ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ผู้แต่ง
ravekak30เรื่องย่อ
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ชาย-ชาย,รัก,โรแมนติก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปิ่นโต…ผูกรัก
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ภาคินมองดูคนตัวเล็กที่นอนกอดเขา กลิ่นหอมๆจากแชมพูอยู่ใกล้กับจมูกที่สุด ใบหน้าขาวเนียนซุกที่หน้าอกของเขา ตอนนี้หัวใจภาคินเต้นรัว
กลิ่นกายอ่อนๆ กลิ่นแชมพูจางๆ มันทำให้เขากัดฟันและข่มใจให้เย็นที่สุด
"อืมม~~"
คนตัวเล็กเปล่งเสียงออกมาเบาๆพร้อมกับบิดตัวไปมา
" เห้ย ! ! ทำไมคุณมานอนเบียดผมเนี่ย"
คนโปรดดีดตัวขึ้นแล้วต่อว่าให้กับอีกคนที่นอนอยู่บนเตียง ภาคินลุกขึ้นมานั่งแล้วมองไปยังคนโปรด
"คุณลองมองดูอีกทีว่าใครเบียดใคร ผมนอนอยู่ท่าเดิม ตรงเดิม มีแต่คุณที่มานอนกอดผมเนี่ย "
" แล้วทำไมคุณไม่ปลุกผม"
"ก็ผมเห็นคุณหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน"
" แสดงว่าคุณตื่นตั้งนานแล้วสินะ "
" ก็ใช่ผมต้องตื่นไปวิ่งทุกเช้าอยู่แล้ว จนติดเป็นนิสัย แต่คุณกอดผมซะแน่นแกะมือก็ไม่ออก ไม่ยอมปล่อยผมเลย ก็เลยต้องปล่อยให้คุณนอนกอดผมต่อไง"
"งั้นขอโทษได้ไหมล่ะ เดี๋ยวผมทำกับข้าวไถ่โทษให้ละกัน"
"ถ้างั้น.....ผมรับคำขอโทษเป็นนอนที่เตียงจนกว่าจะครบ 1 อาทิตย์ได้ไหม"
"คุณภาคิน........ได้งั้นผมยอมไปนอนโซฟาก็ได้อีกแค่ 6 วันสบายมาก"
คนโปรดลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำแล้วลงไปทำกับข้าวข้างล่าง วันนี้แม่กับน้าปานไปขายของที่ตลาดตามปกติ และแบ่งกับข้าวเอาไว้ให้ด้วย เขาเลยไม่ต้องทำอะไรเพิ่มเติมมากนัก
"อ้าว คุณมาทานข้าวเช้าก่อนเดี๋ยวจะได้ทานยา"
"คุณทำกับข้าวเองหรอ"
"ไม่หรอกวันนี้แม่กับน้าปานทำเอาไว้"
"เหมือนผมเคยทานที่ไหนมาก่อนรสชาติคุ้นเคยมาก"
"ถ้ามันอร่อยรสชาติก็เหมือนๆกันแหละคุณคิดมากไปได้"
"ก็น่าจะใช่ พอดีผมติดรถมือของร้านนึงผมต้องทานตอนเที่ยงทุกวัน"
"วันนี้คุณห้ามออกไปจากบ้านหลังนี้นะ"
"ทำไม"
"ผมต้องจัดร้านใหม่แล้วก็ไปซื้อของเข้าร้านกับเพื่อน ปิดนานไม่ได้เดี๋ยวลูกค้าหายหมด แต่จะทำกับข้าวไว้ให้บริการตัวเองนะ"
" รับทราบครับ"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น [คุณกชพร]
"น้องสาวคุณโทรมา"
คนตัวเล็กยื่นโทรศัพท์ให้กับภาคิน
"ว่าไงกช"
[พี่คินเป็นไงบ้างคะ โอเคขึ้นรึยัง]
"ก็ดีขึ้นนิดหน่อยแต่เบื่อๆเคยทำงานทุกวัน"
[เดี๋ยวก็ได้กลับมาค่ะ พี่องศากำลังตามสืบให้อยู่ กชเล่าให้พี่กรฟังแล้วนะคะ แต่บอกพ่อกับแม่ว่าพี่คินไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัด ส่วนคุณเลขาไม่รู้เรื่อง ส่วนเรื่องงานกชกับพี่กรจะเคลยร์ให้ พี่คินสบายใจได้ค่ะ]
"โอเคพี่เชื่อใจเราและไว้ใจองศาไม่น่าเกิน 1 อาทิตย์เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ"
[วันนี้พี่โปรดออกมาข้างนอกไหมคะ กชจะฝากของไปให้พี่คินด้วย]
ภาคินยื่นโทรศัพท์ให้กับคนโปรดบอกว่ากชพรขอคุยด้วย
" ครับคุณกช"
[เรียกน้องกชก็ได้ค่ะ พี่โปรดออกมาซื้อของหรือมาข้างนอกไหมคะ กชจะฝากของไปให้พี่คิน จะได้นัดกันว่าไปรับที่ไหนดี ]
"ออกไปครับเดี๋ยวผมโทรหาน้องกชละกัน"
[ขอบคุณมากๆนะคะ บายค่ะ]
"คุณงั้นผมไปข้างนอกนะเพื่อนมารอแล้ว"
คนโปรดคว้ากระเป๋าสะพายแล้วรีบเดินออกไปหาเพื่อนที่นัดไว้ บ่ายโมงกว่าๆเขากลับมาที่ร้าน เก็บของเข้าตู้ จัดตกแต่งร้านใหม่ จัดภาพถ่ายรูปลงไปในเพจของร้าน จนลืมไปว่าต้องเอาของที่กชพรฝากมาไปให้กับภาคินจนเวลาล่วงเลยไปถึงสองทุ่ม โปรดกับนิดาจึงพากันแยกย้ายเข้าบ้าน คนโปรดหิ้วถุงกระดาษเข้ามาแล้วเดินหาภาคินไปทั่วบ้านก็ไม่เห็น
"มีอะไรหรือเปล่าลูกเดินวนไปมา"
"เอ่อ แม่เห็น......."
"แฟนหนูขึ้นห้องไปตั้งนานแล้ว เห็นว่าหนักๆหัวเลยขอตัวขึ้นไปนอน"
"อ๋อ ครับ"
คนโปรดเดินขึ้นไปบนบ้าน เปิดประตูไปก็พบว่าภาคินนอนหลับอยู่บนโซฟาแล้ว โปรดวางถุงที่น้องสาวเขาฝากมาให้ไว้บนโต๊ะ แล้วจึงค่อยๆเดินเบาๆกลัวภาคินจะตื่นขึ้นมา ย่องไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
เขาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เดินไปปิดไฟแล้วหยุดมองภาคินที่กำลังนอนอยู่ ยังดีที่วันนี้เขากลับมานอนที่โซฟา เขายังรักษาคำพูดที่บอกว่าขอนอนเตียงแค่วันเดียว โปรดอดไม่ได้ที่จะเดินมาใกล้ๆแล้วคุกเข่านั่งลงข้างๆโซฟา
ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าตอนลืมตาหรือหลับตา ใบหน้าของเขายังคงความหล่อเอาไว้เสมอ โปรดยื่นมือเพื่อไปแตะหน้าผากวัดอุณหภูมิจากตัวภาคินแต่โดนมือของภาวินคว้าเอาไว้ก่อน
"จะทำอะไรครับ"
"เฮ้ย ! ! ปะ ป่าว แค่จะวัดไข้ดู ผมก็นึกว่าคุณหลับไปแล้วซะอีก"
"ก็หลับไปจริงแต่ตื่นตอนคุณเข้าไปอาบน้ำนั่นแหละ"
"ขอโทษที่ทำให้คุณตื่น งั้นก็นอนได้แล้วครับ"
คนโปรดใช้อีกมือแกะมือของภาคิน ออกจากข้อมือของเขา แล้วกำลังจะลุกขึ้นไปเตรียมตัวเข้านอน แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาเดินออกไปกลับถูกภาคินดึงข้อมือกลับมาทำให้เจ้าตัวล้มลงไปนอนอยู่บนตัวของภาคิน
" ผมนอนไม่หลับเพราะคุณทำให้ผมตื่น"
"คุณภาคินปล่อยเดี๋ยวนี้นะผมจะไปนอนแล้ว"
"คุณต้องให้ผมนอนกอดคุณก่อนผมหลับแล้วคุณค่อยไป"
"จะบ้าหรือไงปล่อยได้แล้วบอกให้ปล่อยไง"
ใบหน้าคนโปรดเริ่มขึ้นสีเล็กน้อยบวกกับหัวใจที่เต้นโครมคราม
' บ้าไปแล้วไอ้โปรดแค่เขากอดแค่นี้ทำไมต้องใจเต้นรัวด้วยนะ '
คนโปรดคิดในใจ แล้วนึกถึงตอนที่ล้มลงไปนอนอยู่บนตัวภาคินปากกับปากประกบกันถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ทำให้โลกหยุดหมุนไปเหมือนกัน
"ถ้าคุณไม่ปล่อยผมพรุ่งนี้ผมจะเรียกรถมารับคุณ ให้คุณออกไปจริงๆนะไม่พูดเล่นแล้ว"
ภาคินจึงต้องยอมปล่อยข้อมือของคนตัวเล็กและดันตัวให้ลุกขึ้น
"ถึงคุณจะปล่อยแต่พรุ่งนี้ผมก็จะเรียกรถมารับคุณออกไป เตรียมเก็บของได้เลย"
คนโปรดพูดจบแล้วหันหลังกลับไปที่เตียงล้มตัวลงนอน ภาคินมองตามไปยังแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินกลับไปยังเตียง ดวงตาเขาหลุบต่ำลง คำพูดที่คนโปรดพูดมันจี้ใจเขาให้ใจเจ็บ หน่วงๆวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก
"ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณลำบากใจ เดี๋ยวผมออกไปในตอนนี้เลยก็ได้"
ภาคินแทบกลืนน้ำลายไม่ลง มันดูฝืดคอไปหมด แล้วลุกขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าสวมเสื้อแขนยาวทับกับเสื้อกล้ามที่ใส่แล้วเดินไปเปิดประตูออกไปจากห้องปิดประตูคืนให้อย่างเบามือ แล้วเดินลงมาข้างล่าง
ครื่นน~~ เปรี้ยง ! ! ซ่าๆๆๆๆๆ
"ขนาดฟ้าฝนยังไม่เป็นใจเลย ตอนมาก็เปียก ตอนจะออกไปก็คงต้องเปียกอีกสินะ หึหึ"
"คุณภาคิน คุณจะไปไหน ฝนตกขนาดนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"
คนตัวเล็กเดินลงมาจากข้างบน มองหน้าภาคินแล้วถอนหายใจออกมาดังๆให้อีกคนได้ยิน
"ก็คุณไม่ให้ผมอยู่ จะไปตอนนี้หรือไปตอนเช้าก็มีค่าเท่ากัน คุณจะได้ไม่ลำบากใจไง ผมโอเคคุณขึ้นไปนอนเถอะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ผมโทรเรียกรถรถมารับแล้ว"
ภาคินพูดโดยที่ไม่มองหน้าคนโปรด แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ไม้ โดยหันหน้าออกไปหน้าบ้านเสียงฝนเริ่มเบาลง คนโปรดเดินเข้ามานั่งลงข้างๆภาคิน
"ผมรับปากน้องคุณเอาไว้แล้ว ว่าจะให้คุณอยู่ที่นี่ เหลืออีกตั้ง 5 วันเดี๋ยวผมจะไม่ได้ค่าจ้างนะ"
"ถ้าเรื่องค่าจ้าง ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เดี๋ยวผมจ่ายให้เอง บางที......ผมถูกโดนไล่บ่อยๆมันรู้สึก......ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ สู้ผมออกไปเลยจะดีกว่า"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมไม่ได้ห่วงเรื่องเงิน"
"ช่างมันเถอะครับ รถมาแล้วผมไปล่ะ ขอบคุณนะครับที่ดูแลผม ฝากลาคุณแม่กับน้าปานด้วยนะครับ"
ภาคินลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋า ก้าวขายาวๆเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้านจากนั้นบอกทางคนขับรถให้ไปคอนโดและนั่งเงียบไปตลอดทาง