ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ผู้แต่ง
ravekak30เรื่องย่อ
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ชาย-ชาย,รัก,โรแมนติก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปิ่นโต…ผูกรัก
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
คนโปรดงัวเงียลืมตาขึ้นมาใช้มือลูบใบหน้าไปมาก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้น สีหน้าคนโปรดมีอาการตกใจ กระพริบตาถี่ๆ ที่เห็นภาคินนั่งพิงหัวเตียงและอยู่ในห้องของเขา
" คุณภาคิน คุณมานอนตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย "
ภาคินค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไปยังคนโปรดที่นั่งมองหน้าเขาอยู่
" คุณตื่นแล้วหรอดีขึ้นหรือยังปวดหัวอยู่ไหม "
"อือ ดีขึ้นแล้ว ว่าแต่ว่าคุณมาอยู่ในห้องผมได้ยังไง "
" ก็....ผมอยากมาทานฝีมือคุณก็เลยมาหา แต่เห็นเพื่อนคุณบอกว่าคุณไม่สบายผมก็เลยมาดูแลคุณไง แต่ผมขออนุญาตแม่คุณแล้วนะ ผมไม่ได้บุกรุกเข้ามานะ สาบานได้ "
" อืม ขอบคุณนะครับ ไม่เห็นต้องลำบากเลย "
" ผมเต็มใจทำนะ "
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" โปรดตื่นหรือยังลูกลงไปทานข้าวนะ"
เสียงของแม่ที่เรียกคนโปรดดังมาจากหน้าห้อง
" ครับแม่ "
" ลงไปทานข้าวกันเถอะคุณแม่เตรียมกับข้าวไว้แล้ว "
" คุณ.....ถ้าผมทานข้าวแล้ว ขอนอนที่นี่ได้ไหม"
ภาคินหันไปถามคนตรงหน้า
" หึ คุณจะนอนทำไม ไม่......"
คนโปรดกำลังจะพูดให้เขากลับบ้านไป แต่ก็ยังดีที่ไม่เผลอหลุดปากไม่ดีออกไปได้แต่เม้มปากกลืนคำพูดกลับเข้าไป
"ก็คุณไม่สบายผมขออยู่ดูแลคุณได้ไหม นะครับ "
คนโปรดมองหน้าภาคินแล้วเม้มริมฝีปากเบาๆก้มหน้าลงไม่สบตากับภาคิน
"ผมไม่เป็นไรแล้วจริงๆไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก"
"อย่าบอกว่าคุณจะไล่ผมกลับ รอบนี้ผมไม่ยอมกลับแล้วนะ "
"ทำไมคุณดื้ออย่างนี้ห๊ะคุณภาคิน ตามใจละกันแต่ให้นอนโซฟานะ "
"ขอบคุณครับ"
ภาคินส่งยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าที่ดีใจที่สุด
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วภาคินโทรบอกน้องสาวว่าตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านของคนโปรดไม่ต้องเป็นห่วง ภาคินนั่งอยู่บนโซฟาตัวที่คนโปรดเคยจัดไว้ให้เขานอนก่อนหน้านี้ เขานั่งทำงานจากไอแพดที่หยิบมาด้วยในรถ
คนโปรดเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ภาคินก็ยังไม่ละสายตาจากงานที่เขาทำยังคงก้มหน้าดูงานของเขาไปเรื่อยๆ คนโปรดเดินมากำลังจะขึ้นเตียงนอนแล้วเผลอไปเหยียบกับของบางอย่างที่อยู่ข้างเตียง ทำให้เขาลื่นแล้วมือไปคว้ากับโต๊ะที่อยู่ข้างเตียง ทำให้ของที่วางอยู่บนโต๊ะหล่นลงมาเสียงดัง โครม ! ! ภาคินรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหาคนโปรดอย่างรวดเร็ว
" คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
ภาคินประคองคนตัวเล็กขึ้นมา
" ผมเหยียบอะไรก็ไม่รู้แล้วมันลื่น คุณเฮ้ย! !...."
ภาคินไม่ปล่อยให้คนโปรดพูดจบเขาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมา แล้วค่อยๆวางคนตัวเล็กไว้บนเตียงอย่างเบามือ
" คุณเจ็บตรงไหนไหม"
ภาคินจับไหล่ของคนโปรดแล้วพลิกดูไปมาเพื่อเช็คบาดแผลจากคนโปรด
" คุณหยุดก่อน ผมไม่เป็นไรจริงๆ"
ภาคินดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แนบอก ตอนนี้หัวใจของคนโปรดเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ แก้มทั้งสองข้างร้อนลามกระจายไปทั่วใบหน้า
"ผมกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป ผม......ชอบคุณนะโปรด "
ภาคินหลุดคำพูดที่เขากลั่นกรองมาจากหัวใจลึกๆของเขา ให้กับคนโปรดได้ฟังคนโปรดยังคงนั่งนิ่งภายในห้องยังคงเงียบไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา มีแค่เสียงหัวใจของสองคนที่กำลังเต้นรัวแข่งกัน เสียงเม็ดฝนที่กำลังหยดลงมากระทบกับเสียงหลังคาทีละนิด แล้วฝนก็ตกลงมา
ภาคินคลายคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ชิดกันมาก ภาคินค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไป ก่อนจะแตะริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย กดจูบลงไปเบาๆค่อยๆเลื่อนมือประคองท้ายทอยคนตัวเล็กเอาไว้ แล้วบทเบียดริมฝีปากไปมา เขาถอนริมฝีปากออกจากปากของอีกฝ่ายไม่ล่วงล้ำไปมากกว่านี้
" คุณ.....ผม..ง่วงแล้วคุณไปนอนที่โซฟาคุณได้แล้ว"
คนโปรดบอกให้ภาคินไปนอนที่โซฟา แล้วก็มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที ภาคินได้แต่ยกยิ้มมุมปากเบาๆ เอื้อมมือไปจัดผ้าห่มให้ก่อนจะเดินไปปิดไฟ เขาล้มตัวลงนอนที่โซฟาแอบอมยิ้มให้กับตัวเองที่กล้าพูดออกไปและไม่ทำให้คนโปรดด่าเขากลับมา
คนโปรดที่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหัวใจของเขาเต้นแรงจนต้องใช้มือมากุมที่หน้าอกเอาไว้ 'นี่เราจูบกับเขาหรือเนี่ย' พอคิดไปถึงตอนที่กำลังจูบกันก่อนหน้าก็ทำให้ใบหน้าของคุณโปรดเห่อร้อนขึ้นมา จากที่ใช้มือกุมที่หัวใจกลับกลายต้องมาใช้มือกุมใบหน้าของตัวเองก่อนสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ
คนโปรดตื่นมาตั้งแต่เช้ามืดเพื่อลงไปเตรียมเปิดร้าน เขาไม่ยอมปลุกภาคินและปล่อยให้เขานอนต่อไป เพราะเรื่องเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัวของเขาอยู่มันยังคงสลัดออกไปไม่ได้ คนโปรดพยายามไม่คิดถึงแต่พอเห็นภาคินเดินมาที่ร้านกลับเดินหลบหน้าเขาไปดื้อๆ
"เดี๋ยวสิคุณ พอดีผมมีงานด่วนเข้ามาเลยจะมาบอกคุณก่อนออกไป"
คนโปรดได้แต่พยักหน้าตอบรับและไม่พูดอะไรออกไปจนภาคินเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไป
"ไงจ๊ะโปรด มีแฟนหล่อขนาดนี้ไม่เห็นบอกเพื่อนเลยนะ"
" บ้า!แฟนที่ไหนกันมโนสิไม่ว่า"
" อ้าวก็เขาแนะนำตัวอยู่ว่าเป็นแฟนแก อย่ามาโกหกหน่อยเลย"
" เรื่องมันยาวเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังทีหลังได้ไหม ตอนนี้เตรียมของก่อนเดี๋ยวไม่ทันส่งตอนเที่ยง"
"โอเครับทราบจ้า แต่หน้าแดงนะเราฮ่าๆๆ"