เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ชาย-ชาย,ไทย,รัก,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
ขอรักเธอ 21 วัน
ขอพระจันทร์นำทางรัก
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : Dayny_White
ในวันที่ผมกำลังผุพังเรื่องความรัก มีเพียงไอ้โจคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างผม มันคือเพื่อนที่รู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเวลาที่ผมทุกข์และสุข ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไม่มีมัน
แต่ในวันนี้ เราสองคนกลับทำเรื่องที่เลยเถิด เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มันพาให้ไอ้โจกล้าที่จะพูดทุกอย่างในใจของมันออกมา ส่วนผมเองก็คงเพราะความเหงา และความอยากจะประชดชีวิต จึงทำเรื่องแบบนั้นออกไป
ผมลืมไปเสียสนิท ว่าถึงยังไงไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อน หากวันพรุ่งนี้เราทั้งสองคนตื่นกันขึ้นมาพร้อมกับสติที่ครบถ้วน ผมจะรับมือเรื่องนี้ได้ยังไง
สุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะคบกับน้องชุน ด้วยหวังว่าน้องชุนจะช่วยเป็นกำแพงคั่นกลางระหว่างผมและไอ้โจให้อยู่ห่างกันได้อย่างไม่กระอักกระอ่วน และยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนกันเอาไว้ได้ อย่างที่ผมตั้งใจ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 18
ปล่อยตัว
“แล้วพี่ไม่ถอดเสื้อผ้าออกสักหน่อยเหรอครับ?”
“พี่แค่อาบน้ำให้ พี่ไม่ได้จะอาบเองสักหน่อย ทำไมพี่จะต้องถอดเสื้อผ้าด้วยล่ะ”
ผมไม่ยอมหลงกลของเจ้าเด็กคนนี้อีกแล้ว ผมรู้ว่าคนที่กำลังยืนถ่างขาให้ผมถูสบู่อยู่นั้นกำลังต้องการอะไรจากผมกันแน่ แต่ผมไม่คิดว่าผมจะทำเรื่องนี้ได้ ผมจึงต้องหาทางหลบเลี่ยงมารราคะตนนี้และต้องผ่านพ้นไปให้ได้
“แต่เดี๋ยวพี่ก็ต้องเปียก มันจะไม่สบายตัวเอานะครับ เข็มขัดหนังแท้เส้นนี้อีก ผมว่าน่าจะแพงน่าดูเลย ถ้าเปียกน้ำมันจะเสียของเอานะครับ ถอดออกเถอะครับ ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก ผมเจ็บแผลอยู่ แถมยังเจ็บแขนด้วย วันนี้ผมสู้พี่ไม่ไหวหรอกนะครับ หรือว่าพี่อาย?”
“หึ…ใครจะอายกัน เราเป็นแฟนกันแล้วนะ อืม…งั้นก็ได้ ถือซะว่าเป็นการอาบน้ำไปด้วยเลยแล้วกัน”
อีกฝ่ายแอบอมยิ้มเมื่อแผนการของตัวเองนั้นดูเหมือนว่ามันจะลงล็อกไปเสียหมด เพราะในความเป็นจริงแล้ว ผมแอบคิดว่าน้องชุนไม่ได้เจ็บแขนขนาดนั้นหรอก ถึงจะมีก็แค่รอยถลอกเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้หนักหนา
“ฮะ!!! นี่น้องชุนจะทำอะไรครับ?”
แล้วทันทีที่เสื้อผ้าของผมถูกถอดออก คงเหลือไว้แค่บ็อกเซอร์เพื่อปิดบังด่านสุดท้ายเอาไว้ ผมก็เดินเข้าไปยังใต้ฝักบัว แต่ก็กลับโดนน้องชุนกระชากคว้าตัวเข้ามากอดเอาไว้ จนร่างกายของเราทั้งสองแนบชิดกัน
“ปล่อยพี่เลย เดี๋ยวจะได้รีบอาบน้ำดี ๆ”
“ผมก็อยากจะปล่อยนะครับ แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ ก็ผมเห็นพี่แล้วผมอดไม่ได้นี่นา ผมอยากจะกอดพี่ให้แน่น ๆ ถือซะว่าเป็นการปลอบขวัญยังไงล่ะครับ”
“ปลอบขวัญงั้นเหรอ…เรื่องอะไร?”
“ก็เรื่องที่ผมโดนน้ำมันร้อน ๆ ลวกใส่หลังวันนี้ยังไงล่ะครับ ที่ผมทำไปทั้งหมด เพราะผมช่วยพวกปกป้องพี่นะครับ ที่จะไม่ปลอบขวัญผมหน่อยงั้นเหรอครับ?”
“นี่ทวงบุญคุณกับพี่งั้นเหรอ เราเป็นคนเจ้าเล่ห์ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย?”
“เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่รักพี่มาก ๆ เท่านั้นเองครับ” เมื่อพูดจบ น้องชุนก็ยิ่งใช้วงแขนหนาใหญ่นั้นโอบรัดร่างของผมให้เข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น
มัดกล้ามอุ่น ๆ เนื้อและผิวหนังบนร่างกายของเราทั้งสองแนบแน่นกันชนิดที่ว่าไม่เหลือแม้แต่ช่องว่างให้อากาศได้ลอดผ่าน พลางก้มลงมาประทับจูบลงกลางหน้าผากของผมอย่างแผ่วเบา จนทำให้ผมอดที่จะรู้สึกเขินอายหน้าแดงและตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้
“ผมรักพี่มากนะครับ ตั้งแต่วินาทีที่เราได้เจอกัน ตอนนี้ผมดีใจมากเลยนะครับที่พี่ได้อยู่ในอ้อมกอดของผมสักที ผมขอบคุณพี่มากนะครับ”
“พี่เอง…ก็…รักน้องชุนมากเหมือนกันครับ”
ผมพูดออกไปอย่างนั้นเหมือนคนสองใจไร้ยางอาย ประสานสายตาเข้าหากัน การดิ้นรนหลบหนีเมื่อครู่หายไปอย่างสิ้นเชิง มือหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโอบเข้าที่บั้นเอวกระชับร่างให้ยิ่งแนบแน่น
น้ำจากฝักบัวโปรยลงมาราวกับสายฝนเย็นฉ่ำ เลือดลมในร่างกายสูบฉีดจนอัดแน่นพาให้ของที่มันอ่อนนิ่มกลับมาแข็งแกร่งงัดง้างกันและกันอยู่อย่างนั้น
ริมฝีปากที่คลายจูบออกอย่างอ้อยอิ่งสายตาเว้าวอนหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราทั้งสองสวมกอดเข้าหากันได้อย่างสนิทใจโดยไร้ซึ่งแอลกอฮอล์อย่างอีกคน จนผมแอบคิดว่า นี่คือความรักจริง ๆ เพราะความรักจริง ๆ มันต้องรู้ตัวและมีสติแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?
ชายหนุ่มตัวหนาร่างสูงจ้องมองริมฝีปากของผม แล้วเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยสายตาหื่นกระหาย ค่อย ๆ ก้มลงไปละเลียดแตะเบา ๆ ด้วยปลายลิ้นฉ่ำหยุ่นนั้น ผมโต้ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่มันถูกปลุกขึ้นมาอย่างตั้งใจ
.
.
ก๊อก ๆ ๆ
“ไอ้เก้า แกทำอะไรอยู่วะ อาบน้ำเหรอ รีบออกมาเลย ฉันซื้อข้าวกับขนมมาเพียบเลย เฮ้อ…เสียดายที่น้องชุนไม่อยู่ จะได้ชวนมากินด้วยกัน ฉันซื้อมาขนาดนี้แกกับฉันน่าจะกินไม่หมดหรอก เออ…แต่ช่างเถอะ เอาแช่ตู้เย็นไว้ก่อนก็ได้ ถึงยังไงฉันก็มานอนที่ห้องของแกจนแทบจะเป็นห้องของฉันอยู่แล้ว กินไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็หมดเองแหละ ฮ่า ๆ ๆ ไอ้เก้า…ช่วยตัวเองอยู่เหรอ อ้าวเฮ่ย!!! เงียบจังวะ…”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เราสองคนก็จ้องหน้ากันเลิ่กลั่กเหมือนโดนประตูสวรรค์ปิดใส่หน้าดังปัง อาวุธร้ายที่ตั้งท่าจะออกรบอ่อนตัวลงอย่างหมดอารมณ์ ผมรีบผลักน้องชุนออกไปจากอ้อมกอด แล้วย่องไปที่หน้าประตูห้องน้ำเพื่อแนบหูฟังว่าไอ้โจมันกำลังทำอะไร
“พี่โจเข้ามาในห้องได้ไงอะครับ เมื่อกี้ผมว่าผมก็ล็อกประตูแล้วนี่นา”
“ไอ้โจมันมานอนที่นี่บ่อย มันมีทั้งกุญแจกับการ์ดสำรองอยู่อีกชุดนึง แถมมีลายนิ้วมือเป็นลูกบ้านอยู่ในห้องนี้ด้วย มันก็เลยเข้ามาได้”
“โห แล้วงี้จะทำไงอะครับ ให้ผมออกไปก่อนมั้ย?”
“ไม่ได้ เดี๋ยวมันก็รู้หรอก ว่าพี่กับชุนกำลังจะ…”
“งั้นพี่ออกไปก่อน แล้วพี่ก็หาทางพาพี่โจเข้าไปทำอย่างอื่น ในครัวก็ได้ แล้วเดี๋ยวผมจะรีบย่องออกไป”
“ใช่ จริงด้วย งั้นเดี๋ยวน้องชุนรีบใส่เสื้อผ้าเลยนะ เดี๋ยวพี่จะออกไปก่อน…”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทั้งผมและน้องชุนก็รีบใส่เสื้อผ้ากลับอย่างเดิม แล้วค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ หันมองซ้ายขวาเพื่อดูว่าต้นเสียงอยู่ที่ไหน
ฝ่ายน้องชุนที่เดินตามออกมาโดยที่ทั้งตัวมีแค่กางเกงในตัวเดียว ก็รีบเดินออกมาแล้วคว้าเอาเสื้อผ้าที่ถอดเอาไว้ตรงหน้าห้องสวมกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เสียงดังก๊อกแก๊กอยู่ในครัวด้านนอกอีกฝั่งหนึ่งของห้องนอน ผมใช้มือปัดหน้าปัดตาเพื่อให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเพื่อนของผมที่กำลังแกะถุงกับข้าวอยู่ในห้องครัวนั้น
“เอ้า ไอ้เก้า เมื่อกี้ฉันเข้าไปดูในห้องแก ทำไมเงียบจังเลยวะ?”
“เมื่อกี้…ฉันเข้าห้องน้ำอยู่น่ะ แล้วก็ใส่หูฟังเอาไว้ ก็เลยไม่ได้ยินที่แกพูด ว่าแต่แกเถอะ เข้ามาตั้งแต่ตอนไหน นี่ถ้าฉันไม่ถอดหูฟังออกฉันก็ไม่ได้ยินเสียง ว่ามีคนมายืนแกะกับข้าวอยู่ในห้องครัวของฉันนะเนี่ย”
“ก็ฉันกลับไปถึงห้องแล้ว ฉันไม่รู้จะทำอะไรก็เลยมาหาแก กะว่าคืนนี้ฉันจะมานอนกับแกที่นี่”
“ฮะ!!! อะไรนะ…”
“ตกใจอะไรของแก?” ก็จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไง เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์เลย แล้วยังกล้ามานอนกับผมที่นี่อีก ก็รู้…ว่าไอ้โจมันอยากจะทำให้ทุกอย่างดูปกติที่สุด แต่อันนี้มันก็เฉยชาเกินไปหรือเปล่าวะ
“เปล่านี่ ฉันก็แค่…”
“ฉันว่าวันนี้แกดูแปลก ๆ นะ ปกติแกไม่เคยใส่ใจกับอะไรพวกนี้เลยนี่นา หรือว่า…แกมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?”
“ฉันเหรอ ฉัน…จะปิดบังอะไรแกล่ะ”
ท่าทางที่ดูอึดอัดนั้น มันส่อพิรุธออกมาอย่างชัดเจน จนทำให้คนอย่างไอ้โจเอะใจในสีหน้าของผมได้ไม่ยาก
ตลอดระยะเวลาที่เราทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ผมก็พยายามปรับตัวให้หันหน้าเข้าฝา จุดที่เป็นเคาน์เตอร์ข้างอ่างล้างจาน เพราะห้องครัวมันดันอยู่ตรงประตูทางออกของห้องนี้อยู่พอดิบพอดี
ซึ่งในเวลานี้ อีกด้านหนึ่งของเคาน์เตอร์ ก็มีผู้ชายร่างใหญ่กำลังคลานเข่า แล้วก็ก้มหัวงุด ๆ เพื่อออกไปจากห้อง หากแต่ว่า…
“ไหน ๆ ก็ยังอยู่ จะรีบกลับทำไมล่ะครับน้องชุน”
.
.