ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 7
คนคุ้นเคยแต่ไม่คุ้นตา
“ขอโทษนะครับ คุณไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ยครับ?”
“ม…ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค”
ในเวลานี้ โบกัสอยู่ในอ้อมกอดของกฤช ความคุ้นเคยเดิม ๆ มันก็เริ่มกลับมา กลิ่นน้ำหอม วงแขนแน่น แผ่นอกหนา จมูกโด่งคมเป็นสัน สายตาที่ทั้งแข็งกร้าวและอ่อนโยนที่กำลังจ้องเข้ามานั้น มันทำให้โบกัสแทบจะเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่ไหว
“อ้าวคุณไค นี่ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันเหรอครับ แหม…บังเอิญจังเลยนะครับ”
“เพื่อนรุ่นน้องน่ะครับ...”
กฤชเพิ่งจะเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนั้นคือไค คนที่เคยเป็นคนทำสื่อโฆษณาให้กับการเปิดตัวน้ำหอมเมื่อคราวก่อนจึงทักไป ก่อนที่จะหันกลับมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า
“ว่าแต่คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่มั้ยครับ ดูเหมือนว่าคุณจะขาแพลงเลย ให้ผมพาไปหาหมอดีกว่านะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับแค่นี้เรื่องเล็กน้อยครับ อีกอย่างผมมากับเพื่อนของผม ถ้าผมไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวค่อยไปหาหมอเองก็ได้ครับ”
โบกัสไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพิจารณาอะไร รีบคว้ามือของไคแล้วเดินออกไปจากร้านนั้นทันที แต่ก็มีเสียงถามไล่ตามมาหลังจากที่โบกัสเพิ่งจะเดินออกไปได้แค่ไม่กี่ก้าว
“เดี๋ยวนะครับ…”
คำพูดฉุดรั้งนั้นทำให้โบกัสถึงกับหยุดกึกหัวใจเต้นตึกตักเหมือนจะล้มทั้งยืน ก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้กฤชจำตนได้เลย เพราะไม่อย่างนั้น คงจะต้องเสียเวลาในการยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้นจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่ ๆ
“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?”
“ไม่เคยครับ เราไม่เคยเจอกันเลยแม้สักครั้งเดียว”
โบกัสหันกลับมาแล้วปั้นสีหน้ายิ้มเพื่อกลบสายตาที่ดูเป็นกังวลนั้น ก่อนที่จะรีบขอตัวแล้วดึงมือของเพื่อนรักให้ออกไปจากสถานที่นั้นให้เร็วที่สุด
.
.
ภายในลานจอดรถ
“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคุณกฤชเขาจะจำแกไม่ได้น่ะ”
เมื่อแน่ใจแล้ว่าหนีพ้น โบกัสจึงชะลอการวิ่งลงจนดูปกติ ไคเดินตามหลังเข้ามาเทียบแล้วทักถามพลางจ้องมองเพื่อนรักที่สายตายังดูกังวลเหมือนกำลังใช้ความคิด
“เขาจำไม่ได้หรอกน่า ฉันดึงหน้ามาซะจนเกือบจะเป็นคนละคนขนาดนี้ แถมยังโมหน้าใหม่ทั้งดั้งทั้งคางทั้งเสียง…ถ้าจำได้น่ะสิแปลก”
โบกัสพูดพลางกดปลดล็อกประตูแล้วเข้าไปนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ก่อนจะสูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ไคเปิดประตูและหย่อนตัวลงตรงเบาะหน้าฝั่งผู้โดยสารแล้วหันมองโบกัสที่พยายามตั้งสติ
“ก็ถ้าแกแน่ใจว่าเขาจะจำแกไม่ได้ แล้วทำไมถึงยังต้องเผ่นแน่บขนาดนี้ด้วยล่ะ หรือแกกลัวว่าความลับของแกมันจะถูกประจานออกมาทางสายตาของแกกันแน่วะ?”
“บ้าน่า ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย ช่างเถอะ…เรารีบกลับกันดีกว่า ถึงเป็นเจ้าของบริษัทก็ใช่ว่าจะอู้งานได้หรอกนะ”
“เออ…ขยันขึ้นมาเชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ”
ไคหัวเราะขบขันเพื่อนของตัวเองในความปากไม่ตรงกับใจ ไครู้ว่าโบกัสไม่ยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่ไคก็มองออกว่าในใจของโบกัสนั้นยังคงคิดถึงกฤชอยู่ตลอดเวลา
ที่หนีออกมาจากชีวิตของเขา ก็เพราะคิดว่าตัวเองนั้นยังไม่คู่ควร ในตอนนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งปี กฤชก็คงจะโตขึ้นอีกปี ในขณะที่ตัวของโบกัสเองก็แก่ขึ้นอีกหนึ่งปีเหมือนกัน
ด้วยระยะที่ห่างกันถึงสิบห้าปี ทั้งรูปลักษณ์ที่ดูไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิดในสายตาของคนอื่น โบกัสไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากฤชจะติดใจอะไรกับตัวเองหนักหนา
แต่ในเวลานี้วิทยาการทางการแพทย์ก็ทำให้โบกัสอายุน้อยลงเป็นสิบปี ทั้งรูปร่างหน้าตาที่ดูดีขึ้นราวกับหลุดออกมาจากแมกาซีน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เกิดปมใหม่ขึ้นมาในหัวใจของโบกัส ว่าถ้าหากว่ากฤชตกหลุมรักเขาในเวอร์ชันนี้ล่ะ แล้วโบกัสที่ทั้งแก่และอ้วนนั้นกฤชเอาไปไว้ที่ไหน แล้วหากเขากลับไปหากฤชในเวลานี้ กฤชจะมองออกหรือไม่ว่าตนคือใคร
.
.
“คุณกฤชกำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ เห็นนั่งเงียบมาตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือไงครับ?” ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนหลังเลิกงาน
สายตาของธันวาที่มองผ่านกระจกหลังไปยังเจ้านายของตัวเองที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังนั้น เห็นได้ชัดว่ากำลังใช้ความคิดอย่างหนักตั้งแต่ขึ้นรถมา อันที่จริงแล้วกฤชดูเหมือนใจลอยมาตั้งแต่ช่วงบ่าย หลังจากที่กลับมาจากกินข้าวมื้อเที่ยงนั้น
“เปล่านี่ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
“คุณกฤชนี่…ตอบผมอย่างกับในละครเลยนะครับ”
“อะไร?”
“ก็เวลามีใครสักคนถามเวลาที่เรากำลังนั่งเหม่อ ในละครก็จะชอบตอบว่าไม่มีอะไร ทั้งที่ดูจากยอดเขาก็ดูออกว่ามี ผมดูออกนะว่าคุณกฤชต้องมีอะไรอยู่ในใจแน่ ๆ เล่าให้ผมฟังได้นะครับ”
กฤชเงียบไปสักพักหนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลเรื่องที่จะเล่า ก่อนที่จะเอ่ยปากถาม…
“ปกติแล้วคนเราจะหน้าคล้ายกันได้มากขนาดไหนเหรอครับ?” ธันวายิ้มแล้วเอียงคอเล็กน้อยเพื่อจ้องมองสายตาของเจ้านายของตนที่อยู่ด้านหลังนั้น
“ไม่รู้สิครับ เท่าที่ผมฟังมาเขาว่าในโลกใบนี้จะมีคนที่หน้าเหมือนเราในระดับอย่างกับพี่น้องท้องเดียวกัน ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างน้อยสิบคน ทำไมเหรอครับ หรือว่าวันนี้คุณกฤชไปเจอใครมาหรือไง?”
“ก็ไม่เชิง…”
คำตอบสั้นและห้วนจนผิดสังเกต ตลอดระยะเวลาหลายปีที่รู้จักกันมา ธันวารู้ดีว่าในโลกนี้มีแค่ไม่กี่เรื่อง ที่จะสามารถเขย่าทุกอณูในหัวใจของคุณกฤชได้ ยิ่งในตอนนี้ เรื่องที่ยังสดใหม่ที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องของคนรักที่หายไปของกฤช
“นี่อย่าบอกนะครับ ว่าคุณกฤชไปเจอคนที่หน้าคล้ายคุณกัสมา?”
“ผมเองก็ไม่แน่ใจหรอกครับ อันที่จริงใบหน้าของเขาก็ไม่ได้เหมือนขนาดนั้น รูปร่างหน้าตาของเขาเหมือนคนอายุประมาณสามสิบต้น ๆ แต่สิ่งที่ทำให้ผมคิดก็คือสายตาที่เขามองผม รวมถึงการที่เขาเรียกชื่อผมถูกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น มันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะคิด แล้วเขาก็เป็นเพื่อนกับคุณไคด้วย…”
“แล้วเสียงล่ะครับ คุณกฤชคุ้นเสียงของเขาบ้างหรือเปล่าครับ?”
“เสียงถึงจะคล้ายแต่ก็ไม่เหมือน เหมือนกับคนละคน”
“ถ้าอย่างนั้น ผมว่าคุณกฤชก็คงจะเจอคนที่บังเอิญหน้าเหมือนคุณกัสเท่านั้นล่ะมั้งครับ แต่เอะ…เขารู้จักกับคุณไคเหรอครับ หรือว่าคุณกัสจะมีน้องชายหรือเปล่าครับ?”
กฤชนิ่งเงียบไปพูดไม่จา เหยียดตัวเอนหัวพิงเบาะจนโน้มไปด้านหลังพลางถอนหายใจออกมา
“บางทีผมคงจะคิดมากไปเองนั่นแหละครับ…ช่างเถอะ”
ธันวาสัมผัสได้ถึงความผิดหวังและความรู้สึกเจ็บปวดที่มันซุกซ่อนอยู่ในหัวใจของเจ้านายตน ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ไม่ใช่ว่ากฤชจะไม่ตามหาโบกัสเลย กลับกันเสียอีก…ไม่ว่าโรงพยาบาลไหนสถานที่ใดหรือช่องทางไหน ที่เขาจะสามารถติดต่อกับโบกัสได้ กฤชก็จะพยายามทำตลอด แต่หลายครั้งก็คว้าน้ำเหลว
จนบางทีกฤชก็รู้สึกน้อยใจ ว่าตนนั้นทำผิดอะไรนักหนา พี่กัสของเขาจึงพยายามหนีเขาอย่างสุดชีวิตถึงขนาดนี้ หากจะพูดถึงเรื่องไม่คู่ควร…แล้วมันสำคัญยังไง ก็ในเมื่อสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกพี่กัสของเขาอยู่ดีไม่ใช่หรือ
“ดูคุณกฤชคิดมากขนาดนี้ คุณกฤชชอบเขาเหรอครับ?”
“ป…เปล่านะครับ เราเพิ่งเจอกันแค่ครั้งแรกผมจะไปคิดแบบนั้นกับเขาได้ยังไง” ธันวาหัวเราะในความปากแข็งของกฤช
“คุณเคยปล่อยให้ความประทับใจวัยเด็กของคุณหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้เมื่อมีคนที่มากระแทกใจของคุณเข้าอย่างจังแบบนี้ คุณจะปล่อยเขาให้จากไปอีกครั้งเหรอครับ มันจะช้ำใจรอบสองเอานา…”
“รู้ดีนักนะ เดี๋ยวก็หักเงินเดือนซะนี่ หึ…ก็ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่าผมควรจะต้องทำยังไง?”
“ถ้าให้ไปตามหาคุณกัสตอนนี้ผมว่ามันก็คงจะเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรนั่นแหละครับ แต่คนที่คุณจะไปหาคำตอบได้ในเวลานี้ก็คือผู้ชายคนนั้น ไม่ลองเปิดใจดูล่ะครับ ถ้าใช่ก็สานต่อ ถ้าไม่ใช่คุณก็คิดซะว่าเป็นภารกิจตามหาคุณกัสก็ได้ เผื่อว่าเขาอาจจะเป็นน้องชายหรือญาติพี่น้องที่รู้จักกัน”
“ผม…”
“เอาน่า…คุณกัสเองตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ ในเมื่อสิ้นหวังขนาดนี้ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงไม่มูฟออนล่ะครับ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครสักคนเสียที”
“แต่ผมยังไม่ได้อยากเริ่มทั้งที่ผมยังไม่ลืมพี่กัสนี่ครับ”
“ผมแค่อยากให้คุณกฤชไปทำความรู้จักกับเขาเอาไว้เท่านั้นเองครับ ไม่จำเป็นว่าจะต้องไปจีบเขาสักหน่อย หรือต่อให้คุณกฤชจะยืนกรานตามหาคุณกัสจริง ๆ การได้รู้จักกับเขามันก็อาจจะทำให้คุณกฤชได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นก็ได้นะครับ อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งมืดแปดด้านอยู่แบบนี้ เพราะถ้าผู้ชายคนนั้นสนิทกับคุณไคขนาดนั้น ทำไมเขาจะไม่รู้จักกับคุณกัสกันล่ะครับ…จริงมั้ย?”
.
.