เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ชาย-ชาย,ไทย,รัก,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเพื่อนที่ผมรัก ลากผมขึ้นเตียงด้วยความสมยอมของผมกึ่งหนึ่ง มันจึงทำให้ผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับมันยังไง ผมจึงเลือกที่จะคบกับอีกคน เพื่อรักษาความเป็นเพื่อนของผมกับมันเอาไว้
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
ขอรักเธอ 21 วัน
ขอพระจันทร์นำทางรัก
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : Dayny_White
ในวันที่ผมกำลังผุพังเรื่องความรัก มีเพียงไอ้โจคนเดียวที่นั่งอยู่ข้างผม มันคือเพื่อนที่รู้จักกับผมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเวลาที่ผมทุกข์และสุข ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไม่มีมัน
แต่ในวันนี้ เราสองคนกลับทำเรื่องที่เลยเถิด เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มันพาให้ไอ้โจกล้าที่จะพูดทุกอย่างในใจของมันออกมา ส่วนผมเองก็คงเพราะความเหงา และความอยากจะประชดชีวิต จึงทำเรื่องแบบนั้นออกไป
ผมลืมไปเสียสนิท ว่าถึงยังไงไอ้โจก็ยังเป็นเพื่อน หากวันพรุ่งนี้เราทั้งสองคนตื่นกันขึ้นมาพร้อมกับสติที่ครบถ้วน ผมจะรับมือเรื่องนี้ได้ยังไง
สุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะคบกับน้องชุน ด้วยหวังว่าน้องชุนจะช่วยเป็นกำแพงคั่นกลางระหว่างผมและไอ้โจให้อยู่ห่างกันได้อย่างไม่กระอักกระอ่วน และยังสามารถรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนกันเอาไว้ได้ อย่างที่ผมตั้งใจ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 8
ยกโทษให้ผมนะครับ
“อืม…ก็สนุกดีนี่หว่า แต่เหมือนฉันจะเห็นใครในนี้นะ…” โจพูดพลางวางแท็บเล็ตลง พร้อมกับยิงคำถามตรงใส่ผมแบบไม่อ้อมค้อม
“อะไร…”
ผมเดาได้ว่าไอ้โจมันคงจะสังเกตพฤติกรรมของตัวละครที่อยู่ในนั้น ที่มันรู้สึกคุ้นหูคุ้นตาเสียเหลือเกิน ถึงแม้ว่าผมจะพยายามเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนอาชีพหน้าที่การงานไปแล้วก็ตาม แต่ถึงยังไงไอ้โจมันก็คือเพื่อนรักของผม ทุกเรื่องราวของผมจึงยากที่จะหลุดรอดสายตาของไอ้โจไปได้
“ก็นี่ไง ตัวละครที่ชื่อ บาส นี่แกหมายถึงไอ้เทโอใช่มั้ย?”
“บ้าน่า…ใครเขาจะเอาชีวิตของคนอื่นมาแต่งเป็นนิยายกันเล่า ถ้าเจ้าตัวรู้เดี๋ยวก็ได้โดนด่าหรอก ของแบบนี้มันต้องไปขออนุญาตก่อนหรือเปล่าวะ” ผมพยายามแถแบบหน้าซื่อตาใส ทำเป็นไม่รู้เรื่องและไม่ยอมรับ
“เออ ๆ เอาเป็นว่าฉันจะพยายามเชื่อแกก็แล้วกันนะ แต่แหม…แกคิดจริง ๆ เหรอว่าไอ้บาสเนี่ย มันจะรักแกจริง ๆ อย่างที่แกเขียนเอาไว้ในนิยายของแกน่ะ…”
ไอ้โจมันพูดยิ้มเหยปากทั้งทำสีหน้ายียวนเย้ยหยันใส่ผมอย่างรู้ทัน ก่อนที่มันจะลุกเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมากิน แล้วยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ที่ผมใช้ชงกาแฟอยู่เป็นประจำนั้น
ผมทำทีไม่สนใจ แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังเพ่งมองผมมาจากด้านหลัง และรู้ว่าไอ้โจเองก็ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่ผมพยายามพูดแก้ตัวสักเท่าไรนัก แต่ก็แกล้ง ๆ เชื่อไปอย่างนั้น เพราะถึงยังไง มันก็รู้ดีว่าผมไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว
“รักฉัน…รักฉันได้ยังไง ฉันไม่ใช่นายเอกของเรื่องนี้สักหน่อย ในเรื่องนายเอกชื่อจิ่ว ต่างหากล่ะ”
“เออ ฉันก็หมายถึงไอ้จิ่วนี่แหละ”
“เออแล้วทำไม เขาก็ต้องรักกันอยู่แล้วสิ ก็ในเมื่อเขาเป็นคู่รักกันนี่นา”
ผมยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ในสิ่งที่ไอ้โจกำลังพยายามจับผิดผม เพราะในความเป็นจริงแล้ว พระเอกที่ชื่อว่า บาส นั่นมันก็คือเทโออย่างที่ไอ้โจเข้าใจ ส่วนนายเอกที่ชื่อว่า จิ่ว จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ผม เพราะคำว่า…“จิ่ว”...ในภาษาจีนมันหมายถึงเลขเก้า ซึ่งมันก็คือชื่อของผมนี่แหละครับ
แต่จะว่าไป ผมก็แอบรู้สึกหงุดหงิดกับไอ้เพื่อนขี้เผือกคนนี้อยู่เหมือนกันครับ เพราะดูเหมือนว่ามันจะรู้ใจผมไปซะทุกอย่าง รู้มากเกินไปด้วยซ้ำ ถึงขนาดรู้ว่าผมซุกตัวเองเอาไว้ที่ส่วนไหนของนิยายเรื่องนี้ จนบางทีผมก็ขนลุกในความสามารถของมันครับ
“แต่บางที…ฉันก็หวังนะ ว่าถ้าความรักของฉันสมบูรณ์แบบเหมือนอย่างเรื่องของ บาสจิ่ว สักครึ่งหนึ่ง ชีวิตของฉันก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้”
“จะทำยังไงได้ล่ะ ฉันก็เตือนแกไปแล้ว แต่ถึงยังไงฉันก็เป็นแค่คนนอก สุดท้าย…ไอ้เทโอมันก็คือพระเอกสำหรับแกอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง”
ไอ้โจมันย้ำคำที่ผมเคยพูด ซึ่งผมเองก็เถียงไม่ออก เพราะถึงแม้ว่าผมจะบอกว่าอยากห่างกับเทโอแล้ว แต่การห่าง…มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะเลิกรักเทโอนี่นา
“เฮ้อ…นิยายไทยน่ะ ต่อให้พระเอกเหี้ยแค่ไหน สุดท้ายพระเอกก็ได้กับนายเอกหรือนางเอกอยู่ดี เขาเรียกว่าไงนะ ธงแดงธงดำงี้ปะ?”
“อืม…”
“มันจะมีเรื่องไหนบ้างมั้ยนะ ที่นักเขียนจะหักมุมให้นายเอกได้กับพระรองสักเรื่อง ฉันล่ะลุ้นจนตัวโก่ง ว่าถ้าแกได้กับไอ้น้องชุนขึ้นมาจริง ๆ ฉันจะจุดประทัดสักสามกล่อง…หึ…สิบกล่องไปเลย เอาให้สะเทือนเลือนลั่นไปทั้งคอนโดของแกเลยดีปะ?”
“หึ…แกนี่นะ จินตนาการเก่งเหมือนกันนะ สิ่งที่แกหวังมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก นี่มันเรื่องจริงนะไม่ใช่นิยาย”
“ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ แกก็ลองเปิดตาให้มันกว้าง ๆ เห็นความชั่วของไอ้เทโอให้มันเยอะ ๆ แล้วก็ลองหันมาคบกับน้องชุนดู บางทีแกอาจไม่ได้เป็นคนอาภัพรักหรอกนะ แต่แกแค่เจอคนเหี้ย แกลองคบคนดีดู คนที่เขาเข้ามาในชีวิตของแกนั่นน่ะ”
“อืม…”
ผมรับคำอยู่เงียบ ๆ ก้มหน้าก้มตาเคาะคีย์บอร์ดฟังในสิ่งที่ไอ้โจพยายามจะพูดเพื่อเตือนสติ แต่ถามว่าคนอย่างผมจะนำพาคำพูดพวกนั้นหรือเปล่า เอาจริง ๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็คงไม่ แต่ตอนนี้…ผมกลับรู้สึกว่า ทุกครั้งที่ความคิดเผลอไผล ก็มักจะมีหน้าของน้องชุนแว็บเข้ามาในหัวของผมอยู่เสมอ
ทั้งตอนที่ผมนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ นั่งทำงาน กินข้าว นอนหลับ หรือแม้แต่เมื่อคืน ตอนที่ผมทำเรื่องแบบนั้นกับเทโอ แต่ใจของผมกลับรู้สึกเหมือนกับว่า ตัวเองกำลังทำเรื่องน่าอายนั้นกับน้องชุนเสียมากกว่า
.
.
หลายวันต่อมา
“พี่เก้าครับ วันก่อนผมขอโทษนะครับ ที่ผมทำเรื่องแบบนั้นลงไป ผมรู้ครับ ว่าถึงผมจะคุยเรื่องนี้กับพี่แล้ว แต่ในฐานะคนรัก การที่เจอแฟนขอตัวเองทำอะไรแบบนั้นมันก็ไม่โอเคอยู่ดี พี่ค้าบบบ ยกโทษให้ผมเถอะนะครับ”
เทโอมาหาผมที่ห้องหลังจากที่ไอ้โจมันคล้อยหลังไปได้แค่เพียงไม่กี่นาที สายตาอ้อนวอนทำตาปริบ ๆ นั้นมันทำให้ผมใจอ่อนทุกครั้ง แต่ผมก็พยายามกลั้นใจไม่ยิ้มออกมาและแกล้งทำเป็นขึงขังต่อไป
“นี่เรารู้ตัวด้วยเหรอ ว่าเป็นคนรักของพี่น่ะ นี่ดีนะที่เทโอกับพี่ห่างกันแค่สองปี ถ้าห่างกันเป็นสิบ ๆ ปี พี่คงเป็นแค่ไอ้แก่หน้าโง่ที่ยอมให้เทโอหลอกเงินใช้ไปวัน ๆ สินะ”
“นี่พี่อย่าบอกนะครับ ว่าพี่คิดแบบนั้นจริง ๆ น่ะ”
“อะไร?”
ผมหันไปมองคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเทโอเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ ราวกับว่าตอนนี้ คนที่ต้องเป็นฝ่ายง้อจะกลายเป็นผมเองไปเสียแล้ว
“ก็พี่อะ ฟังแต่พี่โจ จนตอนนี้ผมคงกลายเป็นแมงดาในสายตาของพี่อย่างที่พี่โจพูดไปซะแล้วสินะครับ”
“เปล่าเลยนะครับ เมื่อตะกี้พี่พูดออกไป ก็เพราะน้อยใจแค่นั้นเอง พี่ไม่เคยมองเทโอเป็นแมงดาเลยนะ”
“ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมน่ะ ไม่เคยคิดที่จะมาหลอกเงินพี่เลยนะครับ หากจะมีเรื่องเดียวที่ผมทำให้พี่ต้องเสียใจ นั่นก็คือเรื่องที่ผมชอบผู้หญิง”
“เรื่องนี้ก็ด้วย พี่อยากจะถามให้ชัดเจน ในเมื่อเทโอไม่ได้เป็นเกย์ และไม่ได้ชอบพี่ แล้วทำไมถึงได้ยอมคบกับพี่ล่ะ?”
“ผมยอมรับนะครับ ว่าตอนแรกผมอยู่กับพี่ เพราะพี่สามารถเติมเต็มในส่วนที่ผมขาดได้ แต่ยิ่งนานวัน ผมกลับยิ่งรู้สึกว่าผมขาดพี่ไม่ได้ ผมไม่ชอบให้พี่ไปยุ่งกับใคร ไม่ชอบเวลาที่มีคนพวกนั้นมาจีบพี่ พี่ครับ ขอร้องเถอะนะครับ เชื่อใจผมสักครั้ง อย่าทิ้งผมไปไหนเลยนะครับ ผมขอร้อง…”
ผมแพ้สายตาแบบนี้ทุกครั้งไม่เว้นแม้แต่ครั้งนี้ ชายหนุ่มสูงร้อยแปดสิบห้าผิวขาวหน้าตาคมเข้มทรงผมวูฟคัต กำลังคุกเข่าอ้อนวอนผมอีกครั้ง แล้วด้วยท่าทางหน้าตาที่ออดอ้อนสกิลเทพขนาดนี้ มีหรือที่คนอย่างผมจะทนไหว เพียงแต่ว่า…
“แต่ครั้งนี้คงไม่ได้ครับ พี่รู้…ว่าเทโอก็มีเหตุผลของตัวเอง จะให้มาอยู่กับพี่ตลอดเวลาอย่างที่พี่ต้องการก็คงไม่ได้…แต่ว่า…”
“แต่ว่าอะไรงั้นเหรอครับ?”
“พี่ไม่ได้คิดจะกลับไปคืนดีกับเทโออีกแล้วล่ะครับ”
“ทำไมล่ะครับ?”
“พี่ไม่ได้รักเทโอแล้ว พี่ไม่ได้อยากให้เทโอต้องมาฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำอย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว”
“ทำไมล่ะครับ ก็ในเมื่อคืนก่อนเราสองคนเพิ่งจะมีอะไรกันไม่ใช่เหรอครับ ถ้าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมอย่างที่พี่บอกจริง ๆ แล้วทำไมคืนนั้น พี่ถึงได้ดูมีความสุขมากขนาดนั้นล่ะครับ?”
“อย่าพูดแบบนี้อีกนะเทโอ คืนนั้นถ้าพี่ไม่ได้เมา พี่คงไม่ยอมเทโอแบบนั้น เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นเพราะฤทธิ์เหล้าเท่านั้น”
“ไม่จริงอะ ปกติแล้วพี่ไม่กินเหล้าด้วยซ้ำ แล้วกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ออกมาจากปากของพี่ ผมเดาได้เลยว่าพี่กินเข้าไปไม่ถึงครึ่งแก้ว แล้วพี่จะเมาได้ยังไงล่ะครับ ตอนที่ผมเข้าไปพี่ก็ปกติทุกอย่าง ตอนที่ผมเข้าประชิดตัวพี่ พี่แทบจะโผเข้ามากอดผมด้วยซ้ำ แล้วอยู่ ๆ พี่ก็โยนความผิดทั้งหมดไปให้กับเหล้าแก้วนึง…มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอครับ?”
“หยุดพูดนะเทโอ ที่นี่มันที่สาธารณะ มันไม่ใช่ที่ส่วนตัว เราไม่ควรจะเอาเรื่องแบบนี้มาพูดกัน ตอนนี้พี่ยิ่งแน่ใจ ว่าพี่ยิ่งควรจะต้องเลิกกับเทโอ เพราะพี่คงไม่สามารถคบกับคนที่พูดเอาแต่ได้และไม่ให้เกียรติพี่แบบนี้อย่างที่เทโอทำอีก…เราเลิกกันเถอะครับ”
พูดจบผมก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที เทโอพยายามยื้อแขนของผมเอาไว้ แต่ผมก็พยายามดึงออกมาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น แล้วอยู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงกำปั้นของใครบางคนตะบันหน้าของเทโอที่พยายามฉุดยื้อผมเอาไว้อย่างสุดแรง
ผัวะ!!!
.
.