ECHOES of the Skin - 26 ผู้ปกครองซากปรักหักพัง โดย ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย

นิยายวาย,BL,BoyLove,ดาร์กโรแมนซ์,นิยายผู้ใหญ่,พระเอกคลั่งรัก,ความสัมพันธ์เป็นพิษ,psychological,toxiclove,slowburn,ดราม่าจิตวิทยา,จิตรกร,นักธุรกิจ,ECHOESoftheSkin,อคินเรย์,ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น

ผู้แต่ง

ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เรื่องย่อ

คำเตือน: นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ พฤติกรรมหมกมุ่น 

และฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

เปิดตอนแรก: 22 พ.ค. 2569

 

ECHOES of the Skin

อคินคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ

 

มหาเศรษฐีผู้ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ

เยือกเย็น สุขุม และไม่มีวันปล่อยให้ใครแตะต้องหัวใจของเขาได้

จนกระทั่งเรย์เดินเข้ามา

 

จิตรกรแปลกหน้าผู้มองทะลุเปลือกนอกอันสมบูรณ์แบบนั้น

และค่อยๆ ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนผิวหนัง… และลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากแรงปรารถนา

กำลังค่อยๆ กลายเป็นการครอบครอง

การเสพติด

และความยับเยินที่ไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป

 

เพราะบางครั้ง

 

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

 

ไม่ใช่การถูกทำลาย

 

 

 

แต่คือการเต็มใจยอมพังเพื่อใครบางคน

 

 

 

 

 

คำชี้แจง

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว BL Psychological Dark Romance

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship)

พฤติกรรมหมกมุ่น การครอบครอง

ฉากร่วมเพศ และประเด็นทางอารมณ์ที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางท่าน

 

 

 

ตัวละครมีความคิด การตัดสินใจ และพฤติกรรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง

ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการกระทำที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง

 

 

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

นามปากกา: ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

 

 

 

หมายเหตุเกี่ยวกับการติดเหรียญ

ราคาของแต่ละตอนอาจแตกต่างกันตามความยาวและปริมาณเนื้อหาในตอนนั้นๆ

ผู้เขียนพยายามตั้งราคาให้เหมาะสมกับประสบการณ์การอ่านและความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน

ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ช่วยให้ ECHOES of the Skin เดินทางต่อไปได้ 🖤

 

 

ECHOES of the Skin-1 รอยดินสอในThe Void,ECHOES of the Skin-2 รอยเปื้อนและสัญญา ,ECHOES of the Skin-3 ชื่อที่ไม่ได้บอก ,ECHOES of the Skin-4 จังหวะที่ไร้เสียง ,ECHOES of the Skin-5 ลองเชิง ,ECHOES of the Skin-6 ด้ายสีแดงกับรอยเปื้อน,ECHOES of the Skin-7 เดิมพันของจิตรกร,ECHOES of the Skin-8 การรุกรานที่แผ่วเบา,ECHOES of the Skin-9 ร่องรอยและความเปราะบาง,ECHOES of the Skin-10 Void,ECHOES of the Skin-11 เกมสัมผัส,ECHOES of the Skin-12 The Truce,ECHOES of the Skin-13 จิตรกรกับหุ่นนิ่ง,ECHOES of the Skin-14 รอยร้าว,ECHOES of the Skin-15 ตะกอนอารมณ์,ECHOES of the Skin-16 ความจริงในสีน้ำมัน,ECHOES of the Skin-17 The Artist's Stroke,ECHOES of the Skin-18 ร่องรอยที่ล้างไม่ออก,ECHOES of the Skin-19 ภาวะถอนพิษ,ECHOES of the Skin-20 กรงทองที่เปิดรอ,ECHOES of the Skin-21 The Mirror Cell,ECHOES of the Skin-22 หน้ากากและรอยร้าว,ECHOES of the Skin-23 รสชาติของรอยมลทิน,ECHOES of the Skin-24 ความลับ,ECHOES of the Skin-25 ภาพร่างที่พังทลาย,ECHOES of the Skin-26 ผู้ปกครองซากปรักหักพัง,ECHOES of the Skin-27 The Taste of Deception,ECHOES of the Skin-28 แรงบันดาลใจในกรงทอง,ECHOES of the Skin-29 The Crimson Exhibition,ECHOES of the Skin-30 เถ้าถ่านของเกียรติยศ,ECHOES of the Skin-31 ผ้าห่อศพ

 

แสงตะวันของเช้าวันที่สี่บนเกาะดูหม่นแสงลงเมื่อพายุฝนเริ่มตั้งเค้า อคินตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดขมับอย่างรุนแรง เขามองดูมือตัวเองที่สีทองเริ่มหลุดลอก เผยให้เห็นรอยเปื้อนสีน้ำมันที่ฝังลึกอยู่ใต้เล็บ ทุกอย่างในบ้านไม้หลังนี้ย้ำเตือนว่าเขาคือ 'ผู้แพ้' ที่ทิ้งอาณาจักรมาเพื่อแลกกับความลุ่มหลงที่ปลายพู่กัน

 

อคินควานหาเรย์บนเตียงแต่พบเพียงความเย็นยะเยือก ความหวาดระแวงแล่นพล่านขึ้นสมองทันที มหาเศรษฐีหนุ่มที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับตะเกียกตะกายลุกจากเตียงด้วยท่าทางลนลาน "เรย์! เรย์! นายอยู่ไหน!" เขาไม่ได้เรียกด้วยอำนาจ แต่เรียกด้วยความกลัว... กลัวว่าโลกใบสุดท้ายของเขาจะหายไป

 

เขาพบเรย์นั่งอยู่ที่พื้นโถงบ้าน ในความสลัวนั้นเรย์กำลังจ้องมองแท็บเล็ตเครื่องบางในมือ แสงสีฟ้าจากหน้าจอส่องให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาคมกริบ นิ้วของเรย์ที่กำลังกดคำสั่งซื้อหุ้นผ่านบริษัทนอมินีเพื่อฮุบอาณาจักรของอคินนั้น สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เมื่อปลายนิ้วกด 'ยืนยัน' ครั้งสุดท้ายสำเร็จ เรย์ปิดหน้าจอลงทันที น้ำตาหยดหนึ่งไหลร่วงลงบนเครื่องมือนั้น เขาไม่ได้สะใจ แต่กำลังสะอื้นในอกจนตัวโยน

 

"กูรักมึงนะอคิน..." เรย์พึมพำกับความมืด "แต่กูต้องทำแบบนี้... ถ้ามึงไม่พังทลายลงมา มึงก็ไม่มีวันมองเห็นกู"

 

"นายเอาเครื่องมือนั่นมาจากไหน?" อคินถามจากด้านหลัง เสียงสั่นเครือด้วยความระแวง

 

เรย์รีบซ่อนแท็บเล็ตไว้ใต้กองผ้าใบวาดรูปทันที เขาหันมายิ้มละไม "ของฝากจากโลกที่คุณทิ้งมาไงครับ... ผมแค่เช็กดูว่า 'นก' ที่ปีกหักตัวนั้นยังหายใจอยู่ไหม"

 

"หยุดประชดฉันเสียที!" อคินเดินเข้าไปโผกอดเรย์จากด้านหลัง เขาทรุดเข่าลงกับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ "นายสะใจใช่ไหมที่เห็นฉันถูกไล่ออกเหมือนหมูเหมือนหมา! ฉันไม่เหลือใครแล้วนะเรย์ อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้"

 

อดีตประธานบริหารผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้ดูน่าสมเพชจนถึงขีดสุด เขาจับมือเรย์ขึ้นมาจูบอ้อนวอน มือของอคินเปื้อนไปด้วยสีทองที่เรย์ตั้งใจวาดทิ้งไว้ สีนั้นมันเริ่มซึมลึกเข้าไปในผิวหนังเหมือนรอยสักที่ตีตราว่าเขาคือ 'สมบัติของเรย์'

 

"ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้ทำลายคุณล่ะครับ?" เรย์เอื้อมมือไปสัมผัสแก้มอคินที่สากด้วยไรหนวด "ผมแค่กำลังเก็บกวาดขยะที่ขวางทางเราออกไป บัลลังก์นั่นมันคือภาระ แต่คุณมองไม่เห็น 'มือที่มองไม่เห็น' ของผมที่กำลังประคองมันไว้เลย"

 

อคินสะอื้นหัวเราะสมเพชตัวเองขณะมองกระจกเงาบานเก่าที่สะท้อนภาพชายในชุดเชิ้ตขาดๆ ผิวเปื้อนสีทองและดำ "ดูสภาพฉันสิ... ฉันไม่ใช่มหาเศรษฐีแล้ว ฉันมันแค่เศษขยะที่นายเก็บมาวาดเล่น... ถึงมึงจะมองกูเป็นขยะ เป็นแค่เศษผ้า... กูก็ยอมเป็น ขอแค่มึงอยู่กับกูต่อไปก็พอ"

 

เรย์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เหมือนถูกบีบจนแตกละเอียด เขาหยิบพู่กันจุ่มสีทองแล้วเริ่มลากเส้นช้าๆ จากขมับลงมาที่โหนกแก้มของอคิน เป็นการตอกย้ำรอยเดิมที่เริ่มฝังลึก "ผมไม่ทิ้งคุณหรอกครับ... คุณคือ 'ภาพวาด' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดของผม และภาพวาดชิ้นนี้จะต้องอยู่ในห้องมืดของผมตลอดไป"

 

บทรักที่ตามมาในคืนพายุนั้นไม่ใช่การร่วมรัก แต่มันคือการ 'ประกอบร่างซากปรักหักพัง' เข้าด้วยกัน อคินยอมเป็นทาสรักที่ทำตามทุกอย่างที่เรย์สั่ง เพียงเพื่อให้มั่นใจว่าแสงไฟดวงเดียวในชีวิตจะไม่ดับไป

 

ในขณะที่อคินซบหน้าลงกับตักของเรย์ด้วยความภักดี เรย์ลูบไล้เส้นผมของอคินพลางจ้องมองไปที่กองผ้าใบที่ซ่อนแท็บเล็ตไว้... อาณาจักรพันล้านของอคินไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกเปลี่ยนมือมาอยู่ในพันธนาการของจิตรกรที่อคินคิดว่าเป็นเพียง 'เหยื่อ' มาตลอด

 

เรย์ชนะทั้งในเกมรักและเกมธุรกิจ เขาจะรักษา 'ซากปรักหักพัง' นี้ไว้ด้วยมือที่เปื้อนเลือดและสีของเขาเอง... ตลอดกาล