เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ชาย-ชาย,ไทย,รัก,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
ขอรักเธอ 21 วัน
ขอพระจันทร์นำทางรัก
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : Dayny_White
ในวันที่ผมกำลังผุพังเรื่องความรัก มีเพียงไอ้โจคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างผม มันคือเพื่อนที่รู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเวลาที่ผมทุกข์และสุข ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไม่มีมัน
แต่ในวันนี้ เราสองคนกลับทำเรื่องที่เลยเถิด เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มันพาให้ไอ้โจกล้าที่จะพูดทุกอย่างในใจของมันออกมา ส่วนผมเองก็คงเพราะความเหงา และความอยากจะประชดชีวิต จึงทำเรื่องแบบนั้นออกไป
ผมลืมไปเสียสนิท ว่าถึงยังไงไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อน หากวันพรุ่งนี้เราทั้งสองคนตื่นกันขึ้นมาพร้อมกับสติที่ครบถ้วน ผมจะรับมือเรื่องนี้ได้ยังไง
สุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะคบกับน้องชุน ด้วยหวังว่าน้องชุนจะช่วยเป็นกำแพงคั่นกลางระหว่างผมและไอ้โจให้อยู่ห่างกันได้อย่างไม่กระอักกระอ่วน และยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนกันเอาไว้ได้ อย่างที่ผมตั้งใจ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 17
พี่อาบน้ำให้ผมหน่อยสิครับ
หลายวันต่อมา
หลังจากที่ผ่านมาระยะหนึ่ง ผมก็เริ่มดีขึ้นจากความเสียใจในวันนั้น ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าผมเตรียมใจกับเรื่องนี้มานานแล้ว สิ่งที่เทโอเคยทำ มันไม่ใช่ครั้งแรก ที่จะทำให้ผมเจ็บจนไม่อาจลุกขึ้นมาได้ เรื่องราวพวกนั้น มันกลายเป็นภูมิต้านทานให้ผมได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน อย่างเช่นกับ…น้องชุน
“พี่ขออะไรงั้นเหรอครับ?”
“พี่ขอ…ให้หลังจากนี้ พี่ได้เจอแต่สิ่งดี ๆ ไม่เจอคนที่จะมาทำให้พี่ต้องเสียใจอย่างที่ผ่านมาอีก”
น้องชุนยิ้มแล้วรับเอาธูปที่อยู่ในมือของผมไปปักลงในกระถางพร้อมกับของตัวเอง ก่อนที่จะเดินกลับมายื่นมือเพื่อช่วยให้คนที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ได้ลุกขึ้น
“พี่อย่าห่วงเลยครับ ในเมื่อพี่ตกลงปลงใจที่จะคบกับผมแล้ว ผมสัญญานะครับ ว่าผมจะเป็นคนที่ดี ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังพี่ ผมจะรักแค่พี่คนเดียว พี่สบายใจได้ครับ”
ผมไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับคำพูดนี้ดี ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ ผมคงจะยืนเขินม้วนอยู่ตรงนั้น แต่ในเวลานี้ ผมกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว คำพูดหวานหูที่น้องชุนคิดว่ามันจะทำให้ผมรู้สึกดี หากแต่ในใจของผม กลับมีความรู้สึกผิดอยู่แทนที่ เมื่อในสายตาและสมองของผมในตอนนี้ เห็นแค่ภาพของไอ้โจในคืนนั้น จนผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงมันถึงจะหายไปเสียที
“อืม งั้นเราไปกันเถอะครับน้องชุน”
“พี่เก้าระวัง!!!”
ผมเซไปชนเข้ากับเสาของตะเกียงน้ำมันทองเหลือง ที่มีความสูงเกือบสองเมตรจนมันล้มลงมาทางที่ผมกำลังยืนอยู่ น้องชุนรีบกระโจนเข้ามาหาผมแล้วใช้ตัวเองบังเอาไว้ จนเสาตะเกียงนั้นล้มลงมาใส่น้องชุนจนได้รับบาดเจ็บ
น้ำมันที่อยู่ด้านในหกออกมาราดลงที่ไหล่ด้านหลัง ทำให้เกิดเป็นรอยลวก เคราะห์ดีที่คนแถวนั้นช่วยวิ่งเข้าไปใช้เท้าเตะตะเกียงนั้นให้เอียงออกไปอีกทาง ไม่อย่างนั้น ตอนนี้เราทั้งสองคนอาจโดนคลอกด้วยน้ำมันร้อน ๆ และก้อนไฟที่ร่วงตามลงมาแน่ ๆ
“พี่เก้า!!! พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ?”
“ไม่ พี่ไม่เป็นไร น้องชุนล่ะครับเป็นอะไรมั้ย?”
“ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค”
“ไม่สิ นี่มันไม่โอเค หลังไหม้ขนาดนี้ รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ เรื่องอื่นเดี๋ยวค่อยว่ากัน”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบพาน้องชุนไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด เพื่อทำแผลในทันที โชคดีที่รอยลวกนั้นไม่ได้กินเข้าผิวชั้นลึก แต่มันก็ลึกพอที่จะทำให้เสี่ยงติดเชื้อได้หากไม่ระวัง
และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ผมก็พาน้องชุนกลับมาที่ห้องก่อน ผมยังไม่อยากให้น้องชุนกลับไปทั้งที่แผลยังฉกรรจ์อยู่อย่างนั้นจากความเลินเล่อของผม
“คืนนี้ก็นอนอยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวพี่จะได้ทำแผลให้”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมกลับไปค่อยให้คนที่บ้านช่วยทำแผลให้ก็ได้ครับ วันนี้พี่เก้าเหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมถึงบ้านแล้วผมจะโทรหา”
น้องชุนพูดพลางลุกออกจากเก้าอี้แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า เพื่อที่จะเดินออกไปจากห้อง แต่ผมรีบคว้าแขนของน้องชุนเอาไว้โดยไม่ทันคิดว่าตอนนี้ผมกำลังจับเคล้นเข้าที่กล้ามแขนก้อนใหญ่
แววตาขอร้องเพื่อให้อีกฝ่ายอยู่ต่อมันถูกส่งออกไปแบบอัตโนมัติ ดวงตาที่ดูเหมือนแมวขี้อ้อนนั้นทำเอาชายหนุ่มร่างใหญ่ถึงกับอ่อนระทวยและหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไม่รู้ตัว
“ถ้างั้น…ก็ได้ครับ” ผมส่งยิ้มหวานให้กับชุนอย่างพึงพอใจในคำตอบ
“ถ้างั้น น้องชุนก็ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ครับ แล้วเดี๋ยวเราค่อยออกไปหาอะไรกินกัน ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยไม่ใช่เหรอครับ”
“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
พูดจบ น้องชุนก็เดินตรงไปยังห้องน้ำในห้องผมอย่างชำนาญ ราวกับว่าอาศัยอยู่ในห้องนี้มานานแล้ว ส่วนผมก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเอาผ้าขนหนูมาแขวนรอเอาไว้ตรงหน้าห้องน้ำ
เพียงแต่เมื่อน้องชุนเข้าไปในห้องน้ำได้ยังไม่ถึงหนึ่งนาที น้องชุนก็แง้มประตูกลับออกมาแล้วร้องหาผ้าขนหนู ผมที่กำลังจัดของอยู่ตรงนั้นจึงหันไป…
“พี่เก้าครับ ผมลืมไปว่าหมอเขาห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำ ถ้าผมอาบน้ำเอง ผมกลัวว่าน้ำมันจะโดนแผลน่ะครับ พี่ช่วย…มาอาบน้ำให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ?”
ชายหนุ่มหน้าตาดีอายุน้อยกว่าผมสี่ปีกำลังยืนแก้ผ้าทำหน้าตาออดอ้อนผมอยู่ที่หลังประตูนั้น ถึงผมจะไม่คิด แต่ผมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน หน้าของผมร้อนผ่านขึ้นมาจนรู้สึกได้ ของสำคัญในร่างกายมันกำลังค่อย ๆ แข็งตัวขึ้นมาเหมือนเด็กซุกซน
ผมไม่ใช่คนดีแต่ผมก็ไม่ได้อยากทำผิด ถ้าไอ้โจรู้เข้ามันจะเป็นยังไง เมื่อเห็นท่าจะไม่ดี ผมจึงรีบปฏิเสธไปด้วยหวังว่า ผมจะไม่ต้องกลายเป็นกากีวันทองไปเพราะราคะที่กำลังลุกโชนอยู่ข้างใน
“แต่แผลมันอยู่ตรงไหล่ด้านหลังนี่ครับ แขนของน้องชุนก็ไม่ได้เจ็บ น้องชุนก็เลี่ยง ๆ เอาสิครับ”
“แต่เมื่อตอนเที่ยง ตอนที่ผมล้มลงไป ผมเอามือรองหัวของพี่ไว้ ผมเจ็บแขนมากเลยนะครับ ตอนหาหมอมันยังไม่เจ็บขนาดนี้ ตอนนี้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ผมว่ามันน่าจะระบมแล้วล่ะครับ”
น้องชุนทำเสียงหวานงอแงและออดอ้อนเพื่อขอความเห็นใจ จนผมเริ่มสงสัยว่า นี่มันคือเรื่องจริงหรือแค่แผนการล่อลวงกันแน่
“ไม่ใช่ว่าคิดจะวางแผนจริง ๆ ใช่มั้ย?”
“ตั้งแต่ผมรู้จักกับพี่เก้ามา ผมเคยเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมหรือไงครับ อีกอย่าง…เราเป็นแฟนกันแล้วนะครับ ถ้าจะดูแลกันก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนนี่ครับ”
เมื่อชุนพูดแบบนี้ผมก็ถึงกับเถียงไม่ออก ไม่ว่าการที่ผมตกลงเป็นแฟนกับน้องชุนจะเพราะด้วยสาเหตุใด แต่ผมก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกน้องชุนตอนนี้ ผมจึงจำเป็นต้องเข้าไปช่วยคนที่กำลังยืนแง้มประตูอยู่ตรงนั้นตามคำขอ
เพราะก็จริงอย่างที่น้องชุนพูด ตั้งแต่รู้จักกันมา น้องชุนไม่ใช่คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร พูดจาตรงไปตรงมา ขนาดบอกว่าให้นอนที่นี่เพื่อที่จะทำแผลให้ ก็ยังเกรงใจไม่ยอมรับปาก ครั้งนี้หากไม่เพราะว่าเจ็บแขนขึ้นมาจริง ๆ ก็คงจะไม่รบกวนอะไรแบบนี้หรอก…มั้ง
“เฮ้ย!!! น้องชุน”
“พี่ตกใจอะไรเหรอครับ?”
“ก็นั่นไง อันนั้นน่ะ…”
น้องชุนก้มมองตามนิ้วของผมที่ชี้ลงไปก็นึกขำออกมา ที่อยู่ ๆ ผมก็เกิดจะตกใจที่เห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าของตน ทั้งยังชี้นิ้วโดดเหยง ๆ ไปที่แท่งยาวเกือบหนึ่งฟุต ที่กำลังกวัดแกว่งอยู่ตรงกลางนั้น
“นี่พี่ยังกลัวเจ้านี่อีกเหรอครับ ทำอย่างกับไม่เคยเห็น แล้วพี่ไม่ชอบเหรอครับ?”
“บ้าน่า…ทะลึ่งละ ใครเขาจะชอบอะไรแบบนั้นกัน อีกอย่าง พี่เคยเห็นแค่ของตัวเองกับ…เออช่างมันเถอะ หันไป ๆ”
“พี่เคยเห็นของใครมาเหรอครับ?” ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ยื่นหน้าเข้ามาหาผม เพราะผมมัวแต่ปิดตาจึงไม่รู้ว่าร่างหนานั้นกำลังเข้าประชิดตัวเต็มทีแล้ว
“พี่กำลังจะบอกว่า พี่เคยเห็นของไอ้เทโองั้นเหรอครับ พี่เปิดตาสิครับ ช่วยผมดูหน่อย ว่าระหว่างของผมกับของไอ้เทโอใครใหญ่กว่ากัน…”
“หยุดพูดเลยนะ ไม่งั้นพี่จะไม่ช่วยอาบน้ำให้แล้ว พี่จะกลับออกไปแล้วนะ”
“อะก็ได้ครับ ก็ได้ ผมขอโทษครับ” น้องชุนรีบเข้ามาคว้าแขนของผมที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องน้ำ แล้วทำสายตาอ้อนวอน
“พอเลย ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น ไปยืนดี ๆ เดี๋ยวพี่จะอาบน้ำให้ แล้วเอามือกุมตรงนั้นเอาไว้ด้วย พี่ยังไม่อยากเห็น…”
.
.