ซูซ่านในร่างมิเกลลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องสว่างอยู่ในความมืดไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ไม่นานร่างผอมเพรียวบางก็ลุกขึ้นนั่งสบตากับร่างโปร่งแสง
แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,ข้ามเวลา,ชาย-ชาย,อนาคต,น่ากลัว,ผี,สยองขวัญ,แฟนตาซี,วิญญาณ,ปราบผี,สตรีมเมอร์,ทะลุมิติ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ซูซ่านในร่างมิเกลลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องสว่างอยู่ในความมืดไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ไม่นานร่างผอมเพรียวบางก็ลุกขึ้นนั่งสบตากับร่างโปร่งแสง
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
สตรีมเมอร์ วันนี้จะไปปราบผีที่ไหน
‘ด้วยแรงปรารถนานี้ ผมขอแลกด้วยชีวิต! ขอให้ท่านช่วยแก้แค้นให้ผม ช่วยทำให้คนที่ทำร้ายผมทุกคนทรมานอย่างที่ทำกับผม ผมแค้น! แค้นเหลือเกินที่พวกเธอฆ่าผม!!’
“ความปรารถนาของเจ้าไม่ยาก เจ้าหนู ไม่ต้องห่วง ข้าคนนี้จะแก้แค้นให้เจ้า ทว่าการตายไม่ได้ทำให้พวกมันได้รับความทรมานอย่างที่เจ้าอยากเห็น ข้าไม่สามารถฆ่ามนุษย์ได้ แต่ข้าจะทำให้พวกมันอยู่ไม่เป็นสุขแน่นอน ค่าตอบแทนคือร่างกายของเจ้า ดีใจจริงๆ ที่เจ้าเรียกข้าผู้นี้ให้มาช่วย”
‘ผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะล้างแค้นด้วยตัวเอง ขอรบกานท่านเทพช่วยด้วยครับ’
#ไปปราบผีกัน
เสียงก้าวเดินดังเป็นจังหวะบนพื้นที่เย็นเฉียบ ทุกอย่างเงียบและวังเวง ทว่าแม้อากาศจะเย็น แต่ชายหนุ่มวัย 18 ปีที่แอบอยู่ใต้โต๊ะตรวจก็รู้สึกเย็นยะเยือกจนขนลุก เขาพยายามกดไอเทคที่ข้อมือ แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงกดไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นแรง ลมหายใจหอบเข้าออก
เขาคือดีแลน เล่นเกมแพ้จึงถูกลงโทษให้มาอยู่ที่นี่ 10 นาที ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว แต่คงนานพอสมควร เขาไม่กล้าออกไป รู้สึกเหมือนถูกจับตามอง มีเสียงกระซิบ และเสียงโหยโหนดังข้างๆ แล้วในตอนนั้นเขาก็ได้เห็นวิญญาณครั้งแรก มันแสยะยิ้มให้เขา ก่อนจะใช้แขนพิสดารจับเขาไว้ พยายามดึงเขาเข้าไปใกล้ เขากลัวมากอย่างที่ไม่เคยเป็น
แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีผีอีกตนโผล่มา พวกมันทะเลาะและพยายามแย่งเขา จึงเปิดโอกาสให้เขาได้หนีออกมา
ตึก ตึก ตึก
“!!?” ดีแลนตัวหอดเกร็ง รีบใช้มือทั้งสองปิดปาก เมื่อได้ยินเสียงเดินดังเข้ามาใกล้ ยิ่งสัมผัสได้ว่ามันเข้ามาใกล้เลื่อยๆ หัวใจของเขาก็สั่นลัว ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังอ้าปากค้าง เมื่ออยู่ๆ ก็มีหัวคนก้มลงมองมาทางเขา ดวงตาสีแดงดูน่าขนลุกจนเขาไม่รู้ว่าคนหรือผี “อ อย่าเข้ามา”
“มนุษย์? มาทำอะไรที่นี่คนเดียวละเนี่ย ไม่กลัวตายเลยนะ โง่จริงๆ” มิเกลยืนขึ้นดีๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงธรรมดาที่มีความสนใจอยู่เล็กน้อย “ออกมาสิ”
“ค คุณเป็นคนหรือครับ?” ดีแลนกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ถามออกไป เขาค่อยๆ คลานออกจากใต้โต๊ะ พร้อมกับมองสำรวจอีกฝ่ายดีๆ ก็เห็นว่าเป็นแค่เด็กที่อายุน่าจะสัก 16 ปี ในใจรู้สึกสงสัยว่าทำไมเด็กถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ก็รู้สึกไม่กล้าถามมันออกไป
“ใช่” มิเกลพยักหน้าก่อนจะเงยหน้ามองสำรวจคนที่ตัวสูงกว่า “นายคิดจะมาทิ้งชีวิตที่นี่หรอ?”
“ปะ เปล่านะครับ ผมเล่นเกมแพ้เลยถูกลงโทษให้มาที่นี่” ดีแลนรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันทีพร้อมโบกมือไปมา เขากำลังจะอ้าปากถามว่าอีกฝ่ายมาทำอะไร แต่คนตัวเล็กก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
“วันหลังอย่าทำอีก ถึงตายได้เลยนะ” มิเกลเอ่ยด้วยสีหน้ามืดครึ้มจริงจัง
ดีแลนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ทว่าสักพักเขาก็ต้องหน้าซีดตัวชาวาบเมื่ออยู่ๆ ก็มีวิญญาณสองตนโผล่มาด้านหลังคนตัวเล็ก ก่อนเขาจะเห็นทั้งคู่โยนบางอย่างมาตกอยู่ใกล้ๆ คนตัวเล็ก ร่างหนึ่งมันมีแต่หัวที่เขาจำได้ดี มันคือตัวที่จับเขา ดวงตาขีดเหมือนตาแมวน่าขนลุก ส่วนอีกร่างร้องทรมาน ร่างการซูบผอม หนังติดกระดูก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตายังไง ขนตามร่างแห้งกลอด น่าสยดสยอง
‘นายท่าน ขออภัยที่ช้าขอรับ’ คุโรสุเกะคุกเข่าลง
ฟาริดก็คุกเข่าด้วย ‘ไม่คิดว่ามันจะมีหลายตน วิญญาณอายุ 1,000 กว่าปี ดุร้ายมากจริงๆ ขอรับ เล่ห์เหลี่ยมเยอะมากจนข้ายังปวดหัว’
มิเกลหันไปทางบริวารทั้งสอง ก่อนจะกดสายตามองวิญญาณที่ถูกทรมานจนอ่อนแอ มือเรียวหยิบตุ๊กตาออกมาสองตัว “เลือกซะ ว่าจะไปลงนรกหรือจะมาอยู่ในเจ้าพวกนี้”
ดีแลนหายใจติดขัด รู้สึกขนลุกจนก้าวขาไม่ออก
“วิญญาณร้ายคนไข้อีกสองตนได้มาแล้ว” มิเกลชูตุ๊กตาขึ้นมาด้วยสีหน้าพอใจ “ขอบใจพวกนายสองตนมาก แต่ว่ายังเหลือตัวดีอีก 1 เราจะไปล่ามัน”
คุโรสุเกะและฟาริดยืนขึ้น เตรียมพร้อมล่าวิญญาณร้ายกับผู้เป็นนาย
ดีแลนสะดุ้งตกใจ เขาพยายามทำใจให้เย็นที่สุดก่อนจะหาเสียงของตัวเองเจอ “ร เราจะไม่ออกไปกันหรือครับ?”
“…นายอยากออกไปก็ออกไปสิ” มิเกลหันใบหน้าสวยหวานไปพูดกับชายที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะเริ่มเดินออกจากห้อง
“ร รอผมด้วย” ดีแลนรีบเดินตามคนตัวเล็กไป ทว่าพอมองไปด้านหลังแล้วเห็นวิญญาณสองตนตามมา เขาก็ยิ่งตัวเกร็งจนต้องจับแขนคนตัวเล็กไว้ แล้วหันหน้าหนี พยายามไม่มองด้านหลัง ถึงจะอยากออกไปจากที่นี่มาก แต่ถ้าให้ไปคนเดียวเขาก็ไม่กล้า
ตึก ตึก ตึก ตึก
เสียงเดินของคนสองคนดังท่ามกลางโรงบาลร้างที่เงียบวังเวงและเย็นยะเยือก ทว่าอยู่ๆ ทุกอย่างก็ค่อยๆ แปลสภาพเป็นโรงบาลธรรมดาในสมัยนั้น มีพยาบาล คนไข้ และหมออยู่เต็มไปหมด แสงจากหลอดไฟก็ทำให้สถานที่สว่างมากจนมันเหมือนเป็นสถานที่ธรรมดา
“น นี่มันอะไรกันครับ” ดีแลนขนลุกซู่ เขามองไปรอบๆ เพราะเมื่อกี้นี้มันไม่ใช่แบบนี้ ทั้งเขาก็จำได้ว่าที่นี่มันโรงบาลร้าง
“ภาพลวงตาของผีที่เรากำลังไปล่า มันให้เรารับบทเป็นคนไข้ของมัน” มิเกลก้มมองชุดของตัวเอง ที่อยู่ในชุดคนไข้ ก่อนจะเดินนำหน้าไปต่อ ผีตนนี้คงมีแรงอาคาดมาก มันต้องฆ่าคนมาแล้วจำนวนมากแน่นอน
“อึก!!” ดีแลนสะอึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อยิ่งเดิน คนธรรมดาที่เคยปกติก็เริ่มไม่ปกติ บางคนก็มีหัวเป็นสัตว์ แขนขาไม่เหมือนมนุษย์ บางตัวที่เลวร้ายก็คือมีแค่หัวที่เป็นมนุษย์ แต่ที่สยองคือส่วนแปลกแยกมันเน่าเปื่อยจนส่งกลิ่นเน่าออกมา บางตัวมีหนอนเจาะ ร้องทรมานบนเก้าอี้คนไข้
…
ตอนหน้าเนื้อเรื่องจะยาวขึ้นนะคะ
ไม่แยกบทแต่ละตอนแล้ว
#ไปปราบผีกัน