เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ชาย-ชาย,ไทย,รัก,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
ขอรักเธอ 21 วัน
ขอพระจันทร์นำทางรัก
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : Dayny_White
ในวันที่ผมกำลังผุพังเรื่องความรัก มีเพียงไอ้โจคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างผม มันคือเพื่อนที่รู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเวลาที่ผมทุกข์และสุข ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไม่มีมัน
แต่ในวันนี้ เราสองคนกลับทำเรื่องที่เลยเถิด เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มันพาให้ไอ้โจกล้าที่จะพูดทุกอย่างในใจของมันออกมา ส่วนผมเองก็คงเพราะความเหงา และความอยากจะประชดชีวิต จึงทำเรื่องแบบนั้นออกไป
ผมลืมไปเสียสนิท ว่าถึงยังไงไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อน หากวันพรุ่งนี้เราทั้งสองคนตื่นกันขึ้นมาพร้อมกับสติที่ครบถ้วน ผมจะรับมือเรื่องนี้ได้ยังไง
สุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะคบกับน้องชุน ด้วยหวังว่าน้องชุนจะช่วยเป็นกำแพงคั่นกลางระหว่างผมและไอ้โจให้อยู่ห่างกันได้อย่างไม่กระอักกระอ่วน และยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนกันเอาไว้ได้ อย่างที่ผมตั้งใจ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 20
คืนนี้มึงเป็นของกูแบบไม่ต้องมีเงื่อนไขอื่นเถอะนะ
“น้องชุน…”
หลังจากที่น้องชุนเห็นความจริงทุกอย่าง ก็เดินออกไปจากร้านทันที ผมรีบวิ่งตามออกไปตะโกนเรียกไล่หลัง จนคนที่เดินนำหน้าไป ยอมหยุดตามเสียงเรียกของผม
ผมพยายามเอื้อมมือไปแตะบ่าของคนตรงหน้าเบา ๆ เหมือนมันจะแทนคำขอโทษ ที่ผมคิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในการลืมเรื่องราว พวกนั้นที่ผมเป็นคนก่อเอาไว้เอง
น้องชุนหันกลับมาหาผมแล้วจับมือบนบ่าลงมากุมเอาไว้ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับผม ผมรู้ดีว่าในรอยยิ้มของน้องชุนเวลานี้มันเต็มไปด้วยความผิดหวังมากมาย
แม้ระยะเวลาที่เราสองคนได้รู้จักนั้นมันจะไม่นาน แต่ผมก็รู้ดีว่า น้องชุนคิดกับผมไปถึงขั้นไหน การที่ได้มาเห็นผมกับไอ้โจทำแบบนั้น ผมคงไม่กล้าหวังว่าน้องชุนจะคบกับผมต่อไปได้อีก
“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ ถึงผมจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับพี่โจ แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ เราสองคนเพิ่งจะรู้จักกันได้แค่ไม่นาน การได้ชื่อว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นคนรักของพี่ แม้จะแค่ช่วงสั้น ๆ ผมก็รู้สึกดีแล้วล่ะครับ”
“น้องชุนไม่ต้องดีกับพี่ขนาดนี้ก็ได้ครับ ยิ่งน้องชุนดีกับพี่เท่าไหร่ พี่ก็ยิ่งรู้สึกผิดเท่านั้น พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ตอนแรก…พี่ก็ตั้งใจจะคบกับน้องชุนจริง ๆ ไม่ใช่เพื่อลืมใคร และไม่ใช่เพื่อประชดใคร แต่พี่รู้สึกกับน้องชุนจริง ๆ เพียงแต่พี่ไม่คิดเลยว่า เรื่องพวกนั้นมันจะเกิดขึ้นหลังจากนั้นแค่เพียงไม่นาน”
“ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมไม่เป็นไร ผมเข้าใจพี่ดี เราสองคนเพิ่งเป็นแฟนกันได้แค่ไม่กี่วันเองนะครับ ถึงผมจะเจ็บผมก็เจ็บไม่นานหรอกครับ เท่าที่ผมเห็นตอนนี้ คนที่กำลังนอนฟุบอยู่ในร้านนั้นต่างหากล่ะครับ ที่น่าจะเป็นคนที่เจ็บมากกว่าผมหลายเท่าอยู่นะครับ ผมว่าพี่กลับไปหาพี่โจเถอะครับ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก หลังจากนี้…ผมก็จะเป็นน้องชายที่ดีของพี่คนหนึ่งเท่านั้น”
น้องชุนดึงร่างของผมเข้าไปกอด แล้วลูบแผ่นหลังของผมเบา ๆ ความอ่อนโยนนี้ มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด ที่ผมคิดจะใช้ความรักของคนคนหนึ่งมาเป็นแค่เครื่องมือ ในการหลีกหนีความเป็นจริงของผม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป น้องชุนก็จะเป็นแค่น้องชายของผม และมันก็คงได้แค่นั้นจริง ๆ
.
.
หลังจากที่ผม ปรับความเข้าใจกับน้องชุนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินกลับเข้ามาในร้าน สิ่งที่ผมเห็นในเวลานี้ คือสภาพของคนเมาหยำเปชนิดที่ว่าไม่เหลือสติเอาไว้ประคองตัวเลยสักนิด
“ไอ้โจ ตื่นดิวะ มากินเหล้าเมาขนาดนี้จะกลับบ้านยังไง?”
ไอ้โจที่ยังมีสติอยู่เพียงเล็กน้อย ตื่นงัวเงียขึ้นมาเหมือนผมไปรบกวนการพักผ่อนที่แสนหวาน เหมือนกับผมพยายามไปกระชาก สิ่งที่ไอ้โจพยายามจะหลีกหนีให้กลับมาสู่ความเป็นจริง มันพยายามผลักผมออกป้องมือต่อต้านจนผมต้องประคองร่างของมันขึ้นมา อย่างทุลักทุเล
สุดท้าย ผมจึงเอาไอ้โจแบกหลังออกมาจากร้านหลังจากที่ผมจ่ายเงินเสร็จ แล้วพามันขึ้นไปนั่งบนรถฝั่งด้านข้างคนขับในสภาพที่เมามายทิ้งดิ่งมากกว่าก่อนหน้านี้เกือบเท่าตัว จนผมแทบไม่อยากจะคิดว่าถ้าวันนี้ผมไม่มาเห็นมันที่นี่ มันจะอยู่ในสภาพไหน
เมื่อมาถึง ผมก็กู้ซากของไอ้โจออกมาจากรถหลังจากที่จอดรถเสร็จ แล้วแบกมันขึ้นห้องมาก่อนที่จะทิ้งร่างของมันลงไปบนที่นอน แล้วไปหยิบเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มัน
ผมไม่อยากเห็นมันนอนทั้งสภาพอย่างนี้ เสื้อผ้าที่เหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า หากไม่เคลียร์เหงื่อและความสกปรกออกเสียบ้าง ผมคงนอนไม่หลับแน่ ๆ
“นั่นแกจะทำอะไร ปล่อยฉันเลยนะ ฉันไม่ยอมเป็นของแกอีกแล้ว”
“แกเนี่ยนะ ขนาดเมาแล้วยังจะหวงตัว อีกอย่างฉันต่างหากที่เป็นของแก แกที่รังแกฉัน เมาแบบนี้เดี๋ยวก็จับทำเมียซะหรอก จะได้หายกัน”
“นี่แกกำลังคิดมิดีมิร้ายกับฉันใช่มั้ย?”
“ฉันไม่คิดอะไรกับแกหรอกน่า…”
คำพูดโกหกคำโตหลุดออกมาจากปากของผม เพื่อเถียงน้ำเสียงเมามายนั้นออกไป
แน่นอนว่าระหว่างผมกับไอ้โจคงไม่ต้องมีอะไรต้องปิดบังกันอีกแล้ว เพราะเราเห็นของกันและกันมาตั้งแต่เด็ก หากไม่นับคืนนั้น ที่เราต่างก็เห็นกันแทบจะทุกรูขุมขน
สิ่งนั้น…มันทำให้ความคิดของผมเปลี่ยนไป และยิ่งผมพยายามที่จะลืมมากเท่าไหร่ ใบหน้าของไอ้โจก็ยิ่งเข้ามาวนเวียนในความคิดของผมมากเท่านั้น
ผมค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของไอ้โจออกทั้งหมด เหลือเอาไว้แค่ชั้นในของมันแค่ตัวเดียว เพื่อจะใช้ผ้าชุบน้ำ เช็ดทำความสะอาดร่างกายของมัน
เรือนร่างของชายหนุ่มที่มีความสูงเกือบสองเมตร มัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการเล่นกีฬาและออกกำลังกายมาเป็นอย่างดี มันช่างยั่วยวนสายตาชวนให้ผมคิดลึกเสียเหลือเกิน
“ไหนแกบอกว่าแกไม่ได้คิดอะไรกับฉันไง แล้วแกแก้ผ้าของฉันทำไม?”
“ฉันไม่ได้แก้ผ้าเว่ย ฉันแค่ไม่อยากนอนดมกลิ่นเหล้าของแกไปทั้งคืนต่างหากล่ะ นอนดี ๆ เดี๋ยวฉันจะใส่กางเกงให้”
ผมไปหยิบเอาชุดนอนของไอ้โจที่มันทิ้งเอาไว้ในห้องของผม แล้วใส่เข้าไปทีละข้างจนเกือบสำเร็จ แต่เพราะการที่ไอ้โจมันนอนทิ้งตัวขนาดนั้น มันจึงทำให้ขอบยางกางเกงติดอยู่ตรงสะโพกไม่ว่าผมจะดึงยังไงมันก็ดึงไม่ขึ้น
ผมพยายามยกตัวของไอ้โจขึ้นมาข้างหนึ่ง เพื่อหวังว่าจะดึงขอบกางเกงนั้นขึ้นไปที่เอวทีละข้างอย่างที่ตั้งใจ แต่ทุกอย่างที่ผมทำ เหมือนจะเป็นการเรียกคืนสติของไอ้โจให้กลับมาทีละนิด
สภาพกึ่งเมากึ่งตื่นของไอ้โจในเวลานี้ ไม่ต่างอะไรจากผมในคืนนั้นเลยสักนิด รวมถึงร่างกายที่หนักอึ้งจากการทิ้งตัว มันดึงร่างของผมให้เซถลาลงไปทับร่างของมันอย่างไม่ตั้งใจ
“เฮ่ยไอ้โจ มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ นี่มึงคิดจะทำอะไร?”
ในช่วงเวลาฉุกเฉินแบบนี้ ผมเริ่มพูดสบถมึงกูกับมันขึ้นมา แล้วตะโกนเสียงดังเพื่อหวังว่ามันจะได้สติ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด สองแขนล่ำโอบรัดร่างของผมเอาไว้จนแน่น ไม่ว่าผมจะพยายามผลักตัวเองออกมาแค่ไหน ก็เหมือนว่าจะไร้ผล
กางเกงนอนที่ติดอยู่แค่ตรงสะโพก ทำให้ส่วนนั้นของร่างกาย สัมผัสเข้ากับตัวผมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วสิ่งที่ผมกลัวที่สุดมันก็เกิดขึ้น เพราะก้อนเนื้ออ่อนนุ่ม มันค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพขึ้นมาทีละนิดจนผมรู้สึกได้
ผมรีบดันตัวเองออกมาจากร่างที่เมามายนั้น แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะได้สติขึ้นมาแล้ว จึงทำให้มีพละกำลังที่จะโอบรัดร่างของผมให้แน่นมากยิ่งขึ้น
“ไอ้โจ มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ กูไม่อยากทำผิดอีกแล้ว ไหนมึงบอกว่ามึงจะรักษาความเป็นเพื่อนของเราสองคนเอาไว้ไง มึงปล่อยกูเลยนะ”
“ทำไมล่ะ กับคนอื่นได้ทั้งหมด แต่กับกูไม่ได้หรือไง อีกอย่าง…ถ้ามึงคิดอย่างที่มึงพูดจริง ๆ มึงคงไม่จูบปากกู อย่างที่มึงทำที่ร้านเหล้าหรอกมั้ง”
“เรื่องนั้นกู…เฮ่ยเดี๋ยว!!! ได้ไม่ได้อะไรกันล่ะ มึงอย่ามาพูดเล่นนะ ตอนนี้มึงกำลังเมาอยู่ มึงตั้งสติหน่อยสิ”
“ใช่ ตอนนี้กูเมา แต่มึงก็ไม่ได้เมานี่นา แล้วทำไมแรงมึงถึงน้อยนักล่ะ?”
“กูตัวเตี้ยกว่ามึงนะ กูจะเอาแรงที่ไหนไปสู้คนสูงตั้งเกือบสองเมตรอย่างมึงได้ล่ะ แล้วมึงรัดตัวกูเอาไวขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก”
“เป็นเรื่องอะไรเหรอ ระหว่างมึงกับกู ยังต้องกลัวอะไรกันอีก กูรักมึงมากนะไอ้เก้า รักมาตั้งแต่วันแรกที่กูได้เห็นมึง”
“ไอ้โจ มึงเมาแล้ว มึงกำลังไม่มีสติ มึงปล่อยกูเถอะ”
คำขอร้องอ้อนวอนของผม เหมือนจะกลายเป็นแค่สายลมที่พัดผ่านหูของมันเท่านั้น คำพูดของผมไม่สามารถทำให้ไอ้โจคลายวงแขนของมันออกจากตัวของผมได้เลยสักนิด
“ถึงกูจะเมา แต่กูก็รู้ดีว่ากูกำลังทำอะไรอยู่ เหมือนคืนนั้นไง คืนที่มึงก็รู้ดี ว่ามึงทำอะไรกับกูทั้งที่มึงเองก็เมา ตอนนี้…มึงก็ไม่ต้องตอบความสัมพันธ์กับน้องชุนแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้างั้น…คืนนี้มึงมาเป็นของกูแบบไม่ต้องมีเงื่อนไขอื่น ขอให้มีแค่เราที่จะมีความสุขไปด้วยกันเถอะนะ”
“เดี๋ยวนะ นี่มึงรู้ได้ยังไงว่ากูกับน้องชุนคุยอะไรกัน?”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก แต่หลังจากวันนี้ กูกับมึงจะเป็นของกันและกัน แล้วกูก็จะดูแลมึงให้ดีที่สุดเท่าชีวิตของกูเลยนะ…ไอ้เก้า”
.
.