ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,ไทย,ยุคปัจจุบัน,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมรู้ตัวดีว่าผมนั้นไม่คู่ควร คนอายุมากมีความรักกับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าก็คงมีแต่คำครหา แต่ทำไมผมถึงสลัดเขาไม่หลุดสักทีนะ
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
.
โบกัส…วัยรุ่นยุคมิลเลนเนียลส์ ที่ประคองชีวิตตัวเองมาอย่างทุลักทุเลจนถึงปี 2026 และใช่…ตอนนี้เขาอายุ “สี่สิบปีแล้ว” เขายังคงทำงานอยู่ในบริษัทน้ำหอมชื่อดังในตำแหน่ง “เซลล์เมเนเจอร์”
หากแต่เพราะความเป็นเขา มันจึงทำให้หน้าที่การงานของเขาเป็นอุปสรรค จากชายหนุ่มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สู่เคะแก่น้ำหนัก 110 กิโลกรัมอย่างสมบูรณ์ และอีกหนึ่งความลับที่เขาไม่เคยบอกใครนั่นก็คือ ความเก๋ไก๋ใต้วงแขน จนกลายเป็นท็อปปิกขำขันประจำออฟฟิศไปจนถึงคู่ค้าเวลาขายงาน
ในวันที่ความมั่นใจหมดลงจนยากที่จะกู่ให้กลับมาได้อีก โบกัสจึงเลือกที่จะพาตัวเองออกมาจากความน่าอับอายนั้น และคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบและเริ่มชีวิตใหม่ อยู่ในโลกที่ไม่ต้องมีการแข่งขันเรื่องรูปร่างหน้าตาอีก
แต่โลกใบนี้มักส่งโชคดีมาพร้อมกับโชคร้าย เขาก็ได้พบกับกฤช เด็กที่เคยชื่นชมเขาเมื่อครั้งที่เขายังเฉิดฉาย และได้เสียกันในคืนที่ไร้สติ แม้ว่ากฤชจะรักโบกัสมากแค่ไหนแต่โบกัสก็รู้ดีว่าตนไม่คู่ควร
และดูเหมือนว่าสวรรค์ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาคิด การเกิดอุบัติเหตุจนเศษกระจกเจาะเข้าที่ลำคอของโบกัส มันได้พรากโบกัสไปจากทุกคน แต่ก็ได้ให้ชีวิตใหม่กับ…รัน ชายหนุ่มวัย 30 ปี หุ้นส่วนคนใหม่ของไค กับบริษัท Kye & Friend Studio
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 6
โบกัสคนเก่าได้ตายไปแล้ว
หนึ่งเดือนต่อมา
ในเวลานี้โบกัสสามารถขยับตัวและสามารถพูดได้บ้างแล้ว หากแต่ดูอ่อนแรงไปบ้าง เพราะถูกควบคุมอาหารตั้งแต่วันแรกตามหลักโภชนาการของแพทย์อย่างเคร่งครัด ทำให้น้ำหนักร้อยสิบกิโลของโบกัสในเวลานี้ เหลือแค่ 90 กิโลกรัมเท่านั้นจากการชั่งน้ำหนักครั้งล่าสุด
แต่เพราะเมื่อมาถึงขั้นตอนการรักษาที่ต้องยกระดับมากขึ้น เพราะแผลที่อยู่ในลำคอดันติดเชื้อ ซึ่งอันที่จริงแล้วโรงพยาบาลเดิม ก็สามารถดูแลในส่วนนี้ได้ แต่ที่หนักหนาไปกว่านั้นก็คือคมกระจกที่มันเฉือนเฉียดกล่องเสียงไปในระดับมิลลิเมตร ที่หมอประเมินแล้วว่าสามารถรักษาได้เองในวันนั้น อยู่ ๆ ก็เกิดแผลติดเชื้อจนทำให้ส่วนนี้พลอยลุกลามและเสียหายไปด้วย
ดังนั้น หมอจึงทำเรื่องส่งตัวไปยังโรงพยาบาลที่ใหญ่กว่า เพื่อจะได้รักษาได้อย่างทันท่วงที ถึงแม้ว่าสิ่งนี้มันจะทำให้โบกัสเสียงเปลี่ยนไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าพูดไม่ได้ไปเสียเลย
“นี่แกคิดดีแล้วหรือไง ถึงได้ขอย้ายโรงพยาบาลแบบนี้?”
“ฉันไม่ได้ขอย้าย แต่หมอบอกเองนี่นาว่าที่นี่เครื่องมือมีไม่เพียงพอ ต้องย้ายไปโรงพยาบาลที่ใหญ่กว่า”
“แกก็เลยใช้โอกาสนี้ในการหนีคุณกฤชงั้นสิ แกคิดว่าเขาจะหาแกไม่เจอเหรอ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมหลังจากเกิดเรื่อง แกถึงพยายามหนีเขาอยู่ตลอดเวลา”
“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ แกจะมาคาดคั้นอะไรกับฉันตอนนี้วะ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังเจ็บอยู่?”
โบกัสเลือกที่จะตัดบทด้วยอาการป่วยของตัวเอง ไคจึงยอมเงียบและไม่ต่อความ ทั้งที่ในหัวใจไม่ว่าจะพยายามคิดยังไง ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าในเวลานี้ เพื่อนของตัวเองกำลังมีแผนการอะไรอยู่ในใจกันแน่
.
.
“ขอโทษนะครับ ผู้ป่วยที่พักอยู่ที่ห้องนั้นตอนนี้หายไปไหนแล้วล่ะครับ?”
“อ๋อคุณบวรเหรอคะ เพิ่งจะย้ายโรงพยาบาลไปวันนี้เองค่ะ”
“ย้ายโรงพยาบาลงั้นเหรอครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ หรือมีเรื่องฉุกเฉินอะไรหรือเปล่า?”
“เคสที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ ทางโรงพยาบาลยังมีเครื่องมือไม่พอ และแพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดเฉพาะจุดก็ไม่มี คุณหมอที่เป็นเจ้าของเคสก็เลยติดต่อให้ย้ายไปอีกโรงพยาบาลน่ะค่ะ เพิ่งจะทำใบส่งตัวไปวันนี้เองค่ะ”
“ว่าแต่เขาไปอยู่ที่โรงพยาบาลไหนครับ?”
“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ พอดีทางผู้ป่วยแจ้งความประสงค์ไว้เพื่อความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยค่ะ ทางเราบอกไม่ได้จริง ๆ”
“แต่ผมเป็นแฟนของเขานะครับ”
“ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณก็เป็นห่วง แต่ถ้าคุณเป็นแฟนของเขาจริง ๆ การที่คุณจะติดต่อไปหาผู้ป่วยหรือแม้แต่คนที่กำลังเฝ้าเขาอยู่ ก็คงไม่ใช่เรื่องยากใช่มั้ยคะ?” คำแนะนำของเจ้าหน้าที่ที่หน้าเคาน์เตอร์ตอกหน้ากฤชเข้าอย่างจัง
กฤชไม่โกรธเจ้าหน้าที่ที่พูดแบบนั้น แถมยังชื่นชมเสียอีกว่าอย่างน้อยเขาก็ปกป้องสิทธิและความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยได้อย่างดีเยี่ยม แล้วก็ใช่ ถ้าเขาได้รับความเชื่อใจมากเพียงพอจากโบกัส การจะโทรไปหาหรือเข้าไปเยี่ยมก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นนัก
แต่ถ้าโบกัสเลือกที่จะปกปิดข้อมูลจนถึงขั้นเปลี่ยนเบอร์ขนาดนี้ ต่อให้เขาควานหาทั้งกรุงเทพฯ ก็คงไม่เจอ เพราะโบกัสก็คงจะแจ้งกับเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลที่ใหม่เอาไว้แล้วว่า ห้ามใครรบกวนทุกกรณี ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็คงจะหมดทาง
.
.
หนึ่งปีต่อมา
Kye & Friend Studio
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นผ่านมาแล้วหนึ่งปี ไคก็เปิดบริษัทเอเจนซีรวมถึงเป็นสตูดิโอสำหรับถ่ายโฆษณาขึ้นมาใหม่ อันที่จริงก็เป็นบริษัทเดิมแต่แค่เปลี่ยนชื่อและเปลี่ยนทีมบริหารใหม่ทั้งหมด โดยมีผู้ถือหุ้นหลักเป็นตัวของไคและเพื่อนอีกคน
ชายหนุ่มอายุราวสามสิบปีส่วนสูงประมาณร้อยแปดสิบผิวขาวตาชั้นเดียวหากแต่จมูกกลับโด่งคมเป็นสัน ริมฝีปากสวยได้รูปเป็นสีชมพูอิ่มเจือแดงเรื่อ การแต่งกายดูสะอาดสะอ้านท่าทางสุภาพกำลังยืนอยู่ข้างกันกับเจ้าของบริษัทคนใหม่ พร้อมกับกรรไกรตัดริบบิ้นที่ถือกันคนละฝั่ง มองไกล ๆ ราวกับคู่บ่าวสาวหากทุกคนไม่รู้กันก่อนหน้าว่านั่นคือเพื่อนกัน
“เป็นไงบ้างวะบริษัทใหม่งานใหม่แถมได้อยู่บนยอดพีระมิดไม่ต้องไปคอยรับคำสั่งใครอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว คราวนี้ถ้ามีใครมาแกล้งแกอย่างสองเคสก่อนหน้านี้อีก แกก็ไล่มันออกได้เลยไม่ต้องมาถามฉัน”
“ฉันไม่ได้ประสาทเสียแบบคนพวกนั้นน่ะไอ้ไค อืม…แต่ก็ดี…ฉันจะได้ใช้ความสามารถที่มีของฉันได้เต็มที่สักที ตั้งใจทำงานให้คนอื่นได้หน้ามาตั้งหลายสิบปี วันนี้ฉันจะได้ทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง โดยไม่ต้องมีใครมาขัดหรือดูถูกอีก”
ไคยกมือขึ้นไปตบบ่าของเพื่อนรัก แล้วจ้องมองด้วยสายตาที่ไม่มีใครในโลกนี้เข้าใจไปมากกว่าตนอีกต่อไปแล้ว แม้แต่เจ้าตัวเอง ก็แทบจะไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเป็นคนยังไงหรือต้องการอะไรกันแน่ หากไคไม่คอยชี้นำให้ได้คิด ป่านนี้โบกัสก็คงจะเป็นใครสักคนที่ไม่ใช่ใครบนโลกใบนี้ไปแล้ว
“เออไปเหอะ หมดเวลาทำซึ้งแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะฉันหิวจะแย่”
“โอ๊ยแกนี่นะ ฉันกำลังจะทำเอ็มวียังไม่ทันได้กดเร็กคอร์ด แกก็ดึงปลั๊กฉันทิ้งซะแล้ว นี่มันขัดขากันนี่หว่า”
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันไม่ขัดขาแกหรอกนะ หน้าแกทำมาหมดเป็นล้านเลยไม่ใช่หรือไง ถ้าล้มหน้าคะมำขึ้นมานี่เสียดายตังแย่”
“ไม่ได้เกลียดกูเนาะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ แหม…ฉันจะเกลียดแกทำไมล่ะ แต่อย่างน้อยแกก็ควรจะได้ใครสักคนมาเยียวยาหัวใจ หรืออย่างน้อย ๆ ก็ควรจะได้หนุ่มหล่อสักคนมาทำอะไรต่อมิอะไรกับแก แบบที่แกไม่เคยได้มาเลยตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ไง”
“ไอ้ไค นี่แกบูลลี่ฉันเหรอ หึ…ใครบอกว่าฉันไม่เคยได้กันล่ะ”
“ฮั่นแน่ นี่กำลังจะเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่อีกแล้วใช่มั้ย แล้วที่แกพูดแบบนี้เนี่ย งั้นก็แปลว่าแกยังไม่ลืมเขาล่ะสิไอ้กัส?”
โบกัสไม่พูดอะไร เดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้น ไคคว้าเอากระเป๋าเงินและโทรศัพท์มือถือเดินตามเพื่อนรักออกไป อาการที่โบกัสกำลังเป็น…มันแน่ชัดอยู่แล้วว่าสิ่งที่ไคพูดนั้นมันเป็นเรื่องจริง
เพียงแต่จุดประสงค์หลักอาจไม่ใช่เรื่องนั้นทั้งหมด โบกัสก็แค่อาศัยโอกาสที่ร่างเดิมของตัวเองยับเยินขนาดนั้น รวมถึงกับว่าโดนเจาะอาหารผ่านสายยางมาหลายเดือน จนทำให้รูปร่างขนาด 110 กิโลลดลงจนเหลือ 90 และ 80 กิโลตามลำดับ แล้วส่วนที่เหลือก็ไปออกกำลังกายเพิ่ม และส่วนที่การออกกำลังกายและคอลลาเจนช่วยได้ไม่ทันก็ต้องใช้วิทยาการทางการแพทย์เข้ามาช่วย
จนในเวลานี้ โบกัสคนเดิมวัยสี่สิบปีได้หายไปจากโลกใบนี้แล้ว แต่ได้กำเนิดร่างใหม่เป็นชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาไม่ต่างอะไรกับผู้ชายอายุสามสิบต้น ๆ และสิ่งนี้ก็เพื่อลบปมในใจถึงความน่าสมเพชและน่าเกลียดของร่างเดิมให้หายไปก็เท่านั้น
ส่วนเรื่องของกฤช ถึงโบกัสจะไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะได้เจอกับเขาอีก แต่หากวันหนึ่งได้เจอกับเขาจริง ๆ หรือแม้แต่มีโอกาสได้ทำเรื่องแบบนั้นกับเขาอีกสักครั้ง
ทุกครั้งที่ริมฝีปากประกบลงมาบนใบหน้า ทุกครั้งที่ซี่ฟันสวยนั้นขบริมฝีปากแล้วดึงทึ้ง หรือแม้กระทั่งทุกครั้งที่ริมฝีปากนั้นจุมพิตลงไปตรงกลางอก แล้วลากลงไปจนถึงหน้าท้อง โบกัสก็อยากจะแน่ใจว่ากฤชจะไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนจากการทำอะไรแบบนั้น ในช่วงเวลาที่ไม่ต้องพึ่งแอลกอฮอล์อย่างคราวก่อน
.
.
“โอ๊ยอิ่มมากเลย ฉันไม่ได้กินอะไรอร่อย ๆ แบบนี้มานานมากแล้วนะ วันทั้งวันก็ได้แต่คุมอาหารตวงอาหารกันอยู่นั่น…น่ารำคาญจะตาย”
“แต่การที่แกทำแบบนี้มันก็ทำให้แกกลับมาหุ่นดีไม่ใช่หรือไง เอาน่า…ในเมื่อสิ่งนี้มันคือสิ่งที่แกต้องการ ก็อย่าปล่อยให้ความอยากของตัวเองมาทำลายรูปร่างของแกอีกครั้งเลย หมดเงินเป็นล้านเพื่อกระชากวัยมาเป็นสิบปี แถมตอนนี้น้ำหนักของแกก็เหลือแค่ 60 มันดูดีมากเลยนะ”
“ใช่มั้ยล่ะ ในที่สุดฉันก็มีเวลาได้ใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบาก ตลอดระยะเวลาหลายปี กับการลงทุนครั้งใหม่ที่คุ้มค่านี้สักทีสินะ”
เพื่อนรักทั้งสองเดินหัวเราะร่วนกันออกมาด้วยความพึงพอใจจากร้านอาหารในห้างสรรพสินค้า และกำลังจะเดินกลับออกไปเพื่อไปทำงานในช่วงบ่าย แต่เมื่อเดินพ้นประตูของร้านอาหารออกมาเท่านั้น…
“โอ๊ย!!!” โบกัสทรุดตัวลงจนเกือบถึงพื้น ดีที่ชายหนุ่มที่เดินสวนมาคว้าตัวเอาไว้ได้ทันแล้วโอบกอดเอาไว้จนแน่น
เสียงนั้นช่างรู้สึกคุ้นเคยราวกับว่ามันดังก้องอยู่ในหัวใจของโบกัสไม่เคยเลือนหายไปไหน หัวใจเริ่มเต้นตึกตักและภาวนาว่าขออย่าให้เป็นคนที่ใช่เลย
“ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ ผมขอโทษครับคุณ…”
โบกัสพยายามกลั้นใจแล้วดันตัวเองให้ยืนขึ้นในท่าเกือบตั้งตรง แต่แล้วก็ต้องเข่าอ่อนกลับลงไปอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า แท้จริงแล้วคือ…
“คุณกฤช!!!”
.
.