รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 5
ความจริงของความรัก
“...ว้าย!!!...”
เสียงหญิงสาวร้องดังลั่นจนผู้คนที่กำลังเดินอยู่แถวนั้นหันมามอง นั่นรวมถึงคณินและมิกกี้เพื่อนรักทั้งสองด้วยเช่นกัน ทั้งสองหันไปมองตามเสียง สิ่งที่เห็นคือน้องเมยสาวธุรการแสนสวยถูกบอมชนเข้าอย่างจังจนเซไปชนเข้ากับประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดอย่างพอดิบพอดี
โชคดีที่บอมคว้าตัวเอาไว้ได้ทันแล้วดึงออกมาจากตรงนั้น ไม่อย่างนั้นอาจมีคนโดนประตูลิฟต์หนีบจนเจ็บตัวก็ได้ เพราะลิฟต์ของตึกนี้เป็นรุ่นกลางเก่ากลางใหม่ ความหมายคือ เป็นของใหม่ แต่ระบบเซนเซอร์นั้นก็ไม่ได้ฉับไวขนาดที่จะเด้งออกทันทีเมื่อสัมผัสกับตัวคน ยิ่งร่างบาง ๆ เอวไม่เกินยี่สิบสองแบบนั้น คงจุกแน่ ๆ ถ้าโดนหนีบเข้า
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ โชคดีที่พี่บอมคว้าตัวเมยได้ทัน ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”
“ยินดีครับ ว่าแต่เดินไหวใช่มั้ยครับ เมื่อกี้เหมือนว่าน้องเมยจะตกส้นสูงด้วย ดูจะเจ็บไม่เบาเลย”
“ไหวค่ะไหว โอ๊ย…”
หญิงสาวร่างเล็กพยายามจะก้าวเดินออกไป แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ล้มย่อลงไปจับข้อเท้าตัวเองขณะที่บอมเองก็รีบคว้าตัวเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มฟาดลงไปอีกครั้ง
“ผมว่าท่าทางน้องเมยจะไม่ไหวนะครับ”
“นั่นสิคะ ทำยังไงดีล่ะทีนี้ เมยคงลงไปทานข้าวเที่ยงไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ”
น้ำเสียงและท่าทางออดอ้อนนั้นทำให้มิกกี้ที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ เผลอเบ้ปากออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เพราะไอ้ท่าทางพวกนี้มันเห็นได้ชัดว่าหญิงสาวแสนซื่อคนนั้นกำลังคิดไม่ซื่อกับบอมอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
“งั้นน้องเมยอยากกินอะไรหรือเปล่าครับ เดี๋ยวพี่จะไปซื้อมาให้”
“แต่ว่า…มันจะดีเหรอคะ เมยเกรงใจน่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าน้องเมยปวดขาขนาดนี้ ให้เดินลงไปก็คงไม่สะดวก งั้นพี่ว่าน้องเมยกลับขึ้นไปบนออฟฟิศดีกว่านะครับ มาครับ…เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าเมยไม่ได้พี่บอมเข้ามาช่วย เมยคงจะแย่แน่ ๆ เลยค่ะ” เมยทำเพียงพยักหน้าน้อย ๆ หลังพูดจบ แล้วปล่อยให้บอมประคองแขนให้ค่อย ๆ เดินเข้าลิฟต์ไปเพื่อกลับขึ้นด้านบน
.
.
“หึ สะตอได้ใจจริง ๆ เลย นี่น่ะเหรอ…หญิงสาวใสซื่อประจำออฟฟิศ ฉันมองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่านั่นน่ะมันการแสดงระดับละครโรงใหญ่เลยนะ ทำไมพวกผู้ชายพวกนี้มันถึงมองไม่ออกกัน ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ”
คณินไม่พูดอะไร เพราะยังรู้สึกขุ่นใจจากเรื่องของผู้ชายคนนั้นที่บอมเอาแต่ดึงเข้ามากอด วันนี้ ยังมาเจอเรื่องแบบนี้อีก มันยิ่งทำให้คณินไม่ค่อยอยากจะเริ่มไอ้หลักการยี่สิบเอ็ดวันบ้าบออะไรนั่นอีกแล้ว
“นี่แกกำลังนั่งใจลอยคิดเรื่องอะไรอยู่วะ อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องเมื่อตะกี้น่ะ”
“เปล่าสักหน่อย”
“หรือจะเป็นเรื่องที่แกเห็นเมื่อวาน?”
“ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นแหละ แกไม่ต้องพยายามเดาหรอก ฉันแค่คิดเรื่องงานน่ะ”
“ถ้าแกไม่ได้คิดเรื่องงาน ฉันขอให้แกโสดตลอดชีวิตไม่มีใครเอานะ”
“หึ แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง ไอ้ทฤษฎียี่สิบเอ็ดวันของแกอะ ฉันเริ่มได้ยังไม่ถึงอาทิตย์ ก็มีคนอื่นมาตัดหน้าขนาดนี้แล้ว แล้วไอ้น้องเมยนั่นมันก็น่ารักด้วย แถมอายุเขาก็ใกล้กัน ก็…ดูเหมาะสมกัน…ดี…ไม่ใช่เหรอ”
“งั้นเอางี้ ฉันจะแกล้งไปถามน้องบอม ว่าเขามองแกยังไง แบบนี้ดีมั้ย”
“แกจะบ้าเหรอ แกทำแบบนั้นเขาก็รู้สิว่าฉันชอบเขาน่ะ และอีกอย่าง ชีวิตของแกว่างนักรึไง ไหนจะอาสาไปสืบเรื่องของผู้ชายคนนั้น แล้วนี่แกยังจะมาเสนอตัวเรื่องของน้องเมยนั่นอีก ไม่ต้องหรอก อันที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดเสียใจอะไรขนาดนั้น ตอนนี้ฉันอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ถ้าจะไม่ได้อยู่ในสายตาของน้องบอมก็คงไม่ได้แปลกอะไร ส่วนเรื่องที่แกคิดว่าเขาเล่นหูเล่นตากับฉันนะ ฉันกลับไม่ได้คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนั้นหรอก เขาก็อาจจะแค่อยากบริหารเสน่ห์ตามประสาที่พวกผู้ชายหน้าตาดีเขาทำกันแค่นั้นแหละมั้ง”
สิ่งที่คณินพูดออกมา มันไม่ได้ตรงกับความรู้สึกที่อยู่ในใจเลยสักนิด และเพราะเป็นคนที่เก็บความรู้สึกไม่เก่ง บวกกับความช่างสังเกตของมิกกี้ นั่นจึงทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันฉายออกมาจากใบหน้าและดวงตาคู่นั้นของคณินจนหมดสิ้น
มิกกี้ยื่นตัวเข้าไปหา แล้วใช้มือเชิดหน้าเพื่อนของตัวเองขึ้น จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นราวกับว่าจะจับผิด แววตาที่ดูโศกเศร้าเสียใจเกินกว่าคนที่จะเป็นแค่เพื่อนร่วมงานบริษัทเดียวกัน มันฟ้องออกมาทั้งหมดอย่างที่มิกกี้คิดไว้
“โหย สภาพแกตอนนี้มองจากดาวพลูโตก็ยังมองออกเลย ว่าแกชอบน้องมันแค่ไหน มันไม่ใช่แค่การแอ๊วเอินขำ ๆ แล้ว แกคิดว่าไอ้น้องบอมมันจะมองแกไม่ออกเหรอ ดีไม่ดี น้องมันอาจจะชอบแกตั้งแต่แรกเห็นก็ได้นะเว้ย” มิกกี้พยายามพูดดันเพื่อนจนสุดแรง
“เพ้อเจ้อน่า คนอายุใกล้สี่สิบอย่างฉันเนี่ยนะที่เขาจะมาชอบ”
“งั้นพนันกันมั้ยล่ะ ฉันว่าน้องมันชอบแก ตั้งแต่วันแรกในห้องกาแฟนั่นแล้ว และฉันก็รู้ด้วยว่าแกเองก็รู้สึก เพราะงั้น…หยุดกีอยากปากตอแหลค่ะ เดี๋ยวจะอดเอานะไอ้ณิน”
ไม่มีคำตอบใดออกมาจากปากของแบรนด์เมเนเจอร์หนึ่งเดียวของบริษัท เพราะไม่ว่าความต้องการในใจที่แท้จริงของคณินจะเป็นยังไง คณินก็ยังกลัวอยู่ดี เพราะความรักของคนวัยสามสิบห้ากับอีกคนที่ห่างกันสิบปีอย่างบอม มันไม่มีทางสุขสมหวังได้อยู่แล้ว ไม่ว่ายังไง
“ฉันไม่พนันอะไรกับแกทั้งนั้นแหละ ถึงฉันจะไม่ได้เจนจัดเรื่องความรัก แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยมีคนรัก โลกใบนี้ มันไม่ได้สวยงามตามทัศนคติที่คนทั่วไปคิดกันหรอกนะ สุดท้ายแล้ว เรื่องของความเหมาะสมมันก็สำคัญที่สุด ไหนจะเรื่องของผู้ชายคนนั้นอีก ระหว่างคนใกล้สี่สิบอย่างฉัน กับคนที่หน้าตาดีและอายุเท่ากันแบบคนวันนั้น ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงเลือกผู้ชายคนนั้นนั่นแหละ คนที่อายุเข้าวัยกลางคนอย่างพวกเราน่ะ นอกจากเงินแล้วก็ไม่มีอะไรดีหรอก”
ถึงแม้เรื่องที่คณินจะพูดออกมามันจะเป็นความจริง แต่มิกกี้ก็ไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไรนัก ไม่ใช่ว่าเพราะมิกกี้มองโลกในแง่ดีหรอก เพียงแต่มิกกี้เชื่อว่า ในโลกใบนี้ มันก็มีทั้งดำทั้งขาว มีทั้งคนที่เห็นเงินสำคัญแล้วก็มีทั้งคนที่เห็นความรักสำคัญเช่นเดียวกัน ดังนั้น สำหรับมิกกี้แล้ว เลือกระหว่างบอมและคณิน ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“แกก็อย่าเพิ่งตัดสินเรื่องพวกนี้เร็วนักสิ” มิดกี้พูดพลางยื่นมือไปกุมแขนเพื่อนของตัวเอง พร้อมกับบีบเบา ๆ อย่างเข้าใจ ไม่ได้ตัดสินในสิ่งที่คณินพูดออกมาแบบนั้น
“ในโลกนี้มันก็มีคนที่ไม่ได้คิดอย่างที่แกคิด อีกอย่าง…น้องบอมเขาก็แสดงออกขนาดนั้นว่าชอบแก ต่อให้ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง มันก็ชัดอยู่ว่าน้องเค้าคิดยังไงกับแก เพราะงั้น ฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้แกเอง ส่วนเรื่องของคน ๆ นั้น ฉันรับปากแกเอาไว้แล้วว่าจะไปสืบมาให้…ฉันก็จะทำ หน้าที่ของแกตอนนี้คือ ทำใจให้สงบ อย่าคิดมาก และที่สำคัญ อย่ามองคุณค่าในตัวเองต่ำขนาดนั้น แกมีดีกว่าที่คิดจำเอาไว้”
“อืม…ขอบใจนะ ฉันมันคิดลบไปจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจแก ฉันรู้ว่าแกก็เจออะไรมาเยอะ มันก็ไม่แปลกหรอก ถ้าแกจะคิดลบบ้างเพื่อระวังตัวเองเอาไว้”
“อืม…”
.
.
“สวัสดีครับพี่ณิน…”
บอมเดินยิ้มร่าเข้ามาในร้านกาแฟข้างบริษัท พร้อมกับทักทายคนที่กำลังนั่งก้มหน้ามองสมุดจดออแกไนซ์ที่ถืออยู่ในมือเพื่อเช็กงานที่ตัวเองจะต้องทำของเช้าวันจันทร์อันแสนจะวุ่นวายนี้
“สวัสดีครับน้องบอม มาซื้อกาแฟเหรอครับ?” คณินแหงนหน้าขึ้นช้า ๆ ด้วยเพราะรู้อยู่แล้วว่าเจ้าของเสียงคือใคร
“ใช่ครับ ว่าแต่พี่หายไปไหนมาหลายวันครับ ตั้งแต่วันพุธที่ผ่านมาผมก็ไม่เห็นหน้าของพี่เลยจนวันนี้”
หลังจากที่ทักทายกัน บอมก็พูดรัวใส่คณินชนิดไม่มีช่องไฟ ราวกับไม่ได้รู้ว่าเมื่อหลายวันก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง คณินที่พยายามเก็บความรู้สึก ก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ เพื่อกลบเกลื่อนแววตา คิดไม่ซื่อนั้นให้ได้มากที่สุด และแน่นอนว่า…บอมมองไม่ออก ตามประสาและนิสัยของผู้ชายทั่วไป
“อันที่จริงก็ไม่กี่วันหรอกครับ สองวันก่อนหน้าพี่ไปตรวจสาขาน่ะ แล้วก็ไปพบลูกค้าที่ออฟฟิศปลอดภาษีด้วย อีกอย่างพอดีว่ามันติดเสาร์อาทิตย์ด้วยไงเลยเหมือนหายไปหลายวัน”
“งั้นเหรอครับ ผมก็คิดว่าพี่จะโกรธอะไรผมเสียอีก”
“โกรธ…โกรธอะไรครับ บอมไม่ได้ทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนี่ครับ พี่จะโกรธบอมทำไมกัน”
ใบหน้ายิ้มแย้มแต่น้ำเสียงเย็นชานั้นทำให้บอมรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไรกันแน่ จึงได้แต่ตามน้ำไปอย่างนั้นเพื่อดูสถานการณ์
“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ ไอ้มิกกี้มันโทรตามพี่แล้ว”
“เอ่อ…ค…ครับ”
คณินรีบรวบทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะกาแฟนั้น แล้วเดินออกไปจากร้านกาแฟยามเช้านี้ทันที เพราะคณินรู้ตัวดีว่า หากยังนั่งนานกว่านี้ ตนอาจจะเผลอแสดงความรู้สึกอะไรออกมา จนทำให้อีกฝ่ายเกิดรังเกียจตนขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้
.
.