เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ชาย-ชาย,จีน,ย้อนยุค,ข้ามเวลา,รัก,ระบบ,ทะลุมิติ,ทรราชไร้ใจ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อนักเขียนนิยายอย่างลู่จินเยว่ ต้องทะลุมิติเข้าไปแก้ปมให้ฮองเต้ทรราชที่เขาเขียนปมให้เยอะกว่าชาวบ้าน ไม่พอเขายังได้ระบบติดตัวมาด้วยอีก ภารกิจนี้จะรอดหรือร่วงกันแน่นะ!!
ผู้แต่ง
ขุนวรา_0712
เรื่องย่อ
ทรราชไร้ใจ 无情暴君
ลู่จินเยว่ เป็นพนักงานออฟฟิศที่เขียนนิยายเป็นงานอดิเรก ในวันหยุดสุดสัปดาห์คนอื่นพากันออกไปเที่ยว แต่เขาคนนี้กลับนั่งแต่งพล็อตนิยายเรื่องใหม่อยู่ในห้อง เนื่องจากเขาทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์หลังจากร่างพล็อตนิยายเสร็จ ลู่จินเยว่ก็หลับไปด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่เขากินไปก่อนที่จะเข้านอน ลู่จินเยว่กำลังดำดิ่งกับห้วงฝันแต่ก็ต้องปวดหัวอย่างรุนแรน และได้ยินเสียงในหัวก่อนที่เขาจะสลบไป
[ยินดีต้อนรับนายท่าน ข้าคือผู้ช่วยของนายท่าน]
[ระบบของข้าน้อยยังพัฒนาได้ไม่มาก ขอนายท่านโปรดชี้แนะ]
เมื่อลู่จินเยว่ตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาทะลุมิติมาอยู่ในจวนตระกูลลู่ ที่ลูกชายคนรองของบ้านถูกวางยาพิษและลู่จินเยว่ก็มาอยู่ในร่างของเขา ลู่จิ้งหยู การได้มาอยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูทำให้ลู่จินเยว่ได้สัมผัสถึงความรักของครอบครัวที่ไม่เคยได้รับ เมื่อได้อยู่คนเดียวลู่จินเยว่ที่อยู่ในร่างของลู่จิ้งหยูก็คิดหนักว่าเขามาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ยังไง ไม่ทันคิดได้มากกว่านั้น เสียงแหลมเล็กที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
[ตอนนี้นายท่านอยู่ในนิยายที่นายท่านได้วางพล็อตไว้ โดยตัวตนของคนผู้นี้คือตัวประกอบที่ไม่ได้มีบทอะไรในเรื่องขอรับ] ใครหน่ะ ลู่จิ้งหยูเอ่ยถามเสียงในหัวด้วยความประหลาดใจ
[ข้าน้อยชื่อเสี่ยวลู่ ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของนายท่านขอรับ]
“ผู้ช่วย...ผู้ช่วยอะไร” จิ้งหยูขมวดคิ้วกับสิ่งที่ตนได้ยิน
[ภารกิจของนายท่านคือ แก้ปมของทรราชที่นายท่านเป็นคนเขียนขึ้นมา] ทรราช ฮองเต้ทรราชที่เขาวางปมไว้เยอะกว่าชาวบ้านนั้นน่ะเหรอ แค่คิดลู่จิ้งหยูก็อยากจะกลับโลกเดิมซะเดี๋ยวนี้!!
ภารกิจจะสำเร็จหรือไม่ ลู่จิ้งหยูคนนี้ก็ไม่รู้เช่นกัน ขอให้ทุกท่านโปรดติดตามตอนต่อไป
ติดต่อนักเขียนได้ที่
https://x.com/K_hunwara
https://www.tiktok.com/@khunwara36?is_from_webapp=1&sender_device=pc
ดวงตาสวยจ้องมองตัวอักษรที่ตนพิมพ์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตัวหนังสือมากมายเรียงรายเบียดเสียดกันจนทำให้รู้สึกมึนหัวไม่น้อย ลู่จินเยว่ เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์
ปกติแล้วเจ้าตัวจะทำเป็นงานอดิเรก จึงทำให้จับคอมพิวเตอร์แต่ละครั้งต้องใช้เวลานานพอสมควร เพื่อทดแทนกับเวลาที่เสียไประหว่างที่เขาทำงานประจำ
ลู่จินเยว่กวาดสายตาไล่อ่านพล็อตนิยายที่ตนกำลังจะแต่งเป็นเรื่องต่อไป ชื่อเรื่องว่า “ข้าคนนี้คือภรรยาของท่านอ๋อง” โดยตัวละครหลักคือ ท่านอ๋องและคุณชายเจียง ทั้งคู่ได้พบรักกันในงานเลือกสนมของฮ่องเต้
คุณชายเจียงได้รับเลือกเป็นสนมก็จริงแต่ฮ่องเต้กลับไม่สนใจเขา ทำให้นายเอกของเรื่องต้องหันไปสนใจท่านอ๋องที่มีใจให้ตนเช่นกัน แต่เรื่องนี้ใช่ว่าจะง่าย เพราะทั้งคู่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันมากมาย
ฮ่องเต้ผู้โหดเหี้ยมที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเขานั้นเป็นทรราชชอบเข่นฆ่าผู้คน แท้จริงแล้วมีผู้อยู่เบื้องหลังคอยชักนำ ทำให้ฮ่องเต้ที่ควรเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมกลับกลายเป็นทรราชที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ท้ายที่สุดฮ่องเต้ทรราชก็ถูกฆ่าตายโดยแม่ทัพใหญ่ที่หวังอยากได้บัลลังก์ แต่ท่านอ๋องพระเอกของเรื่องดันมาพบเข้าพอดีเลยสังหารแม่ทัพตามน้องชายของตนไป
ชาวเมืองต่างบอกว่าแม่ทัพนั้นทำถูกแล้วที่ฆ่าทรราช ผู้คนต่างชื่นชมว่าเขาเป็นวีรบุรุษ มีเพียงแค่ท่านอ๋องเท่านั้นที่เข้าใจดีว่าน้องชายของตนไม่ผิดเลยสักนิด เขาทำได้เพียงหาหลักฐานที่แม่ทัพทำผิดเพื่อล้างมลทินให้กับน้องชายของตน
ลู่จินเยว่ถอนหายใจเมื่อวางพล็อตเรื่องไว้จนพอใจแล้ว ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อยืดเส้นยืดสาย ลู่จินเยว่เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาทั่วไป โดยปกติเขาทำงานจนหามรุ่งหามค่ำและบ่นอยากลาออกทุกวันแต่ก็ทำไม่ได้เสียที ทำเพียงปลดปล่อยอารมณ์ที่สะสมทั้งวันลงบนนิยายที่ตนเขียน
ซึ่งตอนนี้ลู่จินเยว่เขียนนิยายได้เพียงสองเรื่องเท่านั้น ด้วยงานทางบริษัทที่กองท่วมหัวจนหนีไปไหนไม่ได้ ทำให้เขาไม่สามารถเจียดเวลามาทำอย่างอื่นได้
วันนี้เป็นวันหยุดของเขาทั้งที ลู่จินเยว่จึงลงมือเขียนพล็อตใหม่ที่พึ่งได้มา แต่เรื่องเก่าที่แต่งไว้ก็ยังไม่จบ นี่สินะชีวิตนักเขียนนิยาย ลู่จินเยว่เสยผมยาวที่เริ่มปกใบหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวย เพียงแต่ใต้ตามีสีคล้ำขึ้นเพราะลู่จินเยว่ทำโอทีทุกวันจนพักผ่อนไม่เพียงพอ คิ้วที่เป็นทรงขมวดมุ่นเมื่อมองตัวเองในกระจก พลางพิจารณาว่าเขาควรพักกับงานหรือควรพักเรื่องแต่งนิยายก่อนดี ลู่จินเยว่ส่ายหน้าให้กับความคิด
ร่างโปร่งเดินมานั่งลงบนเตียงและหยิบยานอนหลับมากินสองเม็ดตามด้วยน้ำอึกใหญ่ ก่อนที่จะเอนกายนอนลงบนเตียง จินเยว่ทำงานหนักทุกวันไม่มีพัก ทำให้เขานอนหลับยากจึงจำเป็นที่จะต้องใช้ตัวช่วย ถึงบางครั้งจะช่วยไม่ได้ก็เถอะ เขาหลับตาลงเตรียมดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา ในความฝันที่มืดมิดลูู่จินเยว่ก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาท
เสียงแหลมเล็กของเด็กชายดังขึ้นทักทายเขาแต่ลู่จินเยว่ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เขาได้ยินเพียงเสียงพูดเท่านั้น
[ยินดีต้อนรับนายท่าน ข้าคือผู้ช่วยของนายท่าน]
[ระบบของข้าน้อยยังพัฒนาได้ไม่มาก ขอนายท่านโปรดชี้แนะ]
เมื่อเสียงนั้นเอ่ยจบลู่จินเยว่ก็ปวดศีรษะรุนแรง ความทรงจำมากมายของใครคนนั้นหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาไม่รู้จบ ก่อนที่ลู่จินเยว่จะหมดสติไป
กลิ่นสมุนไพรหลากหลายชนิดลอยอบอวลทั่วห้องจนทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวขึ้น บ่าวรับใช้ข้างกายเมื่อเห็นเจ้านายตอบสนองก็รีบวิ่งออกไปแจ้งข่าวให้กับฮูหยินของจวนทราบ ลู่จินเยว่มีอาการปวดหัวอย่างหนักสักพักอาการก็เริ่มทุเลาลง
ลู่จิ้งหยูลืมตาขึ้นปรับสายตาให้เข้ากับแสงที่ตกกระทบในห้อง ดวงตาเรียวกวาดมองห้องที่ไม่คุ้นเคย และความทรงจำของใครบางคนก็ทำให้เขาได้รู้ว่า ที่นี่คือจวนสกุลลู่ เจ้าของร่างเป็นลูกชายคนรอง หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่าคุณชายลู่
เมื่อสองวันก่อน ลู่จิ้งหยู เจ้าของร่างเดิมถูกสาวใช้วางยาทำให้เขาเสียชีวิตไป ซึ่งคนที่อยู่ในร่างของอีกฝ่ายตอนนี้คือลู่จินเยว่ที่ทะลุมิติมา แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน มาทำอะไร ลู่จินเยว่นั่งนิ่ง ๆ รวบรวมความคิดที่ทำให้ตัวเขาต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้
ไม่นานฮูหยินของจวนหรือก็คือมารดาของเจ้าของร่างก็เดินเข้ามาในห้อง นางนั่งลงข้างลูกชายสำรวจดูอาการของลู่จิ้งหยูว่าดีขึ้นหรือยัง คนที่เดินตามมาคือคุณหนูใหญ่ลู่ที่เกิดจากอนุภรรยาของนายท่านลู่ เพียงแต่นางเสียมารดาไปตั้งแต่เด็ก เพราะมารดาร่างกายอ่อนแอป่วยง่าย ฮูหยินของจวนจึงรับดูแลเสมือนลูกแท้ ๆ ของตน ชื่อของนางคือ ลู่จินอี๋ สามีของนางเสียไปเมื่อสองปีก่อน นางจึงกลับมาอยู่ที่จวนลู่เพื่อดูแลบิดาและมารดา
“เป็นอย่างไรบ้างหยูเอ๋อร์”
ลู่จิ้งหยูยิ้มตอบมารดาเพื่อให้นางไม่เป็นห่วงตนมาก สาวใช้ถือถ้วยน้ำชาส่งต่อให้ฮูหยิน น้ำชาถูกลู่จิ้งหยูดื่มไปจนหมดจอก เมื่อเห็นลูกชายกินดื่มได้ฮูหยินลู่ก็สบายใจมากขึ้น จัดทรงผมที่พันกันจากการนอนหลับให้ลู่จิ้งหยูจนผมสีนิลกลับมางดงามดังเดิม
“แม่คิดว่าเจ้าจะไม่ฟื้นเสียแล้ว รู้หรือไม่ว่าเจ้าหลับไปถึงหนึ่งวันเต็ม”
“ใช่แล้ว ข้ากับท่านแม่เฝ้าเจ้าทั้งคืนรอเจ้าตื่น แต่เจ้าก็ไม่ตื่นเสียที” ลู่จินอี๋เอ่ยเสริม
“บอกแม่ได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าถึงหลับไปนานถึงเพียงนี้” ฮูหยินลู่เอ่ยออกมาด้วยความกังวล
ลู่จิ้งหยูยังไม่ทันเอ่ยตอบ นายท่านลู่ก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู บิดาของลู่จิ้งหยูเป็นรองเสนาบดีที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง รักครอบครัวมาก เมื่อรู้ข่าวว่าลูกชายฟื้นแล้วก็รีบกลับจากงานราชการทันที นายท่านลู่เดินอย่างสง่างามมานั่งลงข้างภรรยา ลูบหัวลูกชายเพื่อปลอบขวัญ
“ข้าโดนวางยาพิษขอรับ”
ลู่จิ้งหยูเอ่ยออกมาโดยไม่คาดคิด คนในครอบครัวต่างตกใจพากันตรวจสอบร่างกายของเขาว่ามีบาดแผลหรือไม่ จิ้งหยูยิ้มบาง เมื่อเขารู้สึกได้ถึงความรักของครอบครัว เพราะปกติแล้วลู่จินเยว่ในโลกปัจจุบัน พ่อแม่ต่างทิ้งเขาไปตั้งแต่เด็กเขาโตมากับปู่ที่เลี้ยงดูเขาตามลำพัง
ก่อนที่ท่านจะเสียเขาไม่แม้แต่จะเห็นบิดาและมารดาของตนมาดูใจปู่ครั้งสุดท้าย นั้นทำให้เขาไม่เคยเชื่อมั่นในความรักของครอบครัวอีกเลย ลู่จิ้งหยูโชคดีจริงๆ ที่มีครอบครัวที่รักตัวเองมากขนาดนี้ แต่ดันต้องมาตายตั้งแต่เยาว์วัย
เขาสัญญากับตัวเองว่าจะแก้แค้นคนที่ฆ่าเจ้าของร่างให้ได้
“บอกพ่อมาว่าใครกล้าทำร้ายเจ้า”
จิ้งหยูเล่าเรื่องทั้งหมดให้ครอบครัวฟัง เมื่อสองวันก่อนบ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้ามาในห้องของลู่จิ้งหยูโดยที่ยังไม่ได้รับการอนุญาต อีกฝ่ายเจอหน้าเจ้าของห้องก็ตกใจรีบวิ่งหนีทันที ลู่จิ้งหยูคนก่อนไม่ทันได้รู้ว่าโดนวางยาในน้ำชาก็ดื่มชาไปหลายจอก ตกดึกคืนนั้นไม่คาดคิดว่าลู่จิ้งหยูจะหลับไปแบบไม่หวนคืนกลับ
“ใจกล้านัก ไปลากตัวสาวใช้นั้นมาเดี๋ยวนี้!!”
สาวใช้นางนั้นถูกลากตัวมาที่กลางโถง นางก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาใครทั้งสิ้น นายท่านลู่สืบความจากบ่าวคนนี้ได้ว่าถูกตระกูลถังซื้อตัวให้มาทำร้ายคุณชายรอง
ลู่จิงซานนายท่านตระกูลลู่คิดหนักเพราะตนกับตระกูลถังไม่เคยมีเรื่องมีราวที่ต้องทำให้ตระกูลถังแค้นเคืองตระกูลลู่ ถึงขนาดต้องมาลงมือกับลูกชายของตน
บ่าวคนนั้นบอกว่าคุณหนูรองตระกูลถังเป็นคนสั่งมา เพราะนางไม่อยากให้ตระกูลลู่ส่งคนไปคัดเลือกสนม นายท่านลู่เลยลงโทษบ่าวคนนั้นตามกฎตระกูล สั่งโบยสามสิบไม้และขายออกจากจวนทันที