ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 9
ดีใจที่ได้เจอ
“คุณกฤชคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ…ว้าย!!!” ในขณะที่ชายทั้งสองคนกำลังหกคะเมนกันอยู่นั้น ยดาเลขาหน้าห้องก็รีบเข้ามาดูเพราะได้ยินเสียงโครมครามในห้องทำงานของกฤช
และด้วยความตกใจจึงเข้ามาโดยไม่ได้เคาะประตู แล้วสิ่งที่เห็นก็ถึงกับทำเอาคนที่เพิ่งเข้ามาตัวแข็งทื่อ เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนั้นในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มของตน
“คุณกฤชครับผมได้ยินเสียงดัง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”
“เฮ้ย!!!”
“โอ๊ย…พวกคุณรีบมาช่วยผมสิ ผมเจ็บจะแย่”
กฤชร้องโอดโอยบอกให้สองคนที่เพิ่งเข้ามาช่วยเหลือ ธันวาจึงรีบเข้ามาช่วยดึงโบกัสให้ลุกขึ้นมา แต่กลับปล่อยกฤชให้ร่วงลงไปอีกครั้ง จนจากที่แกล้งทำเป็นเจ็บ ตอนนี้ก็เจ็บจริงเข้าจนได้
“โอ๊ย!!! ไอ้ธันแม่ง…”
เสียงโวยวายด้วยความลืมตัวของกฤช ที่เรียกผู้ช่วยหนุ่มของตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนั้น มันทำให้โบกัสรู้ได้ทันทีแล้วว่าทั้งสองไม่ได้เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง แต่น่าจะเป็นเพื่อนกันเสียมากกว่า ‘เพียงแต่ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยรู้เลยนะ’ โบกัสแอบเก็บความสงสัยนี้เอาไว้ในใจ
“ว่าแต่ทีมมาร์เก็ตติงพร้อมกันหรือยัง ผมจะได้เริ่มประชุมสักที ช้ามาหลายนาทีแล้วเนี่ย”
“พร้อมแล้วครับ ตอนนี้หน้ากำลังจะเตรียมตัวกันอยู่ในห้องประชุม”
“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปกันเถอะ อ้อ…คุณยดาครับ ผมรบกวนคุณช่วยไปเอายากับผ้าเปียกมาให้ผมหน่อยนะครับ ยกมาทั้งกล่องทำแผลเลยก็ได้ แล้วช่วยเข้าไปเตรียมในห้องประชุมให้ผมหน่อย บอกทุกคนว่าอีกประมาณสิบห้านาทีเดี๋ยวผมจะตามไป บอกว่าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”
กฤชทำทีเป็นดึงหน้าสั่งให้เลขาหน้าห้องไปทำตามนั้น ยดาก็วิ่งออกไปทำตามคำสั่ง มีแค่เพียงธันวาที่จ้องมองทั้งสองคนราวกับจะจับผิด แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่สายตากลับซุกซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง แต่ก็แค่รอเวลาให้เจ้านายของตนยอมรับออกมาเองเท่านั้น
“มองอะไร!!! ออกไปได้แล้ว แล้วช่วยไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้คุณรันด้วย”
“เอ้า?”
“เอ้าอะไรล่ะ ไปสิ” กฤชทำเสียงแข็งใส่ผู้ช่วยหนุ่มจนธันวาเกาหัวแกรก ๆ
‘อะไรวะ ก็ล้มเองไม่ใช่หรือไง วีนเพื่อ?’ ธันวาแอบบ่นอยู่ในใจเพื่อไม่ให้เจ้านายของตัวเองได้ยิน
“ผมขอโทษนะครับ ที่ผมทำให้คุณต้องเจ็บตัว”
กฤชพูดพลางใช้ผ้าเย็นลูบเนื้อตัวที่เลอะเทอะ มีรอยถลอกเป็นบางจุดที่มีเลือดซิบออกมาให้สะอาดสะอ้าน ก่อนจะใช้แอลกอฮอล์ชุบสำลีทำความสะอาดแผล และทำแผลที่อยู่ตรงข้อศอกนั้นจนเสร็จ
“ช่างเถอะครับ ผมไม่ได้ถือสาอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ผมชินซะแล้วล่ะครับ ที่จะต้องเจอคนนิสัยอย่างคุณ” โบกัสยังไม่ลืมที่จะแขวะกัดคนที่กำลังทำแผลให้กับตน
“นั่นสินะครับ คนหน้าตาดีอย่างคุณเนี่ย คงจะมีคนมาตามจีบเยอะแยะไปหมดสินะครับ ถ้าจะมีผมเพิ่มมาอีกสักคนก็คงจะไม่แปลกอะไร”
โบกัสวางหน้าเรียบเฉยไม่ได้คิดแม้แต่จะตอบคำถามนั้น ลุกขึ้นไปคว้าเอกสารกระเป๋าและอุปกรณ์สื่อสารของตัวเอง เดินออกไปจากห้องทำงานของกฤช โดยมีธันวาเป็นคนนำทางเข้าไปที่ห้องประชุม
กฤชจ้องมองคนที่เดินจากไปแล้วนึกยิ้ม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมั่นใจหนักหนา ว่าคนที่เพิ่งจะเดินออกไปนั้นเป็นคนที่เขาคุ้นเคย ทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักคนที่ชื่อว่าหิรัญคนนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่ก็อย่างที่เห็น หิรัญมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกับโบกัส หรือบวร…คนที่กฤชรู้จักเป็นอย่างดี
.
.
“สวัสดีครับ ผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับคุณหิรัญ ที่จะมีหน้าที่มารับงานพีอาร์โพรโมตสินค้าให้กับเราในโพรเจกต์นี้”
โบกัสยืนขึ้นอยู่กลางห้องประชุมที่ตนคุ้นเคย แล้วกวาดสายตาไปโดยรอบ ก่อนที่จะโน้มตัวลงเพื่อทักทายทุกคนตามมารยาท สายตาที่ทุกคนจ้องมองมามันเปลี่ยนไปจากแต่เก่ามาก ทุกคนดูยินดีและชื่นชมในความเป็นตัวของหิรัญ จนแทบจะต่างกันราวฟ้ากับเหว หากเทียบกับนายบวร หรือโบกัสคนเก่า
แม้แต่ตัวของพิชชี่เอง ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ก็ดูสายตาแปลกไป จากแต่ก่อนอยู่มาก ราวกับว่าการจากไปของตนในคราวนั้น คือสิ่งที่ถูกต้องแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“แล้วนี่ทีมฝ่ายขายไม่เข้าประชุมด้วยเหรอครับ?”
“คราวแรกพิชชี่คิดว่าฝ่ายขายอาจจะไม่ต้องเข้าประชุม ก็เลยไม่ได้แจ้งให้ทราบล่วงหน้าน่ะค่ะ เพิ่งจะมีแจ้งมาจากคุณยดาเมื่อครู่นี้เอง พิชชี่ก็เลยแจ้งด่วนไป เดี๋ยวอีกสักพักหนึ่งก็คงจะเข้ามาแล้วล่ะค่ะ”
ยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดเข้ามาจากด้านหลัง ทีมฝ่ายขายค่อย ๆ ทยอยเดินเข้ามาทีละคนสองคน แล้วนั่งอยู่ด้านท้ายสุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่นั่งอยู่ก่อน
หากแต่มีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่ง ที่มันถูกวางเอาไว้ข้าง ๆ พิชชี่ราวกับว่าถูกเตรียมเอาไว้ ดูท่าแล้วคนที่จะนั่งตำแหน่งนั้น ก็คงจะเป็นระดับหัวหน้าอย่างแน่นอน
เพียงเดิมทีที่นี่ทีมฝ่ายขายไม่เคยมีหัวหน้า มีแค่เพียงระดับของพนักงาน แล้วทุกคนก็ขึ้นตรงกับฝ่ายการตลาดซึ่งก็คือพิชชี่มาโดยตลอด ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่โบกัสจากไปในระยะเวลาหนึ่งปีนี้ ผังขององค์กรก็เหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากอยู่พอสมควร
ในขณะที่โบกัสกำลังประมวลผลผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมนั้น จิกซอว์ตัวสุดท้ายก็เดินเข้ามาในห้องประชุม โบกัสหันไปมองแล้วก็ถึงกับเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย เมื่อเห็นคนที่ไม่ควรจะเห็นเดินเข้ามาในห้องประชุมนี้
“เพนนีขอโทษจริง ๆ ค่ะที่มาสาย”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองที่ไม่ได้แจ้งให้คุณทราบล่วงหน้า นั่งเถอะครับ เราจะได้เริ่มประชุมกันเสียที”
ท่าทางของเพนนีไม่ได้ต่างไปจากแต่ก่อนเลยสักนิด หากแต่ดูสวยขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ดูเหมือนว่ารายได้ของบริษัทนี้น่าจะทำให้เพนนีสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย และเปลี่ยนไลฟ์สไตล์ให้ดีขึ้น
เพื่อนรักสองคนหันหน้าเข้าหากันแล้วส่งยิ้ม พยักหน้าหรี่ตาอย่างที่ตัวร้ายที่เป็นเพื่อนกันสบตากันในละคร ราวกับว่าสามารถกุมชะตาของโลกใบนี้เอาไว้ได้
ตลอดระยะเวลาการประชุม โบกัสแทบไม่ได้ฟังรายละเอียดที่คุณกฤชและทีมการตลาดพูดเลย ในหัวเอาแต่จ้องมองสองคนนั้น พร้อมกับความคิดมากมายที่มันต่อยตีกันอยู่ในหัว
หากทำได้…โบกัสก็อยากจะเดินออกไปจากห้องประชุมนี้เสียให้พ้น ๆ แต่นั่นก็เหมือนเป็นการประจานความไม่มืออาชีพของตัวเองออกไป โบกัสจึงจำต้องยอมทนอยู่ในสถานการณ์ขัดหูขัดตานี้จนกว่าจะเลิกประชุม
“สวัสดีค่ะคุณหิรัญ ดีใจที่ได้เจอนะคะ”
เสียงนั้นทักทายโบกัสมาจากด้านหลัง โบกัสอยากจะเดินต่อไปข้างหน้าและแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่เสียงนั้นก็กลับเรียกอยู่ซ้ำ ๆ และยิ่งเพิ่มความดังขึ้น หากโบกัสไม่ยอมหยุดก็ดูจะแปลกคนไปเสียหน่อย
ชายหนุ่มภายใต้หน้าตาสามสิบต้น ๆ หันกลับไปมองแล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรกับหญิงสาวทั้งสองคน ที่ยืนถือแฟ้มเอกสาร แท็บเล็ต และปากกาหนึ่งด้าม ตามสูตรของสาวออฟฟิศที่ดูเก่งงานและมีความสามารถ จนใคร ๆ ก็ต้องจ้องมอง แต่กลับไม่ใช่สำหรับโบกัส ที่อยากจะหนีไปให้ไกลเสียเดี๋ยวนี้
“ส…สวัสดีครับ คุณเพนนี…คุณพิชชี่”
“แหม ดีใจจังเลยนะคะที่จำชื่อของพวกเราได้ ทั้งที่เจอกันครั้งแรกแท้ ๆ”
.
.
‘ทั้งที่เจอกันครั้งแรกแท้ ๆ งั้นเหรอ?’
คำพูดที่แทบไม่เต็มรูปประโยคนั้นทำให้โบกัสรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะจำตนได้หรือไม่ การขึ้นเขียงโมหน้าของโบกัสทำให้โบกัสดูดีขึ้นมากขนาดนี้ จนแทบจะเปลี่ยนให้เจ้าตัวเป็นคนละคน ทั้งยังเปลี่ยนชื่อ…ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น ถ้าหากว่าสองคนนี้ยังจำได้ ก็สมควรที่จะไปอยู่สำนักงานสืบ มากกว่ามาเป็นมาร์เก็ตติงหรือฝ่ายขายอยู่ที่นี่
“เปล่าหรอกครับ ผมความจำดีน่ะ แล้วอีกอย่าง เพื่อนของผมเขาก็เคยรับงานให้กับบริษัทนี้ เขาก็พอจะเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับที่นี่ให้ผมฟังบ้างน่ะครับ แต่ผมไม่คิดว่าผมจะเจอกับคุณเพนนีเพิ่มอีกคน เพราะเท่าที่ผมจำได้ เพื่อนของผมเขาบอกว่าที่นี่ไม่มีหัวหน้าฝ่ายขาย”
“อ๋องั้นเหรอคะ ก็คงจะเป็นคุณไคสินะคะ คือแบบนี้ค่ะ เพนนีมาทำงานที่บริษัทนี้ได้เกือบปีแล้ว อันที่จริงเพนนีมาช่วยงานที่บริษัทนี้ตั้งแต่โพรเจกต์เก่าแล้วล่ะค่ะ แต่ตอนนั้นยังเป็นแค่ฟรีแลนซ์ ก็ได้ยัยพิชชี่นี่แหละค่ะ เพนนีถึงได้เข้ามาทำงานประจำที่นี่”
“อ๋องั้นเหรอครับ แต่คุณเพนนีทำงานเก่งขนาดนี้ น่าจะมีประสบการณ์ไม่เบาสินะครับ?”
“แหม…คุณหิรัญก็ ไม่น่าจะต้องชื่นชมกันขนาดนั้นเลยนะคะ แบบนี้เพนนีก็เขินแย่สิคะ”
หญิงสาววัยสามสิบกว่าครึ่งทาง กับความสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบ รูปร่างผอมเพรียวกว่าแต่ก่อนมาก ผมยาวถึงกลางหลังริมฝีปากแดงสดกับเมกอัปที่อยู่บนใบหน้าเกินกว่างานกลางวัน โบกมือไหว ๆ ปัดป้องให้กับคำชมนั้น แล้วทำราวกับว่าจำยอมต้องยอมรับคำชมนั้นโดยดุษณี
“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีว่าผมยังมีงานต้องทำที่บริษัท เดี๋ยวประชุมอัปเดตโพรเจกต์คราวหน้า เราค่อยเจอกันนะครับ…คุณเพนนีคุณพิชชี่”
ทั้งสามคนโค้งหัวให้กันตามมารยาท ก่อนที่จะแยกย้ายกัน โบกัสรีบพาตัวเองออกมาจากที่ทำงานเก่าของตนอย่างเร่งร้อน รีบวิ่งไปที่รถเพื่อพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ก็กลับโดนใครบางคนกระชากตัวเอาไว้
.
.