ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 8
ผมจะจีบคุณ
“เมื่อกี้คุณกฤชติดต่อมานะ”
“หือ แก…ว่ายังไงนะ?”
โบกัสหันขวับด้วยความประหลาดใจ เพราะที่นี่เป็นบริษัทที่เพิ่งจะเปิดตัวขึ้นได้ไม่นาน อันที่จริงแล้ว เพิ่งจะมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการไปเมื่อวันก่อนเอง ก็วันที่โบกัสได้ไปเจอกับกฤชโดยบังเอิญที่ร้านอาหารตอนนั้นนั่นแหละ
ถึงแม้ว่าจะเปิดให้พนักงานเข้ามาทำงานแล้วร่วมเดือนก็ตาม แต่งานในบริษัทตอนนี้ก็มีแค่ลูกค้าที่พวกเซลล์และฝ่ายการตลาดพากันออกไปเสนอขายเท่านั้น ดังนั้นการที่จะมีใครสักคนติดต่อเข้ามาจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากมาก ยิ่งถ้าคนคนนั้นคือคุณกฤชด้วยแล้ว มันก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างดูเหมือนว่าจะจงใจไปเสียหมด
“แกหมายความว่ายังไง ที่ว่าเขาติดต่อมาน่ะ?”
“ก็เขาติดต่อมา…บอกว่าเขาจะเสนองบให้กับการโปรโมตสินค้าตัวใหม่ล่าสุด…สามสิบล้าน”
“ฮะ!!! สามสิบล้านงั้นเหรอ เมื่อกี้แกเพิ่งจะบอกฉันว่า เขาจะทุ่มสามสิบล้านสำหรับน้ำหอมนำเข้าที่ยังไงก็ติดตลาดอยู่แล้วเนี่ยนะ?”
“นี่ไม่ใช่น้ำหอมนำเข้า แต่เป็นน้ำหอมที่ถูกผลิตขึ้นมาเพื่อตามคาแรกเตอร์ของศิลปินบีเฟบเท่านั้น มันเป็นคอลเลกชันใหม่ที่ต่อยอดจากก่อนหน้านี้น่ะ เพราะฉะนั้น ถึงเขาจะเป็นบริษัทใหญ่ แต่ตลาดน้ำหอมที่มาจากศิลปินไทยก็ถือว่ายังแคบมาก การทุ่มทุนทั้งสามสิบล้านเพื่อสิ่งนี้ฉันว่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”
“อืม งั้นก็ช่างเถอะ งบเยอะตั้งขนาดนั้น ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง ทีมการตลาดของเราก็เก่ง ๆ กันทั้งนั้น อะไรก็ได้…ขอแค่อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยวก็พอ”
“มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก เพราะเขามีเงื่อนไขว่าคนที่ทำโพรเจกต์นี้จะต้องเป็นแก แล้วถ้าทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่น เขาก็จะขอต่อสัญญาเพื่อโพรโมตสินค้าในบริษัทของเขา ทั้งที่เป็นอินเตอร์แบรนด์แล้วก็โลคัลแบรนด์ นั่นหมายความว่าพวกเราจะได้ผูกขาดกับบริษัทใหญ่เลยนะ”
“ชิ…นี่มันมัดมือชกกันชัด ๆ”
จะว่าแบบนั้นก็ได้นะ แต่แกอย่าลืมสิ…ในประเทศนี้มีหลายบริษัทที่นำเข้าน้ำหอมอินเตอร์แบรนด์เข้ามา ถึงบริษัทของคุณกฤชจะไม่ได้อยู่อันดับต้นแต่ก็ไม่ได้รั้งท้าย เพราะงั้น…มีเอเจนซีบริษัทโฆษณามากมายที่อยากจะลงนามคอนแทรคกับเขา ในเมื่อเขายื่นโอกาสนี้มาให้เรา เราก็ควรจะรับมันเอาไว้นะ” โบกัสนั่งคิดอยู่นาน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้คำตอบเสียที
“อืม…ก็แล้วแต่แกน่ะ บริษัทของเราจะเจริญก้าวหน้าหรือเสียโอกาสดี ๆ ไปก็อยู่ที่แกแล้วแหละ เราเพิ่งเปิดบริษัทกันใหม่ สายป่านยังไม่ได้ยาวพอที่จะทำให้เราปฏิเสธโอกาสดีขนาดนี้ได้”
“หึ…ก็ถ้าแกจะบังคับกันขนาดนี้ ฉันจะปฏิเสธอะไรได้ล่ะ ถ้าขืนฉันปฏิเสธไปฉันคงโดนพนักงานทั้งบริษัทจับเผาไฟเป็นแม่มดยุคกลางแน่ ๆ”
“ฮ่า ๆ ๆ รู้ตัวก็ดีแล้ว ไปจัดแจงตัวเองให้ดูดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของแกจะทำได้ด้วยนะ เพราะนี่เป็นโอกาสดีที่แกจะได้กลับไปหาเขาได้โดยไม่ต้องนึกด้อยค่าตัวเองอีกแล้ว”
“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย”
“เอาน่า ฉันรู้ว่าต่อให้แกจะปฏิเสธฉันยังไง แต่ใจแกก็ลิงโลดจนอยากจะไปหาเขาเสียเดี๋ยวนี้ เพราะงั้นเวลาที่แกไปเจอเขาก็ช่วยยิ้มให้มันกว้าง ๆ อย่าเอาแต่ทำหน้ายู่อมทุกข์เหมือนไม่อยากจะรับแขกอยู่แบบนี้”
“เออ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อนึง…”
“อะไรวะ?”
“ตลอดระยะโพรเจกต์นี้ ทุกคนในทีมของเราจะต้องเรียกฉันว่า ‘รัน’ ห้ามหลุดเรียกฉันว่าโบกัสเด็ดขาด”
“ทำไมวะ นี่แกคิดว่าเขาจะจำแกไม่ได้หรือไง นี่ไม่ใช่ละครเมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อนนะ ที่แค่ติดหนวดแล้วเขาจะจำไม่ได้อะ”
“แต่ฉันไม่ได้แค่ติดหนวด ฉันลงทุนขึ้นเขียงมาหมดเงินไปเป็นล้านขนาดนี้ ฉันว่ามันน่าจะเนียนกว่าการติดหนวดนะ”
“แล้วทำไมแกต้องทำแบบนี้ด้วยวะ?”
“ฉันก็แค่อยากรู้อะไรบางอย่างน่ะ”
.
.
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
“ตั้งแต่เจอกันวันนั้น ผมไม่คิดเลยนะครับว่าเราจะได้เจอกันอีก”
“ก็คุณเป็นคนรีเควสต์ให้ผมเป็นคนดูแลโพรเจกต์นี้เองไม่ใช่หรือครับ แล้วทำไมคุณถึงดูเซอร์ไพรส์นักล่ะครับ?”
กฤชอมยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งรู้ทัน…แต่ก็ยังคงตั้งท่าวางมาดอยู่ ไอ้ท่าทางนั่งเอนหลังยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาไขว่ห้างโดยใช้ข้อเท้าวางบนหัวเข่าอีกด้าน มันช่างดูไม่สุภาพเอาเสียเลย มันยิ่งทำให้โบกัสรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจนอยากจะเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปปัดลงให้มันรู้แล้วรู้รอด
“คนที่นี่เขาคุยงานกันแบบนี้หรือครับ?”
“ก็ไม่ทุกคนหรอกครับ ขึ้นอยู่กับว่าคนคนนั้นเป็นคนพิเศษหรือเปล่า ส่วนคุณ…ผมยกให้เป็นคนพิเศษเลยล่ะครับ ผมก็เลยให้ความเป็นกันเองกับคุณสักหน่อย”
“ก็ถ้าเป็นกันเองกันขนาดนี้ ผมคงต้องทำงานให้คุณกฤชอย่างเต็มที่แล้วล่ะครับ อย่างน้อย…ก็จะได้ไม่ต้องทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ไปแบบฟรี ๆ”
“แหม ผมดีใจนะครับที่ได้ยินแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราไปสร้างความสนิทสนมกันดีหรือเปล่าครับ…คุณรัน?”
สิ่งที่กฤชทำดูเหมือนว่ากำลังจะท้าทายขีดจำกัดของโบกัส เขาทำทีเป็นลุกขึ้นมาจากที่นั่งแล้วเดินพูดวนไปทั่วทั้งห้องทำงานของตัวเอง ราวกับจะประกาศศักดาว่าห้องของตัวเองนั้นกว้างใหญ่แค่ไหน ก่อนที่จะมายืนอยู่ด้านหลังของโบกัสแล้วโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา
“คุณว่ายังไงล่ะครับ?”
“เห็นทีจะไม่ได้หรอกครับ…” โบกัสพยายามถอยหนีออกจากความหยาบคายนั้น
“ผมมันเป็นแค่คนที่มาทำงานให้กับคุณ คงไม่จำเป็นต้องไปนั่งกินข้าวกับลูกค้ารายใหญ่อย่างคุณหรอกนะครับ” กฤชเผยยิ้ม…
“คุณรู้ตัวหรือเปล่าครับ ว่าตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมเห็นคุณ มันทำให้ผมนึกถึงใครบางคนขึ้นมา แววตาของคุณ…กลิ่นน้ำหอมที่คุณใช้แม้กระทั่งตอนนี้ มันคือกลิ่นที่ผมคุ้นเคยที่สุด แล้วยิ่งไอ้นิสัยชอบปฏิเสธและตำหนิผมเรื่องมารยาทนี่ ไม่มีใครเคยทำแบบนี้กับผมนอกจากคนนั้น มันยิ่งทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าคุณเป็นเขา”
คำพูดนั้นทำให้โบกัสตัวแข็งทื่อ จึงได้รู้ว่าทุกอย่างที่คุณกฤชทำมันคือการตั้งใจจะทดสอบ แต่ความลับนี้ไม่อาจให้ชายที่กำลังทำเหมือนคุกคามคนนี้รู้ได้ เพราะไม่แน่ว่าไอ้สิ่งที่ทำนี้อาจจงใจยั่วโมโหตนให้หลุดพูดความจริงออกมาก็ได้
“ผมว่าคุณกฤชคงจะคิดมากไปแล้วล่ะครับ ผมเองก็เป็นผมไม่มีทางเป็นใครทั้งนั้น”
“นั้นสินะ ท่าทางผมคงจะคิดมากเกินไป เพราะคุณดูอายุน้อยกว่าเขามาก คนที่ผมรู้จักตอนนี้เขาน่าจะแก่กว่าคุณมาก แถมคุณก็ดูดีกว่าด้วย…อืม…ไม่น่าจะใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง…”
กฤชไม่พูดเปล่าโน้มตัวไปแล้วใช้มือข้างหนึ่งดึงเก้าอี้โบกัสหมุนเข้ามาหาตน ทำให้ทั้งสองประจันหน้าเข้าหากันจนใบหน้าแทบจะชิดกันในระดับของลมหายใจ
โบกัสพยายามถอยหนีแต่ก็ถูกกฤชกระชากเก้าอี้เอาไว้และเอียงตัวยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมของโบกัสขึ้นไปทัดหู แล้วลากกดปลายนิ้วของตัวเองลงมาจนถึงสันกรามของอีกฝ่าย
“นี่คุณกำลังคิดจะทำอะไรกัน ถ้าคุณยังไม่มีมารยาทแบบนี้กับผม ผมคงต้องขอตัว”
“อย่าเพิ่งรีบสิครับ ผมก็แค่อยากจะเช็กบางอย่างให้แน่ใจ”
“คุณกำลังคิดจะทำอะไร?”
“ถึงผมจะอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ แต่ผมก็พอจะมีความรู้เรื่องศัลยกรรมบ้าง ถ้าคุณเป็นเขาคุณก็ต้องมีแผลอยู่ที่หลังใบหูของคุณไม่มากก็น้อย แต่นี่ไม่มีเลยสักนิด ถ้าคุณเป็นคนที่ผมกำลังพูดถึง ก็แปลว่าหมอคนนั้นคงฝีมือขั้นเทพเลยทีเดียวถึงสามารถเย็บแผลได้เนียนกริบขนาดนี้”
“ถ้าคุณคิดจะทำงานกับผมอยู่ ขอความกรุณาช่วยถอยออกไปหน่อยครับ และช่วยรักษามารยาทด้วย”
“เรื่องทำงานน่ะผมทำแน่ครับ แต่ผมแสดงตัวชัดเจนขนาดนี้ คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือไง?”
“ทำไม อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะ…”
“ใช่ ผมจะจีบคุณ…”
“บ้า!!! คุณมันบ้าไปแล้ว”
“ไม่ได้เหรอครับ?”
“คุณนี่มันไม่มืออาชีพเอาซะเลยนะครับ มาพูดเรื่องแบบนี้กับคนที่คุณกำลังติดต่องาน คุณไม่รู้หรือไงว่าคุณควรจะทำตัวยังไงกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ไม่ว่าในใจจะคิดสกปรกแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ควรจะรักษามารยาทกันสักหน่อยไม่ใช่หรือไง?”
“งั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าครั้งต่อไปผมทำได้สินะครับ?”
“จะครั้งไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละครับ ช่วยถอยออกไปจากตัวผมเดี๋ยวนี้เลย” โบกัสผลักตัวของกฤชให้ถอยห่างออกไป แล้วพยายามลุกออกมาจากเก้าอี้เพื่อหลีกหนีการถูกคุกคามอย่างไร้เหตุผลนั้น
แต่การลุกที่เร็วเกินไป ทำให้เก้าอี้แฉลบไปอีกข้างหนึ่ง ส่งผลให้โบกัสเซล้มจนหน้าคะมำ กฤชกระชากตัวโบกัสเหวี่ยงแล้วโอบกอดเอาไว้ราวกับของล้ำค่าที่ต้องหวงแหนอย่างทันท่วงที แต่แล้ว…
“คุณกฤชคะ…”
.
.