รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 8
แผนร้ายเพื่อนรัก
“อ้าวน้องบอม พี่ก็ว่าหายไปไหน แล้วนี่?”
มิกกี้เดินเข้ามาในร้านกาแฟในช่วงเวลาที่พนักงานออฟฟิศบางส่วนกำลังทยอยขึ้นไปทำงานตามปกติในช่วงบ่าย แล้วหันมองไปยัง โจเพื่อนของบอมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
“อ๋อ นี่ไอ้โจครับ มันเป็นเพื่อนของผมเอง แล้วก็เป็นเพื่อนของไอ้เก้าด้วย”
“จริงเหรอจ๊ะ นี่แปลว่ากำลังคุยเรื่องที่เราพูดกันวันก่อนใช่มั้ยเนี่ย?”
“ใช่ครับ ไอ้โจมันรับปากแล้วด้วยนะครับ”
“จริงเหรอจ๊ะ ดีมากเลย ถ้างั้นพี่ฝากด้วยนะจ๊ะ พี่อยากจะเอาคืน ไอ้เพื่อนจอมเม็ดเยอะคนนี้ให้หลาบจำสักที คิดอะไรอยู่ในใจก็ไม่ยอมบอก ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง เอาแต่หึงงี่เง่าไปได้”
มิกกี้นั่งลงเบียดข้างโจ แล้วดึงมือของโจเข้ามากุมเอาไว้บนตัก พร้อมกับเอนตัวเข้าไปหาด้วยคำพูดขอบคุณ ที่ดูเหมือนว่าจะเกินขอบเขตไปเสียหน่อย โจได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่กหันมองบอม ราวกับว่ากำลังต้องการความช่วยเหลือ
“พี่คร้าบ เบา ๆ หน่อยสิครับ นั่นน่ะเพื่อนผมนะ”
“ก็เพื่อนไงจ๊ะพี่ถึงกล้าทำแบบนี้ ถ้าเป็นแฟนน่ะพี่ไม่กล้าหรอก”
“ถึงไอ้นี่มันจะไม่ใช่แฟนผม แต่มันก็คือแฟนของไอ้เก้านะครับ”
“ฮะจริงดิ ไหนเมื่อกี้บอกว่าเป็นเพื่อนไง เฮ้อ…ว่าจะแอ๊วเอินสักหน่อย แต่เด็ก ก็เอาเถอะ มีความรักแล้วพี่ก็ยินดีด้วย
.
.
“อันที่จริงมันก็ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ ผมแค่ชอบไอ้เก้าเฉย ๆ ไอ้เก้าเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าผมคิดยังไงกับมัน”
“รักเขาข้างเดียวสินะเนี่ย เอาเถอะ ถ้าเรารักเค้าจริงเราก็ดีให้มากพอ ไม่ได้หมายความให้ไปเข้าวัดทำบุญหรอกนะ แต่หมายถึงว่าในเมื่อรักเขา ก็จงถนอมเขาเอาไว้ให้ดี อย่าทำให้เขาเสียใจ แล้วก็อยู่ข้าง ๆ เขา ในเวลาที่เค้าไม่สบายใจ”
“ครับ พี่มิกกี้ ทุกวันนี้ผมก็ทำแบบนั้นแหละครับ แต่ผมคงจะทำมากเกินไป มันก็เลยข้ามคำว่าเฟรนด์โซนไม่ได้สักที แล้วอีกอย่าง เพื่อนของผมมันก็มีอีกคนนึงมาจีบอยู่ด้วย แล้วดูเหมือนว่า มันก็ชอบ น้องคนนั้นอยู่เหมือนกัน”
พอพูดถึงตรงนี้ โจก็สีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด มิกกี้หันมองหน้าบอมที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ส่งสายตาราวกับว่าจะขอคำตอบ แต่จากเรื่องราวที่โจพูดออกมา มิกกี้ก็พอจะเดาต้นสายปลายเหตุทั้งหมดได้ ว่ามันเป็นยังไง
“ถ้าอย่างนั้น พี่ก็เอาใจช่วยก็แล้วกันนะจ๊ะ พี่คงไม่แช่งให้ใครเลิกกับใคร แต่ถ้าเราดีพอในสายตาของเขา เดี๋ยวเขาก็จะหันมามองเราเองนั่นแหละจ้ะ มันไม่ใช่ความผิดของคนที่มาชอบเพื่อนของน้อง และไม่ใช่ความผิดของน้องที่ไปชอบเพื่อนของตัวเอง เรื่องแบบนี้ มันห้ามกันไม่ได้หรอก เข้าใจใช่มั้ยจ๊ะ?”
“เข้าใจครับพี่ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนก็แล้วกันนะครับ ส่วนเรื่องที่ไอ้บอมมันคุย เดี๋ยวผมจะไปคุยกับไอ้เก้ามันให้ ผมว่ามันคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”
พูดจบ โจก็เดินออกไปจากร้านกาแฟไป ทั้งมิกกี้และบอมหันมองหน้ากัน ด้วยความเห็นใจคนที่เพิ่งเดินจากไป แต่เรื่องนี้มันก็เกินกว่า ที่คนนอกอย่างทั้งสองจะเข้าไปยุ่ง
แม้แต่บอมเองก็คงทำอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากให้กำลังใจ และพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อประสานรอยร้าวของทั้งสองฝ่าย
อีกอย่าง ในเวลานี้ ตัวของบอมเองก็ยังมีปัญหาที่ต้องคลี่คลายอยู่ แต่มิกกี้กลับสร้างเรื่องขึ้นมาซ้อนแผนแบบนี้ ถึงแม้มันจะดูน่าสนุก แต่ก็สุ่มเสี่ยงที่อาจจะทำให้คณินโกรธบอมมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
“เอาน่าบอม ไม่ต้องคิดมากหรอก เดี๋ยวพี่จะจัดการเรื่องนี้ให้บอมเอง ในเมื่อมันอยากหึงบอมนัก พี่ก็จะทำให้มันหึงเสียให้เข็ด”
.
.
หลังเลิกงาน ณ บันไดทางขึ้นรถไฟฟ้า
“โห นี่ขนาดหกโมงเย็นแล้ว ทำไมคนยังเยอะอยู่เลย นี่อุตส่าห์ออกมาเลตแล้วนะเนี่ย”
มิกกี้บ่นเป็นหมีกินผึ้ง เมื่อเดินไต่บันไดขึ้นมาถึงสถานีที่ซึ่งตนจะใช้ในการเดินทางกลับบ้านในวันนี้ ด้วยเห็นผลว่าต้องเอารถไปเปลี่ยนยาง โดยที่บ้านอาสาเอาไปทำให้ ดังนั้นวันนี้มิกกี้จึงจำเป็นต้องใช้บริการรถแท็กซี่ในตอนเช้า และกลับรถไฟฟ้าในตอนเย็น เพราะจะได้นั่งเม้าท์มอยไปกับคณินด้วย
“มันก็ปกติแบบนี้นี่แหละ แกไม่ค่อยได้ใช้รถไฟฟ้าคงไม่ชินมั้ง”
“ไม่ชินจ้ะ ไม่ชินอย่างแรง เมื่อก่อนไม่เห็นจะแน่นขนาดนี้ อีกอย่างแกก็นะ ทำไมต้องเกิดจะรักโลกคิดจะประหยัดน้ำมันวันนี้ด้วยนะ ก็ว่า…ทำไมตอนที่ไปเจอลูกค้าเมื่อช่วงบ่ายถึงได้บอกฉันว่าจะไปรถไฟฟ้า”
“ฮ่า ๆ ๆ แกก็ขี้บ่นเนาะ มันก็เป็นฟีลไง อีกอย่างวันนี้สัมภาระฉันก็มีแค่กระเป๋าใบเดียว เอาน่า…พรุ่งนี้แกก็ได้เอารถมาใช้แล้วจะบ่นไปทำไม”
“แต่ก็นะ ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มาเป็นก้างขวางคอระหว่างแกกับน้องบอมไง ฮ่า ๆ ๆ”
“ก้างขวางคอ…แกหมายความว่ายังไง?”
“ก็วันนี้ ฉันไปคุยกับน้องบอมมาเรื่องของแก”
“เรื่องของฉัน แกอย่าบอกนะว่า…”
“อืมใช่ ถั่วต้วมนะง้าบบบบ”
“ถั่วต้มบ้านแกสิ เดี๋ยวเอากระโถนฟาดเลยอิผี นี่แกเอาเรื่องของฉันไปเล่าให้น้องมันฟังจนหมดเปลือกเลยเหรอ?”
“อือ…” มิกกี้ยิ้มร่าด้วยความภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง
“โอ๊ยจะบ้าตาย แล้วที่แกบอกว่าจะมาเป็นก้างขวางคอฉันหมายความว่ายังไง? อย่าบอกนะว่า…”
.
.
“พี่ณินครับ แฮก…ผมคิดว่าจะมาไม่ทันพี่ซะแล้ว” บอมวิ่งกระหืดกระหอบตามคณินและมิกกี้ขึ้นมาที่ชานชาลาชั้นสองจุดที่สองเพื่อนรักกำลังรอรถไฟฟ้าอยู่
“อ้าวน้องบอม พี่ก็ลุ้นแทบแย่ ดีนะที่มาทัน ไม่งั้นพี่ก็ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรถ่วงเวลาไอ้ณินอีกแล้ว”
“ไอ้มิก!!! นี่แกวางแผนกับ…น้องบอมงั้นเหรอ? อีเพื่อนชั่ว อีฉ้อราษฎร์ อีกบฏ อี…”
“อ้าาาา หยุดเลย ต่อหน้าหนุ่มหล่ออย่าพูดคำหยาบนะ ไม่กลัวเสียภาพพี่ณินที่แสนดีไปหรือไง?” มิกกี้รีบปรามเพื่อนรักก่อนที่จะสบถอะไรออกมาอีกจนเสียลุก
“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่มิกกี้ สำหรับพี่ณินน่ะ ผมยอมได้หมด แล้วต่อให้พี่ณินใจร้ายกว่านี้ ในสายตาผมพี่ณินก็ยังเป็นคนที่ดีที่สุดอยู่ดีครับ” สิ่งที่บอมพูดออกมานั้น ทำเอาคณินแก้มแดงขึ้นมาจนยากจะหักห้าม
“ว้ายยยย มีคนหน้าแดงเนาะ หรือยังไง ตกลงว่าหายโกรธน้องบอมแล้วสินะ?”
“บ้าเหรอ ใครโกรธน้องบอมกัน”
“ก็ถ้าไม่ได้โกรธ งั้นหลังจากนี้ก็เลิกหลบหน้าเนาะ”
“ใครหลบหน้ากัน ก็แค่…ช่วงนี้ฉันก็แค่งานยุ่งก็เท่านั้น”
“อืม ๆ งานยุ่งก็งานยุ่ง ไอ้เราก็คิดว่ามีคนหึงน้องบอมกับ…”
“หึ…” คณินชักสีหน้าแล้วหันไปทางอื่นจนทั้งบอมและมิกกี้หลุดขำออกมา
“แล้วยังไง…ให้ฉันแยกตัวมั้ย เผื่อว่าสองคนมีอะไรจะคุยกัน? เผื่อว่าคืนนี้แกจะได้เคลียร์กันจนผีเสื้อบินไปร่อนทั้งห้องไงดีมั้ย อย่าลืมใช้ถุงยางนะ…” มิกกี้พูดเกริ่นเพื่อจะปลีกตัว ก่อนที่จะยื่นหน้าไปหาเพื่อนรักแล้วกระซิบข้างหู
“แก…เดี๋ยวน้องบอมได้ยิน” คุณพูดหรี่เสียงพลางตีเพื่อนดังเพียะด้วยความขวยเขิน
“แหม แล้วระดับเสียงเท่านี้แกคิดว่าน้องเขาจะไม่ได้ยินหรือไง จริงมั้ยจ๊ะน้องบอม”
มิกกี้พูดพลางส่งยิ้มยักคิ้วให้กับชายหนุ่มที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า หลังจากที่แกล้งเพื่อนสำเร็จ บอมยิ้มหวานราวกับจะพอใจในมุกหยอกนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ว่าแต่อีกกี่นาทีเนี่ยกว่ารถจะมา”
“ปกติก็ไม่เคยเกินห้าหรือสิบนาทีนะครับ ที่ช้าขนาดนี้ผมคิดว่าน่าจะมีอะไรที่สถานีก่อนหน้าแน่นอนครับ”
“แปลว่าวันนี้ฉันนำโชคสินะ หึ หึ”
มิกกี้หัวเราะในลำคอด้วยความรู้สึกเซ็งอยู่ข้างใน เพราะมิกกี้นั้นแทบจะไม่นั่งรถไฟฟ้าเลยตั้งแต่เรียนจบมา เหตุผลคือไม่อยากจะมาเบียดเสียดกับใครต่อใครที่ตนไม่รู้จักก็เท่านั้น จนกระทั่งวันนี้…
.
.