ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ผู้แต่ง
ravekak30เรื่องย่อ
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
ชาย-ชาย,รัก,โรแมนติก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปิ่นโต…ผูกรัก
ทุกครั้งความรักของภาคินมักจะมีสายฝนที่ตกลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นการบอกรัก บอกเลิก หรือการตกหลุมรัก ก็จะมีสายฝนตกตกลงมาอยู่เรื่อยไป รักครั้งใหม่ก็เช่นกันแต่จะสมหวังหรือไม่ ลุ้นช่วยกันนะ
เสียงรถยนต์ที่วิ่งเข้ามาจอดในบ้าน ทำให้ภาคินที่กำลังยืนมองคนตัวเล็ก ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ พอมองออกไปก็สันนิษฐานได้ว่าน่าจะเป็นน้ากับแม่ของคนโปรด ภาคินจึงรีบเดินเข้าไปทักทาย
" สวัสดีครับคุณแม่ คุณน้า ผมภาคินแฟนคนโปรดครับ"
" ห๊ะ ! ! แม่ไม่เคยเห็นเจ้าโปรดพูดถึงเรื่องแฟนเลย แฟนหรอ ชื่ออะไรนะ"
"ภาคินครับ"
แม่กับน้ามองหน้ากันไปมาแล้วมองภาคินอีกที
" คือโปรดขอไว้ครับ เลยยังไม่บอกใคร"
" แม่ น้าปาน กลับมาแล้วหรอครับเดี๋ยวโปรดช่วยครับ อ้าวคุณ...."
" ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอกลูก เข้าไปข้างในกันเถอะยืนนานมันร้อนไปลูกไป "
แม่กับน้าเดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน พร้อมกับนั่งรอฟังคำตอบจากคนโปรด
" แม่กับน้ามองโปรดแปลกๆนะครับ"
"แล้วยังไงมีแฟนแต่ไม่เคยเล่าให้น้ากับแม่ฟังเลย มีแฟนหล่อนะเนี่ย "
" น้าปานแฟนที่ไหนกัน แค่รุ่นพี่เขามาทำธุระแถวนี้ เลยมาขอพักชั่วคราวเอง"
"อ้าว ! ไหนภาคินบอกกับแม่ว่าเป็นแฟนโปรดไงลูก "
" นี่คุณพูดอะไรออกไป "
คนโปรดหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
" ผมบอกแม่กับน้าคุณไปแล้วว่าเราเป็นแฟนกัน ไม่ต้องเขินหรอกคุณ"
ภาคินพูดและโอบเอวคนตัวเล็กดึงเข้ามาแนบชิดกว่าเดิมและส่งยิ้มให้แม่กับน้า
" ไม่ต้องเขินหรอกโปรด มีแฟนหล่อขนาดนี้ ถ้าเป็นน้านะอวดให้คนอื่นรู้ไปเลย"
" น้าปานพูดอะไรเนี่ย"
"เอาๆตามสบายเลยลูก เดี๋ยวแม่กับน้าขอตัวไปพักสักหน่อย ตอนเย็นค่อยมาทานข้าวด้วยกัน"
แม่กับน้าเดินเข้าห้องไปปล่อยให้สองคนที่นั่งอยู่โซฟา ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
"เอามือออกไปครับ อย่าทำตัวรุ่มร่าม"
" ขอโทษครับ"
"แล้วคุณไปบอกแม่แบบนั้นทำไมกัน"
"จะได้เนียนๆไงคุณแค่หนึ่งอาทิตย์เอง"
คนโปรดส่ายหน้าไปมาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
" แล้วนี่คุณดีขึ้นหรือยังเดี๋ยวทานข้าว ทานยาอีกสักหน่อยไข้จะได้ลด"
"ดีขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังเจ็บแผลอยู่ แล้ววันนี้ผมนอนตรงไหน นอนห้องเดียวกับคุณใช่ไหม"
" โซฟาก็ว่างอยู่นะ นอนโซฟาข้างล่างไปสิ"
"อ้าวแล้วแม่กับน้าคุณจะไม่สงสัยหรือไง เป็นแฟนกันก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ"
"อย่าเรื่องมากนะคุณ หรือจะให้ผมเรียกรถมารับคุณ หรือจะออกไปเปิดโรงแรมนอนก็ได้นะ"
" โหใจร้ายอ่ะคุณ เผื่อผมมีไข้ขึ้นสูงมาจะทำไง"
"จ้างคนมาดูแลสิ"
"งั้นผมจ้างคุณได้ไหมล่ะ"
"ไปกินข้าวเถอะ จะได้กินยา แล้วไปพักผ่อนไม่ต้องพูดมาก ผมจะออกไปหาเพื่อนสักหน่อย"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น [นิดา]
" อืม กำลังจะไปรอแป๊บนึง "
(เร็วๆหน่อยโปรด ไอ้กัปตันมันจะกินหัวฉันแล้วเนี่ย )
" ไปแล้ว ไปแล้ว"
คนโปรดวางสายแล้วก้าวขาเดินออกไปบ้านนิดาทันที ช่วงปิดร้าน 3 วันต้องช่วยกันทำเมนูใหม่ ปรับเปลี่ยนบางอย่างโปรดเลยเปลี่ยนจากที่จะมาขลุกที่บ้านตัวเอง ไปเป็นบ้านของนิดาแทน เพราะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ที่บ้านของเขา และโปรดก็ยังไม่อยากให้เพื่อนรู้
ภาคินมองตามหลังของโปรดที่เดินออกไป เขาได้ยินเสียงปลายสายเป็นเสียงของเพื่อนที่เป็นผู้หญิงและผู้ชายดังออกมา เขาไม่รู้ว่าโปรดมีแฟนไหมหรือกำลังคบใครอยู่ หรือเพียงเพราะว่าแค่เขาอยู่ที่นี่ชั่วคราว เลยรับข้อเสนอให้มันจบๆไปกัน ภาคินเดินไปรอบๆบ้านแล้วไปหยุดตรงที่ปิ่นโตหลากสีวางเรียงกันอยู่ เขานึกแปลกใจเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน หรือว่ากับข้าวที่เขาทานตอนเที่ยงทุกวันเป็นร้านของคนโปรด
"โปรดลูกไปปลุกภาคินให้มาทานข้าวเถอะ"
"ครับแม่"
" คุณ คุณ..ได้เวลาทานข้าวเย็นแล้ว"
ภาคินลืมตามองคนที่มาปลุกพร้อมกับส่ายหัวไปมา
"ทำไมผมหนักหัวจังเลยคุณ"
โปรดใช้มือแตะที่หน้าผากของภาคินเพื่อวัดไข้
"ไข้คุณยังไม่ลดเลย รีบไปทานข้าวเถอะจะได้ทานยา "
"ทานได้ไหมลูกภาคิน "
"ได้ครับแม่แต่ตอนนี้ผมหนักหัวมากๆครับ"
"ไข้ขึ้นสูงหรือเปล่า ไปหาหมอไหมลูก"
"ไม่เป็นไรครับทานยาเดี๋ยวก็หาย ผมมีคนคอยดูแลอยู่สบายมากครับ"
แม่กับน้าปานพากันมองหน้าหัวเราะกันคิกคักแล้วหันมามองโปรดกับภาคินไปมา
"รีบๆกินลูกจะได้พักผ่อน โปรดก็เช็ดตัวให้พี่เขานะลูก อย่าเพิ่งอาบน้ำ หาแผ่นเจลลดไข้ไปแปะหน้าผากให้พี่เขาด้วยล่ะ "
คนโปรดพยักหน้ารับเบาๆ
"ผมช่วยเก็บครับแม่"
" ไม่ต้องหรอกลูก โปรดพาพี่เขาขึ้นไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จัดการเอง ฝนตกด้วยเดี๋ยวโดนละอองฝนจะหนักกว่าเดิมนะลูก"
คนโปรดพาภาคินขึ้นมาบนห้องของชั้นสอง แล้วจัดแจงโซฟาตรงมุมห้องให้ภาคินได้นอน
"คุณจะให้ผมนอนโซฟาจริงๆหรอ"
"ใช่สิ หรือจะนอนพื้นก็ได้นะ จะจัดที่นอนให้ถูก"
"เปล่าผมแค่ชินกับการนอนเตียง เตียงคุณออกจะใหญ่นอนสองคนยังได้เลย"
"ไม่ได้ หรือคุณอยากไปนอนที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ผมจัดให้ได้นะจะจัดการให้"
" โอเคครับนอนโซฟาก็ได้ "
ภาคินไม่อยากมีข้อต่อรองอะไรอีกเพราะไม่เป็นผลเลย แค่คนโปรดบอกจะให้เขาไปนอนที่อื่น เขาก็เจ็บที่ใจแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก
" งั้นผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ "
คนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ สักพักคนโปรดเดินออกมาในชุดนอน เสื้อยืดแขนยาว กับกางเกงขาสั้นที่เลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย คนตัวเล็กเดินมานั่งเก้าอี้ใช้ไดร์เป่าผมให้แห้ง ภาคินนั่งอยู่โซฟาจับจ้องทุกอิริยาบถของคนโปรด
"คนอะไรน่ารัก มองก็ไม่เบื่อด้วย" ภาคินพึมพำเบาๆ คนตัวเล็กไม่น่าได้ยิน เสียงไดร์เป่าผมกับเสียงฝนดังกลบเกลื่อนประโยคที่ภาคินพูดออกมา
หลังจากเป่าผมจนแห้งคนโปรดหันมาบอกภาคินให้ไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ทำความสะอาดร่างกาย และกำชับว่าแค่เช็ดตัวก็พอไม่ต้องอาบน้ำ จากนั้นก็นั่งทำงานอยู่โต๊ะข้างๆเตียง หลังจากภาคินจัดการกับตัวเอง ก็เดินเข้ามาอยู่ข้างหลังของคนโปรดสักพัก แต่อีกคนยังไม่รู้ตัวจนคนโปรดหันเก้าอี้เตรียมตัวจะลุกออกไป แล้วไปชนภาคินเข้า ทำให้ภาคินคว้าเอวของคนโปรดเข้ามาแนบหน้าอกไว้แต่ภาคินก็ใช่ว่าจะทรงตัวได้ดี ทั้งสองคนจึงพากันล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ริมฝีปากของคนโปรดไปประกบเข้ากับริมฝีปากของภาคินเข้าเต็มๆ ตัวของคนตัวเล็กอยู่ข้างบนก่อนที่คนโปรดจะรีบดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
"โอ๊ย!!"
เสียงภาคินร้องเสียงหลงเพราะเขารับคนโปรดไว้ หัวไหล่อีกข้างจึงกระแทกลงพื้นอย่างแรง
"คุณภาคิน เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลุกไหวไหม"
คนโปรดพยายามดันหลังให้ลุกขึ้นแต่ก็ยังมีเสียงร้องเจ็บตามมาติดๆ
"เดี๋ยวครับผมเจ็บหัวไหล่ ผมขอนอนอยู่ท่านี้สักพักครับ"
"คุณก็มายืนอยู่ข้างหลังผมทำไมเนี่ย เลยเจ็บตัวไปด้วยเลย"
"ก็มายืนดูคุณทำงาน แต่คุณไม่ได้ทันสังเกตไง"
"ผมก็ลืมไปว่ามีอีกหนึ่งคนในห้องนี้ด้วย"
" คุณช่วยพยุงผมที "
ภาคินบอกคนตัวเล็กช่วยพยุงเขาขึ้นพอลุกขึ้นได้ภาคินเลยเบี่ยงตัวเองลงไปนั่งที่เตียงทันที
"คุณไหวไหมเนี่ย เดี๋ยวผมพาคุณเดินไปที่นอนคุณ"
"ผมเดินไม่ไหวผมขอนอนเตียงนะ"
ภาคินล้มตัวลงที่เตียงโดยที่โปรดยังไม่ได้อนุญาตสักคำ คนตัวเล็กได้แต่มองตามภาคิน แล้วพยายามดึงเขาให้ลุกขึ้นมา
"คุณภาคิน....ไม่ได้นะคุณต้องไปนอนที่โซฟาของคุณ"
"ขอแค่คืนนี้วันเดียว ผมสัญญาว่าจะไม่ล้ำเส้นจะนอนเฉยๆนะครับ ฝันดีครับ"
"คุณ....."
คนโปรดได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปปิดไฟในห้อง ยังคงเหลือไฟหัวเตียงเอาไว้ วันนี้เลยจำใจต้องนอนกับคนที่รู้จักกันยังไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำบนเตียงเดียวกัน คนโปรดนั่งมองหน้าของภาคินที่หลับตาไปก่อนหน้านี้ จะว่าแกล้งหลับก็ว่าได้ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนา ปากสวยได้รูป หน้าตาหล่อมากทีเดียว
"ถ้าคุณจะนั่งจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น จะไม่ได้นอนนะครับ "
ภาคินพูดขึ้นแต่ก็ยังคงหลับตาอยู่ ใบหน้าของคนโปรดเห่อร้อนขึ้นมา ได้แต่เม้มปากเบาๆแล้วเอนตัวลงนอนข้างๆภาคิน แล้วหยิบหมอนข้างมากั้นเอาไว้
" ผมขอปิดไฟนะ ถ้าไม่มืดผมนอนหลับไม่สนิท"
คนโปรดแจ้งคนที่นอนอยู่ข้างๆแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา