ECHOES of the Skin - 12 The Truce โดย ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย

นิยายวาย,BL,BoyLove,ดาร์กโรแมนซ์,นิยายผู้ใหญ่,พระเอกคลั่งรัก,ความสัมพันธ์เป็นพิษ,psychological,toxiclove,slowburn,ดราม่าจิตวิทยา,จิตรกร,นักธุรกิจ,ECHOESoftheSkin,อคินเรย์,ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เมื่อความสมบูรณ์แบบ เริ่มแตกร้าวเพราะใครบางคน และ... เขากลับหลงใหลในรอยร้าวนั้น

ผู้แต่ง

ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

เรื่องย่อ

คำเตือน: นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ พฤติกรรมหมกมุ่น 

และฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

เปิดตอนแรก: 22 พ.ค. 2569

 

ECHOES of the Skin

อคินคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ

 

มหาเศรษฐีผู้ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ

เยือกเย็น สุขุม และไม่มีวันปล่อยให้ใครแตะต้องหัวใจของเขาได้

จนกระทั่งเรย์เดินเข้ามา

 

จิตรกรแปลกหน้าผู้มองทะลุเปลือกนอกอันสมบูรณ์แบบนั้น

และค่อยๆ ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนผิวหนัง… และลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากแรงปรารถนา

กำลังค่อยๆ กลายเป็นการครอบครอง

การเสพติด

และความยับเยินที่ไม่มีใครหยุดได้อีกต่อไป

 

เพราะบางครั้ง

 

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

 

ไม่ใช่การถูกทำลาย

 

 

 

แต่คือการเต็มใจยอมพังเพื่อใครบางคน

 

 

 

 

 

คำชี้แจง

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว BL Psychological Dark Romance

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship)

พฤติกรรมหมกมุ่น การครอบครอง

ฉากร่วมเพศ และประเด็นทางอารมณ์ที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางท่าน

 

 

 

ตัวละครมีความคิด การตัดสินใจ และพฤติกรรมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการเล่าเรื่อง

ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการกระทำที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง

 

 

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

นามปากกา: ค่าน้ำโยเกิร์ตโซดา

 

 

 

หมายเหตุเกี่ยวกับการติดเหรียญ

ราคาของแต่ละตอนอาจแตกต่างกันตามความยาวและปริมาณเนื้อหาในตอนนั้นๆ

ผู้เขียนพยายามตั้งราคาให้เหมาะสมกับประสบการณ์การอ่านและความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน

ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่ช่วยให้ ECHOES of the Skin เดินทางต่อไปได้ 🖤

 

 

ECHOES of the Skin-1 รอยดินสอในThe Void,ECHOES of the Skin-2 รอยเปื้อนและสัญญา ,ECHOES of the Skin-3 ชื่อที่ไม่ได้บอก ,ECHOES of the Skin-4 จังหวะที่ไร้เสียง ,ECHOES of the Skin-5 ลองเชิง ,ECHOES of the Skin-6 ด้ายสีแดงกับรอยเปื้อน,ECHOES of the Skin-7 เดิมพันของจิตรกร,ECHOES of the Skin-8 การรุกรานที่แผ่วเบา,ECHOES of the Skin-9 ร่องรอยและความเปราะบาง,ECHOES of the Skin-10 Void,ECHOES of the Skin-11 เกมสัมผัส,ECHOES of the Skin-12 The Truce,ECHOES of the Skin-13 จิตรกรกับหุ่นนิ่ง,ECHOES of the Skin-14 รอยร้าว,ECHOES of the Skin-15 ตะกอนอารมณ์,ECHOES of the Skin-16 ความจริงในสีน้ำมัน,ECHOES of the Skin-17 The Artist's Stroke,ECHOES of the Skin-18 ร่องรอยที่ล้างไม่ออก,ECHOES of the Skin-19 ภาวะถอนพิษ,ECHOES of the Skin-20 กรงทองที่เปิดรอ,ECHOES of the Skin-21 The Mirror Cell,ECHOES of the Skin-22 หน้ากากและรอยร้าว,ECHOES of the Skin-23 รสชาติของรอยมลทิน,ECHOES of the Skin-24 ความลับ,ECHOES of the Skin-25 ภาพร่างที่พังทลาย,ECHOES of the Skin-26 ผู้ปกครองซากปรักหักพัง,ECHOES of the Skin-27 The Taste of Deception,ECHOES of the Skin-28 แรงบันดาลใจในกรงทอง,ECHOES of the Skin-29 The Crimson Exhibition,ECHOES of the Skin-30 เถ้าถ่านของเกียรติยศ,ECHOES of the Skin-31 ผ้าห่อศพ

หลังจากผ่านค่ำคืนพายุอารมณ์มา ต่างฝ่ายต่างพยายามต้อนอีกฝ่ายให้จนมุมด้วยชั้นเชิง อคินกลับรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้โหยหาไวน์รสเลิศหรือสัมผัสเร่าร้อนในเพนท์เฮาส์หรู แต่นึกถึงอะไรบางอย่างที่เรียบง่ายกว่านั้น

 

"ที่นี่เหรอครับ?" เรย์เอ่ยถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านข้าวต้มริมทางที่มีแสงไฟนีออนสลัวๆ และเสียงตะหลิวกระทบกระทะดังสนั่น

 

เขามองอคินที่อยู่ในชุดเชิ้ตพับแขนดูผ่อนคลาย ต่างจากประธานบริหารจอมบงการที่เขาเคยรู้จัก "คนระดับคุณ... กินข้าวข้างทางแบบนี้ด้วยเหรอ?"

 

"ตอนเด็กๆ พ่อเคยพามาบ่อยน่ะ" อคินตอบเรียบๆ ขณะคีบผัดผักบุ้งไฟแดงวางลงบนถ้วยข้าวต้มของเรย์ "ก่อนที่เขาจะมัวแต่ยุ่งกับการสร้างอาณาจักร... ก่อนที่โลกของฉันจะเหลือแค่ตัวเลขและการแข่งขัน ฉันเคยเป็นแค่เด็กที่ชอบกินข้าวต้มร้านนี้"

 

“แม่เคยพาเขามากินร้านแบบนี้ตอนเด็ก ก่อนที่ชีวิตจะมีแต่ห้องประชุม”

 

เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง นี่คือครั้งแรกที่อคินยอมเปิดประตูกาลเวลาให้เขาเห็นอดีตที่ไม่ได้ถูกเคลือบด้วยทองคำ อคินในตอนนี้ดูเปราะบางแต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด

 

ตลอดมื้ออาหารนั้นไม่มีคำพูดที่แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีสายตาที่จ้องจะเอาชนะกัน มีเพียงเรื่องเล่าในวัยเด็กของอคิน และเรื่องตลกสั้นๆ จากเรย์ บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยควันจากหม้อข้าวต้มและเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดู "จริง" กว่าครั้งไหนๆ

 

เมื่อทานเสร็จ ทั้งคู่เดินทอดน่องไปตามทางเท้าที่ขรุขระ กลิ่นอายของเมืองหลวงยามค่ำคืนลอยวนอยู่รอบตัว ทันใดนั้น ฝนฤดูร้อนก็เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

"ทางนี้!" อคินคว้ามือเรย์แล้วพาวิ่งหลบเข้าไปใต้ชายคาแคบๆ ของตึกแถวเก่า

 

ร่างกายของทั้งคู่เบียดชิดกันเพื่อหลบหยดฝนที่สาดเข้ามา กลิ่นฝนผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้อคินรู้สึกสงบอย่างประหลาด เขาไม่ได้พยายามจะรุกราน หรือพยายามจะแสดงอำนาจเหนือกว่า เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น... ข้างๆ ผู้ชายที่ชื่อเรย์

 

เรย์มองใบหน้าด้านข้างของอคินที่กำลังมองดูสายฝนด้วยรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อเจรจาธุรกิจ

 

"รู้ไหมครับ..." เรย์หลุดปากพูดขึ้นมาในความเงียบที่มีเพียงเสียงฝน "ตอนนี้คุณดูมีความสุขกว่าตอนอยู่บนเตียงหรือตอนสั่งงานในห้องบอร์ดอีกนะ"

 

อคินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้หันไปสบตา แต่ความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยคำยอมรับ

 

"นั่นสินะ..." อคินพึมพำ "อาจจะเป็นเพราะตอนนี้... ฉันไม่ต้องพยายามจะเป็นใครที่นายอยากวาด หรือใครที่โลกอยากให้เป็น"

 

ในวินาทีนั้น ภายใต้ชายคาที่เปียกชื้น เกมอำนาจที่ทั้งคู่เคยเล่นกันมาตลอดดูเหมือนจะถูกลบเลือนไปชั่วคราว เรย์ไม่ได้มองอคินเป็นเหยื่อ และอคินไม่ได้มองเรย์เป็นเครื่องมือคลายเหงา

 

ความสัมพันธ์ที่เคยร้อนแรงเหมือนกองไฟ เริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นเหมือน "บ้าน"... สถานที่ที่พวกเขาสามารถถอดหน้ากากที่หนักอึ้งทิ้งไว้ข้างหลัง และเป็นเพียงมนุษย์สองคนที่ยืนหลบฝนอยู่ด้วยกัน