ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 5
จุดเปลี่ยน
“เฮ่ย!!!”
“ว๊ากกกกกกกกก”
โครม!!!
เสียงรถเก๋งสีดำถูกเบียดจากรถอีกคัน จนไปขนาบข้างเข้ากับรถสิบล้อ โบกัสที่อาสาขอขับรถขากลับหลังจากที่กินข้าวกันมาเสร็จ พยายามหักหลบอย่างสุดชีวิต เพื่อพาตัวเองและเพื่อนให้รอดตาย
แต่กลับกลายเป็นว่า ด้วยความตกใจจึงหักพวงมาลัยจนสุด ทำให้รถยนต์ที่โซซัดโซเซอยู่แล้วพลิกคว่ำ แล้วพุ่งลงไปในคลองประปาข้างทาง โชคดีที่โบกัสปลดล็อกประตูได้ทันก่อนเกิดอุบัติเหตุ ราวกับว่ามีลางสังหรณ์ จึงทำให้ประตูฝั่งของไคเปิดออก แล้วร่วงลงไปในน้ำและไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ก่อนที่ประตูจะปิดกลับและพุ่งลงน้ำไป
ไครีบว่ายน้ำมาอยู่ในจุดปลอดภัย แล้วหันมองเพื่อนของตัวเอง ก็พบว่าโบกัสยังคงติดอยู่ในรถ แล้วที่สำคัญ ดูเหมือนว่าในเวลานี้จะไม่ได้สติเสียด้วย
“ไอ้กัส!!!”
ไคพยายามจะพุ่งตัวกลับลงไปในน้ำอีกครั้ง แต่ก็ถูกคนแถวนั้นรั้งตัวเอาไว้ได้ทัน เพราะเห็นว่าไคไม่มีสติมากพอที่จะลงไปช่วยใคร หากลงไปตอนนี้ ดีร้ายก็อาจจะตายตามไปอีกคนหนึ่งก็ได้
ชาวบ้านที่ว่ายน้ำเป็นแถวนั้นจึงรีบกระโดดลงไปในน้ำ แล้วพยายามเปิดประตูออก แต่เพราะแรงดันอากาศมากเกินไป หนึ่งในนั้นจึงเลือกที่จะใช้วิธีการทุบกระจก เพื่อลดแรงดันอากาศที่อยู่ด้านในกับด้านนอกให้เสมอกัน
แต่มันก็ต้องแลกกับการที่จะมีน้ำพุ่งกลับไปข้างในอย่างแรง และเศษกระจกที่อาจจะบาดเข้ากับคนที่นั่งอยู่ข้างในนั้นจนเกิดอันตรายขึ้นก็ได้ แต่ถึงเวลานี้แล้ว หากจะรอให้กู้ภัยมาชายหนุ่มที่อยู่ในรถนั้นก็คงจะต้องตายไปเสียก่อน
เสียงกระจกแตกทุกบานทั้งสี่มุม ทุกคนช่วยกันดันตัวของโบกัสออกมาจากหลังพวงมาลัย แล้วเปิดประตูจากด้านในออกมา แต่เพราะตัวของโบกัสหนักมากเกินไป บวกกับที่ไม่ได้สติและกำลังทิ้งตัวขนาดนี้ คนที่ลงไปช่วยจึงต้องรีบว่ายน้ำเข้ามาแล้วประคองร่างของโบกัสให้ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ
“ไอ้กัส แกตื่นสิ ไอ้กัส!!!”
ไคพยายามเขย่าตัวเพื่อนแล้วเรียกให้โบกัสฟื้นขึ้นมา แต่มันก็ไร้ผล ภายในระยะเวลาไม่เกินสิบนาทีก็มีหน่วยกู้ภัยเปิดไซเรนนำทางมาแต่ไกล ก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่วิ่งลงมาช่วยกันปฐมพยาบาล
แต่ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ โบกัสยังคงไร้สติอยู่อย่างเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่ไคสังเกตเห็นนั่นก็คือ มีเศษกระจกส่วนหนึ่งปาดเข้าที่ใบหน้าของโบกัสจนเป็นแผลขนาดฉกรรจ์ และมีเศษกระจกเล็ก ๆ ปักอยู่ตรงลำคอจนดูน่ากลัว
แต่ถึงจะอย่างนั้น ไคก็ไม่ได้นึกจะเอาผิดคนที่ลงไปช่วย เพราะอย่างน้อยคนเหล่านั้นก็ยังมีน้ำใจและเลือกที่จะช่วยเพื่อนของตัวเองให้รอดพ้นจากอันตรายขึ้นมาจากน้ำได้
ถึงแม้ว่าวิธีการจะดูเสี่ยงไปเสียหน่อย แต่อย่างน้อย ตอนนี้โบกัสก็อยู่ในมือหมอเรียบร้อยแล้ว บาดแผลภายนอกช่างมันก่อน ขอให้คนทั้งคนฟื้นขึ้นมาเป็นพอ
.
.
หลายวันต่อมา
หลังจากที่ผ่านไปหลายวัน โบกัสก็ได้สติ แต่ยังไม่สามารถขยับตัวได้มาก และเพราะบาดแผลที่คอนั้นจึงทำให้โบกัสไม่สามารถพูดได้ จนถึงตอนนี้ สิ่งที่เพื่อนรักทั้งสองจะสามารถสื่อสารกันได้ก็มีแค่สมุดกับปากกาเท่านั้น
“ฉันลางานให้แก่เรียบร้อยแล้วนะ”
‘ฉันไม่อยากให้คนรู้ว่าฉันอยู่ที่โรงพยาบาลไหน’
“ทำไมวะ ไม่ดีหรือไง…พวกเขาจะได้มาเยี่ยมกัน?”
‘ขอร้อง’
โบกัสเขียนแค่คำสั้น ๆ พร้อมกับสายตาวิงวอน ไคไม่รู้ว่าทำไมโบกัสถึงต้องการแบบนั้น แต่เพราะฤทธิ์ของยาหลังอาหารที่โบกัสต้องใช้สายยางในการส่งอาหารเข้าไปในร่างกายนั้นเริ่มออกฤทธิ์ โบกัสก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไปอย่างช้า ๆ
.
.
“ฮ่า ๆ ๆ สมน้ำหน้า อยู่ที่ไหนก็ทำตัวเด่นจนแพ้ภัยตัวเอง แต่จะว่าไปแกนี่ก็ของแรงเหมือนกันนะยัยพิชชี่ ยังไม่ทันได้ทำอะไรมันเลยด้วยซ้ำ รถมันก็พุ่งลงข้างทางตายห่าไปซะแล้ว”
“แกก็พูดเกินไปยัยเพนนี ได้ยินว่ามันแค่โคม่าไม่ใช่หรือไง ข่าวแว่วมาว่าพรุ่งนี้เขาจะพากันไปเยี่ยมมัน”
“เยี่ยมเหรอ มีคนอยากไปด้วยหรือไง?”
“ไม่รู้สิ ใครอยากไปก็ไปแต่ฉันไม่ล่ะคนหนึ่ง ค่อยอ้างว่าติดธุระหรืออะไรก็ได้”
“หึ แต่ฉันอยากแนะนำให้แกไปนะ แกจะได้ดูไงว่ามันใกล้ตายหรือยัง”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
เพื่อนรักทั้งสองนั่งหัวเราะด้วยความสาแก่ใจ ในขณะที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ใต้บริษัทของพิชชี่หลังอาหารมื้อเที่ยง โบกัสไม่เคยรู้เลยว่าแท้จริงแล้วพิชชี่ก็คือเพื่อนรักของเพนนี นั่นจึงอาจเป็นอีกหนึ่งคำตอบ ว่าทำไมพิชชี่จึงไม่ค่อยชอบขี้หน้าของโบกัสนัก
“แล้วนี่แกรู้หรือเปล่า ว่าอาการของมันหนักมากแค่ไหน?”
“ก็เท่าที่รู้มันก็คงโคม่าอย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ เพื่อนของมันส่งรูปมาให้คุณกฤชดู แต่อาการจะหนักแค่ไหนเรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้ เพราะคุณกฤชไม่ยอมให้ใครเห็นรูปพวกนั้นเลย”
“แล้วถ้ามันหายกลับมาได้ละ แกจะทำยังไง ดูก็รู้ว่ามันจงใจจะแย่งงานโพรเจกต์นี้ของแกไปชัด ๆ”
“เรื่องนั้นฉันยังไม่ได้คิดวางแผนหรอก เพราะถึงยังไงมันก็คงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ไม่ได้แน่ โพรเจกต์นี้รอมันไม่ได้หรอกนะ หรือต่อให้มันหายกลับมาได้ทัน โพรเจกต์ก็คงจะเดินไปไกลมากแล้ว ไกลเกินกว่าที่คนอย่างมันจะกลับมาแก้ได้ทัน”
“งั้นก็ถือว่าแกโชคดี อย่างน้อยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคุ้มครองแกอยู่ เพราะถ้าแกโดนแย่งงานนี้ไป ไม่นานแกก็คงจะตกที่นั่งอย่างฉัน ที่จะต้องตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านเพราะคนอย่างมัน”
.
.
ณ ห้องทำงานของกฤช
“คุณกฤชครับ ผมติดต่อไปทางโรงพยาบาลแล้วนะครับ แต่ทางโรงพยาบาลปฏิเสธห้ามเยี่ยมครับ”
“หมายความว่ายังไงครับ แล้วนี่คุณติดต่อคุณไคไปหรือยัง?”
“ติดต่อไปแล้วครับ ก็คุณไคนั่นแหละครับที่เป็นคนแจ้งความต้องการของคุณกัสน่ะครับ”
“ทำไมพี่กัสถึงไม่ยอมให้ใครเข้าเยี่ยมล่ะ แล้วเขาพูดได้แล้วหรือไง?”
“ยังครับ ตอนนี้คุณกัสยังค่อนข้างโคม่าอยู่ครับ ถึงจะได้สติแล้วแต่ก็ยังขยับตัวไม่ได้มาก ข้อความพวกนั้นคุณกัสเขียนลงกระดาษน่ะครับ”
“นี่เขากำลังต้องการจะทำอะไรกันแน่นะ หรือพี่กัสจงใจจะหลบหน้าผม…”
“แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะครับ ปกติแล้วถึงคุณกัสจะมีปากเสียงกับคุณอยู่บ่อย ๆ แต่ผมดูออกนะครับ ว่าคุณกัสมีใจให้กับคุณกฤชอยู่นะครับ”
“นี่คุณ…รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“ผมเป็นผู้ช่วยของคุณนะครับ อีกอย่าง…เรื่องที่ผมพูดมีใครบ้างที่ไม่รู้ วันที่คุณโยนงานเปิดตัวน้ำหอมไปให้คุณกัสทำ เขาก็ลือกันทั้งบริษัทว่าคุณกัสใช้เส้นสาย แต่ในความโชคร้ายผมกลับมองว่ามันเป็นความโชคดีนะครับ เพราะอย่างน้อย คุณกัสจะได้พ้นข้อครหานี้ไป”
“ผมไม่เห็นว่ามันจะโชคดีตรงไหน ก็แค่คำนินทาคนถึงกับต้องแลกด้วยชีวิตแบบนี้เลยหรือไง?”
“ผมเข้าใจนะครับว่าคุณกฤชเป็นห่วงคุณกัส เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะคอยตามข่าวให้เรื่อย ๆ ก็แล้วกันนะครับ ผมยังติดต่อคุณไคได้ครับ โชคดีนะครับที่เราแลกเบอร์กันไว้วันที่คุณไคมาประชุมเมื่อคราวก่อน”
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ฝากคุณด้วยก็แล้วกันครับ”
ธันวาเดินออกไปจากห้องเพื่อปล่อยให้เจ้านายของตัวเองได้ตั้งสติและสงบจิตสงบใจสักพัก ธันวารู้ดีว่าคนอย่างคุณกฤชไม่มีทางยอมให้กับเรื่องนี้ง่าย ๆ แน่นอน ต่อให้โรงพยาบาลจะห้ามเยี่ยม แต่ธันวาเชื่อว่าคุณกฤชจะต้องหาทางไปเยี่ยมโบกัสได้อย่างแน่นอน
.
.
หลายวันต่อมา
“นั้นคุณเป็นใครเนี่ย?” ไคที่เดินลงไปหาของกินข้างล่าง เมื่อกลับขึ้นมาก็พบกับชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงของโบกัส
ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้สะดุ้งหรือหนีหายไปไหน เพราะเขาจำได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนั่นคือใคร จนเมื่อหันมา ไคก็รีบปิดประตูห้องผู้ป่วย แล้วดึงตัวของกฤชให้ออกห่างจากโบกัส
“นี่คุณมาที่นี่ได้ยังไง ผมสั่งไปแล้วไม่ใช่หรือไงครับว่าห้ามเยี่ยม”
“คุณจะห้ามใครไม่ให้เยี่ยมพี่กัสก็ได้นะครับ แต่ห้ามผมไม่ได้หรอก คุณก็รู้ว่าระหว่างผมกับพี่กัสมันไม่ใช่แค่ลูกน้องกับเจ้านาย”
“เรื่องนั้นผมรู้ แต่ไอ้กัสมันคงไม่ชอบถ้ารู้ว่าคุณมาอยู่ตรงนี้ แล้วอีกอย่าง มันไม่เคยมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองเลย ยิ่งมันอยู่ในสภาพแบบนี้ คุณกฤชคิดว่ามันจะดีใจงั้นเหรอครับ?”
กฤชหันไปมองชายวัยสี่สิบปีร่างใหญ่ที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนที่นอนเพราะฤทธิ์ยาหลากหลายขนาน เพื่อช่วยบรรเทาแผลที่อยู่บนร่างกายนั้นให้หายเร็วขึ้น สายท่อที่เจาะอยู่ตรงบริเวณลำคอและอีกสายหนึ่งที่หย่อนเข้าไปทางปาก ดูแล้วมันช่างทรมานจนคุณกฤชแทบจะน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวด
“ผมก็แค่อยากจะมาให้เห็นกับตาว่าพี่กัสพ้นขีดอันตรายแล้ว อีกเดี๋ยวผมก็กลับแล้ว”
“คุณกฤชไม่ต้องห่วงครับ ถ้าอาการของไอ้กัสดีขึ้น ผมจะรายงานให้คุณกฤชรู้เป็นระยะครับ”
“งั้น…ผมฝากด้วยนะครับ”
เมื่อพูดจบ กฤชก็เดินออกไปจากห้องด้วยสายตาที่ยังอาลัยอาวรณ์ และเมื่อประตูปิดลง โบกัสก็ลืมตาตื่นขึ้นจ้องมองแผ่นหลังชายหนุ่มที่เดินลับขอบกระจกตรงช่องประตูนั้นไป
.
.