"ฝนที่ตกในฤดูร้อน เฉกเช่นเขาที่ตกลงมาในชีวิตข้า เบาสบายเหมือนลมที่พัดผ่านมา แต่หนักและตราตรึงดั่งต้องมนตร์สะกด และข้าก็ไม่รู้ว่าจะสลัดออกทำไม นอกจากโอบรับ ฝนที่ตกในฤดูร้อนนั้นไว้"
ชาย-ชาย,รัก,ย้อนยุค,จีน,ดราม่า,นิยายจีนโบราณ,นิยายบีแอล,นิยายจีน ,นิยายรัก,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายวายพีเรียด,นิยายโรแมนติก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อตัวกลางปรากฏตัว เส้นด้ายที่พันกันอยู่เริ่มคลี่ออก และสิ่งที่อยู่ใต้ด้ายนั้นงามกว่าที่คาด หรืออันตรายกว่าที่คิด ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนดึง
หรือ เมื่อลี่เหวยข้าปรากฏตัวต่อหน้าเซียวจ้านหยู และสิ่งที่นางรู้นั้นทำให้ทุกชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายอยู่สิบสองปีเริ่มต่อกันได้
ว่ากันว่า "ตัวกลางนั้นไม่ใช่คนเดินทาง แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง รู้ทั้งฝั่งนี้และฝั่งนั้น แต่ไม่เป็นของฝั่งใดฝั่งหนึ่ง
คนแบบนั้นอันตรายที่สุดในโลก และมีประโยชน์มากที่สุดในโลกในเวลาเดียวกัน
ขึ้นอยู่กับว่านางยืนอยู่เพื่ออะไร"
💙ก่อนพบลี่เหวย 💙
ห้องพักของหยูกั๋วกง เย็น
เหลยจันกลับมาพร้อมข้อมูล
"ลี่เหวยข้า" เขารายงาน "อายุห้าสิบสอง เดิมเป็นนางรำที่มีชื่อเสียงในสมัยรัชกาลก่อน ถอนตัวจากวงการเมื่ออายุสามสิบห้า ปัจจุบันประกอบการค้าผ้าไหมในย่านตะวันออก บ้านอยู่ที่ซอยกวนหยิน บ้านหมายเลขเจ็ด"
"แค่นั้นไหม"
"ไม่ขอรับ" เหลยจันพูด "แต่ที่เหลือเป็นข้อมูลที่หายากมาก"
"พูดมา"
"นางเคยเป็นคนสนิทของพระสนมคนหนึ่งในรัชกาลก่อน" เหลยจันพูดช้าๆ "ชื่อ เฉิงจิ่วเยิน ซึ่ง...."
"ซึ่งเป็นมารดาของเจ้าชายองค์โต" เซียวจ้านหยูพูดทับ เสียงที่เรียบแต่มีบางสิ่งในนั้น
"ขอรับ" เหลยจันพูด
ความเงียบในห้อง
เจ้าชายองค์โต เฉินจิ้น ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าวางยาพิษพระบิดา ถูกบังคับให้สิ้นพระชนม์เมื่อสิบสองปีก่อน
และลี่เหวยข้าเป็นคนสนิทของมารดาเจ้าชายองค์โต
"เข้าใจแล้ว"
ลี่เหวยข้าส่งบันทึกนั้นมาเพราะนางต้องการความยุติธรรมให้กับเจ้าชายที่นางรู้จัก
"นางอยู่ที่ซอยกวนหยิน บ้านหมายเลขเจ็ด" เซียวจ้านหยูพูด "ข้าจะไปหานางเอง"
"คืนนี้ไหมขอรับ"
"พรุ่งนี้เช้า ก่อนตลาดเปิด"
แต่ก่อนที่เซียวจ้านหยูจะออกไปไหน มีข่าวด่วนจากอิงหลาน
"กองโจรชายแดนกลุ่มหนึ่งบุกเผาหมู่บ้านชายแดนแคว้นเหลียนหยางเมื่อคืน" อิงหลานพูด เสียงที่ตึง "ได้รับรายงานเพิ่งมาถึง มีผู้เสียชีวิตสิบสามคน"
เซียวจ้านหยูหยุดนิ่ง
"หลังจากที่ข้าจัดการกับกลุ่มดาวดำไปแล้ว ยังมีกองโจรอีก"
"อาจเป็นกลุ่มที่เหลือ หรืออาจเป็นกลุ่มใหม่ที่รับงานแทน"
"แปลว่าคนที่จ้างยังอยู่ และยังต้องการให้ชายแดนไม่สงบ"
"ใช่"
เซียวจ้านหยูคิดอยู่สักพัก
"ต้องรายงานฝ่าบาทคืนนี้"
⚔ รายงานค่ำและบทสนทนาที่ต่างออกไป ⚔
ห้องเก็บหนังสือ ค่ำ
เฉินหยานได้รับรายงานเรื่องหมู่บ้านชายแดนแล้วก่อนที่เซียวจ้านหยูจะมา ข่าวจากกรมสงครามถูกส่งมาในช่วงบ่าย
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะ ไม่ได้อ่านรายงานอื่น แค่นั่งคิด
เมื่อเซียวจ้านหยูเดินเข้ามา เฉินหยานชี้ที่เก้าอี้โดยไม่พูด
เซียวจ้านหยูนั่งลง
"ท่านรู้แล้ว" เฉินหยานพูด
"รู้พะย่ะค่ะ"
"และท่านคิดอะไร"
"คิดว่าเรากำลังเล่นหมากรุก และฝ่ายตรงข้ามเพิ่งแสดงให้เห็นว่ายังมีหมากเหลืออยู่พะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด "การเผาหมู่บ้านครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อทรัพย์สิน ถ้าต้องการทรัพย์สิน จะเลือกที่ที่รวยกว่านั้น มันคือการส่งสัญญาณ"
"สัญญาณถึงใคร"
"ถึงข้าพระองค์พะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูดตรง "ว่าถึงแม้ข้าพระองค์จะจัดการกลุ่มดาวดำได้ แต่ยังมีสิ่งที่ข้าพระองค์จัดการไม่ได้ถ้าไม่กลับไปที่ชายแดน และถ้าข้าพระองค์กลับไปชายแดน ก็จะไม่อยู่ในหยวนจิง"
"พวกเขาต้องการให้ท่านออกไปจากเมืองหลวง"
"ใช่พะย่ะค่ะ"
เฉินหยานมองเซียวจ้านหยู
"ท่านจะไปไหม"
"ไม่พะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูดทันที "ไม่ใช่เพราะชายแดนไม่สำคัญ แต่เพราะถ้าข้าพระองค์ออกไปในตอนนี้ จะทิ้งฝ่าบาทไว้กับปัญหาในเมืองหลวงที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข"
"แล้วชายแดน"
"มีนายพลอื่นที่รับมือกองโจรสิบสามหมู่บ้านได้พะย่ะค่ะ ปัญหาในหยวนจิงต้องการข้าพระองค์มากกว่า"
เฉินหยานมองเขาสักพัก ดวงตาที่ประเมิน
"ท่านตัดสินใจเพื่อข้า ไม่ใช่เพื่อชายแดน"
"ข้าพระองค์ตัดสินใจเพื่อความมั่นคงของราชวงศ์พะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด "ซึ่งในตอนนี้ ความมั่นคงนั้นอยู่ที่นี่มากกว่าที่ชายแดน"
เฉินหยานพยักหน้า
"ส่งนายพลจ้าวหยุนเฉา ไปพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด "เขาทำงานในเหลียนหยางมาสามปี รู้พื้นที่ดี"
"ตกลง"
หลังจัดการเรื่องราชการเสร็จ ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องเงียบสักพัก
เฉินหยานเทชาให้ทั้งสองตามเคย
"พรุ่งนี้เช้า" เซียวจ้านหยูพูด "ข้าพระองค์จะไปพบลี่เหวยข้าพะย่ะค่ะ"
เฉินหยานหัน มองเขา
"ท่านรู้แล้วว่านางคือใคร"
"รู้ว่านางเกี่ยวพันกับพระสนมเฉิงจิ่วเยิน มารดาของเจ้าชายองค์โตพะย่ะค่ะ"
เฉินหยานนิ่ง แล้วพยักหน้าช้าๆ
"ข้าไม่รู้ว่าท่านจะพบอะไรจากนาง" เขาพูดเบา "แต่ถ้านางรู้อะไรเกี่ยวกับจิ้น—" เขาหยุด "เกี่ยวกับพี่ชายข้า ข้าต้องการรู้"
"ข้าพระองค์จะรายงานทุกอย่างพะย่ะค่ะ"
เฉินหยานมองหน้าต่าง
"จิ้น" เขาพูดชื่อพี่ชายเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง "เขาอายุยี่สิบสองตอนที่ตาย ชอบกีฬาขี่ม้า เล่นดนตรีเก่ง พูดตลกบ่อยจนข้าหัวเราะไม่อยาก ไม่ใช่คนที่จะวางยาพิษพ่อ"
"ข้าพระองค์รู้พะย่ะค่ะ"
เฉินหยานหัน มองเซียวจ้านหยู
"ท่านพูดว่ารู้ ทั้งที่ท่านไม่รู้จักเขา"
"รู้เพราะฝ่าบาทบอกพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด เสียงที่เรียบแต่มีบางสิ่งอบอุ่น "และข้าพระองค์เชื่อในสิ่งที่ฝ่าบาทบอก"
เฉินหยานมองเขานาน
แล้วก็หันกลับไปมองหน้าต่าง
แต่มือที่ถือถ้วยชานั้นกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ในแบบที่บอกว่ามีบางสิ่งในอกที่อบอุ่น และเขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร
🌸 ซอยกวนหยินในรุ่งสาง 🌸
ซอยกวนหยิน บ้านหมายเลขเจ็ด รุ่งสาง วันที่สิบเก้า
บ้านในซอยกวนหยินเป็นบ้านสองชั้นที่ดูเรียบง่ายจากภายนอก แต่เมื่อเซียวจ้านหยูเดินเข้ามาในซอย เขาสังเกตทันทีว่ามีการรักษาความปลอดภัยที่ไม่ธรรมดา ชายสองคนที่ดูเหมือนทำงานในตลาดยืนอยู่ที่ปลายซอยทั้งสองข้าง และหญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านเลข่าสาม แต่สายตาไม่เคยหยุดอยู่กับต้นไม้
เขาเดินตรงไปที่บ้านหมายเลขเจ็ด เคาะประตูสามครั้ง หยุด หนึ่งครั้ง
รหัสที่เขาคาดเดาจากรูปแบบที่ฮวนเจิ้งใช้
ประตูเปิด
ชายหนุ่มที่ไม่รู้จักเปิดประตู มองเซียวจ้านหยูสักครู่
"ท่านกุนซือ" เขาพูด ราวกับว่าไม่ประหลาดใจ "ท่านผู้หญิงรอขอรับ"
ห้องรับแขกชั้นในของบ้านนั้นเรียบง่ายแต่มีรสนิยม ผ้าม่านผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม กระถางต้นไม้เล็กๆ หลายต้น โต๊ะไม้จันทน์ที่เก่าแต่ยังสวยงาม
ลี่เหวยข้า นั่งอยู่ที่โต๊ะ ดื่มชาอยู่อย่างสงบ
ใบหน้าที่เซียวจ้านหยูเห็นครั้งแรกที่ร้านน้ำชาเหลียนหัวนั้น ดูธรรมดาจนจำไม่ได้ แต่เมื่อมองใกล้ขึ้น เขาเห็นว่ามันไม่ธรรมดาเลย ดวงตาที่คมและสังเกตทุกอย่าง จมูกที่ตรงและสง่างาม กิริยาที่ผ่อนคลายแต่ตื่นตัวตลอดเวลา
ใบหน้าของคนที่เรียนรู้ว่าการจำไม่ได้นั้นคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด
เซียวจ้านหยูนั่งลงตรงข้าม
สองคนมองหน้ากันสักพักโดยไม่พูดก่อน
"ท่านมาเร็วกว่าที่คาด" ลี่เหวยข้าพูดก่อน เสียงที่เรียบและมีความลึก
"ท่านผู้หญิงเป็นคนส่งกระดาษมาให้ข้า" เซียวจ้านหยูพูดตรง
"ใช่"
"ต้องการอะไร"
ลี่เหวยข้ายกถ้วยชาขึ้นดื่ม ตาที่มองเซียวจ้านหยูตลอดเวลา
"ต้องการให้ท่านรู้ว่าข้ามีอยู่" นางพูด "และต้องการให้ท่านรู้ว่าข้ามีสิ่งที่ท่านต้องการ"
"สิ่งที่ข้าต้องการ"
"หลักฐาน" นางพูด "ไม่ใช่แค่เรื่องบันทึกในหอหนังสือ แต่หลักฐานที่สมบูรณ์กว่านั้นมาก"
เซียวจ้านหยูไม่แสดงอาการ แต่ความสนใจในดวงตาเพิ่มขึ้น
"หลักฐานเรื่องอะไร"
"เรื่องที่ฝ่าบาทเทียนหรงรู้มาสิบสองปีแต่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์"
"และท่านมีหลักฐานนั้น"
"ข้าเก็บไว้มาสิบสองปี รอวันที่จะใช้มันได้โดยไม่ทำให้ใครตายเพิ่ม"
เซียวจ้านหยูมองนาง ประเมิน
"ท่านผู้หญิงรู้ว่าใครทำ"
ลี่เหวยข้าวางถ้วยชาลง มองเซียวจ้านหยูตรงๆ
"รู้ ข้าเห็นด้วยตาตัวเอง"
ความเงียบหนักขึ้น
"นางเป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์ตรงๆ"
"ท่านผู้หญิงปลอดภัยไหม" เซียวจ้านหยูถาม ไม่ใช่คำถามที่คาดว่าจะถาม
ลี่เหวยข้าดูแปลกใจเล็กน้อย
"ท่านถามเรื่องนั้นก่อน"
"เพราะถ้าท่านไม่ปลอดภัย เรื่องอื่นก็ไม่มีความหมาย"
นางมองเขาสักพัก แล้วก็พยักหน้าเบาๆ
"ปลอดภัย ข้ารอดมาสิบสองปีแล้ว ไม่ได้เป็นเพราะโชค"
"เพราะระบบที่ท่านสร้างขึ้น" เซียวจ้านหยูพูด "คนยามที่ปลายซอย หญิงที่รดน้ำต้นไม้ กลอนที่ประตู ท่านทำทั้งหมดด้วยตัวเองและคนของท่านเอง"
ลี่เหวยข้ายิ้มเล็กน้อย ยิ้มแรกที่เซียวจ้านหยูเห็นจากนาง
"ท่านสังเกตเร็ว"
"นั่นคืองานของข้า"
นางเล่าสิ่งที่รู้ ไม่ใช่ทั้งหมดในครั้งเดียว แต่เพียงพอสำหรับเซียวจ้านหยูที่จะประเมินว่านางพูดความจริง
เมื่อสิบสองปีก่อน คืนที่จักรพรรดิซวนหวางสิ้นพระชนม์ ลี่เหวยข้าอยู่ในส่วนของพระสนมเฉิงจิ่วเยิน ซึ่งอยู่ใกล้กับห้องบรรทมพระเจ้าแผ่นดิน
นางเห็นคนที่เข้าออกห้องบรรทมในช่วงเวลาที่ไม่ควรมีใครเข้าออก และนางเห็นใบหน้าของคนนั้น
"ท่านผู้หญิงเห็นชัดไหม" เซียวจ้านหยูถาม
"ชัดพอ" นางพูด "และข้าจำได้เพราะข้ารู้จักคนนั้นมาก่อน"
"รู้จักในฐานะอะไร"
"รู้จักในฐานะคนที่เคยมาเยี่ยมพระสนมเฉิงหลายครั้งในปีก่อนหน้า" นางพูด "ในฐานะขุนนางที่อ้างว่ามาในธุระราชการ แต่อยู่นานกว่าธุระราชการทุกครั้ง"
"และชื่อคนนั้น"
ลี่เหวยข้ามองเซียวจ้านหยู ดวงตาที่มีความหนักในนั้น
"ข้าจะบอกชื่อเมื่อพร้อมจะดำเนินการจริงๆ" นางพูด "ไม่ใช่เพราะไม่ไว้วางใจท่าน แต่เพราะข้ารู้ดีว่าการรู้ชื่อนั้นก่อนพร้อม คือการเร่งให้สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเกิดขึ้นเร็วกว่าที่ควร"
เซียวจ้านหยูมองนาง
"ท่านผู้หญิงระวังมาก"
"ข้าอยู่รอดมาสิบสองปีในโลกที่คนรู้เรื่องนี้ตายทั้งนั้น" นางพูดเรียบๆ "ความระวังคือสิ่งที่ทำให้ข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้"
เซียวจ้านหยูพยักหน้า รับรู้ความสมเหตุสมผลของสิ่งที่นางพูด
"ท่านผู้หญิงต้องการอะไรตอบแทน"
ลี่เหวยข้านิ่งอยู่สักพัก
"ต้องการสองอย่าง" นางพูดในที่สุด "หนึ่ง ต้องการให้ชื่อของพระสนมเฉิงจิ่วเยินได้รับการล้างมลทิน นางตายไปพร้อมกับความเชื่อว่าลูกชายของนางทำสิ่งนั้น และนั่นไม่ยุติธรรม"
"และสอง"
"ต้องการให้คนที่ทำถูกดำเนินการตามกฎหมาย ไม่ใช่การลงโทษนอกกฎหมาย" นางพูด เสียงที่ชัดเจน "ข้าไม่ต้องการให้มีเลือดเพิ่ม ข้าต้องการความยุติธรรม"
"คนนี้ สิ่งที่ต้องการบริสุทธิ์"
✨กลับมาและบอก ✨
ห้องเก็บหนังสือ สาย
เซียวจ้านหยูกลับมาถึงพระราชวังก่อนเที่ยง
หาเฉินหยานได้ที่ท้องพระโรงประชุมที่กำลังจัดการเรื่องแคว้นซีหยวน เขารอจนการประชุมเสร็จ แล้วตามเฉินหยานไปที่ห้องเก็บหนังสือ
"ท่านพบนางแล้ว" เฉินหยานพูดเมื่อทั้งสองนั่งลง
"พบพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด เล่าทุกอย่างที่ได้คุยกับลี่เหวยข้า ทุกคำ ทุกรายละเอียด
เฉินหยานฟังโดยไม่ขัด ไม่แสดงอารมณ์ชัดเจน จนกระทั่งเซียวจ้านหยูพูดถึงสิ่งที่นางต้องการ
"นางต้องการล้างมลทินให้มารดาของจิ้น"
"ใช่พะย่ะค่ะ"
เฉินหยานนิ่งสักพัก
"ข้าต้องการสิ่งเดียวกันมาสิบสองปีแล้ว" เขาพูดเบา
"รู้พะย่ะค่ะ"
"ท่านคิดว่านางพูดความจริง"
"คิดว่าใช่พะย่ะค่ะ นางรอดมาสิบสองปีโดยไม่มีใครสนับสนุน ด้วยระบบที่นางสร้างเอง ถ้านางต้องการทำร้ายฝ่าบาท มีโอกาสมากกว่านี้มากในสิบสองปีที่ผ่านมา"
เฉินหยานพยักหน้า
"ท่านจะทำอย่างไรต่อ"
"รอให้นางพร้อมที่จะบอกชื่อพะย่ะค่ะ ในระหว่างนั้น ข้าพระองค์จะสืบหาเพิ่มเติมเพื่อให้หลักฐานแน่นพอ และ—" เขาหยุด
"และอะไร"
"ข้าพระองค์ต้องการให้ฝ่าบาทอนุมัติสิ่งหนึ่งพะย่ะค่ะ"
"บอกมา"
"ข้าพระองค์ต้องการเปิดการสืบสวนอย่างเป็นทางการ แต่เงียบๆ เรื่องการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิซวนหวาง" เซียวจ้านหยูพูด "ไม่ใช่การสืบสวนที่ทุกคนรู้ แต่การสืบสวนที่มีแค่ข้าพระองค์ คนของข้าพระองค์ และฝ่าบาทรู้ว่าเกิดขึ้น"
เฉินหยานมองเขา ดวงตาที่ซับซ้อน
"ท่านต้องการเปิดแผลเก่า"
"ข้าพระองค์ต้องการปิดแผลนั้นอย่างถูกต้องพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด "แผลที่ไม่ได้รับการรักษาในสิบสองปีนั้น มันไม่ได้หายไป มันแค่ซ่อนตัวอยู่และสร้างความเสียหายต่อไปโดยที่ไม่เห็น ถ้าเราไม่จัดการ คนที่รู้ความลับนั้นจะใช้มันเป็นอาวุธได้ตลอดไป"
เฉินหยานนั่งกับสิ่งที่เซียวจ้านหยูพูด
นาน
"ถ้าการสืบสวนนำไปสู่ชื่อที่ข้าบอกท่านเมื่อวาน" เขาพูดช้าๆ
"ฝ่าบาทจะต้องตัดสินใจว่าจะดำเนินการอย่างไรพะย่ะค่ะ"
"และถ้าการดำเนินการนั้นสร้างความวุ่นวาย"
"ข้าพระองค์จะจัดการพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด เสียงที่มั่นคง "นั่นคือสิ่งที่ข้าพระองค์ทำ"
เฉินหยานมองเขาสักพัก
"ท่านรู้ไหมว่าสิ่งที่ท่านกำลังจะทำนั้นอันตรายมาก"
"รู้พะย่ะค่ะ"
"และท่านยังทำ"
"เพราะมันถูกต้องพะย่ะค่ะ" เซียวจ้านหยูพูด เสียงที่เรียบแต่มีน้ำหนัก "และเพราะฝ่าบาทแบกเรื่องนี้คนเดียวมานานพอแล้ว"
ห้องเงียบ
"ขณะนี้ มีคนยินดีแบกสิ่งนี้ร่วมกับข้า"
เฉินหยานลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะ หยิบพู่กัน เขียนบางอย่างลงบนกระดาษ แล้วประทับตราลงไป
ส่งให้เซียวจ้านหยู
ใบอนุมัติสำหรับการสืบสวนลับ
"ทำตามที่ท่านคิดว่าถูกต้อง" เฉินหยานพูด เสียงที่เรียบแต่มีบางสิ่งที่ต่างออกไป "ข้าเชื่อท่าน"
สามคำ
สั้น ตรง ไม่ตกแต่ง
แต่เซียวจ้านหยูรู้ว่าสำหรับเฉินหยาน สามคำนั้นหนักแค่ไหน
"คนทั้งโลก ที่ได้รับความไว้วางใจนี้ มีแค่ข้าคนเดียว"
"ตัวกลางนั้นยืนอยู่ตรงกลาง รู้ทั้งสองฝั่ง ไม่เป็นของฝั่งใด แต่เมื่อถึงเวลา นางก็เลือก
เลือกฝั่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่ฝั่งที่มีประโยชน์กับตัวเอง
และในการเลือกนั้น นางทำให้ตาชั่งที่เอียงมาสิบสองปี เริ่มกลับมาสู่ความสมดุล ทีละนิด ทีละก้าว แบบที่ความยุติธรรมค่อยๆ กลับมา โดยที่ไม่รีบ"
♥️"หลังฝนดอกไม้หอมกว่าวันแดดออก หลังผ่านความยากลำบาก ความรักลึกกว่าวันธรรมดา มีคนนี้เคียงข้าง จะกลัวลมและฝนไยเล่า"♥️
..สุสาส์นราคะ...
