังซู่ ๆ
ขณะที่ในป่าลึก เมธาและกลุ่มค้นหากำลังเดินตามรอยเท้าเล็ก ๆ นั้นขึ้นไปเรื่อย ๆโดยไม่มีใครรู้เลยว่าปลายทางของรอยเท้านั้นกำลังพาพวกเขาเข้าใกล้ความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนเอาไว้มานานหลายสิบปี
กลุ่มค้นหาเดินตามรอยเท้าเล็ก ๆ นั้นต่อไปอย่างระมัดระวังในตอนแรก ทุกคนต่างมีความหวังอย่างน้อยก็ยังมีร่องรอยให้ตามแต่ยิ่งเดินตามไป ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นเพราะรอยเท้านั้นไม่มีรอยกลับเหมือนเด็กคนนั้นเดินตรงเข้าไปในป่าลึกเพียงอย่างเดียว
"แปลก" ผู้ใหญ่คนหนึ่งพึมพำ
"เด็กอายุแค่นั้นจะเดินเข้ามาไกลขนาดนี้ได้ยังไง"
ไม่มีใครตอบเพราะทุกคนกำลังคิดเหมือนกัน
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงป่ารอบตัวเริ่มเปลี่ยนอีกครั้งต้นไม้ใหญ่ขึ้นจนคนสามสี่คนโอบยังไม่หมด รากไม้โผล่ขึ้นมาจากดินเหมือนงูยักษ์เลื้อยอยู่ทั่วพื้น อากาศเย็นลงอย่างผิดปกติทั้งที่ดวงอาทิตย์ยังอยู่เหนือหัว เมธาเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองไม่ใช่จากเปรตตัวเดิมแต่จากอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกเข้าไปข้างหน้าเขาเหลือบมองไปทางด้านหลังเงาสูงโย่งยังคงตามมา อยู่ห่างออกไปไม่ใกล้ไม่ไกลราวกับคอยเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ
ทันใดนั้นศรันต์หยุดเดินทุกคนเกือบชนกัน
"มีอะไรครับพ่อครู"
ศรันต์ไม่ตอบสายตาของเขาจ้องไปข้างหน้า เมธามองตามและหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นทันที ตรงหน้าพวกเขามีศาลไม้เก่า ๆ ตั้งอยู่กลางป่าหลังคาพังไปครึ่งหนึ่งไม้ผุกร่อนจนเกือบพังทั้งหลัง เถาวัลย์พันรอบเสาแน่นเหมือนถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี
"มีศาลอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ"
ชาวบ้านหลายคนมองหน้ากัน ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนแม้แต่คนแก่ที่สุดในกลุ่มก็ส่ายหน้า
"ฉันเกิดที่นี่ ยังไม่เคยรู้เลยว่ามี"
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที กวินขมวดคิ้ว
"แปลกมาก"
"อะไร"
"ฉันรู้สึก" เขาหยุดพูด
"เหมือนเราไม่ควรเห็นที่นี่"
คำพูดนั้นทำให้หลายคนขนลุกเมธาเองก็รู้สึกเหมือนกัน ศาลหลังนี้ดูเหมือนเพิ่งโผล่ออกมาจากป่าทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้
จากนั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งก็ร้องขึ้น
"เดี๋ยวก่อน!"
ทุกคนหันไปมองที่ชายคนนั้นกำลังชี้ไปที่พื้นหน้าศาลรอยเท้าเด็กรอยเท้าชุดเดิมสิ้นสุดอยู่ตรงนั้นและไม่มีรอยออกไปไหนอีกเหมือนเด็กคนนั้นเดินมาถึงศาลแล้วหายไป ความเงียบปกคลุมทั้งกลุ่มไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เมธารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอเขาหันกลับไปมองด้านหลังโดยสัญชาตญาณ เงาสูงโย่งที่ตามมาตลอดทางยังอยู่แต่ครั้งนี้มันไม่ได้นิ่งร่างผอมสูงนั้นกำลังจ้องศาลเก่าอย่างไม่ละสายตาเป็นครั้งแรกที่เมธาเห็นมันแสดงท่าทีบางอย่างเหมือนระวังหรือหวาดกลัว เมธาขมวดคิ้ว
"เป็นไปไม่ได้..."เขาพึมพำกับตัวเอง
สิ่งที่ดูน่ากลัวมาตลอดทางกำลังกลัวบางอย่างที่อยู่ในศาลหลังนั้นงั้นเหรอ
ขณะเดียวกันศรันต์ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ศาลสีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าที่เคย มือข้างหนึ่งกำสร้อยประคำแน่นก่อนจะพูดออกมาเบา ๆแต่ทุกคนได้ยินชัด
"ที่นี่..."
"มีบางอย่างตื่นขึ้นแล้ว"
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลงลมเย็นจัดก็พัดผ่านป่าอย่างรุนแรงใบไม้ร่วงกราวลงมารอบตัวและจากภายในศาลร้างอันมืดมิดมีเสียงดังขึ้นเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เหมือนมีใครบางคนกำลังเคาะจากด้านในศาลที่ควรจะว่างเปล่าและเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งชัดกว่าเดิม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!
