เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น
ชาย-ชาย,นิยายวาย,BL,BoyLove,ดาร์กโรแมนซ์,นิยายผู้ใหญ่,พระเอกคลั่งรัก,ความสัมพันธ์เป็นพิษ,psychological,toxiclove,slowburn,ดราม่าจิตวิทยา,จิตรกร,นักธุรกิจ,ECHOESoftheSkin,อคินเรย์,ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น
ผู้แต่ง
ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา
เรื่องย่อ
คำเตือน: นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ พฤติกรรมหมกมุ่น
และฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
เปิดตอนแรก: 22 พ.ค. 2569
ECHOES of the Skin
อคินคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ
มหาเศรษฐีผู้ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ
เยือกเย็น สุขุม และไม่มีวันปล่อยให้ใครแตะต้องหัวใจของเขาได้
จนกระทั่งเรย์เดินเข้ามา
จิตรกรแปลกหน้าผู้มองทะลุเปลือกนอกอันสมบูรณ์แบบนั้น
และค่อยๆ ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนผิวหนัง… และลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากแรงปรารถนา
กำลังค่อยๆ กลายเป็นการครอบครอง
การเสพติด
และความยับเยินที่ไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป
เพราะบางครั้ง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ไม่ใช่การถูกทำลาย
แต่คือการเต็มใจยอมพังเพื่อใครบางคน
คำชี้แจง
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว BL Psychological Dark Romance
มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship)
พฤติกรรมหมกมุ่น การครอบครอง
ฉากร่วมเพศ และประเด็นทางอารมณ์ที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางท่าน
ตัวละครมีความคิด การตัดสินใจ และพฤติกรรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง
ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการกระทำที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
นามปากกา: ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา
หมายเหตุเกี่ยวกับการติดเหรียญ
ราคาของแต่ละตอนอาจแตกต่างกันตามความยาวและปริมาณเนื้อหาในตอนนั้นๆ
ผู้เขียนพยายามตั้งราคาให้เหมาะสมกับประสบการณ์การอ่านและความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน
ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ช่วยให้ ECHOES of the Skin เดินทางต่อไปได้ 🖤
สามวันหลังจากคืนนั้น อคินคิดว่าเขาจะลบภาพใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ชื่อเรย์ออกไปจากหัวได้เหมือนกับการลบไฟล์ขยะในคอมพิวเตอร์ แต่นิ้วที่เปื้อนคราบถ่านและความรู้สึกตอนที่ถูก ‘อ่าน’ ใจกลับยังคงวนเวียนอยู่ภายใต้ผิวหนังเขา
เขาส่งข้อความสั้นๆ พร้อมโลเกชั่นกึ่งบังคับ และเรย์ก็มาปรากฏตัวที่เดิม... ในเวลาเดิม พร้อมกับรอยยิ้มเดิมที่อคินเกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันเป็นยิ้มที่รู้ทันเขาไปเสียทุกอย่าง
“คืนนี้ผมไม่ยอมให้คุณนอนนิ่งๆ เหมือนคืนก่อนหรอกนะ” อคินเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เขาถอดสูทตัวนอกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเรย์ที่ยืนอยู่กลางห้อง
เรย์เลิกคิ้ว เลิกเสื้อเชิ้ตสีซีดของตัวเองขึ้นเล็กน้อย “แล้วคุณจะทำอะไรครับ? ออกคำสั่งเหมือนในห้องประชุมเหรอ?”
“ฉันจะพิสูจน์ว่า... ร่างกายของนายก็โกหกไม่ได้เหมือนกัน”
อคินคว้ากุญแจมือประดับขนเฟอร์สีดำที่เขาเตรียมไว้ (ซึ่งเขาไม่เคยคิดจะใช้มันกับใครมาก่อน) ออกมาวางบนโต๊ะหัวเตียง แสงไฟวอร์มไวท์สะท้อนกับโลหะดูวาววับ เรย์มองสิ่งนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ ไม่ได้มีความกลัวในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย
“อยากคุมเกมขนาดนั้นเลยเหรออคิน?”
“ใส่ซะ” อคินสั่ง เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น “ถ้าอยากรู้ว่าการตกเป็นเบี้ยล่างของคนที่นายพยายามจะอ่านใจมันรู้สึกยังไง... ก็ใส่ซะ”
เรย์ขยับเข้าไปใกล้ ยื่นข้อมือทั้งสองข้างให้อคินอย่างว่าง่าย ความยินยอมที่ไร้เงื่อนไขนั้นกลับทำให้อคินรู้สึกวูบวาบในอกมากกว่าการขัดขืนเสียอีก เสียง คลิก ของโลหะที่ล็อกลงบนข้อมือเรียวเล็กดังสนั่นในความเงียบ
อคินผลักเรย์ลงบนเตียงกว้าง ทาบทับร่างกายหนาลงไปทันที มือหนาบีบปลายคางของเด็กหนุ่มให้แหงนขึ้น รับจูบที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและกระหายโหยหา ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างตะกรุมตะกราม มืออีกข้างของเขาเริ่มทำหน้าที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นออกทีละชิ้น
ผิวของเรย์นุ่มนวลและตอบสนองต่อทุกสัมผัสของอคินอย่างซื่อตรง เมื่อฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามสีข้าง เรย์ก็เผลอแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว เสียงครางเครือในลำคอที่พยายามกักเก็บไว้เริ่มหลุดรอดออกมาให้อคินได้ใจ
“ไหนบอกว่าผิวหนังไม่เคยโกหกไง...” อคินกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีจัด พลางใช้ฟันครูดเบาๆ บนติ่งหู “ตอนนี้ผิวของนายมันกำลังสั่น... มันบอกว่านายกำลัง ‘แพ้’ ฉันเหมือนกัน”
เรย์หอบหายใจถี่ ข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามจะไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว “คุณมัน... ขี้โกง...”
“ในเกมนี้ไม่มีคำว่าขี้โกง มีแค่ใครจะคุมใครได้มากกว่ากัน”
อคินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าเขากดจูบลงบนหน้าท้องเนียนสลวย ลากต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่อ่อนไหวที่สุด ความเป็นธรรมชาติตามสัญชาตญาณดิบเริ่มเข้าครอบงำทั้งคู่ บทเพลงรักที่เกิดจากเสียงหอบหายใจและเสียงผิวเนื้อกระทบกันเริ่มบรรเลงอย่างต่อเนื่อง
ค่ำคืนนี้ อคินตั้งใจจะใช้ร่างกายของเขา ‘จดบันทึก’ ทุกตารางนิ้วบนตัวเรย์คืนบ้าง เพื่อให้รู้ว่าภายใต้ความมั่นใจและสายตาที่ชอบอ่านคนอื่นนั้น... เวลาที่เรย์แหลกสลายอยู่ใต้ร่างของเขา มันจะงดงามขนาดไหนอคินใช้เข่าแทรกกลางระหว่างขาเรียว บังคับให้เรย์ต้องแยกออกกว้างเพื่อรับสัมผัสจากเขาได้ถนัดถนี่ สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่เสี้ยววินาทีตามคำท้าทายที่เคยได้รับมา
เขาลากปลายนิ้วผ่านยอดอกที่ชูชันขึ้นรับลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศ ก่อนจะก้มลงครอบครองมันด้วยริมฝีปากสลับกับไรฟันที่ขบเม้นเบาๆ จนเรย์ต้องสะดุ้งสุดตัว ข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามจะกระชากออก ส่งเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่น่าฟังสำหรับอคิน
"อึก... อคิน... เบาหน่อย" เรย์ประท้วงเสียงพร่า ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างรวดเร็ว
"ฉันบอกแล้วไง... ว่าคืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายนอนนิ่งๆ" อคินกระซิบชิดผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว เขาละจากทรวงอกลงมาสำรวจความปรารถนาที่ตื่นตัวของคนใต้ร่าง มือหนาหยอกเย้ากับส่วนปลายที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำหวาน ก่อนจะครอบครองมันด้วยฝ่ามือที่อุ่นจัด บีบเค้นและรูดรั้งในจังหวะที่หนักหน่วงกึ่งบังคับ
"อ๊ะ! ฮื่อออ..." เรย์แอ่นกายเข้าหาฝ่ามือนั้นอย่างสิ้นท่า ดวงตาที่เคยดูนิ่งสงบเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำใส
อคินพอใจกับปฏิกิริยานั้น เขาไม่ปล่อยให้เรย์ได้พักหายใจ มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบเจลหล่อลื่นที่เตรียมไว้ ชโลมลงบนปลายนิ้วยาวก่อนจะค่อยๆ รุกรานเข้าไปในช่องทางนุ่มที่ปิดสนิท สัมผัสแรกที่รุกล้ำทำเอาเรย์ต้องเกร็งตัวแน่น ข้อมือขยับไปมาจนเฟอร์สีดำเริ่มยับยู่
"ผ่อนคลายหน่อย... นายเป็นคนเลือกที่จะอยู่ตรงนี้เองนะ" อคินปลอบประโลมด้วยเสียงที่แหบพร่า ทว่าปลายนิ้วกลับเพิ่มจำนวนและรุกรานลึกเข้าไปกว่าเดิม บดเบียดเน้นย้ำตรงจุดที่รู้ดีว่าจะทำให้อีกฝ่ายแตกสลาย
"อคิน... ผม... อ๊ะ! ตรงนั้น... อย่าแกล้ง..."
เมื่อเห็นว่าเรย์พร้อมแล้ว อคินก็จัดการกับอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เขาจับขาของเรย์พาดบ่าไว้ข้างหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ สอดใส่ความเป็นชายที่ขยายใหญ่จนปวดหนึบเข้าไปในตัวเรย์อย่างช้าๆ
"อึก... ฮ้าาา!" เรย์เชิดหน้าขึ้น ลมหายใจขาดห้วงเมื่อสัมผัสถึงความใหญ่โตที่รุกรานเข้ามาจนเต็มตื้น ความรู้สึกอึดอัดในช่วงแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่รุนแรงจนปลายนิ้วเท้าจิกเกร็ง
อคินเริ่มขยับกาย จังหวะที่เขาจงใจส่งแรงกระแทกเข้าไปนั้นหนักแน่นและลึกซึ้ง ทุกครั้งที่ร่างกายบดเบียดเข้าหากัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด เขาโน้มตัวลงไปจูบซับเหงื่อตามขมับของเรย์ ขณะที่ร่างกายเบื้องล่างยังคงทำหน้าที่อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
"มองฉัน... เรย์ มองดูว่าใครที่กำลังอยู่ในตัวนาย" อคินสั่งเสียงพร่า
เรย์ปรือตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนแต่เขากลับเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการของอคินได้อย่างชัดเจน เขาขยับข้อมือที่ติดกุญแจมือมาโอบรอบคออคินเท่าที่จะทำได้ รั้งอีกฝ่ายลงมาให้รับจูบที่เปี่ยมไปด้วยรสราคะ
"อคิน... แรงอีก... อ๊ะ อ๊าาา!"
แรงอารมณ์พุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด อคินเร่งจังหวะถี่รัวเหมือนคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าหาฝั่ง ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิวหนัง จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดที่รุนแรงจากภายในตัวเรย์ อคินคำรามออกมาอย่างผู้ชนะ ก่อนจะปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมดสิ้น พร้อมๆ กับที่เรย์ปลดปล่อยหยาดน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องของทั้งคู่
ร่างของเรย์กระตุกสั่นเบาๆ เขาหอบหายใจรวยรินอย่างหมดแรง ดวงตายังคงจ้องมองอคินด้วยแววตาที่สั่นไหว... แววตาของคนที่ ‘พ่ายแพ้’ อย่างสมบูรณ์แบบ แต่อคินกลับรู้สึกว่าชัยชนะครั้งนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกโหยหามากกว่าเดิม
เขาก้มลงจูบหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของเรย์เบาๆ โดยที่ไม่ยอมถอนกายออกไปทันที... เพราะความอบอุ่นที่ได้รับมาเมื่อครู่ มันเริ่มทำให้เขากลัวความเย็นชาของตัวเองขึ้นมาเสียแล้ว