ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ผู้แต่ง
ravekak30เรื่องย่อ
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ชาย-ชาย,รัก,โรแมนติก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปิ่นโต…ผูกรัก
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ร้าน..โปรดปราน...💕
คนโปรดมองดูนาฬิกาที่หัวเตียงขณะนี้เวลาตีสอง ฝนที่ตกลงมาเริ่มซาลง เขาลุกจากที่นอนเพื่อจะเดินไปดูร้าน เผื่อมีอะไรเสียหาย คนตัวเล็กก้าวเดินไปตามทาง ตัวบ้านกับร้านอยู่ไม่ไกลกันนัก
ร้านอาหารเล็กๆ ที่รับทำปิ่นโต ส่งให้กับลูกค้าพ่วงด้วยขนมหวาน เค้ก ชากาแฟ ที่เปิดร่วมกันกับเพื่อนสนิทข้างบ้านที่ชื่อนิดา โดยมีแม่ปุ๋ยกับน้าปานที่สอนให้โปรดทำอาหารกับขนม บวกกับเรียนมาสายนี้จึงทำให้คนโปรดรักในการทำอาหารมากๆ
คนโปรดเอื้อมมือไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน แล้วเดินไปหน้าร้าน แสงไฟจากหน้าร้านสว่างพอที่จะมองเห็นผู้ชายตัวใหญ่ นั่งพิงกับผนังหน้าร้านอยู่ตรงหัวมุม สภาพตัวเปียกปอนเสื้อผ้าเปื้อนโคลน เหมือนคนโดนหมาไล่กัดหมาก็ไม่ปาน
" ตายหรือยังเนี่ย คุณ....คุณครับโห !ตัวร้อนจี๋เลย "
คนตัวเล็กแตะแขนเรียกคนที่นั่งพิงอยู่มุมร้านอย่างเบามือ แต่ในความอยากรู้ว่ายังหายใจอยู่ไหมจึงใช้นิ้วชี้เช็คไปที่จมูก แต่มือเรียวเล็กดันไปสัมผัสกับจมูกตรงๆทำให้รู้ว่าอุณหภูมิของคนตรงหน้าไม่ปกติ คนโปรดจึงตัดสินใจเปิดประตูหน้าร้าน แล้วเรียกคนตัวใหญ่ให้ได้สติก่อนจะลากเข้าไปในตัวร้าน
" คุณครับ! คุณ! ไหวไหมเข้าไปในร้านก่อนดีกว่า อึบ! ตัวหนักชิบหาย ดีที่ยังไม่ตายไม่งั้นต้องนิมนต์พระมาสวด 9 วัน 9 คืนแน่เลย คุณห่มผ้าไว้ก่อนนะเดี๋ยวผมมา "
คนโปรดหายไปสักพัก พร้อมกับถือแก้วนมอุ่นๆ ยื่นไปให้กับคนตรงหน้า ที่ลืมตามองมาที่เขา
" ค่อยๆ นะคุณเดี๋ยวสำลักเอา "
" แค๊กๆ "
" พูดยังไม่ทันขาดคำ เฮ้อ "
ภาคินจับแก้วนมพร้อมกับยกดื่มอย่างช้าๆ โดยมีอีกสองมือที่กุมมือเขาไว้อีกชั้นหนึ่ง ภาคินได้แต่มองหน้าคนที่อยู่ตรงข้ามนึกในใจ 'ดูเป็นคนใจดีนะ แต่ออกจากปากไม่ดีนิดหนึ่ง'
ภาคินยกยิ้มมุมปากเบาๆ แล้วเพ่งมองคนที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยผมสีดำเงา แววตาเป็นประกาย มือเล็กๆ เรียวสวย ดูรวมๆ แล้วใช้คำว่าน่ารักได้เลย
" คุณ..โอเคหรือยัง "
เสียงของคนตัวเล็กถามขึ้น ทำให้ ภาคินหลุดจากภวังค์ แล้วพยักหน้าให้ตอบกลับอย่างช้าๆ
" ครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม "
" นึกว่าจะพูดไม่เป็นซะอีก ถ้างั้นคุณชื่ออะไร มีเบอร์ญาติไหม จะได้โทรให้เขามารับได้"
ภาคินควานหาโทรศัพท์แต่ไม่เจอ จึงต้องเอ่ยปากขอยืมของคนที่อยู่ตรงหน้า
" เอ่อ...โทรศัพท์ผมไม่ได้หยิบมาด้วย ขอรบกวนยืมของคุณได้ไหมครับ"
" แล้วตกลงจะไม่บอกชื่อ ??"
คนโปรดยื่นโทรศัพท์ให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงชื่อเสียงเรียงนามเขาอยู่
" ไม่เป็นไรครับ ไม่บอกก็ไม่เป็นไรก็ไม่ได้อยากรู้หรอก "
ภาคินกดเบอร์ไปหากชพร เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเจออะไรมา มีแค่น้องสาวเขาที่เก็บความลับอยู่ และฉลาดพอที่จะช่วยเขาได้
" กช พี่คินนะ ไม่ต้องพูดอะไร ฟังพี่ช่วยเอาเสื้อผ้ามาให้พี่ ไม่ต้องบอกใคร ออกมาคนเดียว เดี๋ยวมีคนบอกทางให้ "
ภาคินยื่นโทรศัพท์ให้กับคนตรงหน้าเพื่อบอกทางน้องสาวเขา
สักพักรถของกชพรมาจอดอยู่หน้าร้านของคนโปรด เธอรีบเปิดประตู วิ่งเข้าไปหาพี่ชายในร้าน
" พี่ภาคิน !!! ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้แล้วรถพี่ล่ะ แล้ว......"
" พอก่อนกช พี่โอเคแต่ไม่มีใครตามมาใช่ไหม"
"ไม่น่ามีเมื่อคืนกชนอนที่คอนโด แม่กับพ่อพี่กรไม่มีทางรู้หรอก"
"ก็ดี"
ภาคินหันไปสบตากับเจ้าของร้านที่ช่วยเขาไว้ก่อนหน้านี้ แล้วหันหน้าไปมองน้องสาวอย่างรู้กัน เพราะยังมีบุคคลที่สาม อยู่ตรงนี้ด้วย กชพรพอมองออกว่าต้องพูดอะไรออกมา
" หนูชื่อ กชพร เรียก กช เฉยๆ ก็ได้ค่ะ ส่วนนี่พี่ภาคิน พี่ชายของกช แล้วก็ขอบคุณนะคะที่ช่วยพี่คินเอาไว้ เอ่อ..พี่...."
"ผมชื่อ คนโปรด เรียก โปรด ก็ได้ครับ "
" ค่ะ พี่โปรด ขอบคุณนะคะ "
กชพรส่งยิ้มหวานให้กับคนโปรดอย่างเป็นมิตร
" ที่จริงก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอก แค่คุณ.....ภาคินเขามานั่งหลบอยู่มุมหน้าร้าน สภาพก็อย่างที่เห็นล่ะครับ ก็เลยต้องหาผ้าห่มมาห่มให้ หานมอุ่นๆ ให้ดื่มจะได้ผ่อนคลาย ร่างกายจะได้อบอุ่นขึ้น แต่ว่าตอนนี้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับเดี๋ยวจะไม่สบายเอา "
คนโปรดบอกคุณตรงหน้าให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับชี้มือไปที่ห้องน้ำด้านหลังร้าน
" โอ้ย!!! "
" พี่คิน!! ลุกไหวไหมคะ "
คนโปรดกับกชพร รีบเข้ามาพยุง ภาคินเอาไว้ก่อนจะเซล้มไป
" เจ็บข้อเท้านิดหน่อย รบกวนคุณโปรดด้วยนะครับ "
" เดี๋ยวผมพาไปก็ได้ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วรอก่อนนะครับเดี๋ยวผมมา"
กชพรมองดูพี่ชายสลับกับคนโปรดไปมา เหมือนมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับพี่ชายของกชพร แล้วยกยิ้มมุมปากเบาๆ
คนโปรดกลับมาพร้อมกระปุกยาและนั่งลงข้างๆภาคินเพื่อทายาให้
" ขออนุญาตนะครับเดี๋ยวผมทายาให้"
ภาคินพยักหน้ารับเบาๆพร้อมให้คนโปรดทายาให้อย่างเบามือ เขาหันไปมองหน้าน้องสาว แล้วส่งสัญญาณทางสายตาให้กชพร
" พี่โปรดคะ กชมีเรื่องขอร้องสักนิดได้ไหมคะ "
" ครับ "
มือเรียวเล็กที่กำลังทายาอยู่บนใบหน้าของภาคิน ตามด้วยแขนทั้งสองข้างไม่ได้หันไปมองกชพรด้วยซ้ำมีแค่ตอบรับไปเบาๆ
" คือกชจะขออนุญาตพี่โปรด ให้พี่คินพักอยู่ที่นี่สัก 1 อาทิตย์ แต่ว่าเรื่องค่าใช้จ่าย กชจะรับผิดชอบให้ได้ไหมคะ "
" หือ ทำไมต้องเป็นบ้านผมล่ะครับเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะครับ "
คนโปรดมองหน้าสองพี่น้องสลับไปมาพร้อมกับเก็บอุปกรณ์ลงกล่องยา
" พี่โปรดไม่ต้องห่วงหรือกังวลนะคะ กชไม่ทำให้พี่โปรดเดือดร้อนแน่นอน "
" ถ้างั้นบอกเหตุผลมาสิครับว่าทำไมต้องเป็นที่บ้านผม "
" เพราะที่นี่คนไม่น่าพลุกพล่านมาก บ้านแต่ละหลังที่กชผ่านมาเป็นบ้านสวนซะส่วนใหญ่ แล้วระยะทางจากบ้านพี่โปรดไปที่ทำงานของพี่คินก็ไกลพอสมควร แต่ก็ไม่ได้ห่างจากคอนโดของพี่คินเลย และอีกอย่างกชก็แค่อยากขอร้องให้พี่โปรดอนุญาตให้พี่คินพักที่นี่สัก 1 อาทิตย์เอง นะคะพี่โปรด"
" เหตุผลฟังดูแล้วแปลกๆยังไงก็ไม่รู้นะครับ เหมือนกำลังหลบหน้าใครอยู่หรือเปล่าครับ หรือว่าทำอะไรผิดมาแล้วหนีมาหรือเปล่าครับ "
" แฟนเก่าค่ะ แฟนเก่าพี่คิน "
กชพรนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรออกไปเพื่อจะได้ไม่ให้มีพิรุธ จึงต้องอ้างเรื่องแฟนเก่าพี่ชาย
" คือแฟนเก่าพี่คินเขามาเกาะแกะพี่คิน แล้วแฟนใหม่ของแฟนเก่าสั่งคนมาทำร้ายพี่คินค่ะ ใช่ไหมคะพี่คิน "
ภาคินมองหน้าน้องสาวแล้วส่งสายตาดุใส่น้องสาว แต่กชพรก็ขยิบตาให้ไหลไปตามคำพูดของตัวเอง จนภาคินพยักหน้ารับอย่างจำยอม
" แล้วเบอร์ที่โทรเข้าไปเป็นของเบอร์พี่โปรดใช่ไหม กชจะได้บันทึกไว้หนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้เราจะคุยกันผ่านโทรศัพท์ที่โปรดนะคะพี่คิน ส่วนเสื้อผ้ากชเตรียมมาให้หลายชุด ส่วนเรื่องที่พี่หายไปเดี๋ยวกดจะจัดการให้เองไม่ต้องห่วงค่ะ "
" นี่เหมือนมัดมือชกแล้วนะคุณกช "
คนโปรดกอดอกมองดูกชพร ที่จัดแจงของพี่ชายพร้อมกับคำพูดร่ายยาวเป็นฉากๆ
" ฝากด้วยนะคะ กชไปแล้วนะพี่คินไม่ต้องห่วงเดี๋ยวให้พี่องศาสืบให้ "
กชพรบอกลาพี่ชายกับคนโปรดพร้อมกับกระซิบบอกพี่ชาย แล้วขับรถออกไปก่อนที่จะมีใครมาเจอ เมื่อกชพรออกจากร้านไปความเงียบเริ่มครอบงำ ในห้องมีแค่เสียงของเข็มนาฬิกาที่เดินบอกเวลาวนไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
" แล้วนี่คุณจะไปหาหมอหน่อยไหม"
คนโปรดเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง
" ไม่เป็นไรครับผมโอเค สบายมากขอแค่คุณช่วยซื้อยามาให้ก็น่าจะพอ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม แล้วยังให้ผมอยู่ที่นี่ต่อสักพัก"
" ผมยังไม่ได้รับปากเลยนะ ว่าจะให้คุณอยู่ที่นี่ ดูจากการแต่งกายของคุณคงจะพอมีเงินไปเช่าคอนโดแพงๆ จ้างพยาบาลหรือคนคอยคุ้มกันคุณได้ ไม่น่าจะต้องมาอยู่ที่บ้านผมก็ได้"
" ไม่ให้ผมอยู่สินะครับ"
ภาคินก้มหน้าลงเพียงแค่คนโปรดไม่ให้เขาอยู่ที่นี่ชั่วคราวมันทำให้ใจเขาวูบโหวงลงไป
" ถ้างั้นตอนเช้าก็เรียกรถให้ผมก็ได้ เดี๋ยวผมไปอยู่ที่อื่น จะได้ไม่รบกวนคุณด้วย ขอโทษด้วยนะครับ.....ที่ทำให้ลำบากใจ"
ภาคินพูดพร้อมกับมองหน้าคนตัวเล็ก ที่ยืนพิงเคาน์เตอร์กอดอกมองมายังเขา น้ำเสียงที่สั่นคลอน พูดออกมาอย่างแผ่วเบา รู้สึกใจหายที่คนตรงหน้าไม่ให้อยู่ที่นี่ แล้วทำไมต้องน้อยใจล่ะก็เพิ่งจะเจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง หรือว่าตกหลุมรักเขากันแน่นะ
" ก็ไม่ถึงขนาดนั้น คุณกับผมก็ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ผมแค่นึกไม่ออกว่าจะบอกแม่กับน้ายังไงเรื่องของคุณ"
"งั้นก็บอกว่าเป็นแฟนสิ แม่คุณจะได้ไม่ต้องสงสัย"
"จะบ้าหรือคุณแค่อยู่อาทิตย์เดียวจะมาฟงมาแฟนอะไร เพ้อเจ้อ ! "
" อยู่เป็นเดือนผมก็อยู่ได้นะถ้าคุณอนุญาต "
ภาคินชำเลืองมองหน้าคนตัวเล็กและดูว่าจะมีปฏิกิริยาแบบไหน ถ้าเขาพูดออกไปแบบนั้น คนตัวเล็กถลึงตาใส่แต่แก้มเนียน 2 ข้างกับขึ้นสีเล็กน้อย
" ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ผมมีข้อแม้ "
" ว่ามาได้เลยครับ "
" คุณจะยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังได้ไหม แล้วช่วยบอกที่ไปที่มาของคุณให้ผมได้รับรู้ แล้วผมจะให้คุณอยู่ที่่ต่อแต่ห้ามโกหกนะ ผมเกลียดคนโกหก"
" ถ้าผมเล่าเรื่องของผมให้คุณฟังคุณจะยอมเป็นแฟนผมเหรอ "
" แค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นครับ จากนั้นก็ทางใครทางมัน "
"โอเคผมตกลงเล่าก็ได้ "
ภาคินเล่าเรื่องของเขาให้คนโปรดฟัง โดยไม่ปิดบังอะไรเลย แม้กระทั่งเรื่องเมื่อคืนที่เขาไปทานข้าวกับแฟนเก่า แล้วโดนทำร้ายจนต้องวิ่งหนีลูกปืนมาหลบอยู่หน้าบ้านของคนโปรด
" โห ! ยังกะในนิยายเลยคุณ แล้วผมจะไม่โดนลูกหลงไปด้วยใช่ไหมเนี่ย "
" ไม่หรอกน้องสาวผมฉลาดพอ เขารู้ว่าควรทำยังไงและไม่ให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย "
" โอเค งั้นตกลง ถ้างั้นเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะแม่กับน้าปานน่าจะกลับบ่ายๆ"
คนโปรดเดินไปปิดล็อกหน้าร้านแล้วพยุงภาคินออกไปหลังร้าน เดินเข้าไปในตัวบ้าน บ้านไม้สองชั้นที่อยู่ถัดออกไปจากหน้าบ้านเล็กน้อย มีสวนผักเล็กๆ ข้างบ้าน ไม้ดอกไม้ประดับกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างบ้านอีกฝั่ง แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาเย็นสบาย ใต้ถุนบ้านมีโต๊ะกินข้าวกับครัวที่ใช้ทำกับข้าวโล่งๆ ถัดไปมีห้องรับแขกพร้อมห้องนอน 2 ห้องติดกันอยู่ชั้นล่าง
" คุณนั่งรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มให้จะได้ทานยา "
คนโปรดหายเข้าไปในครัวและกลับออกมาพร้อมกับข้าวต้มร้อนๆ
" นี่ข้าวต้มแล้วก็ยา ทานแล้วก็พักผ่อนซะหน่อย "
ภาคินมองดูชามข้าวต้มแล้วตักเข้าปากทันที
" โอ๊ย !! ร้อนๆ "
" คุณภาคิน....คุณนี่นะ"
โปรดได้แต่มองหน้าภาคินแล้วส่ายหัวไปมา แย่งช้อนจากมือภาคินแล้วตักข้าวต้มมาเป่ายื่นไปจ่อที่ปากของภาคิน
" อ้าปากสิ ไม่ร้อนหรอกเดี๋ยวผมป้อน "
" ผมกินเองได้คุณ "
ภาคินกำลังจะแย่งช้อนจากคนตัวเล็กแต่โปรดกลับชักมือกลับมาอย่างไว
" ไม่ต้องผมป้อนเอง จะได้รีบกินยาแล้วพักผ่อน "
ภาคินเลยต้องอ้าปากรับข้าวต้มในมือของคนโปรดอย่างขัดไม่ได้ มือเรียวเล็กตักข้าวต้มแล้วเป่าให้หายร้อน ยื่นมาใส่ปากเขาคำแล้วคำเล่า ตอนนี้หัวใจของภาคินเต้นรัว แค่คนตรงหน้าป้อนข้าวต้มมันทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้หรือว่าเขาจะตกหลุมรักคนที่อยู่ตรงหน้าจริงๆ แล้วสินะ