ECHOES of the Skin - 4 จังหวะที่ไร้เสียง โดย ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย

นิยายวาย,BL,BoyLove,ดาร์กโรแมนซ์,นิยายผู้ใหญ่,พระเอกคลั่งรัก,ความสัมพันธ์เป็นพิษ,psychological,toxiclove,slowburn,ดราม่าจิตวิทยา,จิตรกร,นักธุรกิจ,ECHOESoftheSkin,อคินเรย์,ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น

ผู้แต่ง

ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เรื่องย่อ

คำเตือน: นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ พฤติกรรมหมกมุ่น 

และฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

เปิดตอนแรก: 22 พ.ค. 2569

 

ECHOES of the Skin

อคินคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ

 

มหาเศรษฐีผู้ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ

เยือกเย็น สุขุม และไม่มีวันปล่อยให้ใครแตะต้องหัวใจของเขาได้

จนกระทั่งเรย์เดินเข้ามา

 

จิตรกรแปลกหน้าผู้มองทะลุเปลือกนอกอันสมบูรณ์แบบนั้น

และค่อยๆ ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนผิวหนัง… และลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากแรงปรารถนา

กำลังค่อยๆ กลายเป็นการครอบครอง

การเสพติด

และความยับเยินที่ไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป

 

เพราะบางครั้ง

 

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

 

ไม่ใช่การถูกทำลาย

 

 

 

แต่คือการเต็มใจยอมพังเพื่อใครบางคน

 

 

 

 

 

คำชี้แจง

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว BL Psychological Dark Romance

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship)

พฤติกรรมหมกมุ่น การครอบครอง

ฉากร่วมเพศ และประเด็นทางอารมณ์ที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางท่าน

 

 

 

ตัวละครมีความคิด การตัดสินใจ และพฤติกรรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง

ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการกระทำที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง

 

 

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

นามปากกา: ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

 

 

 

หมายเหตุเกี่ยวกับการติดเหรียญ

ราคาของแต่ละตอนอาจแตกต่างกันตามความยาวและปริมาณเนื้อหาในตอนนั้นๆ

ผู้เขียนพยายามตั้งราคาให้เหมาะสมกับประสบการณ์การอ่านและความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน

ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ช่วยให้ ECHOES of the Skin เดินทางต่อไปได้ 🖤

 

 

ECHOES of the Skin-1 รอยดินสอในThe Void,ECHOES of the Skin-2 รอยเปื้อนและสัญญา ,ECHOES of the Skin-3 ชื่อที่ไม่ได้บอก ,ECHOES of the Skin-4 จังหวะที่ไร้เสียง ,ECHOES of the Skin-5 ลองเชิง ,ECHOES of the Skin-6 ด้ายสีแดงกับรอยเปื้อน,ECHOES of the Skin-7 เดิมพันของจิตรกร,ECHOES of the Skin-8 การรุกรานที่แผ่วเบา,ECHOES of the Skin-9 ร่องรอยและความเปราะบาง,ECHOES of the Skin-10 Void,ECHOES of the Skin-11 เกมสัมผัส,ECHOES of the Skin-12 The Truce,ECHOES of the Skin-13 จิตรกรกับหุ่นนิ่ง,ECHOES of the Skin-14 รอยร้าว,ECHOES of the Skin-15 ตะกอนอารมณ์,ECHOES of the Skin-16 ความจริงในสีน้ำมัน,ECHOES of the Skin-17 The Artist's Stroke,ECHOES of the Skin-18 ร่องรอยที่ล้างไม่ออก,ECHOES of the Skin-19 ภาวะถอนพิษ,ECHOES of the Skin-20 กรงทองที่เปิดรอ,ECHOES of the Skin-21 The Mirror Cell,ECHOES of the Skin-22 หน้ากากและรอยร้าว,ECHOES of the Skin-23 รสชาติของรอยมลทิน,ECHOES of the Skin-24 ความลับ,ECHOES of the Skin-25 ภาพร่างที่พังทลาย,ECHOES of the Skin-26 ผู้ปกครองซากปรักหักพัง,ECHOES of the Skin-27 The Taste of Deception,ECHOES of the Skin-28 แรงบันดาลใจในกรงทอง,ECHOES of the Skin-29 The Crimson Exhibition,ECHOES of the Skin-30 เถ้าถ่านของเกียรติยศ,ECHOES of the Skin-31 ผ้าห่อศพ

เสียงหอบหายใจหนักๆ ค่อยๆ ปรับจังหวะให้ช้าลงตามเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างไม่รีบร้อน แสงจันทร์ที่รอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงตกกระทบลงบนแผ่นหลังกว้างของอคิน เกิดเป็นเงาที่ดูโดดเดี่ยวแม้ในยามที่มีใครอีกคนนอนอยู่เคียงข้าง

 

เหงื่อที่ซึมตามไรผมและผิวสัมผัสที่ร้อนจัดเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่อคินยังคงนอนนิ่ง เขามองเพดานห้องที่มืดสนิท ความรู้สึกว่างเปล่าที่เขามักจะใช้เซ็กส์กลบฝังมันไว้ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิม—ไม่ใช่เพราะมันไม่ถึงใจ แต่เพราะมัน ‘ลึกซึ้ง’ เกินไปจนเขารับมือไม่ถูก

 

ในความเงียบนั้น เขาไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่รีบร้อนเพื่อสวมเสื้อผ้าหรือเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างที่คู่นอนคนอื่นมักจะทำ

 

เขาสัมผัสได้เพียงความนิ่งงันของ เรย์ ที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางเขา ดวงตาของเด็กหนุ่มยังคงจับจ้องอคินไม่วางตาตาม ‘เงื่อนไข’ ที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก และก่อนที่อคินจะทันได้ตั้งตัว ปลายนิ้วเรียวที่ดูสากน้อยๆ จากเขม่าดินสอก็เริ่มวาดลวดลายล่องหนลงบนผิวหนังตรงหัวไหล่ของเขา

 

มันไม่ใช่สัมผัสเพื่อกระตุ้นราคะ แต่มันเหมือนการเขียนไดอารี่ลงบนผิวเนื้อ

 

“ทำไมถึงทำแบบนี้?” อคินถามขึ้น เสียงของเขาทั้งแหบและสั่นพร่า เขาไม่ได้หันไปมอง แต่เขารู้ว่าเรย์กำลังขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

 

“ทำอะไรครับ?”

 

“ทำเหมือนว่านาย... กำลังอ่านฉันอยู่” อคินแค่นหัวเราะในลำคอ “เราตกลงกันแค่เรื่องร่างกายไม่ใช่หรือไง”

 

“เพราะผิวหนังไม่เคยโกหกครับอคิน” เรย์ตอบพลางขยับตัวเข้ามาซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของคนตัวโตกว่า กลิ่นน้ำหอมไม้ที่เจือด้วยกลิ่นเหงื่อจางๆ ทำให้อคินรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียการควบคุมอีกครั้ง “เมื่อกี้... ตอนที่คุณโอบกอดผมเอาไว้แน่นที่สุด หัวใจคุณเต้นแรงกว่าตอนที่เรากำลังถึงจุดหมายเสียอีก”

 

อคินขมวดคิ้ว มือหนาขยำผ้าปูเตียงจนยับย่น

 

“นั่นไม่ใช่แค่เพราะแรงเหนื่อยหรอก” เรย์กระซิบต่อ เสียงนุ่มนวลนั้นเหมือนเข็มที่ค่อยๆ สะกิดสะเก็ดแผลใจของอคินออกทีละนิด “แต่มันคือความกลัว... คุณกลัวว่าถ้าแสงไฟสว่างขึ้น หรือถ้าผมหายไปจากเตียงนี้ คุณจะต้องกลับไปอยู่กับความว่างเปล่าที่คุณเกลียดนักเกลียดหนา”

 

คำพูดของเรย์ทำให้ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะแคบลงจนอคินหายใจไม่ออก เขารู้สึกเหมือนถูกแก้ผ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่เป็นจิตวิญญาณที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้สูทราคาแพงและมาดนักธุรกิจผู้เย็นชา

 

อคินพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาคว้าต้นคอของเรย์แล้วกดจูบลงไปอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยคำสั่งหรือความต้องการครอบงำเหมือนตอนเริ่มเกม มันคือจูบที่สับสน โหยหา และเต็มไปด้วยคำอ้อนวอนที่เขาไม่มีวันยอมพูดมันออกมาเป็นคำพูด

 

เรย์ไม่ได้ขัดขืน เขาตอบรับจูบนั้นด้วยความเข้าใจ แขนเรียวโอบรอบคออคินไว้หลวมๆ ราวกับจะบอกว่าในพื้นที่เล็กๆ บนเตียงนี้ อคินไม่จำเป็นต้องชนะใคร และไม่จำเป็นต้องกลัวความว่างเปล่าอีกต่อไป

 

ในจังหวะที่ไร้เสียงนั้น อคินเริ่มตระหนักว่า... เงื่อนไขที่เขาตั้งไว้ว่า ‘ห้ามตกหลุมรัก’ อาจจะเป็นเขาเองที่ต้องเป็นฝ่ายระวังมากที่สุด