เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ชาย-ชาย,จีน,ย้อนยุค,ข้ามเวลา,รัก,ระบบ,ทะลุมิติ,ทรราชไร้ใจ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ผู้แต่ง
ขุนวรา_0712
เรื่องย่อ
ทรราชไร้ใจ 无情暴君
ลู่จินเยว่ เป็นพนักงานออฟฟิศที่เขียนนิยายเป็นงานอดิเรก ในวันหยุดสุดสัปดาห์คนอื่นพากันออกไปเที่ยว แต่เขาคนนี้กลับนั่งแต่งพล็อตนิยายเรื่องใหม่อยู่ในห้อง เนื่องจากเขาทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์หลังจากร่างพล็อตนิยายเสร็จ ลู่จินเยว่ก็หลับไปด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่เขากินไปก่อนที่จะเข้านอน ลู่จินเยว่กำลังดำดิ่งกับห้วงฝันแต่ก็ต้องปวดหัวอย่างรุนแรน และได้ยินเสียงในหัวก่อนที่เขาจะสลบไป
[ยินดีต้อนรับนายท่าน ข้าคือผู้ช่วยของนายท่าน]
[ระบบของข้าน้อยยังพัฒนาได้ไม่มาก ขอนายท่านโปรดชี้แนะ]
เมื่อลู่จินเยว่ตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาทะลุมิติมาอยู่ในจวนตระกูลลู่ ที่ลูกชายคนรองของบ้านถูกวางยาพิษและลู่จินเยว่ก็มาอยู่ในร่างของเขา ลู่จิ้งหยู การได้มาอยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูทำให้ลู่จินเยว่ได้สัมผัสถึงความรักของครอบครัวที่ไม่เคยได้รับ เมื่อได้อยู่คนเดียวลู่จินเยว่ที่อยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูก็คิดหนักว่าเขามาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ยังไง ไม่ทันคิดได้มากกว่านั้น เสียงแหลมเล็กที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
[ตอนนี้นายท่านอยู่ในนิยายที่นายท่านได้วางพล็อตไว้ โดยตัวตนของคนผู้นี้คือตัวประกอบที่ไม่ได้มีบทอะไรในเรื่องขอรับ] ใครหน่ะ ลู่จิ้งหยูเอ่ยถามเสียงในหัวด้วยความประหลาดใจ
[ข้าน้อยชื่อเสี่ยวลู่ ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของนายท่านขอรับ]
“ผู้ช่วย...ผู้ช่วยอะไร” จิ้งหยูขมวดคิ้วกับสิ่งที่ตนได้ยิน
[ภารกิจของนายท่านคือ แก้ปมของทรราชที่นายท่านเป็นคนเขียนขึ้นมา] ทรราช ฮองเต้ทรราชที่เขาวางปมไว้เยอะกว่าชาวบ้านนั้นน่ะเหรอ แค่คิดลู่จิ้งหยูก็อยากจะกลับโลกเดิมซะเดี๋ยวนี้!!
ภารกิจจะสำเร็จหรือไม่ ลู่จิ้งหยูคนนี้ก็ไม่รู้เช่นกัน ขอให้ทุกท่านโปรดติดตามตอนต่อไป
ติดต่อนักเขียนได้ที่
https://x.com/K_hunwara
https://www.tiktok.com/@khunwara36?is_from_webapp=1&sender_device=pc
ลู่จิ้งหยูมองคนด้านบนด้วยสายตาออดอ้อน จะให้เขาพูดแบบนั้นลู่จิ้งหยูก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา เขาจึงทำเพียงเงียบและใช้สายตาอ้อนวอนทรราชแทน มือหนาของเหยียนอวี้หานดึงรั้งสะโพกบางของคนใต้ร่างขึ้นจากโต๊ะ สายตาคมมองลู่จิ้งหยูอย่างหื่นกระหาย ก่อนที่ทรราชจะทำในสิ่งที่ลู่จิ้งหยูไม่คาดคิด
ร่างสูงก้มลงครอบปากลงบนท่อนลำที่ตั้งตรงของลู่จิ้งหยู เสียงครางหวานถูกเปล่งออกมาตามหลัง ลู่จิ้งหยูพยายามจะหุบขาอีกครั้งแต่ก็โดนมือหนาจับถ่างออกให้กว้างกว่าเดิมเสียอีก เรียวลิ้นของเหยียนอวี้หานตวัดเลียส่วนปลายของท่อนลำ พลางใช้นิ้วโป้งลูบวนรูจีบสีสวยไปด้วย ลู่จิ้งหยูที่โดนกระทำทั้งสองทางพร้อมๆ กันร่างกายก็บิดเร้าครวญครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“อ้ะ..อ๊า..ฝ่าบาท”
นิ้วเรียวยาวถูกสอดเข้าในช่องทางรักของลู่จิ้งหยูพร้อมกันสองนิ้ว ลู่จิ้งหยูร้องครางเสียงหลงก่อนที่จะถูกทรราชมอบจูบอันเร่าร้อนให้อีกครั้ง นิ้วเรียวยาวที่อยู่ในช่องทางขยับและหมุนวนจนลู่จิ้งหยูรู้สึกมวนท้อง มือบางของลู่จิ้งหยูตบลงบนบ่าของร่างสูงเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก เหยียนอวี้หานถอนริมฝีปากออกพร้อมกับเส้นใยสีใสที่ยืดตามริมฝีปากของเขา
นิ้วที่อยู่ในรูจีบของลู่จิ้งหยูเริ่มแผงฤทธิ์อีกครั้ง ทั้งจ้วงแทงและหมุนวนถล้ำลึกจนลู่จิ้งหยูไม่อาจต้านทานความเสียวนี้ได้ ทำเพียงอ้าขาให้ทรราชปรนเปรอจนพอใจ กระทั่งน้ำขาวขุ่นพุ่งออกมาจากปลายหัวท่อนลำของเขา เหยียนอวี้หานจึงหยุดรังแกร่างตรงหน้าได้
นิ้วเรียวยาวถูกถอนออกจากช่องทางรัก น้ำผึ้งหนืดถูกชโลมทั่วรูจีบเล็กและนิ้วเรียวของเหยียนอวี้หาน ร่างสูงเลียนิ้วที่เปื้อนน้ำผึ้งและน้ำรักของลู่จิ้งหยู ดวงตาคมยังคงจ้องมองร่างโปร่งไม่วางตา ชุดคลุมมังกรถูกเจ้าของคลุมให้กับลู่จิ้งหยู ก่อนที่ฮ่องเต้จะเรียกนางกำนัลข้างนอกเข้ามา ลู่จิ้งหยูรีบกระชับชุดคลุมเพื่อปกปิดร่างกายของตนโดยที่มีสายตาของทรราชมองด้วยความขบขัน
เหยียนอวี้หานรับถ้วยยาจากนางกำนัลก่อนที่จะหันมามองลู่จิ้งหยูเมื่อนางกำนัลออกไปแล้ว ถ้วยยาถูกยื่นให้ตรงหน้าของร่างโปร่ง กลิ่นฉุนโชยเข้าจมูกจนลู่จิ้งหยูต้องเบือนหน้าหนี
“ดื่มเสีย ข้ายังไม่อยากให้ลูกของข้าเกิดในเวลานี้” ลู่จิ้งหยูพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะรับถ้วยยาคุมกำเนิดมาถือไว้ ร่างโปร่งมองไปที่ทรราชอีกครั้ง ก่อนจะฝืนใจดื่มยาไปจนหมด ด้วยรสชาติของยาที่ขมติดปลายลิ้นทำให้ลู่จิ้งหยูมีสีหน้าเหยเก
“คราวหน้าข้าจะให้หมอหลวงทำให้รสชาติดีกว่านี้” เหยียนอวี้หานเอ่ยเมื่อเห็นสีหน้าของสนมรักที่ไม่สู้ดีนักหลังจากดื่มยาไป ลู่จิ้งหยูยิ้มแหย ก่อนที่จะถูกฮ่องเต้จับนอนลงบนโต๊ะอีกครั้ง
เดี๋ยว เดี๋ยว ไม่ใช่ว่าพอแล้วหรือ!!
ลู่จิ้งหยูมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่จะมองร่างสูงเบื้องหน้าค่อยๆ ถอดชุดสีดำตัวนอกและตัวในออกไปตามกัน ร่างกายแกร่งเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาของลู่จิ้งหยู ลอนกล้ามเนื้อเรียงตัวกันจนลู่จิ้งหยูนึกอยากสัมผัส
ดวงตาสวยเลื่อนมองลงจุดที่เตะตาที่สุด นั้นคือแกนกายลำเขื่องที่พร้อมรบเต็มที่ เส้นเลือดปูดโปนและท่อนลำตั้งตรง มีสีแดงเข้มจนคนมองหวาดหวั่น เมื่อเห็นขนาดของมันลู่จิ้งหยูก็ถึงกับเบือนหน้าหนี
“อยากจับหรือไม่” เหยียนอวี้หานเอ่ยถามเสียงแหบพร่าพราวเสน่ห์ ทำเอาคนฟังอย่างลู่จิ้งหยูคล้อยตามเผลอพยักหน้าตอบไป
มือเรียวถูกนำมาวางที่ท่อนลำแกร่ง มือหนาจับกุมมือของลู่จิ้งหยูชักนำให้ปรนเปรอให้แก่ตน ลู่จิ้งหยูที่ถูกชักนำหน้าแดงไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนเบื้องหน้า
“อ่าห์~” ร่างสูงก้มลงครางเสียงต่ำข้างหูของลู่จิ้งหยู ฟันคมขบเม้มใบหูที่ขึ้นสีแดงสวย ทิ้งรอยฟันจนลู่จิ้งหยูดูน่ารังแกเป็นเท่าตัว ใบหน้านวลที่แดงปลั่งกับรอยขบเม้มของเขาที่มีทั่วตัวอีกฝ่าย ช่างถูกใจเหยียนอวี้หานเป็นอย่างมาก
เหยียนอวี้หานปล่อยมือเรียวให้เป็นอิสระ ริมฝีปากบางจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง เพียงแต่ไม่ได้สอดลิ้นเข้าไป เป็นเพียงการจูบเพื่อปลอบประโลม เพราะคืนนี้ยังอีกยาวไกล
แน่นอนว่าลู่จิ้งหยูคืนนี้เขาไม่ได้พักตามที่ใจหวัง
เสียงเนื้อกระทบกันดังระงมทั่วห้องนอนของลู่จิ้งหยู ท่อนลำแกร่งที่อยู่ในกายของลู่จิ้งหยูถูกเจ้าของมันใช้รังแกร่างโปร่งจนครางเสียงหลง มือเรียวดันหน้าท้องแกร่งเพื่อรั้งไม่ให้เหยียนอวี้หานขยับไปมากกว่านี้ แต่ร่างสูงที่แรงเยอะกว่ากับจับข้อมือของลู่จิ้งหยูวางไว้เหนือหัวทั้งสองข้าง ก่อนที่จะตบสะโพกใส่ช่องทางรักของคนใต้ร่างไม่ยั้ง โต๊ะอาหารที่บัดนี้ใช้เป็นที่ร่วมรักสั่นคลอนเจียนจะแตกหัก มือข้างที่ว่างของทรราชเลื่อนมาบีบเค้นต้นขาอวบให้อ้าออกเพื่อให้ตนเข้าไปในกายของอีกฝ่ายได้ลึกขึ้น
“อื้อ!..อ้ะ”
“ชอบหรือไม่ หากชอบก็ครางเรียกชื่อข้าเสีย”
ลู่จิ้งหยูส่ายหน้าปฏิเสธแม้ร่างกายจะตอบสนองตรงกันข้าม รูจีบเล็กขมิบตอดรัดท่อนลำหนาอย่างตะกละตะกราม พลางคิดว่านี้น่ะหรือทรราชผู้ที่มีโรคประจำตัว แถมยังอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง เหตุใดถึงรังแกเขาได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
หรือจริงๆ แล้วระบบมันโกหกเขา?
ลู่จิ้งหยูถูกอุ้มไปที่เตียงนอน โดยที่ส่วนที่เชื่อมต่อกันก็ไม่ถูกเหยียนอวี้หานนำออกก่อน ขณะเดินสิ่งที่อยู่ในช่องทางของลู่จิ้งหยูก็กระแทกสวนทำให้ร่างโปร่งจุกจนน้ำตาคลอ ทำเพียงได้แต่อ้าปากค้างดวงตาเหลือกลอย ถูกใจทรราชยิ่งนัก
“ฝ..ฝ่าบาท อ้ะ!”
ลู่จิ้งหยูครางประท้วงเมื่อร่างสูงจัดท่าให้ตนนอนบนเตียง ส่วนลู่จิ้งหยูนั่งอยู่ด้านบน โดยที่ยังมีส่วนนั้นคาไว้อยู่! นี้ก็หมายความว่าให้เขาเป็นคนนำอย่างนั้นสิ
เพี๊ยะ!
มือหนาฟาดลงบนก้นอวบเป็นสัญญาณให้คนบนกายเริ่มขยับเสียที ลู่จิ้งหยูร่อนเอวอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็ถูกใจร่างสูงอย่างมาก เหยียนอวี้หานแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมฉายแววดุดันก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเมื่อคนด้านบนมองตนด้วยสายตาเว้าวอน
ด้วยเพราะลู่จิ้งหยูทำไม่เป็น
“ข้าจักสอนให้” เมื่อเอ่ยจบมือหนาก็ประคองเอวทั้งสองข้างของลู่จิ้งหยูยกขึ้นจนจะพ้นปลายหัวท่อนลำแกร่ง ก่อนที่จะแกล้งปล่อยเอวลู่จิ้งหยูโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
“อ้ะ! ฝ่าบาท!”
ลู่จิ้งหยูถูกเหยียนอวี้หานจับเอวกระแทกสวนใส่แกนกายของเขาจนเริ่มจับทางได้ ร่างโปร่งจึงเริ่มวาดลวดลายด้วยตนเอง มือเรียวค้ำลงที่หน้าท้องแกร่งของคนใต้ร่าง ก้นอวบขยับขึ้นลงแต่ละครั้งก็ส่งเสียงน่าฟัง จนคนใต้ร่างทนไม่ไหวเด้งเอวสวนจนลู่จิ้งหยูครางไม่ได้ศัพท์
“เอ่ยชื่อข้า”
“อ๊า!..ฝ..ฝ่าบาท” สิ้นคำลู่จิ้งหยูถูกเหยียนอวี้หานจับเอวกระแทกสวนใส่แกนกายของเขาจนร่างโปร่งรู้สึกจุก ก้มกลมก็ถูกบีบเคล้นจนแดงเถือก เสียงเฉอะแฉะของช่องทางรักเมื่อถูกท่อนลำหนากระแทกใส่ทำให้อารมณ์ในร่างกายของทรราชพุ่งสูง ฟันคมขบเม้มผิวเนียนจนขึ้นรอยทั่วตัว
“อวี้หาน”
“เอ่ยมันออกมา”
ลู่จิ้งหยูครวญครางไม่หยุด ไม่แม้กระทั่งได้ยินว่าคนใต้ร่างเอ่ยอะไร เมื่ออารมณ์ดิบเริ่มก่อตัว ร่างโปร่งก็ขย่มสวนท่อนลำด้านล่าง ใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน ฮ่องเต้ที่มองอยู่หยุดเด้งเอวสวน ปล่อยให้ลู่จิ้งหยูที่มัวเมาในกามารมณ์เป็นคนดำเนินต่อเอง
กระทั่งทั้งสองปลดปล่อยความสุขออกมาพร้อมกัน เสียงครางหวานและแหบทุ้มดังออกมาพร้อมกันครั้งสุดท้าย ก่อนที่ลู่จิ้งหยูจะหมดสติไปด้วยความเหนื่อยล้า
เฟยหยางกลับมาจากค่ายทหารที่ตนพึ่งไปตรวจตรา ในมือหนาถือตะกร้าที่มีขนมมากมาย ร่างสูงเดินเข้ามาในลานกว้างของตำหนักฟางเยว่ ดวงตาคมมองเห็นหนิงชีที่กำลังยืนเหม่อมมองดวงจันทร์ในยามค่ำคืน โดยไม่กลัวว่าจะป่วยไข้ ร่างสูงยิ้มบางก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างอวบตรงหน้า
ร่างสูงถอดชุดคลุมของตนคลุมให้กับสาวใช้คนสนิทของลู่จิ้งหยู ใบหน้างามหันมองเขาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือเฟยหยาง
“พี่สาว เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น” หนิงชีไม่ตอบก่อนที่จะทำท่าเดินหนีเขาไป แต่ก็ถูกมือหนาจับข้อมืออวบดึงรั้งไว้
“ปล่อยข้า”
“ข้าปล่อยก็ได้ แต่ท่านต้องกินขนมที่ข้าให้จนหมดนะ”
เมื่อเอ่ยจบมือหนาก็ยื่นตะกร้าที่ตนถือมาให้กับหนิงชี หญิงร่างอวบไม่เข้าใจว่าองครักษ์ของฮ่องเต้จะมอบขนมให้ตนบ่อยๆ เพื่ออะไร แต่ก็ยอมรับมาโดยดี ก่อนที่จะโดนเฟยหยางจูงมือไปนั่งในศาลาทรงเหลี่ยม
พวกเขานั่งกินขนมดื่มชาด้วยกัน แม้จะไม่รู้ว่าข้างในตำหนักเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่คิดว่าความสัมพันธ์ของเจ้านายของพวกตนคงจะดีมากขึ้นเป็นเท่าตัว