ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 4
ศัตรูคนต่อไป
ในห้องประชุม
“มากันพร้อมแล้วใช่มั้ยครับ?”
กฤชเดินเข้ามาในห้องประชุมแล้วนั่งลงตรงกลางโต๊ะ กวาดสายตามองทีมมาร์เก็ตติงที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบ รวมถึงชายที่เป็นหนึ่งในบริษัทโฆษณาคนเดียวที่จะมารับบรีฟเพื่อนำไปทำสื่อ สำหรับการออกอีเวนต์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพียงแต่เมื่อหันมองไป กลับไม่เห็นใครบางคนที่ควรจะนั่งอยู่ตรงนี้ จึงทำให้การประชุมยังไม่ถูกเริ่ม
“นี่คุณบวรไปไหนครับ?” ท่านผู้บริหารใหญ่เอ่ยถามชื่อที่ไม่ค่อยมีใครเอ่ยถึงในบริษัทแห่งนี้ แต่ทุกคนรู้ดีว่าคุณกฤชนั่นหมายถึงใคร
“เอ่อคือ…โบกัสไม่ได้มีชื่อร่วมในโพรเจกต์นี้น่ะค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้กฤชรู้สึกสงสัย แล้วจ้องมองคนที่พูดออกมาด้วยสายตาตั้งคำถาม ว่าเพราะเหตุใดคนที่อยู่ในทีมด้วยแท้ ๆ แต่กลับถูกกันออกไปไม่ให้เข้าร่วมประชุม
“คือแบบนี้นะคะคุณกฤช โบกัสเนี่ยเพิ่งจะเข้ามาทำงานกับเราได้ไม่นาน เพิ่งจะผ่านโปรเบชั่นได้แค่ไม่กี่เดือน แล้วโพรเจกต์นี้ก็เป็นโพรเจกต์สำคัญ พิชชี่ก็เลยไม่อยากจะให้คนที่ไม่มีประสบการณ์อย่างโบกัสเข้ามาทำให้งานเสียน่ะค่ะ”
“คุณแน่ใจเหรอครับ ว่ามันเป็นเหตุผลนั้นจริง ๆ หรือคุณจะบอกว่าคุณไม่รู้ว่าก่อนที่คุณบวรจะมาร่วมงานกับเรา ก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานที่ไหนมาก่อน หากจะว่าไป เขาสามารถเป็นหัวหน้ามาร์เก็ตติงแทนคุณได้เลยนะ”
คำพูดราวกับสายฟ้าฟาดทำเอาพิริยาถึงกับหน้าเสีย บรรยากาศในห้องประชุมนอกจากไอน้ำจากเครื่องปรับอากาศแล้ว มันก็เหมือนมีมวลบางอย่างที่ทำให้คนที่นั่งอยู่ในนั้นขนลุกขนชันขึ้นมา ราวกับว่านั่งอยู่ในตู้อยู่คอนเทนเนอร์แช่ปลาอย่างไรอย่างนั้น
“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นคุณกฤชรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวพิชชี่จะให้เด็กออกไปตามค่ะ”
เมื่อต้านทานสายตาที่กดดันไม่ไหว สุดท้ายพิชชี่จึงยอมให้โบกัสเข้ามาในห้องประชุมนี้ด้วยอีกคน โดยบอกให้หนึ่งในทีมช่วยออกไปตามเข้ามา ภายในระยะเวลาไม่ถึงห้านาที โบกัสก็เดินเข้ามาในห้องประชุมที่เงียบสนิท ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยต้อนรับสักเท่าไรนัก
.
.
“ตกลงว่าน้ำหอมคอลเลกชันใหม่นี้ คุณคิดแผนการตลาดมาว่ายังไงครับ คุณพิชชี่”
“คือจากที่คิดกันไว้นะคะ ทางเรากำลังคิดว่าจะทำการไลฟ์เปิดตัวทางสื่อโซเชียลมีเดียค่ะ โดยให้วงบีเฟบมานั่งอยู่ในฉากกรีนสกรีน แล้วคุยกันแบบสบาย ๆ โดยมีน้ำหอมของเราต่างกลิ่นวางอยู่ใกล้ ๆ รวมถึงกรีนสกรีนด้านหลัง ที่จะแสดงสินค้าของเราอยู่ตลอดเวลา ระหว่างนั้นเราก็จะติดตะกร้าให้เหล่าแฟนคลับเข้ามาซื้อสินค้าของเราค่ะ”
“ก็ถือว่าน่าสนใจดีครับ แล้วอิเวนต์ล่ะครับ เราจะเปิดตัวกันรูปแบบไหน?”
“สำหรับงานอิเวนต์ ทางเรากำลังคิดว่าน่าจะตัดออกไปเลยคงจะดีกว่าค่ะ เพราะในยุคนี้ดูเหมือนว่าคนจะไม่ค่อยอินกับการไปดูดารานักแสดงในงานอิเวนต์กลางห้างสรรพสินค้าแล้วล่ะค่ะ อีกทั้งค่าใช้จ่ายที่มันจะเกิดขึ้นตอนนี้ค่าพื้นที่ก็แพงเหลือเกินค่ะ ไหนจะค่าตัวของเหล่าบีเฟบอีก ทางทีมก็เลยตกลงกันว่าเราอาจจะตัดส่วนของอิเวนต์ออกค่ะ”
“แต่ผมกลับไม่คิดแบบนั้นนะครับ ผมมองว่าการเปิดตัวแบบออฟไลน์มันจะทำให้เราอยู่ในหน้าสื่อ ทำให้เรามีพื้นที่เพื่อโปรโมตสินค้าของเรามากขึ้น ผมชื่นชมในความคิดของคุณนะครับ ที่คุณเลือกจะเปิดสินค้าของเราในสื่อออนไลน์ นอกจากจะสามารถแนะนำผลิตภัณฑ์ใหม่ได้แล้ว เรายังสามารถติดตะกร้าเพื่อขายควบคู่ไปได้ด้วย ดีมากครับ ผมเห็นด้วย เพียงแต่ว่าผมยังไม่อยากให้ทิ้งส่วนของอิเวนต์ออฟไลน์ไปนะครับ”
“แต่ตอนนี้ มันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะคะ คิวงานที่เหล่าบีเฟบจะต้องทำ เราก็ส่งไปให้เขาเรียบร้อยแล้ว และได้รับการยืนยันแล้วค่ะ ถ้าหากว่าเรามาเปลี่ยนแปลงตอนนี้น่าจะเรื่องใหญ่แน่ค่ะ แล้วอีกอย่าง ในวันที่เราจะไลฟ์กัน บีเฟบมีคิวให้เราแค่คิวเดียว เราจะแยกบีเฟบให้ไปอยู่ที่งานอิเวนต์ได้ยังไงล่ะคะ?”
.
.
“ถ้าอย่างนั้นเราพาบีเฟบไปอยู่ในอิเวนต์ออฟไลน์ดีมั้ยครับ แล้วเราก็ถ่ายทอดสดไปด้วย ในไลฟ์เราก็ติดตะกร้าไปด้วย แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอครับ?”
สิ่งที่โบกัสเสนอมาทำให้ทุกคนในห้องนั้นต้องหันไปมอง ไม่ใช่เพราะจะชื่นชม แต่กลับรู้สึกว่าสิ่งที่โบกัสพูดออกมานั้นมันน่ารำคาญเสียมากกว่า
แผนการเปิดตัวสินค้าทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้แล้ว หากมีการเปลี่ยนแปลง นั่นหมายความว่าทั้งทีมมาร์เก็ตติงจะต้องเหนื่อยกันอีกครั้ง คนอย่างพิชชี่ไม่มีทางยอมแน่ ๆ
“ก็อย่างที่บอกนะคะ ว่าถ้าทำแบบนั้นทุกคนในทีมจะต้องรื้องานออกมาทำใหม่ทั้งหมด คนที่ไม่ได้เป็นโพรเฟสชันนัลอย่างโบกัส คงจะไม่เข้าใจเรื่องนี้สินะคะ?”
“แต่ผมกลับไม่คิดแบบนั้นนะครับ ผมไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องรื้องานใหม่ทั้งหมด ทุกอย่างก็ดำเนินต่อไป ก็แค่เปลี่ยนสถานที่ ไปอยู่ในงานอิเวนต์กลางห้างสรรพสินค้าก็เท่านั้น คุณจะต้องรื้องานมาทำไมกันล่ะครับคุณพิชชี่?”
ท่าทางมั่นใจกับคำที่พูดทำให้พิชชี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะมันคือการหักหน้ากันอย่างจงใจ ถึงแม้ว่าพิชชี่จะอายุน้อยกว่าโบกัสหลายปี แต่ด้วยตำแหน่งและหน้าที่การงาน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตนก็จะกลายเป็นที่หัวเราะขบขัน ว่าเป็นถึงระดับหัวหน้างานทีมมาร์เก็ตติง แต่กลับไม่สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เท่ากับพนักงานแก่ ๆ คนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มงานได้ไม่นานด้วยซ้ำ
“นั่นสิครับ ผมไม่เห็นว่ามันจะต้องเปลี่ยนอะไรตรงไหน ก็แค่เปลี่ยนสถานที่ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะครับ” กฤชเอนเอียงเข้าข้างโบกัสอย่างเห็นได้ชัด จนแม้แต่ไคที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ก็ยังดูออก
“แต่ทางทีมได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่หลังบ้านของโซเชียลมีเดีย แพลตฟอร์มนั้นแล้วนะคะ ถ้าเราไปยกเลิก แอ็กเคานต์ของเราอาจจะโดนแบนก็ได้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าแอปพลิเคชันนั้นมันอ่อนไหวขนาดไหน แล้วเจ้าหน้าที่หลังบ้านก็ติดต่อยากเสียเหลือเกิน เราหมดค่าใช้จ่ายไปไม่น้อยเลยนะคะสำหรับงานนี้”
“แค่ติดต่อเจ้าหน้าที่แพลตฟอร์ม คุณต้องใช้ค่าใช้จ่ายมากถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ แล้วอีกอย่าง เรายังคงไลฟ์เหมือนเดิม แค่เปลี่ยนสถานที่เท่านั้น ผมว่าเจ้าหน้าที่แพลตฟอร์มไม่น่าจะมีปัญหามั้งครับ?”
“เอ่อ…คือ…อันที่จริงแล้ว มันก็ไม่เชิงค่าใช้จ่ายหรอกค่ะ แต่กว่าเราจะติดต่อเจ้าหน้าที่ของแอปพลิเคชันนั้นได้ เราต้องส่งกระเช้าไปแสดงความจริงใจอยู่นานเลยนะคะ แล้วไหนจะค่าทีมงานที่จะมาช่วยดูแลเราในวันนั้นอีก ทุกอย่างมีค่าใช้จ่ายทั้งหมดค่ะ”
“งั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีมั้ยล่ะครับ ไหน ๆ คุณก็ต้องไลฟ์ขายของในฝั่งออนไลน์ของคุณอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นคุณก็ทำหน้าที่ของคุณไป ส่วนงานอิเวนต์ของห้างสรรพสินค้า ผมจะมอบหมายหน้าที่นี้ให้กับคุณบวรเป็นคนดูแล”
“แต่คุณกฤชคะ”
“พอแล้วครับ ผมตกลงตามนี้แหละ พวกคุณก็แยกย้ายกันไปทำงานก็แล้วกัน ถึงวันที่เราต้องเปิดตัวสินค้าจริง ๆ หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะครับ” กฤชเดินออกไปจากห้องประชุมโดยไม่สนใจคำทัดทานของพิชชี่เลยสักนิด
ฝ่ายของโบกัสเองที่อยู่ในสถานะกระอักกระอ่วนก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะก็รู้ตัวเองดีว่าตนนั้นเพิ่งจะมาเริ่มทำงานได้เพียงไม่นาน การจะมาขัดขาคนที่อยู่มาก่อนแบบพิชชี่ ต่อให้เขาจะอายุน้อยกว่าก็คงไม่ใช่เรื่องดีนัก เพราะถึงอย่างไร เขาก็เป็นหัวหน้าทีมฝ่ายของมาร์เก็ตติง และตนก็เป็นแค่เพียงลูกทีมตัวเล็ก ๆ เท่านั้น
.
.
“โอ๊ยยยย เมื่อตะกี้นะฉันนึกว่ากำลังนั่งดูละครหลังข่าวกันอยู่ โคตรจะเด็ดเลย”
“เด็ดบ้าเด็ดบออะไรกัน นี่มันกำลังหาเหาใส่หัวชัด ๆ แกไม่คิดบ้างหรือไง ว่ายัยพิชชี่นั่นมันอาจจะหาทางมาเล่นงานฉันทีหลัง…”
“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว”
“เอ้าไอ้เพื่อนเวร”
“เอาน่า…มันคงไม่ต่างอะไรกับยัยเพนนีที่บริษัทเก่าของแกนักหรอก แต่คราวนี้แกมีคุณกฤชคอยหนุนหลังอยู่ไม่ใช่หรือไง?”
ไคพูดพลางอมยิ้มกริ่ม แล้วจ้องมองไปยังเพื่อนรักของตัวเอง โบกัสที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าถูกจับตา ก็รีบปฏิเสธอย่างทันควัน เพื่อไม่ให้เพื่อนของตนเองเข้าใจผิด
“บ้าน่า ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นทั้งนั้นแหละ แกจะบ้าหรือไง”
“จะบ้าหรือไม่บ้าฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ตอนที่แกรีบกลับเข้าไปในออฟฟิศของแกเนี่ย ฉันยังนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วพอแกคล้อยหลังไปแค่เพียงไม่นาน คุณกฤชก็เดินลงมาจากชั้นบน ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าแกกับเขาอาจจะเพิ่งไปคุยอะไรกันมาบนนั้น”
“เพ้อเจ้อละ ช่างมันเหอะ งั้นเราไปหาอะไรกินมั้ยล่ะ ไหน ๆ ก็ประชุมกันเสร็จแล้วนี่”
“ก็ดีนะ ฉันหิวอยู่พอดีเลย”
แล้วเพื่อนรักทั้งสองก็เดินออกไปจากบริษัท โดยไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของทั้งคู่นั้นอยู่ในสายตาของคนที่เพิ่งจะถูกหักหน้าในห้องประชุมมาหมาด ๆ
“จริงอย่างที่ยัยเพนนีพูด ไอ้นี่ถ้าให้มันยังอยู่ในบริษัทนี้แม้แต่วันเดียว ฉันคงจะตกกระป๋องเข้าสักวัน…”
.
.