รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 14
ถ้าวันหนึ่งโดนใครงาบไปแล้วจะรู้สึก
“โอ๊ยพี่ ตีผมทำไมเนี่ย?”
“พูดจาอะไรทะลึ่ง” รอยยิ้มเหนียมอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคณินจนบอมผุดยิ้มออกมา เพราะเรื่องที่บอมเพิ่งจะพูดออกมาเมื่อครู่ มันทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดเนื้อตัวผ่าวร้อนขึ้นมาจนรู้สึกได้
“เอ้าหรือไม่จริงล่ะครับ ผมไม่คิดเลยนะครับ ว่าคนที่ดูเหนียม ๆ อย่างพี่นี่ เวลาอยู่บนเตียงก็เร่าร้อนเหมือนกันนะ พี่เป็นคนแรกเลยนะที่ขึ้นขย่มให้ผมอะ”
“นี่แน่ะ ตาบ้า หยุดพูดเลย” ความเขินอายทำให้คณินหยิกแขนของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไปทีนึง แต่บอมรู้ดีว่าที่คณินทำไปแบบนั้นก็เพราะเขินจนไม่รู้ว่าจะโต้ตอบยังไง
“พี่นี่ เวลาเขินก็น่ารักดีนะครับ ว่าแต่หลังจากนี้พี่จะเอายังไงต่อครับ?”
“เอาไงคืออะไร?”
“ก็เรื่องระหว่างเราไง พี่คงไม่ฟันแล้วทิ้งผมใช่มั้ย?” บอมทำหน้าอ้อนราวกับหมาเด็กตัวเล็ก ๆ แต่ถ้าจะเป็น ด้วยไซซ์ร่างของบอมที่บึกบึนขนาดนี้ ก็คงเป็นพันธุ์โกลเด้นอย่างแน่นอน
“หึ ก็แล้วแต่ พี่มีสิทธิ์ด้วยหรือไง?”
“เอ้า ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ล่ะครับ ก็พี่ชอบผม ผมเองก็ชอบพี่ แล้วเมื่อคืนเราก็…”
“หยุดเลย จะเอาไงก็เอาเถอะ แต่นี่จะสายแล้วนะ ไปอาบน้ำได้แล้ว”
“พี่จะไปทำงานเหรอครับแต่เท้าของพี่ยังไม่ดีขึ้นเลยนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยาของที่นี่เขาดี มันไม่ค่อยปวดแล้ว พอจะเดินได้นิดหน่อย อีกอย่างอยู่ ๆ พี่กับบอมหายไปพร้อมกันแบบนี้ คนที่ออฟฟิศเขาจะคิดยังไงกัน เรายิ่งเป็นประเด็นเม้าท์มอยกันแบบนี้ด้วยแล้ว เรายิ่งไม่ควรที่จะอยู่หรือหายไปด้วยกันนาน ๆ แบบนี้”
ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบคว้าร่างของคณินที่กำลังจะลุกออกจากที่นอน แล้วรวบตัวเข้ามากอดเอาไว้ ใช้คางเกยกับหน้าขาซุกใบหน้าเข้าที่พุงน้อยของคนที่นั่งอยู่อย่างออดอ้อน
“พี่นี่นะ แคร์คนอื่นมากกว่าตัวเองอีกนะครับ ผมไม่สนสักนิดว่าใครจะพูดถึงเรื่องของเรายังไง อันที่จริงผมพร้อมจะเปิดตัวพี่วันนี้เลยด้วยซ้ำ…”
“อย่าเชียวนะ…”
คณินรีบปรามความคิดของบอมเอาไว้ เพราะรู้ดีว่า หากเรื่องนี้ถูกรู้โดยคนวงกว้างแล้ว ตนคงยากที่จะรับมือ มันไม่ใช่จุดสบายเนื้อสบายตัวอย่างที่ตนคาดหวังเอาไว้ก่อนหน้านี้เลยสักนิด
“ทำไมล่ะครับ นี่มันปีไหนแล้ว ไม่มีใครมานินทาพี่ด้วยเรื่องพวกนี้หรอกครับ มีแต่คนจะอิจฉาในความรักของเราเสียด้วยซ้ำ”
“แต่มันไม่ใช่สำหรับพี่ไงครับ อย่าลืมสิว่าเราสองคนห่างกันตั้งสิบปีเลยนะ สำหรับบอมคงไม่มีใครว่า อย่างมากก็แค่ตั้งคำถามว่าทำไมถึงมาชอบคนอย่างพี่ แต่สำหรับพี่มันไม่ใช่เลยสักนิด”
ในทุกคำพูดที่คณินพูดออกมามันบ่งบอกถึงความเป็นกังวลถึงที่สุด ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลมันสื่อออกมาจากแววตาแล้วโดยที่บอมแทบไม่ต้องตั้งคำถามอะไรอีก
“งั้น ก็ได้ครับ ถึงยังไงมือคืนผมก็รับปากพี่ไปแล้วนี่ครับ ว่าผมจะไม่ทำให้พี่ลำบากใจ”
“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพี่ แต่ว่า…”
“แต่ว่าอะไรหรือครับ?”
“ไป…อาบ…น้ำ!!! สายมากแล้วนะ”
คณินแกล้งตะคอกใส่หากแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข คงทิ้งไว้แค่เพียงความกังวลเล็กน้อยในแววตาเท่านั้น
“จริงสิ งั้นผมเข้าไปอาบน้ำก่อนนะครับ ว่าแต่…พี่ไปอาบด้วยกับผมมั้ย?”
“ไม่ต้องเลย รีบไป…”
“ฮ่า ๆ ๆ เค ๆ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
“ด…เดี๋ยว”
“ครับ?”
“ใส่กางเกงเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ โหพี่นี่นะ จะเขินอะไร เมื่อคืนพี่ยังหม่ำเข้าไปเต็มปากเลย นี่ ๆ ๆ” บอมพูดพลางยืนแกว่งงวงช้างไปมาจนคนที่นั่งอยู่บนที่นอนหน้าแดงตัวแดงไปหมด ด้วยความเขินอาย
.
.
ห้องทำงานคณิน
“กรี๊ดดด นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย แล้วแกไปทำอีท่าไหนทำไมอะไรต่อมิอะไรถึงได้รวดเร็วขนาดนี้ล่ะ? ตอนที่แกบอกว่าอยู่กับน้องเขาฉันก็ว่าพีคแล้วนะ ใครจะคิด ว่าคนที่ถือตัวแถมมีอุดมการณ์เรื่องความรักหนักหน่วงอย่างแก อยู่ ๆ จะไปอะซาลาบาฮึ่มกับน้องเขาได้”
มิกกี้เต้นกระโดดเหยง ๆ เมื่อรู้ว่าไม่ถึงสองวันก่อนหน้า เพื่อนตัวเองเพิ่งจะไปสมบุกสมบันกับอะไรมาบ้าง ความดีใจทั้งหมดที่แสดงออกมาเยี่ยงตัวเองได้เองอย่างนั้น
“ภาษาอะไรของแกวะ อะซาบาฮึ่มอะไร?”
“ก็…อะโบ๊ะจะมะ…” คณินยิ่งเอียงคอหนักกว่าเดิม เมื่อได้ยินภาษาวิบัติที่เพื่อนรักพูดออกมา
“อะ ๆ งั้นเอาง่าย ๆ เย็บ…โอเคยัง ถ้ายังไม่เก็ทนี่เดี๋ยวจะเปลี่ยนจากบอใบไม้เป็นดอเด็กละนะ”
“พอเลยอิผี ก็ไม่มีอะไร น้องเขามาสารภาพว่าชอบฉันน่ะ แล้วบรรยากาศมันได้ก็เลย…”
“ฮ่า ๆ ๆ อิตะลิงปลิง ทำมาเป็นขวยเขิน ชอบเขาแหละแกน่ะ ฉันว่าแล้วเชียว ว่าน้องบอมมันต้องชอบแก วันนั้นที่ฉันไปลองถามหยั่งเชิงนะโหย ทำเป็นไม่แน่ใจงั้นงี้ สุดท้ายยังไง รวบหัวรวบหางแกซะงั้น”
“ตอนแรกฉันก็ไม่คิดหรอกว่าน้องมันจะไปถึงขั้นนั้นน่ะ แต่ก็ยอมรับแหละ ว่าถ้าฉันไม่ยอมน้องมัน ทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น”
“เออ นั่นดิ อย่างกับในละครอะเนอะ ฟีลแบบพระเอกไปกับคนอื่นแต่ก็กลับมาเซอไพรซ์นางเอกงี้ แล้วหลังจากนั้นก็…”
มิกกี้เต้นดึ๋ง ๆ สำหรับมิกกี้แล้ว การที่เพื่อนอย่างคณินได้สมหวังในความรักก็ถือว่าเป็นเรื่องดีและน่าดีใจเป็นที่สุด
“นางเอกบ้าบออะไรอะ ฉันเป็นผู้ชายต้องนายเอกสิ แกนี่ยังไง ไม่รู้จักสายวายเหรอ เชยชะมัด”
“ฮั่นแน่นี่แกยอมรับแล้วใช่มั้ย ว่าแกเป็นนายเอกของน้องบอมเขาน่ะ แบบนี้การนับวันตาม…ทฤษฎี 21 วัน…คงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วสินะ”
คณินทำทีหลบหน้าไปทางอื่นแล้วอมยิ้มเอียงอายราวกับนางเอกในละครหลังข่าว เมื่อโดนจับได้ว่าตัวเองกำลังรักเอยอยู่กับใครในเวลานี้ พวงแก้มขาวใสที่ผ่านการอัลเทอร่ามาอย่างดียกยิ้มกระชับขึ้นอย่างภาคภูมิ
“ก็…ไม่นี่”
แล้วอยู่ ๆ แก้มของแบรนด์เมเนเจอร์หนุ่มก็แดงขึ้นมาราวกับลูกตำลึงสุก สีแดงสุกปลั่งไปทั่วทั้งใบหน้ามันผิดสังเกต จนมิกกี้นึกหมั่นไส้
“มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องหลบหน้าแล้วมั้ง”
“อะไร ฉันไม่เข้าใจ”
“แหมมมมม ฉันนี่อยากจะแหมไปให้ถึงดาวอังคาร ก็ไอ้เรื่องที่อยู่ ๆ ก็ทำให้แกหน้าแดงขนาดนี้ยังไงล่ะ ตกลงว่ายังไง หลังจากนี้แกกับน้องบอมจะยังไง ตกลงว่าแกยอมคบกับน้องเขาแล้วใช่มั้ย บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
มิกกี้จ้องหน้าคาดคั้นมองข้ามโต๊ะไป จนคณินยากที่จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นได้ทัน เพราะตอนนี้ ใบหน้านั้นถูกล็อกอยู่ในอุ้งมือของมิกกี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ไม่มีอะไรหรอกน่า แกจะมาซักไซ้อะไรฉันเนี่ย”
“เอ้า ก็แกกับน้องเขาเย็บกันแล้ว ไม่ใช่จะเป็นแฟนกันแล้วเหรอ อย่าบอกนะว่าแกจะเย็บแล้วทิ้งน่ะ แหม คาสโนว่าหนี่ง”
“เย็บบ้าเย็บบออะไร อย่าพูดคำนี้นะ ฉันกับน้องเขายังไม่ได้เป็นแฟนกัน”
“เอ้า!!! แล้วมันจะยังไง หลังจากนี้แกจะมองหน้าน้องเขายังไง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงี้อ่อ?”
“คือ…ฉันเองก็ไม่รู้หรอก ฉันกับน้องบอมอายุห่างกันตั้งสิบปีเลยนะแก แกไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ?”
“หึ ไม่รู้สึก” มิกกี้ตอบกลับทันควัน
“ปกติเวลาซื้อเด็กโฮสต์มากินก็อายุยี่สิบต้น ๆ ทั้งนั้น ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่าฉันจะแก่กว่าเขาตรงไหน หมอมีอะไรมีจะกลัวอะไร…”
“นั่นมันแกไง แต่นี่มันฉัน อีกอย่างน้องบอมเขาก็เข้าใจในข้อนี้ เขายินดีที่จะไม่มีสถานะไปแบบนี้จนกว่าฉันจะพร้อม”
“ลำไยอิดอก ระวังเถอะมีของดีอยู่ในมือแต่ไม่ยอมแสดงความเป็นเจ้าของ ระวังเถอะ อิชะนีคางดำนั่นมันจะมาฮุบไป”
“ชะนีคางดำ…ใครอะ?”
“ก็อีน้องเมยฝ่ายธุรการนั่นไง แกไม่รู้หรอก ว่าเมื่อวานตอนที่แกไม่มาทำงานน่ะ อิน้องมันมาถามหาน้องบอมกับฉันยังไง”
“ยังไง?”
“ก็ถามอย่างกับว่ามันเป็นเมียน้องบอมเลยน่ะสิ อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาหาฉัน แล้วโวยวายหาว่าฉันเป็นใจให้แกกับน้องบอมอยู่กันสองคน ถึงจะจริง…แล้วไงอะ” มิกกี้ยักไหลแบบไม่แยแสว่าเมยจะโกรธตนยังไง
“งั้นเหรอ หรือว่าน้องเมยมันชอบน้องบอมวะ?”
“โหยแก เรื่องแบบนี้มองจากดาวอังคารยังรู้เลย ว่านังน้องเมยมันคิดยังไงกับน้องบอม”
“อืมช่างเถอะ เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวคงไม่ดังหรอกมั้ง อีกอย่างฉันกับน้องบอมยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าเขาจะไปคบกับใครก็คงจะ…”
“เออ ปากดีไปเพื่อนกู ถ้าวันหนึ่งอีน้องเมยมันงาบน้องบอมไปจริง ๆ ก็อย่ามาน้ำตาร่วงให้ฉันเห็นก็แล้วกัน ฉันจะหยิกกีให้”
.
.