ซูซ่านในร่างมิเกลลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องสว่างอยู่ในความมืดไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ไม่นานร่างผอมเพรียวบางก็ลุกขึ้นนั่งสบตากับร่างโปร่งแสง
แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,ข้ามเวลา,ชาย-ชาย,อนาคต,น่ากลัว,ผี,สยองขวัญ,แฟนตาซี,วิญญาณ,ปราบผี,สตรีมเมอร์,ทะลุมิติ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ซูซ่านในร่างมิเกลลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องสว่างอยู่ในความมืดไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ไม่นานร่างผอมเพรียวบางก็ลุกขึ้นนั่งสบตากับร่างโปร่งแสง
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
สตรีมเมอร์ วันนี้จะไปปราบผีที่ไหน
‘ด้วยแรงปรารถนานี้ ผมขอแลกด้วยชีวิต! ขอให้ท่านช่วยแก้แค้นให้ผม ช่วยทำให้คนที่ทำร้ายผมทุกคนทรมานอย่างที่ทำกับผม ผมแค้น! แค้นเหลือเกินที่พวกเธอฆ่าผม!!’
“ความปรารถนาของเจ้าไม่ยาก เจ้าหนู ไม่ต้องห่วง ข้าคนนี้จะแก้แค้นให้เจ้า ทว่าการตายไม่ได้ทำให้พวกมันได้รับความทรมานอย่างที่เจ้าอยากเห็น ข้าไม่สามารถฆ่ามนุษย์ได้ แต่ข้าจะทำให้พวกมันอยู่ไม่เป็นสุขแน่นอน ค่าตอบแทนคือร่างกายของเจ้า ดีใจจริงๆ ที่เจ้าเรียกข้าผู้นี้ให้มาช่วย”
‘ผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะล้างแค้นด้วยตัวเอง ขอรบกานท่านเทพช่วยด้วยครับ’
#ไปปราบผีกัน
ซูซ่านในร่างมิเกลลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องสว่างอยู่ในความมืดไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่ ก่อนร่างผอมบางจะลุกขึ้นนั่ง สบตากับร่างโปร่งแสง
ใบหน้าของมิเกลตัวจริงในร่างวิญญาณเศร้าซึม ดวงตาเทาหม่นเต็มไปด้วยความเหม่อลอย
“เล่ารายละเอียดมาสิเด็กน้อย จะให้ข้าแก้แค้นใครละ” ซูซ่านในร่างมิเกลฉีกยิ้มมุมปากสะหยดสะหยอง ดวงตาสีแดงสว่างวาบราวกับปีศาจหรือวิญญาณร้ายเหลือบมองห้องที่มืดมิดที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน
‘เป็นแม่เลี้ยงของผมครับ เธอเคยคบกับคุณพ่อตอนที่ยังไม่แต่งงานกับคุณแม่ เมื่อ 10 ปีก่อนคุณแม่ผมป่วยแล้วจากไป ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็พาเด็กสาวคนหนึ่งมาที่บ้าน แล้วบอกกับคุณพ่อว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณพ่ออีกคน คุณพ่อเป็นคนเย็นชา ไม่สนใจอะไร แค่เห็นใบตรวจว่าเป็นลูกของตัวเองก็รับพวกเขาเข้าบ้าน และให้แม่เลี้ยงเลี้ยงผมหลังจากนั้น คุณพ่อทำงานหนักมาก ผมไม่อยากรบกวน ไม่กล้าบอกว่าเธอทำร้ายผมมาตลอด จนกระทั่งไม่กี่วันก่อน ผมเผลอไปได้ยินเธอพูดกับผู้ชายคนหนึ่งว่า มาลินแท้จริงไม่ใช่ลูกของคุณพ่อ แต่ว่าแม่เลี้ยงรู้ตัวว่าผมแอบฟัง ในตอนที่ผมหลับจึงถูกเธอขังและลมควันให้ตาย ผมจำได้ว่ามีของสืบต่อมาจากตระกูลคุณแม่ มันเป็นผ้าลายอักขระโบราณที่ต้องใช้ชีวิตแลกกับความปรารถนา ด้วยความไม่มีอะไรจะเสียผมจึงใช้มัน’
“เด็กน้อย ข้าจะแก้แค้นนางให้เจ้า รอดูเรื่องสนุกๆ เถอะ” ซูซ่านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทั้งสองข้างปิดลง อักขระนี้เป็นอักขระที่เขาให้หลานชายซึ่งเป็นลูกของพี่สาวในชีวิตก่อน ต้องมีสายเลือดตระกูลซูเท่านั้นถึงจะใช้ได้ ไม่รู้ตอนนั้นเขาคิดบ้าอะไรถึงทำของแบบนี้ขึ้นมา
‘ครับ’
“ข้าจะแก้แค้นทุกคนที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด” ซูซ่านแสยะยิ้มอีกครั้ง ดวงตาสีแดงก่ำเหลือบมองไปทางประตู “แหม อยู่กันครบเลยนะ สองแม่ลูกนั้น ชักจะน่าสนุกแล้วสิ~”
ร่างเพรียวผิวขาวซีดลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปที่ประตูบานใหญ่ มือเรียวเตะไปที่ประตู ก่อนจะเปิดมันออกจนเกิดเสียงเอี๊ยดดด เหมือนเสียงประตูไม้เก่าๆ
เมแกนและมาลินที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูสะดุ้งตกใจจนพากันถอยหลัง ยิ่งสบกับแววตาน่าขนลุกหลังประตูพวกเธอก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกทันที
“สวัสดี ดวงตาของพวกเจ้าสวยจังเลยนะ ขอให้ข้าได้หรือเปล่า”
ชึบ!! ชึบ!!
ไม่รอให้ทั้งคู่ตั้งตัว นิ้วมือเรียวยาวสีขาวซีดก็พุ่งไปที่เป้าตาของทั้งสองคนคนละข้าง แล้วดึงเอาลูกตาของทั้งคู่ออกมาในเสี้ยววิ จนเลือดกระฉูดกระเด็นโดนใบหน้าสวยหวานที่ขัดกับรอยยิ้มน่าสยองในตอนนี้ลิบลับ
“กรี๊ดดดดด!!!!/กรี๊ดดดดด!!!!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากสตรีทั้งสองคนดังขึ้น ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด หัวใจเต้นกระสับร่างชาวาบเมื่อดวงตาอีกข้างมองไปเห็นลูกตาของตัวเองที่อยู่ในมือคนที่พวกเธอเกลียดชังมาทั้งชีวิต
“แก!! ทำไมยังไม่ตาย!!” เมแกน หญิงสาววัยกลางคนที่ยังคงมีความเยาว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ทว่าก็ยังเต็มไปด้วยความกลัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าไอ้เด็กที่เธอกดขี่มาตลอดมันจะกล้าควักลูกตาของเธอ!!
“เอ๋~” ซูซ่านแสยะยิ้มอีกครั้ง มือเรียวเปื้อนเลือดจิกหัวอีกฝ่ายขึ้นมาสบตา ดวงตาสีแดงก่ำวาวโรจน์ ยิ่งมีรอยยิ้มเต็มแก้มยิ่งทำให้ดูน่าขนลุก “อยากให้ข้าตายหรือ? หึหึ คนชั่วช้าต่ำทรามเช่นเจ้า ข้าจะลงโทษให้หลาบจำ”
เมแกนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจติดขัดด้วยความกลัว เธอทั้งเจ็บที่ตาขวา เลือดมันไหลออกมาตลอดจนได้กลิ่นคาวชวนคลื่นไส้ ร่างกายเย็นวาบเมื่อได้สบตาคนตรงหน้าใกล้ๆ
มาลินปากสั่นด้วยความกลัว มือข้างหนึ่งของเธอปิดดวงตาที่ถูกควักลูกตาออกเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด ทว่าความกลัวตอนนี้มีมากกว่า เธอรีบตะเกียกตะกายเพื่อจะหนีออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด “กรี๊ดดด! ปีศาจ!! ใครก็ได้ โทรหาคุณพ่อที!!”
ทว่าเธอคงลืมไปแล้วว่าคฤหาสน์หลังนี้คนรับใช้ถูกพวกเธอสั่งหยุดงาน เพื่อที่จะทำการเก็บกวาดศพของมิเกล
ซูซ่านเอียงใบหน้ามองไปทางหญิงสาวที่วิ่งหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเหลือบมองลูกตาสองดวงในมือที่ค่อยๆ ละลายหายไป คิ้วเรียวสวยจึงเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ
‘นายท่าน ได้ร่างแล้วก็ทำเรื่องสนุกเลยนะขอรับ’
‘ข้าน้อยคำนับนายท่าน’
…
จบตอนแรกแล้วเป็นยังไงบ้างคะ น้องน้อยคนนี้ของเราน่ารักไหม? น่ารักมากเลยใช่ไหมค่ะ เราภูมิใจที่สุดเลย ฝากกดใจและคอมเม้นให้กำลังใจน้องหน่อยนะคะ
#ไปปราบผีกัน