เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ชาย-ชาย,จีน,ย้อนยุค,ข้ามเวลา,รัก,ระบบ,ทะลุมิติ,ทรราชไร้ใจ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ผู้แต่ง
ขุนวรา_0712
เรื่องย่อ
ทรราชไร้ใจ 无情暴君
ลู่จินเยว่ เป็นพนักงานออฟฟิศที่เขียนนิยายเป็นงานอดิเรก ในวันหยุดสุดสัปดาห์คนอื่นพากันออกไปเที่ยว แต่เขาคนนี้กลับนั่งแต่งพล็อตนิยายเรื่องใหม่อยู่ในห้อง เนื่องจากเขาทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์หลังจากร่างพล็อตนิยายเสร็จ ลู่จินเยว่ก็หลับไปด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่เขากินไปก่อนที่จะเข้านอน ลู่จินเยว่กำลังดำดิ่งกับห้วงฝันแต่ก็ต้องปวดหัวอย่างรุนแรน และได้ยินเสียงในหัวก่อนที่เขาจะสลบไป
[ยินดีต้อนรับนายท่าน ข้าคือผู้ช่วยของนายท่าน]
[ระบบของข้าน้อยยังพัฒนาได้ไม่มาก ขอนายท่านโปรดชี้แนะ]
เมื่อลู่จินเยว่ตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาทะลุมิติมาอยู่ในจวนตระกูลลู่ ที่ลูกชายคนรองของบ้านถูกวางยาพิษและลู่จินเยว่ก็มาอยู่ในร่างของเขา ลู่จิ้งหยู การได้มาอยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูทำให้ลู่จินเยว่ได้สัมผัสถึงความรักของครอบครัวที่ไม่เคยได้รับ เมื่อได้อยู่คนเดียวลู่จินเยว่ที่อยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูก็คิดหนักว่าเขามาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ยังไง ไม่ทันคิดได้มากกว่านั้น เสียงแหลมเล็กที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
[ตอนนี้นายท่านอยู่ในนิยายที่นายท่านได้วางพล็อตไว้ โดยตัวตนของคนผู้นี้คือตัวประกอบที่ไม่ได้มีบทอะไรในเรื่องขอรับ] ใครหน่ะ ลู่จิ้งหยูเอ่ยถามเสียงในหัวด้วยความประหลาดใจ
[ข้าน้อยชื่อเสี่ยวลู่ ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของนายท่านขอรับ]
“ผู้ช่วย...ผู้ช่วยอะไร” จิ้งหยูขมวดคิ้วกับสิ่งที่ตนได้ยิน
[ภารกิจของนายท่านคือ แก้ปมของทรราชที่นายท่านเป็นคนเขียนขึ้นมา] ทรราช ฮองเต้ทรราชที่เขาวางปมไว้เยอะกว่าชาวบ้านนั้นน่ะเหรอ แค่คิดลู่จิ้งหยูก็อยากจะกลับโลกเดิมซะเดี๋ยวนี้!!
ภารกิจจะสำเร็จหรือไม่ ลู่จิ้งหยูคนนี้ก็ไม่รู้เช่นกัน ขอให้ทุกท่านโปรดติดตามตอนต่อไป
ติดต่อนักเขียนได้ที่
https://x.com/K_hunwara
https://www.tiktok.com/@khunwara36?is_from_webapp=1&sender_device=pc
“ไม่ใช่แค่หมัวมัวต่ำต้อย คนต่อไปก็คือพระองค์”
เมื่อเสนาบดีเอ่ยจบกริซเล่มเล็กก็วาดผ่านอากาศพุ่งไปหาไทเฮา มือของนางดันกริซนั้นไว้เพื่อไม่ให้โดนตัว แต่ด้ามคมของกริซกลับบาดลึกเข้ามือของนางจนรู้สึกเจ็บ นางแย่งกริซมาได้สำเร็จก่อนที่จะใช้กริซฟาดฟันอากาศจนโดนมือของอู่อิงกั๋วกง
กริซเล่มงามถูกแทงทะลุมือของเขา เสนาบดีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ไทเฮารีบเดินหนีเมื่ออีกฝ่ายมีบาดแผลที่นางเป็นคนทำ เท้ายังก้าวไม่พ้นประตูนางก็ถูกลากกลับเข้าไปอีกครั้ง กริซที่ถูกดึงจากมือของเสนาบดีแทงลงบนอกของไทเฮา นางอ้าปากค้างร้องไม่ออก ร่างกายทรุดลงนั่งข้างร่างของหมัวมัว
ร่างสูงใหญ่นั่งลงให้ใบหน้าเสมอกับพระนาง เขาดึงกริซออกจากอกของไทเฮา เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจนเลอะชุดสีทองที่นางสวมใส่ อู่อิงกั๋วกงดีถือกริซเล่มนั้นไว้พลางมองโลหิตที่เปื้อนกริซนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ
ไทเฮาที่ยังไม่สิ้นลมเมื่อได้โอกาส กริซที่อยู่ในมือของเสนาบดีก็ถูกนางผลักมือที่ถือกริซไว้แทงทะลุหัวใจเขาทันที ไทเฮาเค้นเสียงหัวเราะอย่างแหบพร่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆ หม่นแสงลง ร่างสั่นเทาทรุดฮวบเคียงข้างหมัวมัวคนสนิทไปตลอดกาล ไม่ต่างจากเสนาบดีที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหว สำลักโลหิตออกมาก้อนใหญ่ ก่อนสิ้นใจเขาภาวนาให้ลูกของตนได้บัลลังก์กลับมาคืนตระกูลถังสำเร็จ
ในโถงกลางที่เคยจัดจัดงานเฉลิมฉลองใหแก่ฮ่องเต้ บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วบริเวณ องครักษ์เงาของฮ่องเต้ใช้เลือดเนื้อของตนเสียสละให้เหยียนอวี้หานปลอดภัย พวกเขาฟาดฟันกับทหารของแม่ทัพใหญ่ที่กรูกันเข้ามา บัดนี้ในโถงกลางเหลือเพียงฮ่องเต้ ลู่จิ้งหยู เฟยหยาง และแม่ทัพใหญ่
ลู่จิ้งหยูเดินเข้ามาหาฮ่องเต้หวังปกป้องเขา แต่ร่างโปร่งกลับโดนแม่ทัพฉุดรั้งให้เข้ามาหาตน เหยียนอวี้หานที่มองอยู่ก็รีบก้าวเท้าเพื่อจะไปแย่งตัวของลู่จิ้งหยูกลับมา แต่เฟยหยางห้ามเขาไว้เสียก่อน
“ไปช่วยพระสนม” เหยียนอวี้หานเอ่ยกับเฟยหยาง
“แต่”
“ไป!” สิ้นคำของฮ่องเต้เฟยหยางก็เข้าปะทะกับถังจวินอี้ เพียงแต่คนผู้นั้นมีลู่จิ้งหยูคอยเป็นโล่ให้กับตน เฟยหยางที่กลัวว่าพระสนมจะถูกลูกหลงจึงไม่ได้ใส่แรงตามที่ควร ลู่จิ้งหยูพยายามดิ้นจากถังจวินอี้ แต่ด้วยตัวของอีกฝ่ายที่แข็งแรงกว่าแรงของลู่จิ้งหยูก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกสิ่งใดได้
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย ก็อย่าว่าเขารุนแรงก็แล้วกัน ลู่จิ้งหยูเตะลงที่ผ่าหมากของเขา ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนหากเป็นจุดนี้ก็ต้องมีจุกบางล่ะ และเป็นดังคาดลู่จิ้งหยูหลุดจากการจับกุม ก่อนที่ร่างโปร่งจะรีบวิ่งไปหาฮ่องเต้ที่ยืนอยู่หน้าบัลลังก์ทันที เหยียนอวี้หานมองสำรวจลู่จิ้งหยูด้วยกลัวอีกฝ่ายจะบาดเจ็บ
“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”
ลู่จิ้งหยูส่ายหน้าก่อนที่จะมองดูแม่ทพที่ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นกุมจุดลับของเขา แม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะไม่ตลกเท่าไหร่ แต่ลู่จิ้งหยูกลับกลั้นขำเอาไว้สุดชีวิต ใบหน้างามซุกลงที่อกของฮ่องเต้ แท้จริงแล้วอยากปกปิดรอยยิ้มที่กลั้นเอาไว้ แต่เหยียนอวี้หานกลับเข้าใจว่าคนตรงหน้ากำลังหวาดกลัว เขาจึงยกมือลูบกลุ่มผมนุ่มปลอบใจสนมรักของตน
“เฟยหยางเจ้าไปช่วยเป็นกำลังเสริมด้านนอก” เหยียนอวี้หานเอ่ยสั่ง แม้ว่าเฟยหยางไม่อยากไปเพราะกลัวว่าแม่ทัพใหญ่จะคิดทำร้ายนายของตน แต่เขาก็ต้องทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย
บัดนี้ในโถงกลางเหลือเพียงพวกเขาสามคน ลู่จิ้งหยูที่ถูกฮ่องเต้โอบไว้ เขามองดูแม่ทัพที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แม้ว่าจะรู้สึกขายหน้าที่ถูกหยามเกียรติ แต่ด้วยความเป็นแม่ทัพทำให้ฟื้นตัวเร็วกว่าคนอื่นเป็นไหน ๆ
“เหตุใดเจ้าถึงคิดก่อกบฏ” เหยียนอวี้หานเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“แท้จริงแล้วบัลลังก์นี้ควรเป็นของตระกูลข้า เจ้ามีสิทธิ์อันใดนั่งบนที่แห่งนั้น”
“เป็นเพียงทรราช ริอาจอยากเป็นมังกร” เอ่ยจบถังจวิ้นอี้ก็วิ่งมาทางเหยียนอวี้หานพร้อมกับดาบเล่มใหญ่ของตน ลู่จิ้งหยูเห็นดังนั้นก็คิดที่จะบังฮ่องเต้ไว้ แต่เหยียนอวี้หานไวกว่า เขาผลักลู่จิ้งหยูให้พ้นก่อนที่ปลายดาบจะแทงทะลุอกของเหยียนอวี้หาน ลู่จิ้งหยูดวงตาเบิกกว้าง เหยียนอวี้หานมองมาที่เขาก่อนที่จะยิ้มบางออกมา ถังจวินอี้พอใจกับผลงานของตนก่อนที่จะได้ดึงดาบออกจากอกของฮ่องเต้
ปลายดาบคมของเฉิงอ๋องก็แทงทะลุหัวใจเขาในดาบเดียว สิ้นลมไปทันที ลู่จิ้งหยูรีบวิ่งเข้าไปพยุงเหยียนอวี้หาน อีกฝ่ายสำลัดเลือดออกมาคำโต ดวงตาเรียวเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มือหนาที่เปื้อนเลือดลูบที่ใบหน้านวลผ่องเบาๆ
“ม หมอหลวง เรียกหมอหลวง” ลู่จิ้งหยูเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ เฟยหยางที่เดิมเข้ามาตามหลังเห็นภาพเบื้องหน้าก็ทรุดลงนั่ง เอ่ยโททตนเองในใจซ้ำๆ หากตนไม่ออกไปด้านนอก ฮ่องเต้ก็ไม่คงเป็นเช่นนี้ ท่านอ๋องเดินเข้ามาก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ลู่จิ้งหยู
“ไม่ ไม่ต้อง” เหยียนอวี้หานเอ่ยออกมาเสียงเบา
“ฝ่าบาท หากไม่เรียกหมอหลวงพระองค์จะ..” ท่านอ๋องไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา ลู่จิ้งหยูมองดาบของแม่ทัพที่ยังเสียบคาอกของเหยียนอวี้หาน ร่างโปร่งสะอึกสะอื้นออกมา หากเขาไม่ผลักตนออกคนที่ถูกแทงคือลู่จิ้งหยู เขาไม่มีวันตาย แต่เหยียนอวี้หานไม่ใช่
“ข้ารู้ เวลาของข้าก็ไม่ได้มีมากมาย..แค่ก” เหยียนอวี้หานเอ่ยไปหนึ่งคำกลับสำลักออกมาเป็นโลหิต
“อย่า..ร้อง” ดวงตาคมมองดูใบหน้าของลู่จิ้งหยูที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา เหยียนอวี้หานเริ่มหายใจลำบาก ลู่จิ้งหยูเอ่ยถามระบบว่าช่วยเขาได้หรือไม่ แต่เจ้าระบบมีหน้าที่ช่วยเหลือนายท่านของตนเพียงอย่างเดียว ไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยผู้อื่น จึงทำเพียงปฏิเสธนายท่านของตนไป
เหยียนอวี้หานสำลักโลหิตออกมาคำโต ชุดสีฟ้าตัวโปรดของลูู่จิ้งหยูถูกย้อมด้วยสีโลหิตของฮ่องเต้ เขาไม่นึกรังเกียจ ขอเพียงคนตรงหน้าไม่จากเขาไปไหน มือหนาวางลงบนแก้มเนียนลู่จิ้งหยูกุมมือของเขาไว้
“เจ้าคือคนแรก..ที่ข้า ยอมมอบชีวิตให้ได้”
“ขอบคุณ..ที่เจ้า ทำใหข้ารู้จักความรัก” เหยียนอวี้หานเอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงหายใจที่เริ่มหอบถี่ ลู่จิ้งหยูส่ายหน้าก่อนที่จะตะโกนบอกคนโดยรอบว่าให้รีบไปตามหมอหลวง เหยียนอวี้หานยิ้มออกมา นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาสีใสที่ไหลรินจากดวงตาของลู่จิ้งหยู
“ข้า ข้ารักเจ้า” เมื่อเอ่ยจบเหยียนอวี้หานก็สิ้นลมไปตรงหน้า มือหนาที่เคยทรงอำนาจเหนือคนนับหมื่น บัดนี้กลับไร้เรี่ยวแรงและร่วงหล่นจากมือของลู่จิ้งหยู ดวงตาคมที่เคยดุดันปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายที่มอบให้แด่คนรัก ทรราชผู้ยิ่งใหญ่สิ้นใจลงในอ้อมกอดของสนมเพียงหนึ่งเดียวที่กุมหัวใจเขาไว้
ลู่จิ้งหยูร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไม่ต่างจากท่านอ๋องที่เสียน้องชายร่วมสายเลือดไป ลู่จิ้งหยูกอดร่างไร้วิญญาณของเหยียนอวี้หานไว้ ริมฝีปากอวบอิ่มจุมพิตลงบนริมฝีปากบางเป็นครั้งสุดท้าย
ข้าก็รักท่าน
[ภารกิจแก้ไขปมทรราช สำเร็จ]
ท่านอ๋องมอบศีรษะของแม่ทัพใหญ่ให้กับแคว้นชิงตามคำขอของอีกฝ่าย แคว้นฉ่งที่อยากได้ศีรษะของแม่ทัพเป็นเพราะเขาชอบทำให้ชาวเมืองที่ไม่รู้เรื่องอันใดเกิดอันตราย บ้างก็ฆ่า บ้างก็ปล้น ทั้งที่ชาวเมืองพวกนั้นยังไม่ทำสิ่งใดให้เขาต้องลงฆ่า แต่ถังจวินอี้กลับลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับชาวเมืองแคว้นชิง ทำให้คนในแคว้นโกรธแค้นเขามากจนอยากเสีบหัวประจาร
ข่าวเรื่องการก่อกบฏของแม่ทัพใหญ่ลือกันทั่วเมืองหลวง ก่อนที่จะแพร่กระจายออกไปถึงเมืองต่างๆ ตระกูลถังถูกคุมตัวข้อหาเป็นกบฏต่อแผ่นดิน ผู้ชายถูกประหารทันทีส่วนผู้หญิงหรือเยว่หมิงถูกเนรเทศออกจากแคว้นเหยียน ท่านอ๋องจัดการเรื่องพิธีศพของไทเฮาและฮ่องเต้อย่างสมเกียรติ ผู้คนต่างเข้าใจว่าฮ่องเต้เสียสละเพื่อแผ่ดิน พากันออกมาร่วมส่งเสด็จเป็นครั้งสุดท้ายก่อนพาเขาเข้าสุสานหลวง
หลังจากจัดการเรื่องไว้ทุกข์เสร็จสิ้น ก็เป็นพิธีขึ้นรับตำแหน่งฮ่องเต้คนใหม่ของเหยียนอี้เฉิง พร้อมกับฮองเฮาคนรัก เจียงสือเยว่ ลู่จิ้งหยูแม้อยากจะไปร่วมงานของพวกเขา แต่ร่างกายของเขากลับมาพายืนหน้าหลุมศพของเหยียนอวี้หาน ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่าน
ลู่จิ้งหยูวางดอกหอมหมื่นลี้ลงหน้าหลุมศพหินอ่อน ความทรงจำเกี่ยวกับสุราไหแรกและรสจูบครั้งสุดท้ายยังคงติดตรึงอยู่ในใจ แม้ภารกิจจะจบลง แต่เขารู้ดีว่าหัวใจดวงนี้ได้ฝังเอาไว้ที่นี่ เคียงคู่กับทรราชผู้แสนดีของเขาตลอดไป
ลู่จิ้งหยูนั่งเหม่ออยู่พักใหญ่ หากไม่มีทรราชแล้ว ภารกิจของเขาจะสำเร็จไหม เสียงเล็กของระบบเอ่ยขึ้นมาทันทีว่า [ภารกิจสำเร็จ ท่านจะถูกส่งกลับร่างเดิม] อย่างนั้นสินะ ไม่นานร่างกายของลู่จิ้งหยูก็ชาหนึบก่อนที่จะหมดสติไป ในระหว่างนั้นเสียงระบบก็เอ่ยต่อ แต่เขาฟังไม่ทันเข้าใจว่าเจ้าระบบพูดอะไรกันแน่
[ท่านได้รับรางวัลเป็น......]
จบบริบูรณ์
นิยายทรราชไร้ใจ เปิดให้อ่านฟรีถึงวันที่ 23/02/2026 เวลา 23:59
ขอบคุณคุณนักอ่านที่ติดตามค้าบบ 🙏🏻🙏🏻🙏🏻