ECHOES of the Skin - 1 รอยดินสอในThe Void โดย ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย

นิยายวาย,BL,BoyLove,ดาร์กโรแมนซ์,นิยายผู้ใหญ่,พระเอกคลั่งรัก,ความสัมพันธ์เป็นพิษ,psychological,toxiclove,slowburn,ดราม่าจิตวิทยา,จิตรกร,นักธุรกิจ,ECHOESoftheSkin,อคินเรย์,ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น

ผู้แต่ง

ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เรื่องย่อ

คำเตือน: นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ พฤติกรรมหมกมุ่น 

และฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

เปิดตอนแรก: 22 พ.ค. 2569

 

ECHOES of the Skin

อคินคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ

 

มหาเศรษฐีผู้ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ

เยือกเย็น สุขุม และไม่มีวันปล่อยให้ใครแตะต้องหัวใจของเขาได้

จนกระทั่งเรย์เดินเข้ามา

 

จิตรกรแปลกหน้าผู้มองทะลุเปลือกนอกอันสมบูรณ์แบบนั้น

และค่อยๆ ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนผิวหนัง… และลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากแรงปรารถนา

กำลังค่อยๆ กลายเป็นการครอบครอง

การเสพติด

และความยับเยินที่ไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป

 

เพราะบางครั้ง

 

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

 

ไม่ใช่การถูกทำลาย

 

 

 

แต่คือการเต็มใจยอมพังเพื่อใครบางคน

 

 

 

 

 

คำชี้แจง

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว BL Psychological Dark Romance

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship)

พฤติกรรมหมกมุ่น การครอบครอง

ฉากร่วมเพศ และประเด็นทางอารมณ์ที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางท่าน

 

 

 

ตัวละครมีความคิด การตัดสินใจ และพฤติกรรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง

ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการกระทำที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง

 

 

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

นามปากกา: ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

 

 

 

หมายเหตุเกี่ยวกับการติดเหรียญ

ราคาของแต่ละตอนอาจแตกต่างกันตามความยาวและปริมาณเนื้อหาในตอนนั้นๆ

ผู้เขียนพยายามตั้งราคาให้เหมาะสมกับประสบการณ์การอ่านและความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน

ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ช่วยให้ ECHOES of the Skin เดินทางต่อไปได้ 🖤

 

 

ECHOES of the Skin-1 รอยดินสอในThe Void,ECHOES of the Skin-2 รอยเปื้อนและสัญญา ,ECHOES of the Skin-3 ชื่อที่ไม่ได้บอก ,ECHOES of the Skin-4 จังหวะที่ไร้เสียง ,ECHOES of the Skin-5 ลองเชิง ,ECHOES of the Skin-6 ด้ายสีแดงกับรอยเปื้อน,ECHOES of the Skin-7 เดิมพันของจิตรกร,ECHOES of the Skin-8 การรุกรานที่แผ่วเบา,ECHOES of the Skin-9 ร่องรอยและความเปราะบาง,ECHOES of the Skin-10 Void,ECHOES of the Skin-11 เกมสัมผัส,ECHOES of the Skin-12 The Truce,ECHOES of the Skin-13 จิตรกรกับหุ่นนิ่ง,ECHOES of the Skin-14 รอยร้าว,ECHOES of the Skin-15 ตะกอนอารมณ์,ECHOES of the Skin-16 ความจริงในสีน้ำมัน,ECHOES of the Skin-17 The Artist's Stroke,ECHOES of the Skin-18 ร่องรอยที่ล้างไม่ออก,ECHOES of the Skin-19 ภาวะถอนพิษ,ECHOES of the Skin-20 กรงทองที่เปิดรอ,ECHOES of the Skin-21 The Mirror Cell,ECHOES of the Skin-22 หน้ากากและรอยร้าว,ECHOES of the Skin-23 รสชาติของรอยมลทิน,ECHOES of the Skin-24 ความลับ,ECHOES of the Skin-25 ภาพร่างที่พังทลาย,ECHOES of the Skin-26 ผู้ปกครองซากปรักหักพัง,ECHOES of the Skin-27 The Taste of Deception,ECHOES of the Skin-28 แรงบันดาลใจในกรงทอง,ECHOES of the Skin-29 The Crimson Exhibition,ECHOES of the Skin-30 เถ้าถ่านของเกียรติยศ,ECHOES of the Skin-31 ผ้าห่อศพ

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนือยบดเบียดกับเสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้วในบาร์ ‘The Void’ สถานที่ที่ชื่อของมันอธิบายทุกอย่างได้ดีที่สุด... ความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยแอลกอฮอล์ราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ แสงไฟสีอำพันสลัวสะท้อนกับแก้วคริสตัลทรงเตี้ยในมือของ อคิน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมที่มืดที่สุดของโซน VIP

 

อคินขยับปกเสื้อสูทแบรนด์เนมที่ตัดเย็บอย่างประณีตให้เข้าที่ ท่าทางของเขาดู "เนี้ยบ" จนเกือบจะแข็งทื่อ นิ้วเรียวยาวสวมแหวนตราประจำตระกูลเคาะลงบนขอบแก้วเป็นจังหวะ สายตาคมกริบมองทอดออกไปที่แสงไฟของกรุงเทพฯ เบื้องล่างเหมือนมองดูอาณาจักรที่เขาถือครองอยู่ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าจนน่ากลัว เขาคือราชาบนยอดพีระมิด... ที่เพิ่งค้นพบว่าอากาศข้างบนนี้มันเบาบางจนหายใจไม่ออก

 

"วิสกี้อีกแก้วไหมครับท่านประธาน?" บริกรถามด้วยท่าทีนอบน้อม

 

อคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธ ความ"ถือตัว" ของเขาเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่คอยกัน "ขยะ" และ "ผลประโยชน์" ออกไปจากชีวิต แต่วันนี้เกราะนั้นกลับรู้สึกหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับ เขาหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ มองดูหยดน้ำที่เกาะอยู่รอบแก้วเหมือนมองดูชีวิตตัวเอง ทุกอย่างต้องอยู่ในองศาที่เหมาะสม ต้องเย็นเฉียบ และต้องไม่ล้นจนเลอะเทอะ สำหรับเขาทุกอย่างคือการคำนวณ แม้กระทั่งความรื่นรมย์ในยามค่ำคืน

 

เขากำลังเบื่อ... จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงระเบียงรับลมฝั่งตรงข้าม

 

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตผ้าลินินตัวโคร่งที่ดูนุ่มนิ่มปลดกระดุมบนออกอย่างไม่แยแส เผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าที่เด่นชัด เขาดูแปลกแยกจากผู้คนอื่นๆ เขาไม่ได้มองดูวิวเมือง และไม่ได้สนใจเครื่องดื่มในมือ แต่เขากำลังถือสมุดเล่มเล็กๆ และลากดินสอถ่านสั้นๆ วาดลายเส้นที่ดูรวดเร็วและดิบเถื่อนลงไปอย่างใจจดใจจ่อ

 

อคินขมวดคิ้ว ความสงสัยเริ่มทำงานเหนือความถือตัว เขาตัดสินใจลุกขึ้น เดินก้าวผ่านฝูงชนที่พยายามจะทักทายตรงไปหาชายลึกลับคนนั้น

 

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับวาดรูปเล่นนะ" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจที่คุ้นชินกับการสั่งการ

 

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ เรย์ หยุดปลายดินสอลง แต่ไม่ได้หันมาทันที เขาลอบยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "และที่นี่ก็คงไม่ใช่ที่สำหรับคนที่มีทุกอย่างแล้ว... แต่กลับดูเหมือนไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แบบคุณเหมือนกันใช่ไหมครับ?"

 

อคินชะงัก แววตาคมกริบวูบไหวด้วยความไม่พอใจผสมกับความฉงน "นายรู้ไหมว่ากำลังคุยอยู่กับใคร?"

 

เรย์ค่อยๆ หันกลับมา สบตาเขาโดยตรงโดยไม่มีการหลบเลี่ยงหรือขัดเขิน "ผมไม่สนหรอกว่าคุณเป็น 'ใคร' ในโลกข้างล่างนั่น แต่ในสายตาจิตรกร... คุณเป็นแค่ 'แบบ' ที่มีความเศร้าที่สวยงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น"

 

อคินขยับเข้าใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของสีน้ำมันและดินสอไม้ "คำพูดสวยหรูพวกนั้นคงใช้หลอกเด็กสาวได้ แต่กับฉัน... มันไร้ค่า"

 

"ถ้างั้นทำไมคุณถึงเดินเข้ามาหาผมล่ะ?" เรย์ย้อนถามพลางก้าวเข้ามาในระยะประชิด เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้หมายถึงการทักทาย แต่มันคือการ ‘ท้าทาย’ เขายกแก้วขึ้นจิบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคิน ราวกับกำลังใช้ปลายนิ้วที่เลอะเขม่าดินสอนั้นกรีดลงบนกำแพงที่อคินสร้างไว้ "ทำไมราชาถึงยอม 'ลดตัว' ลงมาหาจิตรกรข้างถนนอย่างผม? สายตาคุณเมื่อกี้... มันบอกว่าคุณกำลังเบื่อนะ"

 

อคินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่ผิดเพี้ยนไปจากการคำนวณ เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมจ้องตานี้ได้ เขาเลือกที่จะวางธนบัตรใบใหญ่ลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกไปทางประตูหลังที่เชื่อมกับลานจอดรถส่วนตัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนในความมืดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... หนึ่ง... สอง... สาม... และในจังหวะที่สี่ เสียงฝีเท้าที่เบากว่าก็ดังขึ้นซ้อนทับ

 

อคินหยุดเดินที่ข้างรถสปอร์ตคันหรู ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านจนเขาได้รับกลิ่นดินสอไม้ผสมน้ำหอม Woody เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างโปร่งที่ยืนพิงเสาไฟอยู่

 

"ตามมาทำไม?"

 

"คุณอยากให้ตามไม่ใช่เหรอครับ?" เรย์ขยับเข้ามาใกล้จนอคินมองเห็นฝุ่นผงถ่านที่เปื้อนอยู่ตรงปลายนิ้วชี้ของอีกฝ่าย อคินเอื้อมมือไปคว้าต้นคอของเรย์ บังคับให้ขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดกัน

 

"ถ้าจะไปต่อ... ฉันมีเงื่อนไข" อคินกระซิบชิดริมฝีปาก "หนึ่ง... ห้ามถามชื่อ สอง... ห้ามตกหลุมรัก และสาม... ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ฉันสั่ง"

 

เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาใช้มือที่เปื้อนเขม่าดำจากเศษดินสอเชยคางนักธุรกิจหนุ่มขึ้น ทิ้งรอยสีดำจางๆ ไว้บนผิวแก้วที่เคยสะอาดสะอ้าน "เงื่อนไขของคุณมันน่ารักดีครับ... งั้นเงื่อนไขของผมมีแค่อย่างเดียว... ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน ห้ามกะพริบตาตอนที่ผมมองคุณ เพราะผมอยากเห็นว่าภายใต้หน้ากากแพงๆ นี้ คุณกำลังรู้สึก ‘พ่ายแพ้’ ให้ผมมากแค่ไหน"

 

อคินไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่แรงบีบที่ต้นคอและนัยน์ตาที่วาวโรจน์คือคำตอบว่า... เกมนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว เขาสตาร์ทรถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไป ทิ้งโลกที่เขารู้จักไว้เบื้องหลัง โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือก้าวแรกสู่กรงที่เขาจะไม่มีวันอยากออกจากมันอีกเลย