รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 16
ละครโรงใหญ่ที่ต้องจดจำไปแสนนาน
หญิงสาวจ้องหน้าตาเขม็ง ในแววตาไม่มีความกลัวหรือเกรงอกเกรงใจให้เห็นเลยสักนิด ไม่สนว่าคณินคือใครในบริษัทนี้ เพราะสำหรับเมยแล้ว คนที่คิดจะมาแย่งความรักจากตน ล้วนแต่เป็นศัตรูคู่อาฆาตทั้งสิ้น
“นี่เธอกำลังคิดจะทำอะไร?”
“เมยคิดว่าพี่ควรจะรู้เอาไว้นะคะ ว่าเมยกับพี่บอมน่ะเรารู้จักกันมาก่อน”
“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” หญิงสาวอมยิ้มสายตาเย้ยหยันราวกับว่าตนคือผู้ชนะ
“ถ้าเธอยังลีลาไม่ยอมพูดออกมาสักที งั้นพี่ขอตัวละกันนะ นี่มันเลยเวลามามากแล้ว”
“แหม ๆ ๆ พี่ณินใจบางจังเลยนะคะ”
“ฉันใจบางยังไง?”
“ก็พอพี่ณินรู้ว่าเมยกับพี่บอมมีซัมติงกัน พี่ณินก็จะรีบหนีไปซะละ พี่กำลังกลัวอะไรอยู่หรือเปล่าคะ?”
“พี่จำเป็นต้องกลัวอะไรด้วยงั้นเหรอครับ กลัวที่อยู่ ๆ เธอก็มาตบหน้าตัวเองอย่างกับในละครงั้นเหรอ หึ ยอมรับนะว่าฉันตกใจมากกับสิ่งที่เห็น เพราะฉันไม่คิดว่าเด็กรุ่นใหม่อย่างเธอ ที่ชอบอวดตัวว่ามีสมองนักหนา จะทำเรื่องสิ้นคิดแบบนี้ นี่เธอเอามาจากละครเรื่องไหนกันล่ะ”
คณินยกยิ้มมุมปาก ราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่เด็กสาวกำลังจะทำหลังจากนี้ ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินออกไป ปล่อยให้เมยกรีดร้องอยู่อย่างนั้น ไม่ต่างอะไรเลยกับคนเสียสติ
“พี่บอมเขารักเมย!!!”
เมยตะโกนไล่หลังคณินมา เพื่อหวังว่าคำพูดนั้นจะสร้างความสั่นสะเทือนในหัวใจให้กับคนที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องนั้นได้บ้าง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่สามารถทำอะไรคณินได้เลย
“ขอบคุณนะครับที่แจ้งให้ทราบ”
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างที่ตนทำออกไป ไม่สามารถทำให้คณินหวั่นไหวและสั่นคลอนในความรู้สึกได้ เมยจึงรีบวิ่งออกไปตรงหน้าประตูนั้นเพื่อดักหน้าคณินไม่ให้เดินออกไป
“ในเมื่อเมยขอพี่ดี ๆ แต่พี่กลับทำเป็นไม่สนใจ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน”
“นี่เธอกำลังเรียกสิ่งที่เธอทำว่าการของั้นเหรอ มันเหมือนเป็นการคุกคามและการไม่ให้เกียรติกันมากกว่า”
“ในเมื่อพูดแล้วไม่ฟัง ก็แปลว่าพี่เลือกแล้วสินะคะ ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง”
เมยยกยิ้มมุมปากหรี่ตาจ้องมองคนที่กำลังทำทีไม่สนใจ ทั้งที่เมยมองออกตั้งแต่ต้น ว่าในหัวใจของคณินในเวลานี้ เต้นเร่าเหมือนโดนน้ำร้อนลวกจนอยากจะหวีดร้องออกมาเต็มที
หญิงสาวยื่นมือไปดึงประตูกลับเข้ามาในห้อง ราวกับว่าจะเป็นการเปิดประตูเพื่อให้คณินเดินออกไป แต่เปล่าเลย หญิงสาวกลับหันมา แล้วผลักอกคณินให้กลับเข้ามาในห้องอย่างสุดแรง ก่อนที่จะ…
เพียะ เพียะ เพียะ!!!
“เมย…นี่เธอทำอะไรเนี่ย?”
เสียงนั้นดังมากกว่าคราวแรก ดังจนทำให้คนที่กำลังจะเดินออกไปสะดุ้ง และมันก็ดังกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่ยั้งมือ ด้วยความตกใจ คณินจึงรีบหันไปมองตามเสียงนั้นทันที
“นี่เธอคิดจะทำอะไรกันเมย ตบหน้าตัวเองทำไม?”
“เมยไม่ได้ตบหน้าตัวเองนะคะ พี่ต่างหากที่ตบเมย”
“ฮะ นี่เธอคิดว่ากำลังเล่นละครหลังข่าวอยู่หรือไง ใครเขาจะเชื่อเธอ คนอย่างฉันไม่ใช่คนที่หาเรื่องใครก่อนอยู่แล้ว”
“เดี๋ยวก็รู้ค่ะ ว่าละครฉากนี้เมยจะแสดงได้ดีแค่ไหน”
พูดจบ หญิงสาวหน้าตาใสซื่อก็หยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่ไม่ไกลนัก ราวกับว่ามันถูกเตรียมเอาไว้เพื่อการแสดงครั้งนี้ แล้วราดลงบนหัวของตัวเองจนเปียกโชกไปทั้งตัว
“กรี๊ดดดดดด พี่ณินอย่าค่ะ พี่ณินอย่าทำอะไรเมยเลยนะคะ เมยขอโทษค่ะ เมยกลัวแล้ว กรี๊ดดดดดดด”
เสียงร้องนั้นดังลั่นจนออกไปข้างนอก เสียงนั้นดังมากพอที่จะเรียกคนทั้งชั้นที่ยังไม่ลงไปพักเที่ยง ให้กรูกันเข้ามาที่ห้องทำงานของฝ่ายธุรการ และนั่น…ก็รวมไปถึงบอมด้วยเช่นกัน
“เมย!!!...นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับพี่ณิน?”
บอมแหวกฝูงจนเข้าไปประคองร่างน้อยของหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น ในขณะที่คณินยังคงยืนอึ้ง ทั้งตกใจทั้งสับสนกับเรื่องที่เพิ่งจะเกิดจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่…”
“พี่ณินค่ะ อยู่ ๆ พี่ณินก็เดินเข้ามาหา แล้วบอกกับเมยว่าอย่ายุ่งกับพี่บอมอีก เมยไม่เข้าใจ ว่าเมยไปยุ่งกับพี่บอมตอนไหน”
“นี่เธออย่ามาใส่ร้ายพี่นะ พี่ไปพูดแบบนั้นกับเธอตอนไหนกัน?”
“ในเมื่อพี่บอกว่าพี่ไม่ได้พูด แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ล่ะคะ มันหมายความว่ายังไง เมยบอกไปแล้ว ว่าเมยกับพี่บอมก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน หากจะมากกว่านั้น ก็แค่พี่น้องในมหาลัยเดียวกันก็เท่านั้น ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย แต่พี่ณินก็ไม่ยอมเชื่อ แล้วยังเอากาแฟมาราดหัวเมยแบบนี้อีก”
“เธอ หยุดตอแหลเดี๋ยวนี้นะ!!!”
คณินเริ่มที่จะอดทนในความจอมปลอมของหญิงสาวไม่ไหว ด้วยความลืมตัวจึงโผเข้าไปหาเมยหวังจะเอาคืนสักฉาด เพื่อให้คุ้มค่ากับความตอแหลในครั้งนี้
“พอเถอะครับพี่!!! นี่พี่ต้องทำถึงขั้นนี้เลยเหรอครับ?”
“โอ๊ย!!!”
ร่างของคณินกระเด็นก้นจ้ำเบ้าไปอีกทาง จากแรงผลักของคนที่ตนคิดว่าจะรักได้ คณินหันไปมองหน้าของคนที่ตนเพิ่งจะยอมมอบกายมอบใจให้ และตอนนี้ คือคนที่เพิ่งจะทำร้ายตนเป็นครั้งแรกเช่นกัน
“พี่…พี่เปล่านะ”
คณินปฏิเสธเสียงสั่นด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าคนอย่างเมยจะกล้าทำอะไรแบบนี้จริง ๆ ประกอบกับว่าตอนนี้มีพนักงานครึ่งออฟฟิศแห่กันเข้ามาเป็นสักขีพยาน
นั่นยิ่งทำให้คณินรู้สึกเสียหน้ามากกว่าเดิม ไหนจะบอมอีก…ที่ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าบอมนั้นอยู่ฝั่งไหน คนที่เพิ่งจะสวีตหวานกับตนเมื่อตอนเช้า ตอนนี้กลับทำเย็นชาหมางเมินราวกับว่าเป็นคู่แค้นกันมาแต่ปางไหน
ความรู้สึกมากมายที่ประดังประเดเข้ามาตอนนี้ มันยากเกินกว่าที่คณินเพียงคนเดียวจะสามารถรับมือเอาไว้ได้ไหว น้ำตาค่อย ๆ รื้นออกมาจนคลอเบ้า ความเสียใจที่คนระดับคณินไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตน อยู่อย่างให้เกียรติตัวเองมานาน กลับต้องมาเพลี่ยงพล้ำให้กับความน่าอายที่น่าสมเพชขนาดนี้
“เปล่างั้นเหรอครับ แล้วนี่คืออะไร หรือพี่จะบอกว่าเมยเอากาแฟราดหัวของตัวเองงั้นเหรอครับ?”
“ก็พี่บอกแล้วไง ว่าพี่ไม่ได้ทำ”
“พอเถอะครับ ทุกอย่างมันก็เห็นกันอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ผมไม่อยากฟังอีกแล้วครับ”
“บอม…”
ทั้งสีหน้าและแววตาของบอมในตอนนี้ ดูก็รู้ว่าคงไม่อยากจะพูดอะไรกับคณินอีก มันคือความเย็นชาที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความอบอุ่นที่ทั้งสองมอบให้แก่กันเมื่อคืน
นี่ยังไม่รวมถึงสายตาของคนทั้งออฟฟิศ ที่กำลังมองเหยียดมายังคณิน มันยิ่งตอกย้ำถึงความรู้สึกน่าอดสูเช่นนี้ให้หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
บอมช้อนประคองร่างบอบบางของหญิงสาวที่คณินรู้ดีว่า ไอ้อาการทำทีเป็นลุกไม่ไหวเดี๋ยวยืนเดี๋ยวเซแบบนั้น มันคือมารยาหญิงทั้งสิ้น จนคณินได้แต่ตั้งคำถาม ว่าทำไมผู้ชายถึงมองกันไม่ออก ว่าอีพวกแบบนี้น่ะ…“มันตอแหล”
.
.
“ผมไม่คิดเลยสักนิด ว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้ นี่ผมมองพี่ผิดมาตลอดเลยใช่มั้ยครับเนี่ย”
พูดจบ บอมก็พาเมยเดินออกไปจากห้องนั้นทันที ในขณะที่เมยเองก็ร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมหยุด หากแต่ก่อนที่จะพ้นประตูไปนั้น หญิงสาวแสนบอบบาง ก็หันมาขยิบตาแสยะยิ้มใส่คณินอย่างผู้มีชัย ก่อนที่จะหันกลับไปเสแสร้งอ่อนแอต่อหน้าใครต่อใครอีกครั้ง
.
.