เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ชาย-ชาย,ไทย,รัก,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
ขอรักเธอ 21 วัน
ขอพระจันทร์นำทางรัก
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : Dayny_White
ในวันที่ผมกำลังผุพังเรื่องความรัก มีเพียงไอ้โจคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างผม มันคือเพื่อนที่รู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเวลาที่ผมทุกข์และสุข ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไม่มีมัน
แต่ในวันนี้ เราสองคนกลับทำเรื่องที่เลยเถิด เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มันพาให้ไอ้โจกล้าที่จะพูดทุกอย่างในใจของมันออกมา ส่วนผมเองก็คงเพราะความเหงา และความอยากจะประชดชีวิต จึงทำเรื่องแบบนั้นออกไป
ผมลืมไปเสียสนิท ว่าถึงยังไงไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อน หากวันพรุ่งนี้เราทั้งสองคนตื่นกันขึ้นมาพร้อมกับสติที่ครบถ้วน ผมจะรับมือเรื่องนี้ได้ยังไง
สุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะคบกับน้องชุน ด้วยหวังว่าน้องชุนจะช่วยเป็นกำแพงคั่นกลางระหว่างผมและไอ้โจให้อยู่ห่างกันได้อย่างไม่กระอักกระอ่วน และยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนกันเอาไว้ได้ อย่างที่ผมตั้งใจ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 15
สัญชาตญาณ
“มาครับเดี๋ยวพี่จัดการเอง”
หลังจากที่เราทั้งสองคนกินอาหารเช้ากันเสร็จ ผมก็อาสาเก็บโต๊ะให้ น้องชุนพยายามแย่งแก้วน้ำเต้าหู้ที่อยู่ในมือของผม เพื่อที่จะเอาไปล้างให้แทน
แต่เป็นเพราะผมที่คิดเรื่องราวต่าง ๆ มากไป จึงทำให้กินน้ำเต้าหู้ แค่ถุงเล็ก ๆ ก็ไม่หมด มันสาดกระจายลงบนตัวของน้องชุน จากแรงของเราทั้งสองที่กำลังยื้อยุดกัน
สภาพของน้องชุนตอนนี้ เปียกจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ผมจึง ออกปากให้น้องชุนเข้าไปอาบน้ำ เพื่อที่ผมจะหาเสื้อของผมมาเปลี่ยนให้เป็นการชั่วคราว
หลังจากที่ล้างเนื้อล้างตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว น้องชุนก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพของผ้าขนหนูเพียงแค่ผืนเดียว ผมจ้องมองน้องชุนจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด กล้ามเนื้อมัดแน่นและลอนกล้ามหน้าท้องที่ผ่านการออกกำลังกายมาเป็นอย่างดีนั้น มันช่างล่อตาล่อใจของผมเสียเหลือเกิน
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ผมยังนึกฝันไปไม่ถึงไหนเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมลุกเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้คิดอะไร แต่แล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำเอาผมตกใจ เพราะผมไม่คิดว่าจะได้เจอกับเทโออีกหลังจากวันนั้น
“นี่เทโอมาที่นี่อีกทำไมครับ?”
“ผมก็แค่…”
เทโอทำท่าเหนียมอาย ดูผิดจารีตไปจากเทโอคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก แล้วก็ลงไปมองถุงที่ตนถือมา ด้านในมีของกินที่ผมชอบ ซึ่งอันที่จริงแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับที่น้องชุนซื้อมามากนัก แต่ยังไม่ทันที่เทโอจะได้พูดอะไรต่อ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับคนที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่ในห้องนั้น
“นั่นมัน!!!”
เทโอไม่พูดพร่ำทำเพลง ยังคงแสดงความเป็นเจ้าของผมอย่างสุดตัว ผลักอกผมจนเซไปชนเข้ากับประตู ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง โดยเป้าหมายอยู่ที่ชายหนุ่มในสภาพผ้าขนหนูเพียงแค่ผืนเดียวคนนั้น ด้วยสีหน้าที่มองอย่างไรก็ไม่เป็นมิตร
“อ๋อ ที่แท้เป็นแบบนี้เองสินะ ที่พี่ยอมให้มันต่อยหน้าผมในวันนั้น โดยไม่เข้ามาปกป้องผมเลยสักนิด เพราะมันคือชู้คนใหม่ของพี่ใช่มั้ย?”
“ไม่ใช่นะเทโอ เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว”
“เข้าใจผิดงั้นเหรอครับ วันก่อนพี่ยังปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไรกับมัน แล้วคนที่มันไม่ได้เป็นอะไรกัน มันจะมาเดินแก้ผ้าอยู่ในห้องพี่แบบนี้ตั้งแต่เช้าหรือไง หรือว่า เมื่อคืนพี่กับมันทำอะไรกันงั้นเหรอครับ?”
เทโอตะโกนโหวกเหวกจนลั่นห้อง ไม่ยอมฟังคำอธิบายของผมเลยสักนิด อันที่จริงแล้ว เทโอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้แล้วด้วยซ้ำ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น อาจจะเป็นเรื่องของการหวงก้างก็เท่านั้น
ผมแน่ใจว่าเทโอไม่ได้รักผม อย่างแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่สิ อันที่จริงแล้วเทโอไม่เคยรักผมเลยต่างหาก ที่เทโอกำลังทำอยู่ในตอนนี้ บางทีอาจแค่รู้สึกเสียหน้า ที่ถูกผมลบเหลี่ยมด้วยการมีคนอื่นให้เห็นตำตาก็เท่านั้น
“มึงอย่าพูดจาหมา ๆ แบบนี้นะ กูกับพี่เก้าไม่เคยมีอะไรกัน”
“มึงไม่ต้องมาเสือก มึงมันก็เป็นแค่ชู้ กูกับพี่เก้ายังไม่เลิกกัน มึงอย่ามาสาระแนแทรกแซงเรื่องของกู”
เทโอเหวี่ยงถุงของกินที่ตนเพิ่งจะถือมาลงบนพื้นจนแตกกระจาย แล้วหันไปชี้หน้าด่าน้องชุนด้วยความโกรธ แต่นั่นก็ใช่ว่าจะทำให้อีกฝ่ายยอมเสียเมื่อไหร่
น้องชุนทำท่าเหมือนเลิกแขนเสื้อขึ้น ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ ทำท่าจะเดินเข้าไปต่อยหน้าของเทโออีกครั้ง จนเทโอถึงกับต้องตั้งการ์ดเอาไว้เพื่อป้องกันตัว เพราะเทโอยังจำหมัดวันก่อนได้ดี
“เอ้า…มึงพูดแบบนี้ก็สวยสิ นี่กูพูดกับมึงดี ๆ นะ แล้วอีกอย่าง มึงเองก็ทำผิดกับพี่เก้ามาตลอดไม่ใช่หรือไง ทำไมมึงถึงกล้าที่จะบอกว่าพี่เก้านอกใจมึงวะ มึงไม่อายปากมึงบ้างหรือไง?”...ผัวะ!!!...
“กูบอกว่าไม่ต้องมาเสือกยังไงเล่า!!!”
ครั้งนี้เทโอเลือกที่จะตะบันหมัดเข้าใส่หน้าของชุนก่อนด้วยความโกรธ จนชุนหงายหลังลงไปบนที่นอน น้องชุนลุกขึ้นมาใส่กางเกงอย่างลวก ๆ แล้วพยายามช่วยสะสางเรื่องราวทั้งหมดให้กับผม
แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวในเวลานี้มันกำลังจะยุ่งเหยิงมากกว่าเดิม จนสุดท้าย ทั้งสองก็ซัดหมัดใส่หน้ากันในห้องนอนผม ราวกับศึกสงครามย่อม ๆ
ทั้งสองต่อยตีกันชนิดที่ว่าไม่สนใจอีกแล้วว่าข้าวของในห้องของผมมันจะพังเสียหายยังไง น้องชุนเองก็มีรูปร่างใหญ่โตไม่แพ้กันจึงต่อยกลับเทโอไปชนิดหมัดต่อหมัด จนเทโอเองก็หน้าบวมช้ำ รอยปูดบดบังความหล่อละมุนของนายแบบหนุ่มที่เป็นแอมบาสเดอร์ของเสื้อผ้าแบรนด์ดังไปเสียสนิท
“ไอ้เก้านี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ เสียงดังออกไปถึงหน้าห้องเลย เอ้า…ไอ้เทโอ มึงมานี่ได้ยังไง น้องชุน…แล้วทำไมถึงอยู่ในสภาพแบบนั้นล่ะ?”
ไอ้โจที่เพิ่งจะมาถึงเห็นประตูห้องเปิดอยู่จึงเดินเข้ามาตามเสียงที่ดังอยู่ในห้องนอนนั้น สีหน้าของผมในเวลานี้ ผมไม่รู้เลยว่ามันบิดเบี้ยวขนาดไหน เพราะคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามา หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงจะดีใจจนแทบอยากจะโผเข้าไปกอด แต่ในเวลานี้ มันกลับทำให้ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนชอบกล
แต่ด้วยสถานการณ์ตรงหน้า หากไม่มีใครเข้ามาช่วย ลำพังแค่ผมคงไม่สามารถหยุดทั้งสองคนลงได้อย่างแน่นอน และเมื่อเดินเข้ามา ทุกอย่างก็อยู่ในสภาพที่ไอ้โจเห็น
นั่นคือชุนที่นั่งปากแตกอยู่บนที่นอนในสภาพร่างกายเกือบเปลือยเปล่า ส่วนเทโอก็กำลังล้มลุกคลุกคลาน จนแทบจะพาตัวเองขึ้นมายืน ให้ดีอย่างเดิมไม่ไหวเช่นเดียวกัน ทั้งสองยังพยายามยื้อยุดจนไอ้โจที่เพิ่งเดินเข้ามา ต้องรีบกระโจนเข้าไปแล้วผลักร่างของเทโอออกจนล้มตึง
“มึงออกไปจากห้องเพื่อนของกูเลยนะไอ้เทโอ มึงกล้าดียังไงถึงมาก่อเรื่องกับเพื่อนของกูแบบนี้ ครั้งนี้…ในเมื่อมึงเห็นทุกอย่างแล้ว มึงก็ไม่ต้องมายุ่งกับเพื่อนของกูอีก”
ผมไม่เข้าใจในคำพูดนั้นของไอ้โจ ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ไอ้คำว่าเห็นทุกอย่างแล้วของมัน มันต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ ผมปล่อยให้ทุกอย่างตามน้ำไปก่อน เพราะผมรู้ดีว่าไอ้โจมันสามารถรับสถานการณ์นี้ได้อย่างแน่นอน
“นี่แปลว่าเป็นมึงเองสินะ ที่เป็นคนยุให้พี่เก้านอกใจกูน่ะ คนดี ๆ อย่างพี่เก้า ไม่มีทางที่จะนอกใจกูด้วยตัวเองแน่ ๆ”
“ถ้าใช่แล้วจะยังไง เพื่อนของกูมันจมปลักดักดานกับคนเหี้ยอย่างมึงมาหลายปีแล้ว ถึงเวลาที่มึงควรจะไปอยู่กับความเป็นจริงของมึงได้แล้ว ความเป็นจริงที่ว่ามึงมันก็แค่คนที่นอนกับคนอื่นไปเรื่อย ขอแค่ได้เงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของมึงเท่านั้น กะหรี่ป้ายเหลืองอย่างมึง ช่วยเฉดหัวตัวเองออกไปจากชีวิตของเพื่อนกูสักที เพื่อนของกูมันเสียใจเพราะมึงมามากพอแล้ว”
“มึงไอ้โจ!!!”
สิ่งที่ไอ้โจพูดเหมือนกับว่ามันจะจี้ใจดำของเทโอเข้าอย่างจัง ไม่ว่าความจำเป็นของเทโอมันคืออะไร แต่ความจำเป็นนั้น มันก็ทำร้ายผมให้เสียใจมาหลายปีเช่นกัน เพื่อนรักของผมอย่างไอ้โจ จึงไม่มีวันที่จะยอมให้เรื่องนี้มันยืดยาวต่อไปอีกแล้ว
และด้วยความโกรธ เทโอจึงเดินพุ่งตัวเข้าไปหาไอ้โจ และทำท่าเหมือนจะต่อยไอ้โจเข้าอีกคน แต่ในขณะที่กำปั้นหนาหนักนั้นกำลังง้างออกจนสุดแขน ผมก็รีบโผเข้าไปแล้วยืนขวางเอาไว้ โดย สัญชาตญาณ
สัญชาตญาณที่ผมว่า ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร สายตาที่มุ่งมั่นต้องการจะปกป้องไอ้โจนั้น มันทำให้เทโอถึงกับชะงัก และมองผมด้วยสายตาเคว้งคว้าง เสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะสิ่งที่ไอ้โจพูด มันก็คือเรื่องจริง
.
.